Watervallen in de herfst

Het is geweldig herfstweer op het moment. Koel en droog en prima om er op uit te trekken. Vandaag zijn we in North Carolina naar enkele watervallen geweest en het enige probleem is doorgaans om Nova te motiveren om mee te lopen, aangezien zij bepaald geen enthousiaste wandelaar is.

Vanaf de parkeerplaats liggen er drie watervallen in de buurt: Triple Falls, High Falls en Hooker Falls en in die volgorde kun je ze ook op het filmpje bekijken. Triple Falls is gefilmd op ongeveer het midden, High Falls was jammergenoeg alleen van de zijkant te bekijken omdat het hoofdpad onder water stond (maar je kunt aan het geluid wel horen dat er heel wat water omlaag komt) en Hooker Falls is enorm recht en breed. Toen we daar met opa en oma waren de afgelopen keer stond het stampvol met toeristen, vandaag was dat beeld heel anders. Maar opa en oma zullen deze watervallen ongetwijfeld herkennen, ook zonder de drommen mensen erbij!

Internationaal Festival/Denver Downs

Het is weer herfst en dus is het feest: tientallen activiteiten, overal waar je komt. Alles is leuk en vrolijk, er zijn appels en pompoenen, er zijn festivals en farms om te bezoeken. Het weer koelt langzaam iets af, we halen weliswaar de 30 graden nog, maar de luchtvochtigheid is een eind gezakt, in de ochtend is het zelfs wat koeltjes met een graad of 15, 16 en na een uur of 17:00 is het ’s middags echt heerlijk buiten. Dat was niet zo lang geleden nog wel anders!

30003492911_04f2a07c41_kAfgelopen weekend hebben we daar geweldig van geprofiteerd met het International Festival in Spartanburg, dat jaarlijks door de stad georganiseerd wordt. Vorig jaar was het in het water gevallen doordat er dat weekend een orkaan aan land kwam, maar dit jaar was het fabelachtig weer dat goed paste bij het gastland Mexico. Het was zodoende een vrolijke boel met veel leuke acitiviteiten voor de kids: een sombrero knutselen, een piñata leegroven, plaktatoeages op de arm, opplak-snorren onder de neus, maracas bouwen en een zwaan knippen. Voor Nova was er veel te zien op het podium, waar dansen uit diverse culturen werden opgevoerd. Zij wilde niks liever dan daar blijven zitten kijken, terwijl Alex met zijn ‘paspoort’ de vele stands van verschillende landen afschuimde om daar stempels te scoren (zogenaamd visa stempels). Toen we ’s middags thuis kwamen, waren we zelfs enigszins verbrand, dus we wisten dat we voor zondag de zonnebrand niet mochten vergeten. In het filmpje zie je Alex bij de piñata en verder een aantal dansen op het podium. Rob heeft van de Azteekse dans een hele brok gefilmd.

Zondag stond een ander herfstritueel op het programma, namelijk het jaarlijkse bezoek aan Denver Downs Farms in Anderson. Wat een geweldig leuke ‘boerderij’ is dit, agrarisch entertainment van het hoogste niveau. Uren en uren kun je hier spelen en de kinderen waren diep teleurgesteld toen we rond 17:00 weer naar huis gingen. Het moest wel, want we moesten nog eten en de kids moesten dringend in bad, want ze waren zo ongelooflijk vies geworden! De gloednieuwe lichtroze legging die Nova ’s morgens had aangetrokken, kon direct de vuilnisbak in of op de stapel met oude kleren, die krijg ik nooit meer schoon. Maar ze hebben wel een fantastische dag gehad en ik vertel iedereen met jonge kinderen dat ze zeker een bezoek aan deze boer moeten brengen. Wat een feest is het hier!

Wat een kermis

De zweefmolen was vroeger ook een favoriet van mama.
De zweefmolen was vroeger ook een favoriet van mama.

Afgelopen weekend stond er een kermis naast de bibliotheek en dat waren we eerlijk gezegd vergeten, ware het niet dat we het toevallig zagen toen we onze boeken gingen omwisselen. Alex was een aantal dagen aan het modderen geweest met koorts en weinig eetlust, dus toen hij zich zondag eindelijk weer wat beter voelde, was de kermis een leuk idee. Het was overigens schitterend lenteweer, een strakke blauwe lucht en in de twintig graden dus beter kon het echt niet zijn.

We kochten voor de kinderen elk een ‘stempel’, voor twintig dollar kunnen ze dan net zo veel ritjes maken in welke toestellen dan ook. En aangezien het goedkoopste ritje al 3 tickets kost, is het een snelle conclusie om voor de stempel te gaan. We waren hier twee jaar geleden voor het laatst geweest en toen was Nova bijna voor alles nog te klein, maar dat was deze keer wel anders. Samen met Alex is ze overal in geweest! En ze heeft meer lef dan haar grote broer, want waar Alex hem af en toe flink zit te knijpen, lacht Nova zich een breuk en wil ze het liefst nog een beetje wilder en gekker. Alex wilde maar één keer in het achtbaantje en de Jimmy, daarna had hij het al gezien. De boot liet hij al helemaal aan zich passeren. Papa is met de kindjes in het reuzenrad geweest, daar mochten ze alleen in met een begeleider erbij omdat ze anders te klein waren. Nova zwaaide enthousiast naar beneden, Alex hield zich heel stil. Maar goed, hij heeft het toch maar mooi gedaan.

Zij liever dan wij.
Zij liever dan wij.

Er waren ook veel ritjes waar het vooral om ronddraaien ging: auto’s, motors, boten, bijen, een draaimolen en een zweefmolen. Daar zijn ze ontelbare keren ingeweest. En dan nog de Frog Hopper, dat was ook een groot succes, hoewel Alex daar de eerste keer ook een beetje pips uitstapte. Drie uur lang zijn ze van ritje naar ritje gerend, toen was de koek op, de ananassmoothie leeg en mama danig verbrand, zodat het tijd was om naar huis te gaan. Altijd een bijzondere ervaring, die kermis, al is het maar om het personeel en de andere bezoekers te bekijken.

Biltmore…again

Een paar weken geleden kregen we weer eens een aanbieding voor goedkope(re) seizoenspassen voor Biltmore. Rob heeft daar gebruik van gemaakt, want het was al weer anderhalf jaar geleden dat we er voor het laatst geweest waren. Op dat moment was net begonnen met de bouw van een nieuw hotel en we waren ook wel benieuwd hoe dat er inmiddels uit zag. Biltmore blijft voor ons een geliefde bestemming en het is er mooi in alle seizoenen. Daarnaast is een abonnement zijn geld zeker waard, aangezien het minder kost dan de prijs van twee entreekaartjes. Bij je tweede bezoek maak je dus al ‘winst’.

Bloemenpracht op Biltmore.
Bloemenpracht op Biltmore.

Op dit moment is Biltmore Blooms in volle gang, het jaarlijkse lentefestival met een bonte pracht aan lentebloemen. De narcissen waren net zo’n beetje uitgebloeid maar daar stond tegenover dat je over de tulpen struikelde. Een indrukwekkend, kleurig tapijt van bloemen in de tuinen die het dichtst bij Amerika’s grootste huis liggen. We waren niet de enigen die kwamen kijken: het was een drukke dag op Biltmore, wat te verwachten was op een zonnige lentedag tijdens het populaire bloemenfestival.

Er stond een koele bries waardoor het kouder was dan het eruit zag en zelfs met een fleece jasje was het vooral in de morgen aan de frisse kant. Nova bibberde van de kou waardoor we uiteindelijk maar een trui voor haar hebben gekocht. Dat was een stuk beter en ze vond het een geweldige trui, wat maar goed was ook want ik geloof niet dat we al eerder 40 dollar hebben betaald voor een stuk kinderkleding.

Er was weer het nodige veranderd sinds ons laatste bezoek: het hotel was inmiddels af, er waren weer veel parkeerplaatsen bijgekomen, de speeltuin is verplaatst, de ijssalon heeft een verwarmd terras gekregen, de ingang van Biltmore village is verlegd, kortom, elk bezoek hier is opnieuw verrassend. Binnenkort gaan we wellicht nog een keertje terug als de azaleatuin in volle bloei staat!

Weekend in North Carolina

Waar het aan ligt weet niemand, maar deze herfst is ongebruikelijk nat, zeker als je de lange, droge zomer nog in het achterhoofd hebt. De afgelopen maand viel er steeds de nodige regen en helaas ook in de weekenden, wat er toe leidde dat we veel binnen zijn geweest en thuis zijn gebleven. Dat is heel jammer, want doorgaans zijn de herfst en de lente precies de ideale tijden om veel buiten de deur te doen: heerlijke temperaturen en ontzettend veel te zien en doen.

Dit afgelopen weekend was er echter eentje om in te lijsten en toen we zeker wisten dat de weersvoorspelling goed zou zijn, hebben we een hotel geboekt nabij Asheboro, NC om een weekendje weg te gaan dat al enige tijd in de planning zat, maar door het weer steeds werd opgeschoven. Het is niet de eerste keer dat we deze trip gemaakt hebben, ook met oma Toos en opa Jos hebben we dit rondje al eens gemaakt. We zijn op zaterdag eerst naar Spencer gereden, naar het Transportation Museum. Hier zijn veel oude treinen en andere voertuigen te zien en je kunt er zelfs een treinritje maken, wat voor de kinderen altijd erg leuk is. Het was al weer drieenhalf jaar geleden dat we hier voor het laatst waren; Nova liep nog (net) niet en het was toen ongebruikelijk fris voor de tijd van het jaar, iets waar we overigens niet op gekleed waren. Deze keer waren we beter voorbereid en was het weer ook iets warmer, een aangename 18 graden met een heerlijk zonnetje. Maar waar wij een rustige dag in het museum hadden verwacht, stond ons een behoorlijke verrassing te wachten toen we het terrein op reden. Niet minder dan 650 padvinders ‘woonden’ dit weekend in het museum, in een reusachtig tentenkamp dat ze hadden opgezet op het terrein. Met veel moeite konden we nog net een parkeerplaats vinden. Maar het moet wel gezegd worden, hoewel er onverstelbaar veel padvinders waren, hebben we er geen last van gehad. Het enige nadeel was dat de zee van tenten het zicht op de treinen soms blokkeerde, in die zin dat je geen foto’s van de locomotieven kon maken zonder beeldvervuiling door een oneindige hoeveelheid padvinderstentjes. Maar ze waren zelf heel vriendelijk en beleefd, dus daar valt verder niets van te zeggen.

Nova was heel verwonderd dat ze hier al eens eerder geweest was maar er desondanks niks meer van wist. “Was ik toen nog een baby? Hoe oud was ik? Ooooh, wat was ik een schattige baby!” Maar van de vele voertuigen ter plaatse herinnerde ze zich natuurlijk niets meer. Het kwam wel mooi uit dat we bij dit museum waren: Nova heeft op school net een unit over ‘transport’ afgerond en haar schoolreisje naar het vliegveld 2 weken geleden was in het water gevallen door overvloedige regen op de desbetreffende dag. Dat gemis konden we op deze manier toch nog enigszins goedmaken. Na aardig wat uurtjes rondgewandeld te hebben, zetten we onze reis voort naar Asheboro, waar ons hotel lag. De kinderen hadden een verzoek ingediend voor een hotel met zwembad en zo geschiedde. Nova kon amper het geduld opbrengen om iets te eten, zo graag wilde ze in het water plonzen. De receptioniste van het hotel gaf ons twee bonnen cadeau voor Chili’s, een restaurant dat aan de overkant van de weg lag en waar de kinderen gratis konden eten. Hartstikke mooi, we hebben er lekker getafeld en van het uitgespaarde geld een heerlijk dessert besteld, dat natuurlijk groot genoeg was om met z’n vieren van te smullen. Eenmaal terug in het hotel moesten direct de zwemkleren aan en gingen we naar het verwarmde zwembad, waar we beslist niet alleen waren. Er was zelfs een gezin met oudere kinderen dat met z’n allen met de voeten in de whirlpool zat, met Bon Jovi’s Greatest Hits op een behoorlijk volume en een verzameling bier ernaast. Heel classy dus. De kinderen hebben een dik uur fantastisch in het bad geplonst en waren ook daarna nog niet moe. Na een bad hebben ze nog televisie gekeken en kostte het NOG de nodige moeite om ze in slaap te laten vallen. Tomeloze energie…

Op zondagmorgen hadden we een vrij aardig ontbijt dat zelfs bij de kamer was inbegrepen. Iedereen die wel eens in een hotel slaapt, weet dat dit tegenwoordig een behoorlijke luxe is, sommige hotels rekenen rustig 20 tot 30 dollar per persoon voor een ontbijtje! We vertrokken daarna naar de NC Zoo, waar we een kwartier na openingstijd binnen gingen. Geen last van rijen bij de kassa en het was een vrij rustige dag in de dierentuin, wat eerlijk gezegd wel lekker is, want je kunt tenminste alles op je gemak bekijken. De NC Zoo is erg mooi en zeer ruim van opzet, we wisten van tevoren dat er flink gelopen moest worden en dat stuitte bij de kinderen natuurlijk regelmatig op protest. Drie kwartier voor sluitingstijd hielden we het voor gezien en we hadden toen nog niet alle dierenverblijven bezocht. Voor de kinderen was de koek echter op en het was simpelweg tijd om te gaan. En wonder boven wonder, Nova is tijdens de bijna 3 uur rijden naar huis niet in slaap gevallen! Een heerlijk en heel vol weekend dus, waar we samen van genoten hebben.

Stampvol weekend

Coach Jimmy heeft de toekomst in z'n handen.
Coach Jimmy heeft de toekomst in z’n handen.

Het is momenteel schit-te-rend herfstweer en dat komt heel goed uit, want we hadden een bijzonder vol programma dit weekend. Wel moesten we eerst wat verplichtingen afwerken, Alex op zaterdagmorgen naar de kapper en daarna nog wat boodschappen doen (maar dat leverde de kinderen wel een lolly en een koekje op). Echt interessant werd het pas rond de middag, toen we bij de karate studio waren uitgenodigd om naar de zwarte (jiu jitsu) band-ceremonie van coach Jimmy te komen kijken. Jimmy is de eigenaar van Revolution en ook hij groeit nog in zijn kunst. Hij heeft er 15 jaar over gedaan om deze zwarte band te bereiken; het is dus geen alledaags verschijnsel en aan het eind van de plichtplegingen werd een bijzonder stukje Braziliaanse traditie gedemonstreerd. Wie een hogere band haalt in deze sport wordt, door eenieder die geholpen heeft dit doel te bereiken, met zijn of haar band geslagen, een symbolische herinnering aan de lange en vaak pijnlijke weg er naar toe. Er waren zo’n 30 mensen (coaches, trainingspartners, jiu jitsu-maatjes, etc) die Jimmy er met varierende kracht flink van langs gaven. Naderhand vertelde Jimmy ons dat het echt wel even zeer doet, maar dat hij ook precies weet welke mensen hem de hardste meppen verkocht hebben (en aangezien dat meestal vrienden waren die zelf nog een witte jiu jitsu band hebben, staat hen in de toekomst nog een repercussie te wachten).

Nova deed het uitstekend op de bowlingbaan.
Nova deed het uitstekend op de bowlingbaan.

Aan het eind van dit tafereel werd de karate-studio officieel geopenend. Ongeveer twee maanden geleden is deze nieuwe lokatie geopenend en dat moest nog gevierd worden. Er waren springkastelen neergezet en er waren hotdogs, ijsjes en andere lekkernijen waar de kindjes mee ‘lunchten’. Helaas konden we niet al te lang meer blijven, want om 14:00 moesten we op het verjaardagsfeestje van Paul zijn. Dit buurjongetje kennen we al sinds zijn geboorte en dit weekend is hij 5 geworden. Dat vierden we samen op de bowlingbaan, waar zijn grote zus Sarah een paar maanden geleden haar 7e verjaardag vierde. Het was dus onze tweede keer bowlen en in de tussentijd is er heel wat veranderd: Alex was de winnaar van zijn groep en Nova winnaar in de hare! Dat was de vorige keer wel anders. Wie weet zit er dankzij alle karatelessen wat meer power in de spierballen. Of waren het de twee stukken verjaardagstaart die het verschil maakten?

Boo in the Zoo! Hoewel... ze schrikken nergens meer van.
Boo in the Zoo! Hoewel… ze schrikken nergens meer van.

Het was nog niet gedaan met de pret, want van het verjaardagsfeest reden we door naar Greenville, waar we ons jaarlijkse bezoek aan Boo in the Zoo gebracht hebben. Net als de vorige twee jaren was vriendje Luke er ook weer bij, het is een beetje een traditie geworden. Het was de eerste echte gelegenheid om de Halloween-kostuums van dit jaar te dragen en ze zijn met vlag en wimpel geslaagd: Alex een heuse Ninja en Nova zet haar prinsessenthema voort, dit jaar als Assepoester.  Bij de ingang krijgen de kinderen een tas en naarmate je door de dierentuin loopt, die overal versierd is met Halloween-artikelen en opblaasfiguren, wordt dat tasje zoetjesaan gevuld met snoepgoed en speeltjes. Aan het eind kunnen ze nog mooi spelen in de speeltuin die pal naast de dierentuin ligt en, heel belangrijk, alvast wat snoepen uit hun verzameling. Dat was dus een bijzonder geslaagde zaterdag!

Heel tevreden met een bezoek aan Denver Downs.
Heel tevreden met een bezoek aan Denver Downs.

Maar ook zondag stond er nog iets leuks op het programma! Na enkele natte weekenden was het nu eindelijk mooi genoeg om naar Denver Downs te gaan, met stip onze favoriete agrarische bestemming in de periode die culmineert in Halloween. Dit boeren-entertainment nabij Clemson is een absoluut hoogtepunt waar de kinderen intens van genieten en geen genoeg van kunnen krijgen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er te doen: een enorm springkussen, touwklimmen met of zonder stapels hooibalen, een koe-trein getrokken door een tractor, een zipline, grote glijbanen, ‘zand’bakken die niet gevuld zijn met zand maar met mais, een enorm doolhof, live muziek, water pompen, huisjes bouwen, balspellen, tochtjes met de tractor en nog veel meer. Het is een feest van begin tot eind en ieder jaar is er wel weer het nodige veranderd ten opzichte van de vorige editie. Als afsluiter gaan we dan ook nog naar de vlakbij gelegen McDonald’s en met een Happy Meal is het feest compleet. Wat denk je, zouden de kids tevreden zijn na zo’n weekend?

Tip top in Tennessee

We zouden dit weekend naar North Carolina zijn gegaan, ware het niet dat het weerbericht voor zondag regen had voorspeld. Daardoor zijn we in plaats daarvan naar Tennessee gegaan, naar de plaatsjes Gatlinburg en Pigeon Forge, allebei op en top kermis van het soort dat je natuurlijk alleen in Amerika kunt vinden. Maar de belangrijkste reden voor de trip was Alex zijn fascinatie met de Titanic (en Nova daardoor ook) en nu staat er toch in Pigeon Forge een Titanic museum! Dus zodoende maakten we de tweeenhalf uur durende autoreis naar de Smokies.

Altijd leuk in het aquarium vooral als je tussen de vissen kunt staan.

Op zaterdag waren op een mooie tijd de deur uit en daardoor net voor de middag in Ripley’s Aquarium of the Smokies. We hadden dit weekend gekozen omdat het nog voor de voorjaarsvakantie is en daardoor hopelijk niet superdruk, maar desondanks hadden drommen mensen hun weg naar Gatlinburg gevonden. Het was al weer zeven jaar geleden dat we hier geweest zijn en voor de kinderen was het nog helemaal nieuw. Het is niet het allergrootste museum, maar wel heel leuk aangekleed en engagerend voor de kleintjes. Genoeg vissen en andere waterbeesten om te bekijken en aan te raken. Het mooiste is wel een lange tunnel waar je onderdoor kunt terwijl vele haaien boven je hoofd zwemmen; het maakte op Alex en Nova in ieder geval behoorlijk wat indruk.

Bij de ingang van Ripley’s Believe It or Not!

Behalve het aquarium heeft Ripley nog meer wonderlijke locaties in Gatlinburg en het fijne van dit plaatsje is dat, als je eenmaal ergens hebt weten te parkeren, alles op loopafstand is. Wie bekend is met de USA weet hoe bijzonder dat is, want doorgaans moet je werkelijk alles met de auto doen. Nadat we gelunched hadden met een New Orleans Po’Boy in een piepklein restaurantje, kozen we Ripley’s Believe it or Not als tweede bestemming, een soort rariteitenkabinet waar meneer Ripley jarenlang de aardbol voor heeft afgeschuimd om allerlei opvallende, rare en opmerkelijke voorwerpen te verzamelen. Hij is gestorven in 1949, maar onder de naam Ripley worden nog steeds maffe dingen toegevoegd, zoals de meeste getatoeerde mens, de meeste piercings, en meer van dat soort gein. Alex nam de titel van het museum heel letterlijk en zei bij alles wat hij zag: “I don’t believe it.”

Goede zin na een vrolijke dag.

Ons combo-ticket gaf ons nog toegang tot een derde locatie en de kinderen kozen voor het Mirror Maze, een doolhof gemaakt van spiegels, in het donker, waar je moet proberen weer uit te raken. Dit was aanvankelijk behoorlijk desorienterend en het duurde even voordat we het door hadden. Alex en Nova lachten zich een stuip, ze vonden het schitterend. Maar uiteindelijk hebben we de uitgang toch gevonden, en zelfs royaal voor sluitingstijd. Het was inmiddels tijd om het hotel op te zoeken en daarvandaan een diner te vinden. De dames aan de receptie tipten ons het Italiaanse restaurant Giovanni’s dat op een steenworp afstand lag. Het was een heel groot restaurant waar geen ziel was; waarschijnlijk verdienen ze voornamelijk met bezorgen van eten en niet zozeer als zitrestaurant (denk aan Chinese restaurants met hetzelfde concept). De eigenaresse was vriendelijk en erg behulpzaam en zorgde ervoor dat we voor de kinderen het eten precies kregen zoals we wensten. Alex en Nova aten daardoor heel behoorlijk van hun maaltijd, wat een wonder mag heten. Het was eenvoudig maar smakelijk en het was jammer dat we geen fatsoenlijke kop koffie konden vinden als afsluiter. Want dat weten we na 7 jaar USA ook wel, voor koffie moet je in dit lang niet zijn. De rest van de avond stond vooral in het teken van het in slaap krijgen van de kinderen, want het lijkt wel of ze in hotels helemaal doorslaan; slapen is absoluut het laatste waar ze zin in hebben en als ze samen in een bed liggen, komt er al helemaal niks van.

Aan boord van de Titanic!

Op zondag hebben we onze buikjes gevuld bij het ontbijt zodat we er weer tegenaan konden. Van Gatlinburg reden we naar Pigeon Forge, waar alles iets verder uit elkaar ligt en je dus niet van het ene naar het andere kunt wandelen. Het is hier nog iets gekker dan in Gatlinburg en de attracties zijn groter in schaal. Onze bestemming lag al vast: een bezoek aan het Titanic-museum. Dit museum ziet eruit als een halve Titanic en behalve aan de buitenkant mag je er helaas geen foto’s maken. Als je je kaartje koopt, krijg je een Boarding Pass, waarop staat welke passagier je bent (deze passagiers hebben echt op de Titanic gereisd) en je kunt door het museum heen meer informatie verzamelen over ‘jouw’ persoon. Het museum was erg mooi gemaakt en chronologisch van opbouw, hoe de plannen voor het schip waren ontstaan, hoe het is gebouwd, het verschil in de klassen, nagebouwde suites (nagemaakt op basis van de originele tekeningen; ook de grote trap uit de eerste klasse was nagemaakt). Er was een ruimte waar je op het dek kon staan op het moment dat het schip de ijsberg raakte, waar het heel koud was om de omstandigheden zo accuraat mogelijk na te bootsen en je een idee te geven wat de opvarenden te wachten stond. Je kon je hand in water van -2 graden steken, om te voelen hoe koud het was als je daarin terecht kwam. Het was al met al een mooie ervaring en de kinderen hadden in de gift shop al snel een souvenir gevonden. We zijn nog naar de Christmas Village gereden om in de kerstwinkels rond te kijken en het ongeduld van de kinderen om thuis met hun souvenirs te spelen, was nog even te bedwingen met een lekker ijsje. De middag vorderde al weer en het was tijd om de kleine 3 uur naar huis te rijden, zodat we rond etenstijd thuis zouden zijn. Thuis was het weer niet zo mooi als in Tennessee; we hadden dus de goede richting gekozen voor het weekend!