De lange weg naar Chicago (vanuit een ander perspectief)

Op maandagochtend wordt Rob opgehaald door een taxi die hem naar het vliegveld in Greenville brengt. Hij heeft een vlucht naar Chicago rond 11.00 en zal daar elke dag tot en met vrijdag van 18.00 tot 6.00 werken. Rob heeft samen met drie collega’s bij een bedrijf net buiten Chicago een machine gehuurd om wat proeven uit te voeren. Dat wordt dus een pittig weekje.

Chinese kindermuziekAls Rob net in de taxi stapt, belt Vicky om te vragen of ik mee ga winkelen. Ze heeft een aantal nieuwe dingen nodig dus na een klein uurtje komt ze me ophalen. Natuurlijk heeft ze de kleine Emma bij zich. Als ik ze het huis laat zien, voelt Emma zich prima op haar gemak. Ze duikt meteen tussen de (Chinese) kinderboeken en ik leen haar ook een aantal cds met Chinese kinderliedjes. Onderweg naar Gaffney luisteren we naar de onverstaanbare liedjes en Emma vindt het prachtig. ‘Chinese!’ roept ze steeds.

De rest van de dag lopen we in het Outlet Centre van Gaffney rond. Ik realiseer me nu hoe lastig het is om te winkelen als je met een peutertje op pad bent. Emma duikt steeds onder tafels en tussen rekken met kleren. Ik doe mijn best om haar bezig te houden terwijl Vicky in de pashokjes is. Een hele uitdaging!

Als we rond 17.00 weer thuis zijn gaat de telefoon. Het is Rob en hij zit nog steeds opChicago… nog heel ver weg een vliegtuig te wachten in Greenville. Als ook die vlucht uiteindelijk geannuleerd wordt, komt hij zelfs weer terug naar huis. Dinsdag nog maar eens proberen… (lees meer over de reisperikelen van Rob in het stukje dat hij er zelf over geschreven heeft: Reisje naar Chicago?)

Reisje naar Chicago?

Binnen het kader van een van mijn projecten moet ik een aantal trips naar Chicago maken om daar experimenten te gaan doen. Vanwege de beperkte tijd op de machine en de grote hoeveelheid experimenten die gepland zijn, betekent dit meestal dat een groepje mensen daar heen gaat om 24 uur per dag te gaan werken. Voor de trip in Februari was ik aan de beurt samen met nog drie anderen. Twee daarvan zijn al op zondagavond vertrokken om maandagochtend op tijd te kunnen beginnen, de derde is op maandagochtend vroeg gevlogen en ikzelf zou het vliegtuig om 11.15 vanaf Greenville-Spartanburg International Airport nemen.

Na een voorspoedige taxirit van huis uit en een al even snelle passage langs security, was ik ruim op tijd in de vertrekhal. Na een tijdje wachten kwam eerst het bericht dat de vlucht vertraagd was, en daarna dat de vlucht geannuleerd was vanwege het slechte weer. Iedereen op die vlucht dook in de rij om herboekt te worden, en jammer genoeg had de persoon voor mij de laatste plaats op de United Airlines vlucht van een uurtje later (deze bleek later ook geannuleerd te zijn…). Ik kreeg een zetel in de vlucht van 18:20. Dat betekende dus ongeveer zeven uur wachten.

Gelukkig is het internet op GSP gratis en daardoor kon ik rustig wat werken aan mijn laptop en tussendoor wat internetten. Rond 17:00 begon het weer onrustig te worden om de balie omdat er mensen aankwamen voor de nieuwe vlucht. Het werd echter al weer snel rustiger, omdat ook mijn nieuwe vlucht geannuleerd werd. Een nieuwe reservering voor de vlucht van dinsdag om 7:00 was snel gemaakt. Onverrichterzake weer naar huis.

Op dinsdag dan maar weer vroeg uit bed en naar de luchthaven. Opnieuw ging alles vrij vlot en om 6:30 zat iedereen klaar om in te stappen. Het vliegtuig taxide naar de startbaan, maakte een paar vreemde bochten en draaide weer om naar de vertrekhal met de mededeling dat het stuur nogal vreemd deed. De piloot vertrouwde het niet helemaal en liet iedereen weer uitstappen om de onderhoudstechnici hun werk te laten doen.

Inmiddels is het dinsdag 9:00 ’s morgens. Ik heb een nieuwe vluchtreservering om 12:19 als deze vlucht niet meer kan vertrekken. Fingers crossed, zoals men hier zegt. Later meer nieuws…

Update: Rond 10:30 lokale tijd kwam dan eindelijk het verlossende nieuws: het vliegtuig was gerepareerd en goedbevonden. We konden redelijk snel instappen en op weg naar Chicago. De bagage was er snel en de taxi stond al klaar. Ik was rond 13:00 (Chicago tijd, want 1 uur vroeger dan Spartanburg tijd) in het hotel, en 10 minuten later op het lab. Eindelijk gaat het beginnen.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag