In het huis van iemand anders wonen heeft voordelen, maar zeker ook nadelen. De kans dat de inrichting 100% je smaak is, is niet zo groot en als er onderdelen aan vervanging toe zijn is het altijd de vraag hoe veel geld je wilt investeren in een huis dat niet van jezelf is. Vandaar ook dat we met veel genoegen een eigen stek aan het zoeken zijn waar we vervolgens net zo veel of weinig geld aan kunnen uitgeven als we willen.
Dit hele proces kwam deze week in een stroomversnelling toen we uit China een e-mail ontvingen met twee regels tekst erin. “Mijn vrouw en ik komen eind september voor twee weken naar huis. Trek je plan.” En daar konden we het verder mee doen. Natuurlijk hebben we snel om opheldering gevraagd en om een lang verhaal kort te maken willen de eigenaars van ons huis met veel gezeur even twee weken in hun woning verblijven. Uiteraard zonder ons erin.
We zijn er bepaald niet blij mee dat we met een baby van 7 maanden op straat worden gegooid en dus met het arme kind moeten gaan zeulen terwijl we net uit Europa terug komen, maar we hebben ook geen zin om strijd te voeren. Tenslotte is het hun huis en hoewel we niet erg gecharmeerd zijn van de manier waarop ze dit aangepakt hebben en hun bijzonder onflexibele opstelling in deze kwestie, proberen we er maar het beste van te maken.
We hebben onze aanvraag voor een hypotheek zodoende in de hoogste versnelling gegooid en hebben een heleboel makelaars en geldverstrekkers benaderd en er zit beweging in de zaak. Het zal waarschijnlijk niet lukken om alles voor onze lange reis in kannen en kruiken te hebben, maar het lijkt er op dat we, als we terug komen, een serieus bod kunnen doen op een huis. We hadden natuurlijk het liefst gehad dat we, als Peter en zijn vrouw hier zijn, in ons nieuwe huis kunnen trekken in plaats van een tussenoplossing te moeten zoeken, maar het is nu eenmaal een proces dat tijd kost, zeker als je een ‘buitendorpse’ bent zonder financiele geschiedenis in de VS.
Overigens komen de collega’s van Milliken ons aan alle kanten te hulp en is ons door verschillende mensen woonruimte aangeboden. Dat is natuurlijk fantastisch en hartverwarmend, maar stiekem kijken we ook gewoon uit naar een stek die weer eens helemaal van onszelf is. Omdat nog steeds niet duidelijk is wanneer onze Chinese vrienden nu precies voor de deur staan, zit er weinig anders op dan al onze spullen alvast in te pakken en in dozen te doen zodat we, als het nodig is, heel snel kunnen verhuizen. Kortom, zoals de titel van dit bericht al zegt, gedoe!
en stulpje, een huis waar we zelf de baas zijn over de inrichting en vormgeving, waar we weer omringd zijn door onze eigen spullen, niet alleen een huis maar ook een thuis voor Alexander. Waar kies je dan voor? Wat we ook doen, een verhuizing zit in de nabije toekomst. Als we terug gaan naar Gent zullen we ons appartement moeten verruilen voor een huis dat geschikt is voor een kind. Als we in de USA blijven, moeten we verhuizen naar een huis dat niet aan een ander toebehoort.
Peperazzi Blog 