Zomersterren

Eind mei, toen het schooljaar afgelopen was, hebben we de kinderen direct ingeschreven voor het Summer Reading Program in de bieb. Dit organiseren ze elk jaar en het is een hulpmiddel om kinderen tijdens de zeer lange zomervakantie bezig te houden, niet alleen om de verveling te bestrijden, maar zeker ook om opgedane kennis niet kwijt te raken (een bekend probleem van de 3-maanden durende zomervakantie) en beter nog, om nieuwe kennis op te doen.

Nova heeft een boek en een mooie tas, Alex een certificaat, een medaille en ook een leuk boek.
Nova heeft een boek en een mooie tas, Alex een certificaat, een medaille en ook een leuk boek.

We doen het zomerprogramma al vanaf dat Alex een jaar oud was en het is altijd weer een succes. Het thema is dit jaar ‘Fizz Boom Read’ dus het geheel heeft een vrolijk, wetenschappelijk tintje. Er worden vreselijk veel dingen georganiseerd bij alle bibliotheken in de buurt rond dit thema en we hebben al de nodige bezoeken aan de bieb gedaan. We hebben gezien hoe geluidsgolven zichtbaar werden gemaakt (met een zelfgemaakte smurrie op een luidspreker met een vette beat), we hebben ‘slime’ gemaakt, raketten gevuld met gekleurd zand, de Critter Keeper bezocht (in een stampvolle zaal kwam een man met bakken vol interessante beesten uitleggen wat er aan elk dier zo bijzonder was) en een professionele verhalenvertelster vertelde een aantal fabels, opgeleukt met ongebruikelijke instrumenten en het enthousiasme van de kinderen in de zaal.

Gisteren hebben we onze ingevulde formulieren alweer ingeleverd. Het programma (en de bijbehorende activiteiten) lopen nog de hele maand juli door, maar Alex en Nova waren er erg op gebrand om hun ‘prijs’ op te halen. Vooral Alex wilde het graag, want hij doet dit jaar voor het eerst als ‘zelfstandige lezer’ en daarvoor krijg je o.a. een heuse medaille! Nova valt nog in de voorlees-categorie, maar ze had haar 50 stickers (EEN voor elk gelezen boek) na twee weken al allemaal opgeplakt. Natuurlijk lezen we Alex nog steeds erg veel voor, iets waarvan hij enorm geniet, maar zoetjesaan begint hij het zelf ook onder de knie te krijgen. De afgelopen weken heeft mama met hem woordjes geoefend en simpele boekjes gelezen en voila, vier weken later leest hij, op een eenvoudig niveau, bijna zelfstandig. Dat zal hem straks mooi van pas komen als hij naar Kindergarten gaat!

De twee ukken mochten ook een boek uitzoeken als beloning voor hun harde werk en ze hebben allebei een boek van Elephant & Piggie uitgezocht, erg leuke boekjes van een Amerikaanse kinderboekenschrijver (met Nederlandse ouders), Mo Willems. Die zijn niet alleen ontzettend leuk, maar precies op het goede niveau voor Alex om zelfstandig te lezen. Kun je je nog herinneren dat we de geboorte van kleine Alex aankondigden? Dat hele kleine kindje is inmiddels oud genoeg om zelf te lezen. Hoe is het mogelijk!?

Aanstormend talent

Vliegensvlug achter de bal aan

Tot verdriet van mama (maar tot groot genoegen van opa) heeft Alex plotseling besloten om de brui te geven aan zijn danslessen en in plaats daarvan te gaan voetballen. Waar die wens vandaan komt, is niet helemaal duidelijk. Hij had het al besloten voordat het WK van start ging, maar nu er voetbal op tv is, wil hij dat natuurlijk wel zien. Hij is voor het team in de tenues die hij het mooiste vindt, dus vanmiddag was hij duidelijk voor Algerije en tegen Duitsland. Enige spelkennis is hem nog vreemd, maar dat compenseert hij volop met enthousiasme.

Hoewel ze liever danst, wil Nova best af en toe een balletje meetrappen

Hoe het ook zij, afgelopen weekend hebben we hem officieel opgegeven voor voetballes bij AYSO, de Amerikaanse Jeugd Voetbal Vereniging. Steeds wanneer Alex trots zegt dat hij gaan voetballen deze herfst, zegt Nova stellig: “Not me! I’m going to dance!” We hebben al heuse voetbalschoenen en scheenbeschermers gevonden en in de loop van de zomer wordt hij ingedeeld in een team, komen er bijeenkomsten voor de ouders en overleg met de coach. Ook het voetbaltenue is inbegrepen in de inschrijfkosten, dus we hopen maar dat het een groen pak wordt.

Tot het zover is, oefenen we alvast in de tuin met een beetje balletje trappen. En Rob en ik zijn geen echte kenners, maar het lijkt erop dat Alex erg op Arjen Robben lijkt qua tempo. Als hij een beetje oefent met z’n pass, hebben we misschien wel met de toekomstige aanvaller van team USA te maken!

Astronautenvoer

Nadat we begonnen zijn met het thema ‘insecten’, gevolgd door ‘dinosaurus’ is het nu de beurt aan ons zonnestelsel. We hebben een dikke stapel boeken gehaald en al veel gelezen over de ruimte, de zon, de maan en de verschillende planeten. Natuurlijk hebben we ook weer het een en ander geknutseld, zoals een ruimtewezen, een space shuttle, een planeet en vandaag hebben we ballonraketten gemaakt. Een ballonraket teken je, knip je uit, plak je op een stuk van een rietje, je haalt het rietje door een draad en de draad span je tussen twee punten. Vervolgens neem je een stukje plakband, daar maak je een cirkel mee door de uiteinden aan elkaar vast te plakken en dit rondje plakband plak je op het rietje. Blaas je ballon op (maar knoop hem niet dicht), plak de ballon op het stukje plakband en laat los…. WHOOOSH! Je raket vliegt door de leeglopende ballon over de draad! Grote lol natuurlijk! Ik heb met Alex vele wedstrijdjes gedaan door onze ballonnen naast elkaar te laten racen, en Alex vond het schitterend dat hij meestal won. HIj had er ook een heel verhaal over:

De status van ons pech-project

Wellicht vraag je je af hoe het inmiddels is met onze patio. We hebben er maanden geleden over geschreven, foto’s geplaatst en we waren in afwachting van de afronding, zodat we samen met opa en oma konden genieten van schaduw en verkoeling in de hete achtertuin tijdens de warme maanden. Met de aannemer hadden we van tevoren afgesproken dat het voor 18 april klaar zou zijn, wanneer mijn ouders aankwamen en ze moesten er toen mee lachen. Pfff… wat een grap, het was 5 dagen werk en als het in april nog niet af zou zijn, was het toch wel heel triest gesteld. Dat was afgelopen februari. Het is nu 21 juni en wellicht voel je het al een beetje aankomen… maar de patio is nog altijd niet af.

Nieuw beton

Het begon aanvankelijk met het weer. Het was een zeer lange winter met ongebruikelijk veel sneeuw en vorst. De grond was ofwel te hard ofwel te nat om aan de patio te beginnen. Op 19 maart was het eindelijk zover! De palen gingen de grond in en de dakconstructie erop. Het zag er al meteen heel anders uit. Een voortvarende start, dus dat beloofde veel goeds! Maar helaas, er volgden veel natte weken en het zou teveel onnodige schade aan ons gras toebrengen om dan te werken (aangezien alle bouwmaterialen in het gras zouden komen te liggen. Bovendien was door de late start iedereen van zijn schema af. De bouwers waren geweest, maar de dakdekkers moesten komen, de elektricien, de betonmensen en ik vergeet er vast nog wel een paar. Met name het beton liet op zich wachten; zij hadden een vreselijke achterstand door nattigheid en kou en toen het weer het eenmaal toeliet, deden ze het liefst eerst alle grote projecten en niet zo’n klein stukje beton als bij ons. Maar hoera, op een zekere vrijdag stonden ze toen ineens voor de deur en hadden we ons beton liggen. Hiep hoi vooruitgang!

Met het beton op zijn plaats kon er gemeten worden voor de gemotoriseerde schermen. Deze schermen en hun behuizing worden op maat gemaakt bij een fabriek in Florida en dat zou zo’n 2 weken duren. Ook de plafondventilator was besteld en zou opgehangen worden op hetzelfde moment als wanneer de schermen geinstalleerd werden. Uiteraard lieten de schermen flink op zich wachten en daarna moesten de bouwvakkers weer een gaatje in hun schema vinden om ze op te hangen, toen ze er eindelijk waren. En hoezee, de schermen kwamen! Het zag er prachtig uit, op een detail na… het beton liep af dus waar de schermen aan de achterkant keurig tot op het beton kwamen, hingen ze aan de voorkant meer dan 10 cm boven de vloer. En als het idee is dat ze insecten tegenhouden, is een groot, gapend gat natuurlijk niet ideaal, om nog maar te zwijgen over esthetiek. De aannemer had een fout gemaakt en was de graduele afloop in het beton vergeten in te calculeren. De oplossing? Een betonspecialist werd erbij geroepen om te bekijken hoe het opgelost kon worden. Behalve de schermen bleek de ventilator het ook niet te doen en moest opnieuw besteld worden. In 20 jaar tijd was dat nog nooit gebeurd, maar natuurlijk krijgen wij de primeur!

Opa en oma hebben een idee van hoe het eruit ziet, maar zullen tot volgend jaar moeten wachten om het eindresultaat te zien

De betonspecialist kwam en zei dat de bestaande betonvloer eruit gesloopt moest worden en er moest een geheel nieuwe vloer gestort worden. Er moest zodoende een bobcat komen om de oude brokken beton af te voeren, wat weer betekende dat ons hek voor een deel gesloopt werd zodat de bobcat erdoor kon. Maar maak je geen zorgen! Alles komt in orde en we repareren het hek meteen. De volgende ochtend werd ons hek inderdaad gesloopt en later op de dag kwam de betonman. De grote baas keek nog eens naar de situatie en zei dat er over het bestaande beton heen gestort kon worden. Er hoefde dus niets afgevoerd te worden en daarmee was ook het hek voor niets vernield. Later die dag werd overigens wel een heel mooie, nieuwe betonvloer gestort, die we, nu ze er toch waren, iets groter lieten maken zodat we geen last zouden hebben van opspattende kleigrond tegen onze mooie schermen en ook groot genoeg om de barbecue op te zetten, zodat we geen tegels meer hoefden te leggen. Van de nood een deugd maken, noemt men dat. Het zag er uiteindelijk heel fraai uit. Nu de schermen en de ventilator nog!

In de week erna kwam de elektricien terug om de schermen op te hangen. Terwijl ze hiermee bezig waren, stak er plots een stevige bries op en die scheurde een van de schermen volledig af. Het scherm vloog tegen een ladder aan en daardoor zat er ook nog eens een flinke scheur in. Daarmee was het scherm niet meer te gebruiken en moest er een nieuwe besteld worden. In Florida. Dus weer 2 weken wachten. Die 2 weken werden natuurlijk langer, want de stof die wij gekozen hadden, bleek ineens razend populair en de fabriek moest eerst de stof elders laten bijmaken, voordat zij er weer een scherm van konden maken. Zo waren we weer 3 weken verder. Vorige week was het dan eindelijk zover! De schermen hingen allemaal, details werden afgewerkt en we konden heerlijk gaan genieten van onze prachtige patio. Er is alleen nog een klein detail: er zit een klein lek in het dak en wanneer het stevig regent (het regent hier niet vaak, maar wanneer het valt, valt het goed) komt er wat water door. Totdat dit is opgelost, kan de inspecteur niet langskomen om het eindresultaat goed te keuren, zodat onze derde en laatste betaling nog altijd niet gedaan is en het project officieel nog steeds niet af.

Inmiddels hebben we wel al talloze keren buiten gegeten, aan onze nieuwe tafel. We kunnen er insectenvrij zitten en lezen en spelen, zonder weg te branden in de zon. Het is absoluut een geweldige aanwinst en we hebben er, ondanks de vele problemen, toch al veel plezier van gehad. Uiteindelijk is het af, maar wat een pechproject is het geweest!

Zomerschool

De zomervakantie duurt hier erg lang, net geen drie maanden, en een bekend probleem is dat kinderen die tijdens deze periode niks ‘schools’ doen, erg veel van het geleerde weer kwijt raken. Dit wil ik zeker niet laten gebeuren, dus we zijn al vanaf de eerste dag druk in de weer met ons eigen ‘schooltje’.

Enkele knutselwerkjes uit de ‘insecten’-week

Op de eerste dag van de vakantie hebben we Alex (en Nova) ingeschreven voor het Summer Reading Program van de bibliotheek. We laten Alex dit jaar voor de ‘independent reader’ gaan, dus zelf lezen. Nu kan hij nog niet echt zelf boeken lezen, maar heel simpele boekjes gaan, met een klein beetje hulp bij het spellen van de woorden, wel. Verder lezen we samen talloze boeken en als het een beetje meezit, hebben die boeken een bepaald thema.

Tijdens de eerste 10 dagen van de vakantie hebben we gewerkt rond het thema ‘insecten’. Dat betekent dat we elke dag wel een of ander insect geknutseld hebben: een lieveheersbeestje geschilderd op een kei, een vlinder gemaakt van een gekleurde koffiefilter, een bidsprinkhaan van kralen en chenille, een libelle van geschilderde plastic messen en lepels en nog zo’n aantal van die dingen. Op internet heb ik bovendien een heleboel activiteiten gevonden rondom insecten: schrijven, tellen, kleuren, knippen, plakken, reeksen afmaken, verschillen zoeken… genoeg om ons iedere dag wel even mee bezig te houden. Natuurlijk hadden we in de bieb bijbehorende boeken meegenomen, verhaaltjes met insecten in de hoofdrol, maar ook een insectenencyclopedie. Die laatste kwam mooi van pas toen we een wandeling hebben gemaakt op de Cottonwood Trail, waar we foto’s van insecten hebben gemaakt en die met de encyclopedie geidentificeerd, uitgeprint en in een zelfgemaakt ‘bug book’ geplakt. Alex heeft overal bijgeschreven om welk insect het precies gaat. Het eindresultaat mag er zijn! Als afsluiter hebben we naar de film Microcosmos gekeken, een closeup van vele verschillende insecten ergens in een weide op de wereld. Dat maakte nog aardig wat indruk.

Zelf een dinosaurus-ei maken is nog niet zo eenvoudig (zeker als de ballon steeds knapt)

Afgelopen dinsdag zijn we met een nieuw thema begonnen en ook dat spreekt tot de verbeelding van onze kleine man. Het gaat namelijk om dinosaurussen, en zeg nou zelf, wat is daar niet interessant aan? De insectenboeken zijn in de bieb omgeruild voor dino-boeken en het door Lonely Planet uitgegeven ‘How to become a dinosaur hunter’ hebben we zelfs al gekocht omdat het zo boeiend (en leuk!) is. We hebben inmiddels al een diplodocus gemaakt, een Argentinosaurus, een dino-skelet, fossielen en een baby-dino die uit het ei komt. We hebben een dino-voetafdruk gemaakt en kijken naar de documentairereeks ‘Walking with Dinosaurs’ van de BBC. Alex vreet alle informatie op en krijgt er geen genoeg van. Ook lezen we elke dag een heel stuk in dino-boeken en hij maakt al volop plannen om, als hij groot is, samen met papa op zoek te gaan naar dinosaurusbotten.

Nova wil natuurlijk graag meedoen dus wanneer zij uit school komt, proberen we een activiteit te doen die zij kan meemaken. Ze vindt het minstens zo interessant, al is sommige informatie voor haar nog wel wat moeilijk. Maar knutselen, knippen en plakken kan ze als de beste, en dat is als je 3 bent, ook al heel wat waard!

Peuterpraat #36

Vanuit een warm en droog South Carolina presenteren wij met trots een editie van Peuterpraat!

Dit boevenstel had weer veel te melden. 🙂

Om 9 uur ligt Alex eindelijk in bed. Nova is nog niet moe en beneden met papa en mama, waar ze een lawaaierig spelletje speelt. Alex roept naar beneden:
“Too much noise! I can’t sleep!”
Nova roept terug:
“Go to bed Alex! You are tired!”

Alex is nogal hardhorend als hem dat uitkomt. Als mama het beu is om dezelfde vraag steeds te herhalen, zegt ze:
“Of je worst lust.”
Alex reageert enthousiast:
“Oh, yes! I like worst!”
Hij komt naar de keuken gesneld, Nova in zijn kielzog. Ze klimt alvast in haar stoel.
“Me too, I like worst too!”

Alex en Nova zijn met Pasen paaseieren aan het zoeken in de speelkamer. Ze zijn de laatste twee aan het zoeken.
Nova roept de eieren: “Easter eggs, where are you?”

Alex praat met oma. Oma verstaat het niet helemaal.
“Wat?”
Alex heeft een antwoord paraat:
“Of je worst lust!”

Alex en oma zitten in de auto. Oma is onder de indruk van zijn grote woordenschat. Ze moet een beetje om hem lachen. Alex wil weten waarom.
“Because you are a smart boy.”
De volgende dag moet oma weer om hem lachen. Alex vindt dat oma iets vergeet:
“Je moet nog zeggen dat ik een smart boy ben!”

Nova wil haar haar laten knippen. Na tevreden in de spiegel van de kapper te hebben gekeken, zegt ze:
“I want my hair back!”
Het valt daarna even tegen dat dat niet kan…

Nova zit bij papa op schoot. Opa noemt haar een papegaai.
“No! Novagaai!”

De koffie is klaar. Mama roept oma en opa die boven zijn op de kamer van Alex (zijn kamer is die dag geschilderd). Opa en oma horen het niet, dus Alex gaat naar ze toe. Hij vraagt:
“Are you ready for some delicious coffee?”

We zijn bij het zwembad. Opa heeft zijn Speedo’s aan. Alex vindt het raar:
“Waarom zwemt opa in z’n underwear?”
Opa zegt later: “Dat is een wedstrijdbroek. Daar heb ik nog prijzen mee gewonnen.”
Alex, vol ongeloof: “Als je dan moet zwemmen en one is the winner and the other one is not, dan krijg je zo’n broek?”

We arriveren bij voor de derde keer in korte tijd bij Costco. Nova:
“Again!?”

In de bergen. Het stijgt nogal en we hebben de dag ervoor wat kauwgom aan Alex gegeven tegen de druk op zijn oren. Terwijl we tegen de berg oprijden, waarschuwt hij alvast:
“Mom, you better hurry with the chewing gum. Mijn hoofd doet bijna pijn.”

“Papa, jij bent very smart, but not as smart as me!”

Alex is zijn nieuwe Lego-set in elkaar aan het zetten. Nova komt hem een koekje aanbieden.
“Not now Nova, I need to focus.”

We hebben Alex naar bed gebracht na een lange, vermoeiende dag. We staan nog maar net beneden of Alex roept:
“Ik ben al vertrokken!”

Alex heeft een vieze neus.
“Mama, I need a tissue so we can get deze peuters uit mijn neus. I think de peuters in mijn neus are having a party.”

Nova geniet van een bakje aardbeien. Ze heeft er een met een wat ongebruikelijke vorm. Ze giechelt:
“Hihi, mijn strawberry heeft billen!”

Op een warme avond heeft Alex veel moeite met in slaap vallen. Als ik bij hem ga kijken om half tien en hij is nog wakker, verzekert hij mij:
“Mama, ik ben echt wel nocturnal.”

Alex heeft buikklachten. Na een toiletbezoek vraagt hij verbaasd:
“Why did I make mustard?”

We leggen Alex aan tafel regelmatig uit dat hij nieuwe dingen even moet proberen voordat hij het afdoet als ‘niet lekker’. Wanneer er een zak snoepgoed op het aanrecht gaat dat hij nog niet eerder geproefd heeft, zegt hij:
“Ik wil even iets proberem. Ik vind het interessant. HEEL interessant.”

Het is zomervakantie en we doen thuis veel activiteiten met het thema ‘insecten’. Voor het maken van lieveheersbeestjes vraag ik Alex om twee gladde stenen uit zijn stenenverzameling. Schoorvoetend doneert hij twee stenen, met het vooruitzicht ze te mogen beschilderen. Hij voegt wel toe:
“I guess I will have to go out in the world to find two new ones for my collection.”

In het kindermuseum werken de kinderen aan het maken van de letter A. De activiteitenbegeleidster vraagt Alex naar zijn naam.
“Alex Handsome.”
Ze moet erg lachen.
“Is your sister’s name Handsome too?”
“Uhm, yes.”
Nova is het er echter niet mee eens.
“No! Nova Princess!”

Het schooljaar zit erop!

Een heel jaar hard gewerkt voor zijn diploma!

Ik denk dat in Nederland de schoolbanken nog een paar weken gevuld blijven, maar hier is het gedaan met school. Het eerste schooljaar van Alex, zijn Pre-K jaar, zit erop en vanmorgen is hij ‘afgestudeerd’. Tijdens een informele ceremonie, waarbij de kinderen overigens wel in een zogenaamde ‘cap’ en ‘gown’ verschenen, hebben Alex en zijn klasgenoten laten zien wat ze het afgelopen jaar allemaal geleerd hebben. Natuurlijk hebben we het allemaal vastgelegd, wat nog niet eenvoudig is als je helemaal in de verkeerde hoek zit en je kind in de meest ongelukkige positie staat om te filmen. Maar goed, we hebben ons best gedaan en hopelijk krijg je toch een beetje een idee wat zich heeft afgespeeld.

Alex heeft overigens gemengde gevoelens over de vakantie. Hij gaat zijn juffen en klasgenootjes zeker missen en hij kijkt nu al reikhalzend uit naar Kindergarten, het eerste officiele leerjaar (Pre-K is iets vrijwilligs) en tevens het begin van lange schooldagen, elke dag van half 8 tot 2 en ongetwijfeld met heel wat meer huiswerk dan dit jaar het geval is geweest. Deze mama gaat tijdens de zomervakantie nog eens extra genieten van haar kleine man, die ineens niet meer zo klein is. Maar o, wat zijn we trots op hem!

Voorlezen

Onze kinderen zijn dol op boeken en elke avond moet er absoluut voorgelezen worden voor het slapen gaan. Als mama niet snel genoeg is, begint Alex dan maar zelf. Een favoriet boek is dat van Pete the Cat en Alex heeft het al zo vaak gehoord dat hij zijn zusje het boek helemaal zelf kan voorlezen!

Slip ’n slide

Zo gaat het achter elkaar door…

De zomer is misschien nog niet officieel begonnen, maar toch al enige tijd in volle gang. We hebben de lente maar heel even gezien, het ging al snel van midden twintig naar in de dertig en op een verdwaalde dag na kijken we iedere dag hoe het kwik de 34 haalt. Uitstekend weer voor waterpret dus. Bij een sportwinkel in de buurt heb ik een zogenaamde Slip ’n Slide gevonden, een soort waterglijbaan die je in het gras legt. Je koppelt de tuinslang eraan en tadaah… dikke pret. De kinderen vinden het in ieder geval prachtig!

Een jaar geleden…

IMG_4268_resizeVandaag is het precies een jaar geleden dat een noodlottig ongeval het leven van heel veel mensen op z’n kop zette. Voor zo veel mensen geldt dat ze die dag drie mensen hebben verloren en voor iedereen zal het zo zijn dat 19 mei voor altijd een beladen datum zal blijven. Iedereen weet nog wat hij op dat precieze moment aan het doen was, toen het verschrikkelijke nieuws zich begon te verspreiden. Voor veel mensen geldt dat ze nog altijd zoeken naar een uitleg, een reden, een verklaring. Ook voor ons is het nog een dagelijkse strijd om de zin te zien in dit voorval. Vooralsnog overheerst boosheid en onbegrip, leegte en gemis. Wie weet, in een verre toekomst, kunnen we ooit accepteren wat er is gebeurd. Niet vergeten of vergeven, slechts accepteren.

Al een jaar lang staan we er mee op en gaan we er mee naar bed. Het blijft door je hoofd spoken. Hoe heeft het zo verschrikkelijk mis kunnen gaan en waarom treft zoiets twee ontzettend lieve mensen en een onschuldig kind? Het is zo vreselijk oneerlijk. Als ik nu lees over verkeersongevallen, slaat de schrik me om het hart. Hoe herkenbaar zo’n plotseling verlies, ontwrichte gezinnen en families, en totale wanhoop. En die eeuwige vraag die blijft terugkomen: waarom?

Vandaag denken we aan Riek, Sjraar en Ize, net zoals elke dag. Vandaag denken we aan Moniek en Erik, Sanne en Robin. Net zoals elke dag. Vandaag denken we aan de families Daems en Hanssen, net zoals elke dag. En we denken aan de vele vrienden en buren, die iedereen zo gesteund hebben en dat nog altijd doen. Riek, Sjraar en Ize, voor altijd in onze harten.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag