Aangezien de koelkast vrijdag erg leeg was, zijn we het maar weer eens buiten de deur gaan zoeken. Vlakbij ligt een barbecue-restaurant waar we al heel vaaklangs zijn gereden maar nooit binnen zijn geweest, en dat ondanks de spannende naam Ron’s Hog Pen (Rons zwijnenstal). Vrijdag hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zijn we binnengestapt.
En jawel, het is precies wat je ervan verwacht: houten banken, bijzonder zuidelijke inrichting, Amerikaanse soldaten aan de muur en een honky tonk band die heuse cowboy muziek staat te zingen. We hebben ieder een bordje barbecue besteld en geamuseerd rondgekeken. Dit soort restaurants zijn een echte ervaring.
Zaterdagmorgen zijn we, ook vlakbij huis, gaan brunchen bij een vestiging van Sonic. Ook hier zijn we al talloze keren voorbij gereden zonder er veel aandacht aan te besteden, maar we waren eens nieuwsgierig wat er zoal te krijgen was. Welnu, veel luier of Amerikaanser dan bij Sonic zul je het niet vinden.
Het principe is als volgt: bij elke parkeerplaats rond het ‘restaurant’ hangt een grote menukaart en een intercom waarmee je met een serveerster kunt communiceren. Op deze manier geef je door wat je wenst te eten en vervolgens kun je, eveneens vanuit je autoraam, betalen met je bankkaart. Als je bestelling klaar is, komt de serveerster dit naar je auto brengen en kun je alles lekker vanuit je autostoel oppeuzelen. Nu zijn Rob en ik geen mensen die graag in de auto eten, dus zijn we uitgestapt en naar de voordeur gelopen. Hier stond echter uitdrukkelijk vermeld dat binnen geen service werd verleend. Het gebouw was er niet voor bedoeld om binnen te komen eten. In plaats daarvan was er wel een lekker zonnig terras waar bij elke tafel ook via een intercom besteld en betaald kan worden, dus hebben we dat maar gedaan. Het was trouwens nog een hele uitdaging om tussen alle vette happen iets te vinden dat nog een beetje gezond was. 🙂
Peperazzi Blog 