Categorie: Alexander

De berichten komen de laatste tijd maar mondjesmaat en dat komt vooral door aanhoudende ziekte. Met name mama, de hoofdblogger, heeft de ene na de andere kwaal te pakken en er lijkt maar geen eind aan te komen. In dat opzicht is de peuterspeelzaal ook wel een uitkomst, want Alex kan dan in ieder geval af en toe daar naar toe terwijl mama probeert om een beetje bij te komen. Na weer een buikgriep lijkt er vandaag dan toch wat schot in de zaak te zitten. Hopelijk is nu, na bijna zes weken emmeren, eindelijk het einde van de ellende in zicht.

Maar even terug naar Alex, want daar gaat het nu even om! Onze rakker is enkele dagen na zijn derde verjaardag gestart op de peuterspeelzaal en we mogen wel zeggen dat het heel erg goed gaat. De eerste ochtend bleef vrij van tranen, Alex ging heel kalm bij de andere kinderen aan tafel zitten, ging spelen en mama en Nova vertrokken weer zonder een traan te plengen. Het was een vreemde ochtend, zo zonder mijn oudste en voor Nova zonder haar broer, die ze toch wel af en toe miste. Rond half twaalf haalden we Alex weer op, er was tussendoor niet gebeld of we hem toch alsjeblieft weer wilden komen halen en ik had zelf ook maar niet gebeld, want in het geval van peuterspeelzalen kun je rustig stellen dat geen nieuws goed nieuws is.

Een gesprekje met zijn juf leverde de volgende informatie op: Alex had het goed gedaan voor zijn eerste keer, hij had een keertje geinformeerd waar papa en mama waren, maar door hem af te leiden was hij dat al weer snel vergeten. Hij was een rustige jongen die lief speelde, goede interactie aanging met de andere kinderen, maar wel nog zijn eigen gang ging tijdens groepsacviteiten. Hij had ook een andere kindje gebeten, gelukkig maar een keer en daar waren ze ook niet boos om.

Toen ik met Nova binnen kwam en Alex ons zag, kwamen zijn tranen. Opluchting van zijn kant en ik was even bang dat hij de hele ochtend gehuild had, maar dat was helemaal niet zo. De tweede ochtend dat Alex ging, was hij weer heel relaxed toen mama wegging en beter nog, er waren ook geen tranen toen we hem kwamen halen. Hij had die ochtend ook niemand gebeten maar was wel nog zijn eigen gang gegaan tijdens groepsactiviteiten. Nu is dat ook wel begrijpelijk, vind ik zelf, want hij wordt in een nieuwe omgeving geplaatst met heel veel speelgoed dat hij niet kent. En Alex is een ondernemer, dus die moet eerst alles even bestuderen!

De derde ochtend leverde opnieuw goed nieuws. Alex had heel goed meegedaan, tijdens het buitenspelen hadden ze als groep gymnastiekoefeningen gedaan en daar was hij heel enthousiast in geweest. Hij had de hele ochtend eigenlijk met de groep meegedraaid en was minder ‘solo’ bezig. Ook qua communicatie gaat het goed!

Vanmorgen was al weer het vierde bezoek aan de peuterspeelzaal. Papa had Alex gebracht en in de pauze weer gehaald, zodat mama een keer een ochtend vrijaf had om aan te sterken. Vandaag hadden ze geoefend met de letters van het alfabet en de juffrouw was zeer onder de indruk hoe goed Alex zijn letters al kent! Tja, dat hebben we thuis natuurlijk volop geoefend. Hij had heerlijk buiten gespeeld en het was de juffrouw duidelijk dat hij het echt fijn vindt om buiten rond te springen. Er was wel een plas-ongelukje vanmorgen, iets te lang gewacht met naar de wc gaan en daardoor een natte broek. Maar daarvoor hebben we altijd extra kleertjes bij ons, dus niks aan de hand.

Al met al kunnen we duidelijk merken dat Alex graag naar de speelzaal gaat! Hij springt ’s morgens uit zijn bed en kan niet wachten om te gaan. Hoewel we van hem nog geen uitgebreide verhalen krijgen over wat hij allemaal heeft gedaan, kunnen we wel al kleine gedragsveranderingen merken en ook horen we Engelse zinnetjes die hij duidelijk buiten de deur heeft geleerd. We zijn heel benieuwd hoe het de komende weken verder gaat!

De mijlpalen volgen elkaar deze weken snel op, want nu Alex echt drie is, is hij vanmorgen officieel gestart met een programma op de peuterspeelzaal. Tussen alle spanningen rondom zijn verjaardag (echt een grote happening voor zo’n manneke) hebben we hem er ook op geattendeerd dat hij binnenkort zou starten met school. We hebben het Sunshine House twee keer bezocht zodat hij niet voor de leeuwen gegooid zou worden en die twee bezoekjes hadden gemengd succes. Vanmorgen was dus de vraag: hoe zal het gaan?

Toen ik Alex wakker maakte, was zijn eerste vraag: “Is it a school day?” Dus hij had wel degelijk meegekregen dat er weer school op het programma stond. Hij wist ook hoe het zou gaan, eerst papa naar het werk brengen, dan naar de school, dan gingen mama en Nova weer naar huis en een poosje later zouden we hem komen halen. En zo geschiedde het ook.

Ik bracht Alex naar binnen en hij dook direct een tunnel in in de speelruimte. Hij was druk bezig, ging aan de ontbijttafel zitten met de andere kinderen, begon te eten en leek er heel relaxed onder. Ik ben even met de directrice gaan praten en daarna terug naar Alex gegaan om gedag te zeggen. “Thank you, mommy!” zei hij, en Nova en ik kregen een kus en dat was dat. Geen tranen, geen drama, gewoon doodkalm allemaal.

Om half 12 gingen we weer terug om hem op te halen. Toen ik binnen kwam, zag ik hem wild rondspringen. Helemaal Alex. Jammergenoeg had hij aan een glimp van mama genoeg en sloeg hij ineens om. Tranen! Misschien toch ergens opluchting dat mama en Nova echt weer terug kwamen, zoals beloofd. Na een gesprekje met leidster hoorde ik dat hij een ander kindje gebeten had (oei, oei), dat hij rustig en stil is geweest, zijn eigen gang is gegaan (dus niet mee heeft geluisterd naar het boek dat werd voorgelezen), maar ook dat hij het eigenlijk heel goed heeft gedaan voor een eerste dag, dat de communicatie heel makkelijk verliep, dat hij goed met andere kinderen had samen gespeeld en geen enkele keer gehuild had tussendoor.

Nu ja, het klinkt dus alsof het allemaal wel goed gaat komen. Een van de belangrijkste redenen dat Alex naar het verblijf gaat is ook om te leren luisteren naar de juffrouw, instructies op te volgen en zijn beurt af te wachten. Zo te horen moet daar nog aan gewerkt worden, maar het ziet er alleszins niet hopeloos uit. Dat de dag veel indruk had gemaakt, was ook wel duidelijk. Om vier uur ’s middags kondigde Alex aan dat hij moe was en toen ik hem voorstelde om even op de bank te gaan liggen, sliep hij binnen een minuut. Het boefje zal vooral geestelijk een hoop moeten verwerken, denk ik. Donderdag is de volgende keer, het zal me benieuwen.

Jaja, nu Alex weet wat een verjaardag is en dat daar taart, cadeaus en feest bij hoort, was het tijd voor zijn eerste, echte feestje. We hadden voor 2 uur een springkastelenbedrijf gehuurd, waar de kleintjes ongestoord anderhalf uur konden springen, glijden, rennen en rijden. Daarna was er een half uurtje tijd in een feestlokaal voor pizza, ijs, chips, drankjes en verjaardagstaart… en natuurlijk het uitpakken van cadeaus! Het was voor Alex een hele happening en hij had emotioneel ook een heleboel te verwerken. Dat bleek ook wel op weg naar huis, toen hij in slaap viel en wel 2.5 uur onder zeil bleef! Dat is een behoorlijke dut voor iemand die het slapen overdag lang geleden al heeft laten schieten. Eenmaal wakker heeft hij alle cadeaus nog eens uitgepakt en leek het wel of hij nog eens jarig was. Wat is hij weer verwend!

Vandaag zullen we het maar een dagje rustig aan doen, lekker spelen met alle nieuwe dingen en even een rustpauze voor die volgende grote stap: de eerste ochtend op de peuterspeelzaal op maandagmorgen…

http://www.youtube-nocookie.com/embed/mwHgmsz4qzM?rel=0

http://www.youtube-nocookie.com/embed/uCMGV9EUnks?rel=0

Hieperdepiep! Onze kleine grote man is vandaag 3 geworden! Het huis is versierd met vlaggen en ballonnen en er waren volop grote cadeaus van papa en mama en de opa’s en oma’s. En allemaal cadeaus die een groot succes waren, want het zat allemaal in de hoek van… machines! Onze nu driejarige peuter is de trotse eigenaar geworden van een joekel van een cement mixer, bouwvakkerskleertjes, een heuse bouwplaats met afstandsbediening, de Cars 2 film en een echte bobcat waar hij zelf in kan rijden. Nou, als dat geen verwend mannetje is, weten wij het ook niet meer.

Desondanks was Alex toch een pietsje teleurgesteld, want bij het vele horen over zijn ‘birthday party’ had hij al wilde beelden in zijn hoofd van een groot feest met al zijn vriendjes. En dat komt er ook, maar op zaterdag, morgen dus. En Alex heeft nog niet zo veel besef van tijd dat hij dat helemaal snapt. Maar… toen we vanmiddag de verjaardagstaart hadden opgehaald, kwamen de pretlichtjes toch echt in zijn ogen. En toen we hem verzekerden dat hij kaarsjes mocht uitblazen, was de blijdschap van zijn gezicht te lezen. Morgen, vertelden we hem, is het grote feest, mag je springen op de springkussens met al je vriendjes, krijg je taart met kaarsjes en … nog meer cadeautjes. Met zoveel leuks nog in het vooruitzicht is het natuurlijk moeilijk om te gaan slapen…

Waarschijnlijk worden er morgen nog wel een paar foto’s gemaakt, dus hou de Flickr site maar goed in de gaten.