Tja. Wat moet je er van zeggen? In het voetballen wint niet altijd de beste ploeg (zie bijvoorbeeld de kwartfinale Kroatie – Turkije) maar vandaag was dat wel het geval. De veelbelovende groepswedstrijden van oranje lieten heel Nederland, en velen daarbuiten, denken dat de cup al zo ongeveer binnen was. Maar niets is minder waar: in Basel werden de jongens van Oranje compleet van de mat gespeeld door Rusland. Verdiend gewonnen, ik kan het niet anders zeggen.
Maar waar ging het mis? Werd, zoals wel vaker het geval is, de tegenstander weer eens schromelijk onderschat en was men in gedachten al bij een halve finale tegen Italië of Spanje? Heeft het Nederlandse team te vroeg gepiekt en was het momentum voorbij? Was de druk van de favorietenrol zo groot dat het ‘ons’ uiteindelijk genekt heeft? Of is het gewoon de magie van Guus Hiddink, die van elke middelmatige ploeg een mirakel weet te smeden?
Als ik de eerste reacties van de Nederlandse spelers lees, geeft iedereen ruiterlijk toe dat Rusland de betere ploeg was en de overwinning zodoende verdiende. Daarin moet ik ze gelijk geven. In 120 minuten voetbal was Nederland niet één keer gevaarlijk. Nergens was iets van de magie te bespeuren die de wereld deed kwijlen tijdens de wedstrijden tegen Italië en Frankrijk. Jammer, want ze kúnnen het dus wel.
Zoals de Amerikanen het zeggen: it’s no use crying over spilled milk. Maar stiekem keken we wel een beetje uit naar een klein Nederlands feestje volgend weekend, met Hollandse hapjes en een zelfgemaakte ‘hup Holland hup’-spandoek. Over vier jaar nog maar weer eens proberen.