Categorie: Algemeen

Wie de blog een beetje volgt weet dat Rob op het moment aan het rondreizen is in Europa. Vanwege de weinig positieve economische situatie heeft het bedrijf besloten om te bezuinigen op reizen, dus nu Rob de oversteek heeft gemaakt moet dat zo veel mogelijk benut worden. Dit resulteert in een behoorlijk inspannende trip die, helaas, niet altijd even voorspoedig verloopt.

Of de drukke zakenreis nog niet genoeg was, arriveerde hij in Belgie op Allerheiligen, een dag dat alles gesloten is. Om die reden is hij, met hulp van mijn ouders, doorgereisd naar Nederland om bij zijn ouders te blijven logeren. Nu was dit bepaald geen straf, want het was immers al weer een poosje geleden dat hij zijn ouders en schoonouders had gezien.

Op zondagavond moest hij weer terug zijn in Gent, want op maandagochtend kwam er al vroeg een taxi om hem naar een bedrijf in de buurt van de Franse grens te brengen waar hij een presentatie moest geven. Gelukkig kon hij op de weg terug met een collega meerijden tot aan Brussel en daarna met de trein verder reizen naar Gent. In Gent was er nog wat tijd over om alvast wat administratieve rompslomp af te handelen.

Dinsdag was het terug naar Nederland, Geleen om precies te zijn. Dit ging gelukkig met de auto, zodat de vervelende Nederlandse Spoorwegen wederom vermeden konden worden. Op woensdag was het van een presentatie op kantoor terug naar Brussel Airport, want er stond een vlucht naar Madrid op het programma. Op het vliegveld bleek zijn vlucht afgelast en moest hij wachten op de volgende vlucht om 19.00. Natuurlijk was ook deze te laat, waardoor mijn arme Rob pas tegen middernacht in zijn hotel ter plaatse was. In plaats van een lekker tapasmaaltijd in Madrid werd het dus een vliegveldhap.

Donderdagmorgen is de afspraak in Madrid met succes afgehandeld en was het weer terug naar het vliegveld. Hup, door naar Zwitserland voor een tussenstop naar Boedapest. De Spanjaarden maakten hun reputatie van ‘alle tijd van de wereld’ weer ruimschoots waar door Rob van het kastje naar de muur te sturen (van gate naar gate) en na veel op en neer rennen bleek het vliegtuig uiteindelijk een kapot voorwiel te hebben, waardoor er maar weer eens lang gewacht moest worden. In Zwitserland maakte vliegveld Kloten in Zurich zijn naam ook waar, door nog maar eens met gates te goochelen en dat terwijl de overstaptijd tussen de vluchten toch al niet al te royaal was. Met een beetje geluk komt Rob vanavond nog net voor middernacht aan in Boedapest. Helaas weinig tijd voor een lange nachtrust, want morgenvroeg moet er nog een uur of twee gereden worden naar het bedrijf waar hij en zijn collega moeten zijn. Pfff… en dan te bedenken dat hij morgen terug vliegt naar Brussel en zondag al weer vertrekt naar Trondheim. Een mens wordt al moe van de gedachte alleen!

Update: bij aankomst in Boedapest bleek zijn koffer nog in Zurich te staan. Welja, ook dat nog!

Dankzij de wonderen van de moderne techniek ben ik vandaag aanwezig geweest bij een verjaardagsfeestje in Nederland. Rob was in alle vroegte veilig geland in Brussel en daarna hebben mijn ouders hem in Gent opgehaald. Heel erg fijn, want dan hoefde hij met z’n jetlag geen ingewikkelde treinreis te maken en daarmee de NS te sponsoren, iets waar we echt geen zin meer in hebben.

Van Gent was het door naar Meijel, waar de koffie met taart klaar stond. Het wil namelijk zo dat zowel mijn moeder als schoonmoeder in dezelfde week jarig zijn, en nu Rob precies rond deze feestelijke data in het land is konden we die gelegenheid mooi gebruiken om beide dames een cadeautje te overhandigen. Met behulp van de laptop en de webcam was een verbinding snel gemaakt zodat ik vanuit de VS kon meegenieten van het cadeautjes uitpakken. Je moet er niet al te lang bij stilstaan hoe dat soort dingen in z’n werk gaan, maar het is toch fantastisch dat het kan.

Het was al snel gezellig aan de koffietafel en zelfs mijn schoonzusje Moniek meldde zich nog, ook via de webcam, om het feest compleet te maken. Hoewel ik er het liefste gewoon zelf bij was geweest, was dit een mooie vervanger. Ontzettend leuk om mijn ouders en schoonouders rond dezelfde tafel te zien!

Sinds een week zijn de eigenaars van ons huis in het land. Ze verblijven zolang in een hotel in het centrum, wat voor hen ook een vreemde situatie moet zijn aangezien hun eigen huis niet veel verderop ligt. Al voordat ze aankwamen hebben ze Rob laten weten dat ze graag een keer langs zouden komen om wat spullen op te pikken. Natuurlijk konden we daar geen nee tegen zeggen.

Vorige week donderdag kwamen ze voor het eerst binnen. Een rare situatie, mensen begroeten terwijl ze hun eigen huis binnenkomen. Voor hen moet het ook raar zijn om hun huis terug te zien met de nodige aanpassingen. Ze begonnen direct rond te lopen om te zien hoe alles erbij lag en op de bovenverdieping te zoeken naar de spullen die ze voor zichzelf mee wilden nemen.

Terwijl ik het gevoel had voor een zeer strenge jury te staan, struinden mijn ‘gasten’ een half uur rond op zoek naar de spullen die ze niet konden vinden, omdat ze vergeten waren waar ze stonden of omdat wij ze ergens anders hadden neergezet. Uiteindelijk besloten ze dat ze nog een keer moesten terugkomen om meer spullen op te halen. Het bleef dus niet bij een enkel bezoek.

Maandagochtend om 7.30 werd er al gebeld en bleek de vrouw des huizes ziek te zijn. Natuurlijk hebben ze alleen vertrouwen in hun enorme verzameling Chinese geneesmiddelen (waar de halve keuken mee vol stond toen we hier net introkken), dus of het een probleem was als ze even snel iets kwamen ophalen. Rob was nog maar net de deur uit of daar stonden ze weer. Terwijl mevrouw met buikgriep rondliep bleven ze deze keer een uur plakken. Echt heel fijn als je zwanger bent, iemand die net uit den vreemde komt en waarschijnlijk een griep bij zich heeft die niet gedekt wordt door de griepspuit die je net gehad hebt.

Omdat ze op post van de bank zaten te wachten die nog niet was aangekomen en ze bovendien nog wat meer spullen wilden meenemen, spraken ze af om dinsdag nog eens langs te komen. Na een hele dag wachten belden ze uiteindelijk op dat ze niet meer kwamen, maar in plaats daarvan op woensdag voordat ze naar het vliegveld moesten. Ik wist dat ze om half zes een vlucht hadden, dus toen het bijna vier uur was, dacht ik dat ze ook dit bezoek lieten schieten. Net op dat moment kwamen ze opdagen, met gebrek aan tijd dus gelukkig waren ze binnen 10 minuten weer weg. Pfff… het zijn aardige mensen hoor, maar het is zo’n vreemde situatie dat ik echt hoop dat dat zich niet vaak meer voordoet.

Als je dit leest ziet de wereld er wellicht volledig anders uit in vergelijking met gisteren. Als het goed is, zullen vandaag dan eindelijk de aliens op aarde landen. Niet zomaar ergens, maar midden in Alabama, dat hier, relatief gezien, op een steenworp afstand vandaan ligt.

Net als de ondergang van de wereld worden ook regelmatig aankondigingen gedaan met betrekking tot buitenaardse wezens en hun bezoeken aan de aarde. Meestal blijft dit bij het ‘waarnemen’ van UFO’s of, net als bij de aankondigingen van het einde der tijden, bij een aankondiging.

Een tijdje geleden heeft medium Blossom Goodchild doorgekregen dat de ‘Federation of Light‘ op 14 oktober de aarde gaat bezoeken, er drie dagen gaat blijven, en ons technologie gaat bezorgen die alle milieuproblemen zal oplossen. Erg nobel van de marsmannetjes. Waarom ze daarmee zolang gewacht hebben is een vraag waarop we vandaag hopelijk antwoord krijgen.

Wat we wél weten, is de reden waarom we het antwoord nog niet weten: er is namelijk een wereldwijd complot van regeringen en regeringsleiders die al die informatie al lang in hun bezit hebben maar het tot op heden nog niet hebben vrijgegeven. Het bewijs voor dit complot: precies op de dag van de aangekondigde landing heeft de premier van Canada vervroegde verkiezingen uitgeschreven. Als dát de aliens nog niet van CNN afhoudt, wat dan?!?

Kun je dit bericht lezen? Gefeliciteerd! Dat betekent dat de wereld niet is vergaan vandaag. Eens in de zoveel tijd duikt er weer een theorie op over het einde van de wereld en laten we eerlijk zijn, tot op heden zijn al die theorieen onzin gebleken. Anders zat je nu niet achter je computer op het internet te surfen.

Vandaag werd er in de buurt van de Frans-Zwitserse grens een experiment uitgevoerd met ’s werelds grootste deeltjesversneller. Met behulp van dit experiment willen wetenschappers meer duidelijkheid krijgen over het ontstaan van het universum. Er waren echter mensen die overtuigd waren dat dit experiment zou leiden tot het ontstaan van zwarte gaten en dat zou het einde van de wereld betekenen. Zoals gebruikelijk was deze vrees volledig ongegrond.

Persoonlijk geloof ik er natuurlijk niks van, maar de zwartkijkers denken dat de volgende kritische datum in 2012 is. De kalenders van de Maya’s lopen dan af, in de sprookjesBijbel staan wat aanwijzingen, een supervulkaan in Yellowstone National Park gaat de boel verzieken en wiskundigen hebben berekend dat de aarde wel weer eens toe is aan een grote ramp.

Ik zou zeggen, neem die dag lekker vrij en blijf in bed liggen tot het allemaal voorbij is. Dan zullen we daarna wel weer bekijken in welk volgend jaar de aarde vergaat.

Nu we overzee zitten moeten we dit jaar de knusse gekte rondom het Europees Kampioenschap Voetbal missen. Vooral wij Nederlanders zijn sterk in het verzinnen van de gekste dingen om de Oranje Leeuwen aan te moedigen. In deze tijd is alles in Nederland oranje en hoewel we geen echte voetbalfanaten zijn, missen we het saamhorige gevoel dat tijdens zo’n periode als een warme deken over de lage landen hangt.

In het geval van Nederland moet ik helaas wel zeggen dat meedoen belangrijker is dan winnen, want laten we eerlijk zijn, in een poule met Italië, Frankrijk en Roemenië is de kans dat we de tweede ronde halen niet bijzonder groot. Zeker niet met Marco van Basten aan het roer, die zoals gebruikelijk alle Ajacieden wel weer het veld zal opsturen. Desondanks zullen we het EK toch zo goed mogelijk proberen te volgen, niet in de laatste plaats omdat we meedoen in de voetbaltoto van Jos zijn werk. Het zou toch wat zijn als we vanuit de VS de pot winnen!

Tot mijn grote verrassing gaat sportzender ESPN elke dag één of twee wedstrijden van het EK uitzenden, dus wellicht komen er nog enkele beelden van bont uitgedoste Oranje-fans onze huiskamer binnen. In dat geval wordt het eens tijd om een recept voor bitterballen op te zoeken en prikkertjes met worst en kaas te maken. En wie weet, als Nederland een doelpunt tegen Italië weet te scoren, laten we ons verleiden tot een hele kleine polonaise!

Time to say goodbye
To countries I never saw and shared with you
Now, yes, I shall experience them
I’ll go with you on ships across seas
Which, I know, no, no, exist no longer
It’s time to say goodbye

uit: Time To Say Goodbye van Andrea Bocelli & Sarah Brightman

Kort nadat we naar de VS waren vertrokken, ging plotseling de gezondheid van mijn oma hard achteruit. Ze had een herseninfarct die enkele uren daarna, tijdens onderzoek in het ziekenhuis, gevolgd werd door een tweede en veel zwaarder herseninfarct. Dit had ernstige gevolgen voor de ontwikkeling van haar Alzheimer, dat enige tijd geleden al was vastgesteld. Vanaf dat moment ging ze, op enkele oplevingen na, geleidelijk achteruit.

Na een verblijf van twee maanden in het ziekenhuis werd ze vorige week overgeplaatst naar een verzorgingstehuis in Warmond. Het leek erop dat ze hier eindelijk, en in alle rust, verzorgd kon worden zonder steeds naar een andere kamer te moeten verhuizen, zoals in het ziekenhuis het geval was. Dat oma een sterke vrouw was, blijkt wel uit het feit dat ze de afgelopen maanden een zware longontsteking te boven kwam en zelfs een hartinfarct. Maar vandaag is aan het lange gevecht een einde gekomen: in het bijzijn van haar kinderen en andere naaste familie is ze rond 18.45 ingeslapen.

Ik weet dat de laatste maanden van haar leven erg zwaar zijn geweest en ik voel me wel eens schuldig dat ik zo ver weg ben en zodoende weinig voor haar kon betekenen. Aan de andere kant ben ik blij dat ik me haar kan herinneren zoals ze was: opgewekt en vitaal. Ik hoop dat ze nu de rust heeft gevonden die ze verdient.

In Belgie bestaat iets erg handigs dat we in Nederland niet kennen: maaltijdcheques. Deze cheques zijn in te wisselen tegen voedingsmiddelen en krijg je meestal als een extra aanvulling op je salaris. Ik kreeg ze toen ik nog bij Luminus werkte en tegenwoordig ontvangt Rob ze ook van zijn werkgever. Het idee is dat er per cheque 1.09 van je brutosalaris wordt ingehouden en dat je voor elke gewerkte dag vervolgens een cheque ontvangt met een waarde die varieert tussen 2.50 en 6.00 (netto).

Nu we afgelopen week weer even in Belgie waren, lagen er drie maanden aan maaltijdcheques voor Rob klaar. Die hebben we goed besteed aan boodschappen voor een aantal dagen, maar vooral aan enkele broodnodige zaken die we in Amerika niet kunnen vinden: goede koffie en goede chocola.

Terwijl Rob aan het werk was, ben ik een paar keer naar de supermarkt gelopen om daar flink wat koffie en Cote d’Or in te slaan. De mensen achter mij zullen wel gedacht hebben dat we een zeer vreemd dieet volgen, maar dat deert ons niets. Wij kunnen voorlopig weer fatsoenlijke koffie drinken!