Eerder deze week vroeg Vicki mij of Rob en ik misschien een avondje op Emma wilden passen. Daniel had een verrassingsavondje voor hen samen gepland en nu bleek dat oma niet in de gelegenheid was om op te passen, zochten ze naar een andere oplossing. Omdat het waarschijnlijk een late avond zou worden, zou Emma ook bij ons blijven slapen.
Natuurlijk waren we erg vereerd dat ze hun kleine meid aan ons toevertrouwen en we gingen dan ook direct akkoord. Het zou meteen een mooie oefening zijn voor later, als we zelf een klein hummeltje in huis hebben. Nu wilde het toeval dat Rob donderdagavond, na zijn dagje vrijwilligerswerk, met zijn collega’s uit eten zou zijn, dus stond ik er min of meer alleen voor.
Op de afgesproken tijd kwamen Vicki en Daniel Emma brengen. Voor een enkel nachtje slapen heb je al direct een heleboel spullen nodig: een logeerbedje met dekens, een stapel kleren, luiers, babydoekjes, een fles en poedervoeding, knuffels, een voorleesboek en niet te vergeten een babyfoon. Nadat alles geinstalleerd was, gingen de ouders op pad en was ik samen met Emma.
Zonder mopperen at Emma het eten dat ik voor haar klaargemaakt had en na een poosje spelen was het tijd voor haar bedtijd-ritueel. Een verhaaltje voorlezen, een fles melk, pyama aan en slapen. Ze was blijkbaar erg moe want op de babyfoon hoorde ik geen kik en toen ik om de hoek van de deur keek, lag ze vredig te slapen. Ook toen Rob rond 21.00 thuis kwam, sliep ze gewoon verder.
Toen we vanmorgen gedoucht hadden, ging Rob eens bij Emma kijken en jawel hoor, ze was wakker. Met z’n drieen hebben we ontbeten (het kleine meisje had alweer zo’n reuzenhonger) en toen Rob ging werken wist ze precies waar hij naar toe ging: “Rob works at Milliken”. Toen Vicki haar kwam ophalen, kon ik alleen maar zeggen dat haar dochter zich voorbeeldig had gedragen. Als ons eigen kind ook zo makkelijk wordt, mogen we in onze handen knijpen.
Peperazzi Blog 