Maand: januari 2009

Na een lange zwangerschap en een korte nacht togen we (vanmorgen) om 4:45 naar de kraamafdeling van het Spartanburg Regional. De receptionist verwacht ons al en laat ons binnen op de speciale parkeerplaats. We laden de spullen die we nodig hebben uit, en gaan naar de tweede verdieping (Labor and Delivery). Daar worden we ontvangen en direct geinstalleerd in kamer 203. Joyce wordt aan een infuus met zoutoplossing gehangen en tevens worden hartslag van baby en weeen gemonitord. Ieder kwartier wordt met hetzelfde apparaat ook de bloeddruk van Joyce opgemeten.

Rond 5:30 zitten alle lijntjes op z’n plaats. Dr Warren komt zo rond 7:15 nog even langs om te zien hoe het gaat en dan wordt de pitocin-oplossing (weeenopwekker) gestart. Een medewerker van anethesie komt nog langs om de voor- en nadelen van medicatie uit te leggen, en Joyce denkt dat ze nog wel even zonder kan… totdat de eerste weeen op gang komen. De weeen zijn redelijk hevig en komen snel na elkaar, zodat Joyce besluit om toch maar de ruggenprik te nemen. Deze werkt wonderbaarlijk goed, en zelfs het medisch personeel staat versteld van de effectiviteit! Nadat de ruggenprik eenmaal goed begint te werken (vrijwel meteen) heeft Joyce tot en met de bevalling geen enkele pijn gevoeld.

Aanvankelijk is de progressie niet zoals men had gehoopt. Hoewel de cervix vrijwel volledig gerijpt is, blijft de ontsluiting rond de 5 cm hangen. Met een kleine aanpassing van de pitocindosis bereiken we een klein wonder: in anderhalf uur tijd vorderen we van 5 naar 9.5cm en naar zeer sterke weeen. Rond 15:45 mag Joyce beginnen met persen, en een kleine 90 minuten later ligt ons (kleiner dan verwachte) zoontje op het ziekenhuisbed. Rob knipt de navelstreng door en dan beginnen alle standaardcontroles.

APGAR scores zijn zeer goed (8 en 9 na resp. 1 en 5 minuten). Alleen de ademhaling komt nog wat langzaam op gang. De dames van de Intensive Care (ook wel NICU) komen langs om alles nog even te controleren. We mogen hem even vasthouden en dan wordt hij meegenomen naar de NICU om daar nog gecontroleerd te worden. Vast de zuster krijgen we te horen dat er een rontgenfoto is gemaakt, waarvan de arts zo snel mogelijk de resultaten van moet komen meedelen. Op dit moment zijn we de trotse ouders van een mooi kindje dat helaas nog niet bij ons op de kamer ligt.

Voor de statistici onder de lezers: geboren om 17:11 op 6 januari 2009, gewicht 3104 gram, lengte 52.7 cm (ofwel 6 lbs 13.5 oz en 20 3/4″)

Update: Inmiddels is het Alexander iets na 22:00u bij ons op de kamer gebracht. Nu kunnen we eindelijk eens uitgebreid naar hem kijken en hem vasthouden. Aangezien hij op de NICU al een flesje heeft gehad en zijn luier al drie keer heeft laten verschonen, slaapt hij zeer vast. Hij heeft al een heel hoofd haar, gemengd donker en licht blond, en door zijn uitgebreide verblijf in de baarmoeder zijn zijn nageltjes ook al wat langer dan verwacht. Rond middernacht proberen we zelfs al wat aan borstvoeding te beginnen, al lijkt hij er op dit moment nog niet echt zin in te hebben. De zuigdrang is er zeker wel!

Niemand denkt er aan of hoopt er op, maar als je zwanger bent kan het toch gebeuren: de uitgerekende datum voorbij gaan. Vandaag zijn we 10 dagen over tijd en zijn voor een gewone controle en een echo op ziekenhuisbezoek geweest. Het is nu belangrijk om vast te stellen dat het met de baby nog steeds goed gaat. Om half twee hadden we onze afspraak, laat genoeg zodat Rob in ieder geval ’s morgens nog kon gaan werken.

Zoals gebruikelijk werden eerst de normale waarden gemeten. Ondanks de stress van het inleiden viel mijn hartslag met 127/73 nog aardig mee. Ook de kerstdagen hadden geen schade aangericht, want ik was ruim een pond afgevallen. Mijn totale gewichtstoename blijft dus rond de 9 kilo. Mijn suiker is nog steeds in orde en hemoglobine was 2 weken geleden nog goed bevonden, dus het was weer snel bekeken. Volgens de zuster zou ik vanmiddag het middel Cervidil krijgen, iets om het rijpen van de baarmoedermond te bespoedigen.

Dr. Warren begon zijn onderzoek met de echo. Hij constateerde al snel dat de baby nog lekker in het vruchtwater zwemt, dus daarmee zat het goed. De hartslag van de baby was 135 en de hersenfuncties zagen er ook goed uit. Geen reden tot zorg, een hele opluchting. Op basis van het inwendig onderzoek was het toedienen van de Cervidil ook niet meer nodig. Mijn buik was niet meer gegroeid, iets dat te verklaren is door het verder indalen van de baby in het bekken. Dat wil niet zeggen dat de baby niet gegroeid is deze week, maar alleen dat het aan de buitenkant om deze reden niet meer te meten is. De dokter schat de baby nog steeds op 8 pond, wellicht zelfs iets daarboven, dus het zal de nodige moeite kosten om hem op de wereld te zetten…

Om 5:00 mogen we ons morgenvroeg op de kraamafdeling melden en dan wordt het infuus met Pitocin gestart om ontsluiting en weeen kunstmatig op te wekken. De bevalling wordt op die manier een heel technisch verhaal, van alle romantiek ontdaan, maar wie weet zijn we morgen rond deze tijd dan eindelijk de trotse ouders van een zoon. Duim voor ons!