Voor degenen die zich afvragen (waarschijnlijk alle vrouwen die zelf al eens bevallen zijn) hoe een zwangerschap in de VS verloopt, zal ik eens vertellen wat zich tijdens de eerste maanden precies heeft afgespeeld. Toen we zoetjesaan het vermoeden hadden dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn, hebben we eerst een thuistest gehaald bij de apotheek. Deze verkleurde nagenoeg direct naar ‘positief’, hoewel er in de gebruiksaanwijzing stond dat je tot wel drie minuten moest wachten voordat je misschien iets zag. In het doosje zaten twee testjes, dus de volgende ochtend heb ik de tweede test gedaan. Ook positief, dus tijd om actie te ondernemen.
Omdat ik geen flauw idee had tot wie ik me hier moest wenden, heb ik Vicki over mijn vermoedens verteld en gevraagd of ze een suggestie voor me had. Behalve dat ze heel blij voor me was, adviseerde ze me ook naar het Piedmont Women’s Health Center te gaan. Dat is een vrouwenkliniek die in het ziekenhuis van Spartanburg ligt, enkele mijlen verderop aan Highway 9. Zo gezegd, zo gedaan en ik belde het Piedmont, waar ik mijn situatie uitlegde en waar ik een afspraak maakte voor 19 mei.
Natuurlijk was Rob in de week dat ik in het ziekenhuis moest verschijnen op zakenreis in Chicago en omdat ik het niet zag zitten om alleen te gaan, vroeg ik Vicki om met me mee te gaan. Ze was zeer vereerd dat ik haar bij de afspraak wilde hebben en ging maar al te graag met me mee. Een zuster in het Piedmont nam 6 buisjes bloed af (terwijl Vicki en Emma voor afleiding zorgden), mijn bloeddruk werd gemeten en op basis van een urinestaal werd bevestigd dat ik inderdaad zwanger ben! Hoera, goed nieuws!
Eenmaal thuis heb ik Rob direct gebeld om te bevestigen waar we inmiddels al vrij overtuigd van waren. Het duurde nog vijf lange dagen voordat ik hem een dikke knuffel kon geven om het goede nieuws te vieren. Een tweede afspraak in het Piedmont stond inmiddels gepland voor 28 mei. Daar kon Rob wel bij zijn en dat is maar goed ook, want het was een heel bijzonder bezoek.
Na opnieuw het gebruikelijke urinestaal (bij ieder bezoek) werd ik onderzocht door Betsy Miller, een registered nurse. Zij deed wat onderzoekjes (dat ik de mannelijke lezers verder zal besparen) en daarna werd Rob uit de wachtkamer geroepen. Het was tijd voor de eerste echo en hoewel onze kleine nog maar 9 1/2 weekjes oud was, bewoog hij/zij al volop. Een hoofdje, armpjes en beentjes, alles zat eraan. Betsy slaagde erin de hartslag van het kindje te vinden en het snel kloppende geluid van een babyhartje vulde de kamer. Ongelooflijk dat zoiets prils zo vol leven kan zijn.
Vol verwondering en met een stapel foto’s van de echo liepen we even later weer buiten. In de lift zagen verschillende mensen ons met de foto’s staan. “Oh wat leuk! Wat wordt het?” vroegen ze direct. Binnen de kortste keren stond iedereen gezellig over babies te babbelen. Amerikanen zijn dol op kleine kinderen, zoveel mag duidelijk zijn. We kijken al weer uit naar onze volgende afspraak op 24 juni.
Peperazzi Blog 