Was het maar Kerstmis!

Wordt het een jongen of een meisje?Rob en ik kijken erg uit naar Kerstmis dit jaar. Dat heeft niet alleen te maken met de onmogelijke temperaturen van 38 graden en meer die ons op dit moment teisteren, maar ook met iets heel anders dat daar niets mee te maken heeft. Zoals het er nu uitziet kunnen we rond Kerstmis ons eerste kindje verwachten!

Hoewel de timing verre van ideaal is en het bijzonder spannend is om aan zo’n avontuur te beginnen terwijl je tijdelijk in een ander land woont, zijn we er heel erg blij mee. Tot op heden zijn onze ervaringen in het Piedmont Women’s Health Center alleen maar positief en zien we de rest van de zwangerschap met plezier tegemoet.

Op dit moment zijn we er natuurlijk erg gelukkig mee dat onze verzekering hier goed geregeld is. Dat is iets dat we al snel in de gaten hadden toen we in het proces van ziekenhuisbezoeken terecht kwamen: zonder ziektekostenverzekering wordt het een moeilijke en bovendien zeer kostbare zaak.

Hoe dan ook, met de kleine gaat alles op dit moment goed. Op de eerste echo was het al een levendige baby en de hartslag klonk als muziek in onze oren. De eerste drie maanden gingen gelukkig zonder al te veel problemen voorbij en we zijn blij dat we het eindelijk aan iedereen mogen vertellen. De blog zal de komende tijd behalve een reisverslag dus ook een babyverslag worden!

Over burritos en recycling

Een heerlijke burrito met verse ingredienten.Op maandag belt Rob mij op om te vragen of ik zin heb om bij El Burrito te gaan lunchen. El Burrito is een Mexicaans ‘restaurant’ (een klein hokje dat nog het meeste lijkt op een oude kantine) waar je authentiek Mexicaans kunt eten voor spotprijzen. Het ligt bovendien bij ons in de buurt dus we zijn er in een wip. Ik heb over El Burrito al veel goeds gehoord, dus dat hoeft Rob me geen twee keer te vragen. Bij het ‘restaurant’ zitten Daniel en Vicki al op ons te wachten en met z’n vijven (Emma is er natuurlijk ook bij) eten we, inclusief drankjes, ieder een reusachtige burrito voor het totale bedrag van $14,50 – minder dan 10 euro. Jummie!

Als Rob ’s avonds uit zijn werk komt, hebben we een aantal dingen te doen. Ten eerste zijn we benieuwd naar het recycling centrum waarvan we afgelopen weekend gehoord hebben dat het bestaat. Niet eens al te ver bij ons vandaan (maar natuurlijk wel zeer afgelegen) blijkt inderdaad een plaats te zijn waar je je papier, glas, plastic en zelfs restafval naar toe kunt brengen. Fantastisch! De afgelopen dagen heb ik, met dit in gedachten, alle PMD en glas al apart gehouden, dus we kunnen direct beginnen.

Recyclen maar!Nu we weten dat afval scheiden een serieuze mogelijkheid is, rijden we naar de Wal-Mart in de stad. Hier halen we een paar plastic bakken zodat we daar voortaan ons gescheiden afval in kunnen bewaren. We moesten toch in de stad zijn, want Robs collega Sami had ons gevraagd een camera voor hem te kopen. Sami is van Indiase afkomst en hij laat zich nog dit jaar uithuwelijken volgens Indiase traditie, een bijzonder feest waar Rob en ik voor uitgenodigd zijn. De camera zal wel bedoeld zijn om alle toestanden rondom het grootse huwelijksfeest te kunnen vastleggen. Het wordt ongetwijfeld een heel bijzondere ceremonie en we wensen hem dan ook nog veel gelukkige jaren met zijn aanstaande bruid.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag