Rob and Joyce

Dans recitals

Vorig jaar in november is Nova gestart met balletlessen. Juf Lauren komt ervoor naar haar kinderdagverblijf, waar Nova elke ochtend enkele uurtjes naar toe gaat. Vanaf de eerste keer was het een grote hit, sterker nog, het is nog altijd Nova’s hoogtepunt van de week. Het is wonderlijk hoe goed de kleine dreumes al meedoet en de vele verschillende passen onthoudt en niet te vergeten, ook thuis opvoert. Ze heeft er reuze lol in en dat straalt er vanaf.

Na enige tijd werd Alex aangestoken door haar enthousiasme. Gevraagd wat voor een activiteit hij wilde doen nu dat de zwemlessen zijn komen te vervallen (het Swim Center is afgebroken nadat de gemeente geen subsidie meer wilde verlenen), koos hij direct voor dansles. Zo gezegd, zo gedaan. Elke dinsdagmiddag gaan we naar de dansstudio van juf Lauren waar hij een uur lang de grootste lol heeft samen met zo’n 7 andere kindjes.

Dit weekend hadden beide kinderen hun ‘dans recital’, een speciaal moment waarop ouders en andere belangstellenden mogen komen kijken wat hun kleintjes allemaal geleerd hebben de afgelopen tijd. Voor Nova was dit op vrijdagavond en voor Alex op zaterdagmorgen. Nova was heel opgetogen dat ze zomaar op vrijdag mocht dansen. Gehuld in haar balletpakje en met haar ‘special shoes’ aan, togen we naar de dansstudio…

We waren royaal op tijd maar toch stond alles al bijna vol. De dansruimte was stampvol met ‘publiek’ en buiten dat waren er ook veel onbekende kindjes van een ander dagverblijf. Nova klapte meteen dicht, ze wilde niet meer. Toen de juf vertelde dat ze een les zou doen zoals ze normaal doet, dachten we dat ze wel zou ontdooien, maar Nova bleeft stokstijf staan. Alex ging naar haar toe en bracht haar naar haar plaatsje toe. Daar fluisterde Nova juf Lauren iets in het oor en zij vroeg vervolgens of Alex nog bij zijn zusje wilde blijven staan en meedoen. Alex knikte en onder veel ‘oeh’ en ‘ahh’ van het vertederde publiek ging hij opnieuw bij Nova staan.

Tijdens de recital van Alex maakt Nova gebruik van een herkansing…

De les begon en Alex deed prima mee. Nova niet, zij bleef staan en bewoog niet. Het was duidelijk dat ze helemaal onthutst was. Toen alle kinderen moesten gaan zitten en ze bleef nog steeds staan, zette Rob haar zachtjes op de grond. Dit was de spreekwoordelijke druppel en Nova barstte in tranen uit. Ze bleef een poosje bij mama en keek toe. Na verloop van tijd leek ze meer te ontspannen en kwam er een oefening waarvan ik weet dat ze die erg leuk vind. Alle kindjes moesten eerst met hun rug tegen de muur gaan zitten en toen ik vroeg of Nova erbij wilde, knikte ze. En jawel, ze liep er naar toe, zette zich en haar gezicht klaarde ineens op. Ze was over de schrik heen en deed de rest van de les mee. Alex gaf er niet veel later de brui aan, het was tenslotte ook niet zijn groep.

Tijdens het resterend half uur hebben we gelukkig nog vrolijke beelden kunnen maken. En toen we op zaterdagmorgen terug gingen voor het optreden van Alex, was ze opnieuw helemaal opgetogen dat ze mocht dansen. We legden haar uit dat het nu de beurt aan Alex was en dat ze mocht kijken vandaag, maar niet meedoen. Desondanks wilde ze perse haar balletschoenen aan. Het optreden van Alex was voor een veel knusser publiek, alleen de kinderen van zijn groep en de ouders en familie die was gekomen, nog niet de helft van de avond ervoor. Toen de kinderen hun plaatsen innamen, ging Nova er gewoon bijstaan en juf Lauren betrok haar er direct bij. Er was geen houden meer aan, Nova deed mee en dat was dat.

Alex deed heel goed zijn best tijdens de voorstelling en maakte indruk! Ongelooflijk hoe veel hij in de afgelopen maanden geleerd heeft. Behalve dans leert hij ook nog eens tapdans en hij kan als geen ander een mooie ‘tap’ uit zijn schoen krijgen. Van schroom was geen enkele sprake en Nova was in deze groep de kleinste maar zeker niet de minste. Na het optreden kwam er een oma naar mij toe die vertelde dat ze zo van onze kindjes genoten had. Ze lieten zich ook weer van hun beste kant zien, lief naar elkaar, behulpzaam en tijdens het wachten hielden ze elkaar vast. Bij de vrije dans dansten ze samen, heel leuk om te zien.

Na afloop waren er snacks en drankjes en dat lieten de kleintjes zich goed smaken. Enkele andere kinderen kwamen er bij zitten en zo hadden ze het heel gezellig. Voor Nova gaan de lessen tijdens de zomervakantie gewoon door en Alex kan, als hij wil, vrij binnenlopen op bepaalde momenten voor schillende typen dansles. Er zijn zelfs enkele danskampen als hij zou willen! Voorlopig zullen de dansschoentjes dus nog wel regelmatig tevoorschijn komen.

Vakantiebeelden

Bij een vrolijke vakantietijd horen ook de nodige beelden. Hieronder vind je een aantal filmpjes die gemaakt zijn in de afgelopen weken.

Nova met opa en oma in de tuin:

Alex helpt met het schilderen van zijn kamer:

Alex zit bij opa op de nek in het NC Arboretum:

In het Arboretum kun je ook een dinosaurus besturen:

De kinderen hebben fraai zitten schilderen voor papa’s verjaardag:

Nu het schooljaar bijna is afgelopen, mocht Alex laten zien wat hij allemaal geleerd heeft de afgelopen maanden:

Een korte impressie van Linville Falls:

In ons berghutje:

Een klein podium in de Daniel Boone native garden leent zich voor veel fantasie:

Dansen bij McDonalds:

En daarna, hoppa, het zwembad in!

Alex begint al wat woordjes te lezen:

Op vakantie met opa en oma Eindhoven

Vandaag is, na meer dan drie weken feest, alweer het verdrietige moment gekomen om afscheid te nemen van opa en oma Eindhoven. Wie denkt dat er met twee extra hulpen in huis veel tijd overblijft om aan de blog te werken, heeft het helemaal mis. We zijn de volledige vakantie lang met z’n allen van hot naar haar gesjeesd, elke dag boordevol activiteit, grote en kleine bezigheden, en niet te vergeten de grotere uitstapjes tijdens de weekenden. Het is goed te begrijpen dat de tijd is omgevlogen, maar desondanks onbegrijpelijk dat het al weer om is. Een jaar lang tel je de dagen af, opeens zijn er blijde gezichten op het vliegveld en in een mum van tijd sta je elkaar al weer uit te zwaaien. Alex was bijzonder ondersteboven van het vertrek; hij vroeg sowieso al elke morgen hoeveel dagen opa en oma nog zouden blijven en toen dat nummer de laatste dagen steeds kleiner werd, hing het zwaard van Damocles boven zijn hoofd. De laatste nacht was hij ontroostbaar bij het slapen gaan, want hij wilde niet dat opa en oma zouden gaan. Hij is zich er nu van bewust dat we hen lange tijd niet ‘in het echt’ zullen zien, dat hij ze niet meer kan knuffelen en met ze spelen.

Maar wat hebben we een heerlijke tijd gehad samen. Het weer was perfect, vrijwel elke dag scheen de zon uitbundig en we konden doen wat we wilden, totaal ongehinderd door regen of storm of, zoals vorig jaar, gebroken ribben. Alleen oma had al snel een fikse kou te pakken, maar dat was uiteindelijk op te lossen met een antibioticakuur. In de ene blog die ik wel geschreven heb, staat al beschreven wat we in het eerste weekend hebben gedaan. Het tweede weekend hebben we dagtrips gemaakt naar het Arboretum in North Carolina, het altijd geliefde Biltmore in Asheville en op Robs verjaardag waren we in Conestee park in Greenville. Rob is dit jaar 40 geworden en had vorig jaar een nieuwe auto gekocht met de mededeling dat hij het komende jaar geen cadeaus meer hoefde. Dat konden we bij zo’n bijzondere mijlpaal natuurlijk niet honoreren, dus er stonden die ochtend 2 flessen whiskey voor hem klaar. De kindjes hadden iets moois geschilderd. ’s Avonds zijn we bij Olive Garden gaan eten om het nog eens extra te vieren. Al met al toch een prima dagje!

Alex zwemt een voor een naar iedereen toe.

In de week die daarop volgde, ging de middagtemperatuur naar ruim 30 graden en was het te warm om ’s middags bijvoorbeeld naar de speeltuin te gaan. In plaats daarvan gingen we steeds naar het zwembad, iets wat de kinderen bijzonder konden waarderen. Het water was ondanks het constante warme weer toch nog een beetje koel, zeker rond de middag wanneer wij in het bad te vinden waren. De kinderen werden elke dag dapperder in het water. Met zijn zwemvest aan heeft Alex heel wat baantjes getrokken in het grote bad, en is samen met zuslief ontelbare keren vanaf de kant het water ingesprongen, steeds weer een stukje verder. Onder invloed van zon en water verkleurden we aardig (tenminste, voor zover de dames aan onze kant van de familie van ‘bruin’ kunnen spreken). De foto’s die bij het zwembad gemaakt zijn, zien er bijzonder vrolijk uit!

Ons volgende weekend samen spendeerden we in Linville, NC, in een huisje in de bergen. Het was erg mooi gelegen met een fantastisch uitzicht op Grandfather Mountain, een beroemde trekpleister in de wijde omtrek. Op vrijdag haalden we de kinderen uit school en we zijn daarna in ongeveer twee uur naar ons huisje gereden. Ondanks dat we pas na 3 uur terecht zouden kunnen, was het huisje klaar om te betrekken en hebben we onze spullen neergezet. Na even rondgekeken te hebben, zijn we naar Linville Falls gereden in Pisgah forest, een waterval omgeven door prachtige natuur met wandelroutes naar diverse uitkijkpunten. Hoewel Nova aanvankelijk geen zin had om te lopen, draaide ze snel bij en hebben zij en Alex prima meegeklauterd over het stijgende pad. Het was een vrij koele dag met zo’n 20 graden, wat tijdens het klimmen wel goed uit kwam. Het was duidelijk dat we weer een prachtig weekend voor de boeg hadden in een erg mooie omgeving.

Zingen en dansen in de Daniel Boone native garden.

Dankzij goede planning hadden we voor alle maaltijden gezorgd en hoefden we niet veel tijd te spendern aan koken, waardoor we maximaal de tijd hadden om de omgeving te ontdekken en lekker op ons gemak te genieten van het uitzicht op het dek. Ook de flessen wijn waren prima te genieten en waren een smaakvolle aanvulling op de maaltijden. Op zaterdagmorgen sliepen de kinderen uit tot respectievelijk half acht en kwart voor acht, een record! Ze waren toch echt wel moe van het wandelen in de bergen. Voor deze dag stond enigszins regenachtig weer op het menu en omdat het ’s morgens nog droog was, zijn we eerst naar de Daniel Boone native garden gereden, op ongeveer een half uurtje van het huisje vandaan. Het tuintje was niet vreselijk groot, maar had wel vele leuke hoekjes om te fotograferen. En ook belangrijk, ernaast lag een speeltuin met o.a. een schommel en een zandbak, het enige dat je nodig hebt om onze kinderen volmaakt gelukkig te maken. Het was al na de middag toen we op zoek gingen naar een restaurant voor de lunch. Rob herinnerde zich de Peddlin’ Pig die hij onderweg een keer had gespot en zo kwamen we bij dit barbecuerestaurant terecht voor een heerlijke maaltijd. Terwijl we hier zaten, viel er twee keer een fikse bui en daarna nog eentje terwijl we naar de Linville Caverns reden, een goede activiteit voor wanneer het regent. In de grotten kregen we een rondleiding van ongeveer een half uur en de kinderen vonden het wonderwel geweldig. Ze waren absoluut niet bang voor het donker, piepten niet over vallende druppels en klauterden over de soms gladde rotsen en door zeer nauwe doorgangen zonder een krimp te geven. We waren daar zelf eigenlijk wel verbaasd over. Zelfs in volledige duisternis huilden of mopperden ze niet, wat een helden! Toen we de grot uit kwamen, was de regen opgehouden en wilden we ergens koffie drinken. De koffiezaak in het dorp was echter al om 3 uur gesloten, dus besloten we dan maar naar McDonalds te gaan. Terwijl wij, na een zeer moeilijk verlopen bestelling, onze caramel lattes dronken, speelden de kinderen in de bijbehorende (buiten)speeltuin en hebben ze wel 30 servetten gebruikt om alle natte spullen weer op te drogen. De middag was intussen aardig gevorderd en zo kwamen we weer bij ons huisje terecht waar we heerlijk van chili con carne hebben gesmuld. Koffie drinken kon op het dek. Later die avond heeft het nog een tijd geregend, maar daar hadden we verder geen last meer van in onze knusse cabin met een Schots thema.

Op zondag zou het weer droog en zonnig zijn, dus die dag hadden we gereserveerd voor een bezoek aan Grandfather Mountain. Hier konden we o.a. naar de Mile High Swinging Bridge toe, een brug op een mijl hoogte die we overigens konden zien hangen vanaf ons huisje. Bij de entree kregen we een cd mee die we moesten afspelen in de auto zodat we wisten waar we precies naar keken. Bij elk uitkijkpunt zijn we gestopt, want het was ten eerste heel mooi weer en ten tweede echt de moeite waard om overal van het uitzicht te genieten. Op het laagste uitkijkpunt was een type azalea te zien die wereldwijd alleen in dat gedeelte van North Carolina voorkomt en Grandfather Mountain was de plaats waar de meeste ervan te zien waren. Deze struiken waren op het moment dat wij er waren op het hoogtepunt van hun bloei, dus de toch al mooie vergezichten werden nog eens verder opgevrolijkt door een zee van roze bloemen. Door het vocht van de regen was het ’s morgens nog een beetje mistig en de toppen van de omringende bergen lagen nog net in de optrekkende mist, een sprookjesachtig gezicht.

Er is nog wat mist bij de eerste stop op de berg.

Iets hoger op de berg lagen twee enorme rotsblokken, genaamd Sphinx en Split Rock. De Split Rock was voor de helft gespleten en dat maakte op Alex diepe indruk. Bij het bezoekerscentrum lag een klein museum en een aantal dierenverblijven, zoals dat van de zwarte beer, otter, hert en poema, allemaal prachtig ingericht op een deel van de berg. Nog hoger werd het uitzicht steeds mooier en uiteindelijk kwamen we bij het hoogste punt, waar we over de brug konden lopen. De Swinging Bridge noemt men ook wel de Singing Bridge omdat we wind die er door waait een fluitend geluid voortbrengt. De brug is een hangbrug die enigszins meewaait met de wind en eerlijk gezegd wilde ik er in eerste instantie niet overheen. Doodeng! Maar de rest van de familie was zonder enige schroom naar de overkant gewandeld en uiteindelijk heb ik dan toch de oversteek gewaagd. Brrr! Maar wat was het daarboven mooi! Op weg naar beneden stopten we nog op de Forest Gump Curve, een sprookjesachtig hoekje waar scenes uit de film met de gelijke naam zijn opgenomen. Er lag een kleine bergweide en we waren hier helemaal alleen, een strakke blauwe lucht, eindeloze uitzichten waar je ook maar keek, heel indrukwekkend.

Na een uur of drie reden we het park weer uit en gingen we op zoek naar een leuk plekje om te lunchen. We kwamen in het plaatsje Banner Elk terecht, een fraai bergdorp waar we zowaar een terrasje vonden! Na een smakelijke lunch zochten we een speeltuin in de buurt en die lag op enkele mi uten lopen, prachtig gelegen, met uitzicht op de bergen, groen groen groen en schitterend aangelegd. De kinderen konden hier nog een poosje spelen voordat we aan de lange rit begonnen naar huis. Het was twee uur en drie kwartier rijden en eenmaal thuis hebben we het bij een lichte maaltijd gehouden, omdat we zo’n copieuze lunch hadden genoten. ’s Avonds hebben we de vele foto’s bekeken die we dat weekend gemaakt hadden, meer dan twee uur lang!

In de laatste week van de vakantie bleef het opnieuw heet, elke dag 33 of 34 graden, dus goed weer voor het zwembad. Daar hebben we opnieuw veel gebruik van gemaakt! De kinderen vonden het geweldig om met opa en oma in het bad te spelen en ze gedroegen zich daar trouwens voorbeeldig. Het besef dat de vakantie er bijna op zat bekroop ons elke dag een beetje meer en de laatste avond van de vakantie was Alex vreselijk overstuur. De ochtend van vertrek werd hij met een snik wakker. Ook Nova was erg aangedaan. “I miss opa en oma”, zei ze, en ze snapte maar niet waarom ze weggingen terwijl we het zo gezellig hadden samen. Na meer dan drie weken waren ze helemaal gewend geraakt aan de twee extra gezinsleden en wat hun betreft gaan ze noot meer weg. Terwijl ik dit schrijf, zit Alex al vierenhalf uur te bouwen aan de Lego-set die hij nog van oma cadeau heeft gehad vandaag, om zijn verdriet af te leiden. We zullen een familiefoto op zijn kamer zetten en een mooi fotoboek maken om de vele herinneringen voor de kinderen te documenteren. Ook voor ons is het weer even aanpassen, het huis is weer een stuk leger en we missen onze vrolijke tafelgenoten. Wat ons betreft begint het aftellen naar de volgende vakentie vandaag al weer.

Een snelle blog

Tot mijn schrik zie ik dat de laatste blog alweer van 16 april is maar dat heeft een goede reden: opa en oma Eindhoven zijn op 1e Paasdag gearriveerd en zodoende hebben we natuurlijk nog minder tijd dan normaal! Gelukkig gaat de vakantie deze keer een heel stuk voorspoediger dan vorig jaar. We hebben vrijwel alleen maar goed weer en er heeft nog niemand botten gebroken, dus dat zit al mee.

Jammergenoeg is de patio nog steeds niet klaar, al vordert het gestaag. Het buiten zitten is zodoende nog wat behelpen, al hebben we aan de uitklaptafel wel al een aantal keren buiten kunnen eten. Morgen zou het zo’n beetje af moeten zijn, we zullen het zien want die belofte hebben we al vaker te horen gekregen…

Met opa en oma struinen we de nabijgelegen speeltuinen af, zoeken we elke dag lekkere gerechten uit om samen te eten, laten we de camera’s veelvuldig klikken en luisteren we naar de vrolijke verhalen van de kinderen. De kleintjes zijn natuurlijk in de zevende hemel met het bezoek en profiteren er flink van dat ze bij opa en oma kunnen zitten. Alex heeft extra profijt: opa heeft zijn kamer geschilderd, iets wat moest gebeuren omdat zijn raam verplaatst is, en nu heeft hij een prachtige groene kamer, in drie verschillende tinten en met een streeppatroon op twee muren. Een heel geslaagd project!

We hebben ook al weer een reisje gemaakt; afgelopen weekend was het zeer mooi en warm, tot 33 graden. Op vrijdag zijn we naar Congaree National Park gereden bij Columbia, een groot bos vol cypressen met een lange boardwalk tussen de mysterieuze bomen door. Het vele water en de sneeuw van de afgelopen maanden hadden wel wat schade toegebracht, dus de boardwalk was op sommige plaatsen afgesloten. Het verlaten van de aangeduide paden heeft ook risico’s: we lazen op het nieuws dat een dag later een vader met zijn kinderen twee dagen kwijt was nadat ze in hetzelfde bos van de paden afgeweken waren op zoek naar een plekje om te vissen.

Een gewonde uil is weer genezen dankzij Birds of Prey.

Van Columbia reden we door naar Daniel Island dat bij Charleston ligt. Hier hebben we overnacht in een hotel (voor Alex een absoluut hoogtepunt van elke trip) zodat we op zaterdagmorgen op tijd bij de volgende bestemming konden zijn: Birds of Prey, een roofvogelopvang waar ook demonstraties gegeven worden. Dit was erg de moeite, hoewel de rondleiding voor de kinderen niet bijster interessant was. De vliegdemonstratie dan weer wel, vooral Alex vond het erg mooi, met name een van de uilen vond hij prachtig om te zien. Rob heeft een aantal indrukwekkende foto’s kunnen maken van arenden, valken, uilen en wouwen.

Vanaf Birds of Prey was het een uurtje rijden naar Cypress Gardens, een grote tuin ten westen van Charleston waar je lekker kon rondlopen tussen, uiteraard, cypressen maar ook vele andere bomen en planten. Er was een vlindertuin en een moeras waar je zelf met een bootje kon roeien. Het was een zeer fotogenieke lokatie waar ook wel trouwfoto’s geknipt worden (sterker nog, er was een trouwerij in volle gang toen wij er waren). Het was inmiddels behoorlijk warm met temperaturen in de 30 graden.

Van Cypress Gardens zijn we, met een tussenstop bij een Chinees restaurant, verder gegaan naar ons hotel bij Columbia. We hadden besloten om zondag in de dierentuin door te brengen, om het voor de kindjes ook leuk te houden na al die tuinen. Bovendien zit bij Riverbanks Zoo een kleine botanische tuin waar oma haar hart kan ophalen aan bloemenfotografie. Het was opnieuw een erg warme dag en we hebben de voorraad waterflessen goed benut. Doordat we in een hotel dicht bij de zoo zaten, konden we zodra de deuren om 9.00 open gingen naar binnen, een goed idee omdat veel dieren het ’s middags in de warmte voor gezien hielden en in hun hok kropen. Rond een uur of 3 vonden we het zelf ook te warm worden en zijn we terug richting huis gereden. Vlakbij huis zijn we gaan eten in een Mexicaans restaurant, een heerlijke maaltijd in een gelegenheid waar we de laatste tijd graag komen. Met ronde buiken gingen we weer van tafel… met genoeg over voor de volgende dag. Voor dit weekend staan er dagtrips gepland en het lijkt erop dat we wederom mooi weer krijgen. Volgend weekend waarschijnlijk een huisje in de bergen… we zullen zien!

Project patio: stap ?

Het natte beton is inmiddels al flink lichter geworden

We kunnen inmiddels wel stellen dat we een beetje uitlopen met de bouw van onze patio. Wat een klus van 5 dagen had moeten worden, duurt inmiddels al bijna 4 weken. Het weer heeft voor het nodige uitstel gezorgd, waardoor alle werkers van hun schema raakten en nu gebeurt alles met grote intervallen. Vorige week vrijdag heeft de elektricien alle bedrading voor zover mogelijk klaar gemaakt en de betonmensen hebben 1.20m nieuw beton gestort. Het oppervlak van de patio is nu 18,5 vierkante meter, of 14×14 voet.

Opa en oma arriveren op Paaszondag en kunnen volgende week ‘meegenieten’ van de voltooiing van de patio!

Rondom de borders wordt eerst gegraven en later vandaag beton gestort

Ondanks dat de schermen er nog in moeten, kunnen we toch wel buiten zitten. Het dak houdt al veel zonlicht tegen zodat je niet direct in de zon kijkt als je in de achtertuin zit. Maar volgende week zou het geheel dan toch af moeten raken: de plafondventilator erin, lampjes, de gemotoriseerde schermen… tja, dat is toch net even mooier.

Vandaag wordt er ook gewerkt maar dat heeft met de patio niet zo vreselijk veel te maken. Er liggen borders in de tuin en die krijgen vandaag een sjieke betonnen sierrand. Om me heen wordt momenteel druk gegraven en zoals te verwachten is het een prachtige rommel, lekker modderig door de regen van gisteren. Maar verbeteringen aan je huis komen met puin en troep, en als het goed is, is deze klus vandaag geklaard en ziet het er vanavond heel mooi uit.

Madam gaat onder het mes

Tegen onze verwachtingen in is Nova vandaag toch ‘goedgekeurd’ voor haar ingreep morgen! De albuterol heeft in de afgelopen 24 uur goed werk verricht en het hoesten aanmerkelijk verbeterd, zodat haar longen goed klonken en er geen zorgen hoeven te zijn. Morgenvroeg om 6.30 moeten we ter plaatse zijn. Vrienden hebben aangeboden om op Alex te passen terwijl we daar zijn, dus dat is alvast een zorg minder. We zullen morgen een update plaatsen zodra dat lukt.

In eerste instantie ziet ze het nog wel zitten

Update: Het was dinsdag al vroeg dag, want we moesten ons om 6.30 melden bij de Ambulante Zorg. Nova was als tweede aan de beurt en dus moesten we vroeg aan de bak. Om 5.40 ging de wekker; we hadden alles al zoveel mogelijk klaargezet zodat we vlot de deur uit konden. Om 6 uur ’s morgens stond Alex bij buren voor de deur. Alex vond het reuze leuk en was zodoende klaarwakker. Ook Nova was uitgeslapen en ze keek met belangstelling toe hoe broerlief werd afgezet.

Al voor half zeven waren we bij de Ambulante Zorg, maar we kenden het nog van de vorige keer en hoefden niet te zoeken, dus alles ging vlot. Rond 10 voor 7 lag Nova in het ziekenhuisbed en het circus kwam op gang. Bloeddruk meten, temperatuur, gewicht, controlevragen, de hele santekraam. De procedure werd vanuit diverse standpunten met ons doorgenomen, met de verpleging, met de anesthesie en de KNO arts zelf. Nova begon goedgemutst aan het proces maar naarmate de tijd vorderde, kreeg ze duidelijk bedenkingen. Toen het eenmaal tijd was om onder het mes te gaan, snikte ze zielig en wilde ze niks liever dan eten en naar huis toe. Ach gossie.

De ingreep zou ongeveer 20 minuten duren maar dat werd een beetje langer. Later hoorden we dat dat niet aan de arts lag, maar dat men veel moeite had gehad om het infuus aan te leggen. Nova is nog zo klein en ze konden nauwelijks een ader vinden. We zagen dan ook dat ze wel een keer of 8 geprikt hadden voordat het gelukt was (Nova’s handen en armpjes zitten vandaag dan ook onder de blauwe plekken). Dat de neusamandelen zijn weggehaald bleek een goede stap, de arts zei dat ze gigantisch waren en hij was danig onder de indruk. Ook haar keelamandelen zijn erg groot, zei hij al, maar ze is nog erg klein om die ook nog eens weg te halen.

Toen de narcose begon uit te werken, mochten we Nova weer zien. Bij mama op schoot mocht ze verder wakker worden. De verwachting was dat dat 20 minuten zou duren; in plaats daarvan werd het meer dan een uur. Op den duur kreeg ze een zuurstofmaskertje op om het proces wat te bespoedigen, maar zelfs dat hielp niet erg. Van het ene op het andere moment was ze dan toch bij haar positieven en begon ze te drinken. Ze had morfine gekregen dus over pijn hoorden we nog niks. Het infuus zat nog wel in haar arm en daar was ze niet zo happy mee. Het was dan ook een hele opluchting toen dat eenmaal werd verwijderd.

Tegen half elf mochten we dan toch eindelijk naar huis. Nova leek wakker en goedgeluimd. In de auto viel ze al weer snel in slaap en eenmaal thuis heeft ze nog tot 14.00 op de bank liggen slapen! Dat zijn we niet gewend van onze meid. Eenmaal wakker hebben we samen een film gekeken en daarna is ze gaan spelen. Met behulp van een pijnstiller ging, en gaat, het haar heel goed. De grootste uitdaging zal zijn dat ze zich voorlopig een beetje koest moet houden, wat ook niet makkelijk is als je broer je voortdurend uitdaagt. Gelukkig is het weer allemaal achter de rug en nu hopen we maar dat het op lange termijn positieve gevolgen heeft.

Peuterpraat en Kleuterklets #35

Terwijl we vandaag afwachten of Nova wordt goedgekeurd voor haar ingreep morgen, hebben we iets vrolijks om de tijd door te komen. Rond de middag hebben we een afspraak bij de KNO arts, die moet beslissen of haar verkoudheid en hoest reden zijn om de geplande operatie uit te stellen of niet. Bovendien regent het vandaag dat het giet, dus we kunnen wel iets grappigs gebruiken!

Alex hoort het nummer Thunderstruck van AC/DC voor de eerste keer. Bij het horen van het kenmerkende stemgeluid van de zanger zegt hij:
“I think a baby sings this song.”

Het mooie van vijf zijn, is dat je op een willekeurig moment je hand tegen je oor houdt en de volgende zakelijke mededeling doet:
“I’m getting a call from Batman.”

Een wonderlijk compliment:
“Mom, you’re as soft as a cornflake!”

Nova, na een bad:
“My hair is wet. I want new hair.”

Op weg naar Toys R Us zucht Alex:
“I wish everything was one dollar. Then we wouldn’t have to pay two dollars.”

Na het zien van de Lego Movie is Alex helemaal hoteldebotel van het verhasl en de figuurtjes. We proberen een relatief goedkope set te bemachtigen bij de speelgoedwinkel, maar helaas, deze heeft ze niet. Het filiaal in Greenville heeft ze wel, dus we vragen Ann of ze voor ons wil kijken. En met succes, want later volgt het bericht dat ze is geslaagd.
“Alex, de mama van Hugo heeft Cloud Cuckoo Land voor je gevonden. Ze zal het aan de papa van Hugo geven en die geeft het dan weer aan jouw papa. Het duurt nog een paar dagen, maar Emmett is onderweg, ok?”
Alex is zeer verheugd. Een poosje later merkt hij op:
“We really need to ask Hugo if he wants to come and play.”
“De mama van Hugo gaat de Lego meegeven aan zijn papa en zijn papa werkt bij jouw papa. Het komt echt wel goed Alex.”
Als Rob ’s avonds uit zijn werk komt, is Alex bijzonder blij om hem te zien.
“Dad, did you see de papa van Hugo today?”
We leggen uit dat de papa van Hugo op zakenreis is en binnenkort weer terugkomt. Alex geeft echter niet op.
“Dad, are you going back to work after dinner?”

“Mama, I love you to the end of the earth and then I will still love you!”

Alex heeft zeer hoge testresultaten gehaald op school. Trots:
“I’m as smart as a cow.”

Alex wil graag kip bij zijn avondeten. Mama legt een lapje in de pan en bakt. Alex is tevreden.
“Thank you, mom. That’s so very kind of you.”

Nova heeft slecht gegeten dus twee tellen nadat we van tafel zijn, wrijft ze al over haar buikje.
“I hungwy.”
“Tja Nova, dan had je beter moeten eten. Je mag nog een stukje komkommer, of aardbeien of een wortel.”
“Wottel!”
Het klinkt heel enthousiast; mama is enigszins verbaasd. Zodra er een wortel wordt geschrapt, corrigeert Nova:
“No, THAT one.” (Ze wijst naar een doos paaschocolade, verpakt in een doos in de vorm van een wortel…)

Nova heeft de wortel toch opgegeten. Ze komt vragen om een tweede.
“Wottel gone! It’s in my billen.”

Nova zingt het liedje ‘Baby’ van Justin Bieber. Alex denkt daar het zijne van.
“That song is already extinct. Last week it went to the doctor and the doctor just couldn’t help it anymore, so it died.”

Het is bijna 9 uur ’s avonds en Nova komt uit haar bed geslopen. Als ze naast papa en mama staat, probeert ze ons voor de gek te houden:
“Good morning mommy and daddy!”

Nova zing het themanummer van de film Madagascar:
“I like to moon it, moon it.”

We kijken naar een programma over een trein met diner arrangement. Alex:
“Mostly I like chicken and french fries and ketchup. My dream come true is McDonalds.”

Nova laat een flinke wind en moet er heel hard om lachen.
Alex: “Ewww! That’s stinky!”
Nova: “I’m not stinky, I’m a princess!”

Alex, met nogmaals een wonderlijk compliment:
“Mommy, I love you as much as a cow loves another cow!”

De kinderen zijn in de speelkamer. We horen Nova ineens hard huilen. Alex komt twee tellen later naar buiten rennen.
“Wat is er gebeurd, Alex? Weet jij waarom Nova huilt?”
“I didn’t do it!”
“Dus jij hebt je zusje geen pijn gedaan?”
“Nee, umm… a little bat was flying around and landed in Nova’s hair and that is why she is sad.”

Alex, enigszins beteuterd: “I’m only 3 humans long.”

Alex is met zijn vieze schoenen door het huis gerend om naar de brievenbus te gaan. Als mama hier naar vraagt, beweert hij het volgende:
“I did not run with my vieze schoenen door het huis. I went through the yard and sprong over the fence and that’s how I got here.”

Papa en mama zitten Games of Thrones te kijken als de kindjes naar bed zijn. Op het moment dat Brienne of Tarth een gevecht aangaat met drie mannen (en het zeer overtuigend wint), duikt Nova van achter de bank op:
“Chop, chop, chop. That’s not nice!”

Alex komt zijn beklag doen.
“Nova picked the wooden blocks out of the closet without asking! Can she please have them?”

Nova is in de speeltuin bij McDonalds. Sommige dingen zijn nog net een beetje hoog en dan heeft ze een zetje nodig. Als het zover is, roept ze:
“Help me! Help me!”
Bij gebrek aan directe respons probeert ze een alternatief:
“Ayuda me!”(= Spaans voor ‘help mij’)

Een, twee…DRIE!

Helemaal genieten van haar feestje en lekker gegiecheld met Sarah.

Pats, boem en ineens is het zover: Nova is 3 jaar oud! Wanneer het precies gebeurd is, weten we niet, maar dat ienie mienie baby-meisje is nu een peuter van formaat, met een krachtige eigen wil en een grote liefde voor alles wat met prinsessen te maken heeft. Haar grote broer heeft er af en toe heel wat mee te stellen en niemand gelooft dat, want zodra we hier de deur uit gaan is ze poeslief, behulpzaam en zeer welgemanierd.

Dat kwam goed van pas afgelopen zaterdag, toen we haar eerste, echte verjaardagsfeestje vierden bij East Main Arts, een schildersatelier waar je ook verjaardagsfeestjes kunt organiseren. We hadden in totaal 11 kindjes die allemaal kwamen schilderen en we waren heel benieuwd hoe dat zou gaan met een hoop peuters en kleuters. De tafels stonden klaar, er waren speelruimtes om de ukkies bezig te houden tussen de bedrijven door en wij hadden eten meegebracht voor groot en klein. De verjaardagstaart werd nog even een spannend verhaal, maar we hadden uiteindelijk alles precies op tijd klaar staan en alle gasten waren gekomen.

Na een tijdje spelen en met mooi gelakte nageltjes zaten de kinderen uiteindelijk om de schilderstafel heen. De meisjes kregen allemaal een kroon, de jongens hadden diverse onderwerpen zoals een step, auto of zeilboot. Ze kregen allemaal een schort om, een bakje met kleuren verf en kwast in de hand. Na enkele instructies van mevrouwen Ellie en Amy mocht er dan geschilderd worden en dit ging verrassend goed! De kleintjes amuseerden zich prima, en er werd eigenlijk behoorlijk netjes gewerkt. De meisjes kregen nog pailletjes om in de verf te drukken, de jongens waren op dat moment klaar en in de speelruimte om gek te doen met een of andere buis die ze cadeau hadden gehad (in plaats van de kroon en staf die de meisjes hadden gekregen).

Terwijl de kunstwerkjes lagen te drogen, gingen alle kindjes aan een ronde tafel zitten, Nova op een speciale prinsessenstoel, en was het tijd voor taart. We hadden Mrs. Dixon weer een taart laten maken en ze had er iets moois van gemaakt met een kroon van suikerwerk. Nova had nog moeite om de kaarsjes uit te blazen maar gelukkig kwam papa te hulp. Ze genoot van het verjaardagslied en al haar vriendjes om zich heen en heeft heerlijk van de taart gesnoept en alle andere dingen die er nog te eten waren. Na nog meer spelen was het tijd voor cadeaus. Ellie en Bella waren erg behulpzaam met het helpen openen van de cadeaus; Nova besefte maar half dat al die mooie dingen voor haar zijn. En zo kwam er zoetjesaan een eind aan de festiviteiten. Alle kinderen kregen een zakje mee naar huis met wat lekkernijen en speeltjes erin en wij keerden huiswaarts met een auto vol speelgoed en wat er van het eten nog over was. Nova viel al snel in slaap, het is toch een behoorlijk emotionele belevenis voor zo’n dreumes. Maar wat heeft ze het naar haar zin gehad!

Ook prinsessen Elsa en Anna en ballerina Barbie zijn aan het kasteel toegevoegd

En ja, we hebben het wel al gevierd, maar echt 3 is ze pas op 1 april. De verjaardagskaarten komen een voor een binnen en ze glundert helemaal als ze weer zo’n kleurige envelop open maakt. Op zondag hebben we met opa en oma het ‘grote’ cadeau uitgereikt, een Disney prinsessenkasteel met 7 prinsessen erbij (Assepoester, Ariel, Belle, Sneeuwwitje, Merida, Tiana en Rapunzel) en zelfs Prince Charming. Nova is een echte poppenmoeder en sloot de prinsessen en hun kasteel direct in haar hart. Nadat ze eerst volop met het kasteel gespeeld had, zette ze Ariel en Tiana op een stoel aan de tafel in de speelkamer en speelde ze ‘picnic’. Ik denk dat het tijd wordt dat we met Nova eens een theekransje gaan doen met haar serviesje!

Dinsdag is onze meid dan officieel 3 en gaat ze trakteren op school. Dan is ze nog een keertje jarig en er staat een grote doos met zakjes chips klaar. Alex is alvast heel bezorgd dat er misschien wel niks voor hem overblijft. Maar hij heeft niks te mopperen, want ook hij heeft een cadeautje gehad: een Lego Trash Chomper uit de Lego Movie, die hij overigens bijna volledig zelf in elkaar heeft gebouwd, ook al is de leeftijdsindicatie van 8 tot 14 jaar. Het was kortom een feestelijk weekend bij ons thuis!

Patio, fase 2

Aan het eind van de dag staan deze spullen op de goede plaats.

Vanwege regen heeft het werk aan onze patio wederom vertraging opgelopen. Het gras was te nat dus hoewel het gisteren eigenlijk prima weer was, was het toch niet mogelijk om te werken. De zon heeft de boel gisteren wel voldoende opgedroogd om vandaag aan de slag te gaan. En er gaat als het goed is een heleboel gebeuren! Het gras ligt vol met bouwmaterialen en alle steunpunten worden vandaag gezet. Ook het dak gaat gebouwd worden, dus het wordt een lange dag voor de werkers. Morgen komt er opnieuw regen, dus hoewel de bedoeling was dat de patio aan het eind van de week klaar zou zijn, komt volgende week er ook nog bij. En dan moeten de UV-werende schermen nog besteld en gemonteerd worden, wat ook nog eens twee weken duurt. Maar goed, er zit vooruitgang in en we zullen eerst maar eens zien hoe het werk vandaag vordert.

11:22. De gaten voor de hoekpalen zijn gegraven en de palen zelf worden op maat gezaagd. Er is inmiddels meer vinyl verwijderd en er worden dikke planken tegen het huis getimmerd. Het ziet er nu natuurlijk helemaal niet uit, maar we hebben er vertrouwen in dat het tegen het eind van de dag een stuk beter oogt.

Update vrijdag 28 maart: Zo, de basis staat er! En wow, wat ziet het er goed uit. De hoekpalen en dus belangrijkste steunpalen zijn 15x15cm en gemaakt om de zwaarste stormen te weerstaan. In het dak zijn ook nog latten kruislings bevestigd om dezelfde reden. Het was gisteren een zonnige dag dus we konden al direct zien dat we schaduw hadden op een plaats waar dat voorheen absoluut niet het geval was. Alle bouwmaterialen die gisteren op het gazon lagen, zijn vrijwel allemaal gebruikt. Verschillende buren volgen het blijkbaar vanuit hun eigen huis (of tuin) en zijn al met de bouwvakkers komen praten omdat ze onder de indruk waren van het werk dat gedaan werd.

Zo ziet het er uit na het harde werk van gisteren. Een heel bouwwerk!

Voor volgende week maandag, dinsdag en woensdag staat goed weer op de kalender, dus hopelijk kan het werk dan weer hervat worden. Op maandag zou iemand moeten komen voor het dak en de shingles leggen, dan moet er een inspecteur komen om het bouwwerk te beoordelen (of het aan alle wettelijke eisen voldoet) en daarna kunnen ze de boel gaan afwerken. De schermen komen er dus op z’n vroegst over 2 weken pas in, dus tot die tijd wordt het een beetje behelpen met buiten zitten. Maar we hebben wel iets om naar uit te kijken!

Patio fase 1: voltooid!

Het raam is verplaatst. Alex zag dat het goed was.

Zo, het is half negen en de laatste werkers zijn vertrokken. Het plan voor vandaag was om het raam op de kamer van Alex te verplaatsen, zodat het niet in de knoei komt met het dak boven de patio. Het was een schitterende dag en er kon flink doorgewerkt worden. Eerst werd de binnenkant van Alex zijn kamer rondom het raam uitgebroken. Daarna zijn de kozijnen gestript. Aan de buitenkant werd het vinyl losgemaakt en deels weggehaald en isolatiemateriaal weggehaald of losgesneden. Er werd stevig gezaagd en getimmerd maar Alex gaf geen krimp en Nova, nadat zij uit school kwam, ook niet. (Alex was nog thuis vanwege streptokokkenfaryngitis die dinsdag bij hem is vastgesteld.)

Kijk een aan, ook aan de buitenkant zit het raam op een nieuwe plaats.

Op een gegeven moment kwam de grote ingreep: het verplaatsen van het raam. We waren buiten in de tuin, ook vanwege het mooie weer en natuurlijk omdat de kleintjes best nieuwsgierig waren naar al dat in en uit lopen. Maar tijdens het verplaatsen van het raam wilden ze toch liever dat we binnen bleven, voor de veiligheid, dus helaas heb ik daar geen foto’s van kunnen maken. Vervolgens kon er opgeruimd worden en was er een tweede team op komst, die nieuwe houten panelen kwam plaatsen en deze bepleisteren.

De eerste groep vertrok tussen 18.00 en 18.30 en de pleister-boys gingen aan de slag. Eerst de nieuwe panelen ertegen timmeren en daarna 3x bepleisterd en 2x opgeschuurd. Morgen komen ze nog een keertje terug om het af te werken en dan is ook dat gebeurd. Er komt morgen een elektricien om een stopcontact te verplaatsen en daarna is het even rustig tot dinsdag. Als het weer dan meewerkt, kunnen ze beton gaan storten en de rest van de week zien we dan de patio verrijzen. We kijken er enorm naar uit; de nieuwe tuinset staat al in de garage te wachten!