Na een succesvolle meeting in Boedapest was het voor Rob tijd om huiswaarts te keren richting Gent. Hij had het zo geregeld dat zijn koffer wel doorgestuurd was van het vliegveld in Zurich naar Boedapest, maar niet verder naar het hotel. Dat zou er ongetwijfeld toe geleid hebben dat zijn koffer bij het hotel zou arriveren nadat hij er zelf al weer uitgecheckt was. Tot zijn grote opluchting stond zijn koffer inderdaad op het vliegveld in Boedapest op hem te wachten, dus dat was alvast opgelost.
Natuurlijk werd het toch een hangdag, want de vlucht richting Brussel was pas in de vroege avond. Om middernacht lokale tijd belde Rob me om te zeggen dat hij eindelijk thuis was. Het intensieve reisschema had z’n tol geeist en hij was bekaf, maar gelukkig had hij een hele zaterdag om bij te komen. Op zaterdag heeft hij afgesproken met 
Aster en Kurt, wel zo gezellig om een beetje aanspraak te hebben. Bovendien hadden ze een cadeautje voor ons, het Dagboek van een Ettertje, waarvan we ongetwijfeld kunnen genieten als de baby eenmaal geboren is.
Op zondag was er niet veel tijd meer om te ontspannen, want rond de middag vertrok zijn vlucht naar Oslo. Helaas is Noorwegen geen Schengen-land en heeft het ook geen euro’s als nationale munt. Dat betekent dat je moet gokken hoeveel kronen je uit de muur trekt voor je verblijf van 24 uur, nogal lastig als je geen idee hebt wat alles zoal kost. Bovendien vergoedt het bedrijf natuurlijk wel je onkosten, maar als je zo onhandig bent om veel te veel kronen op te nemen, zit je zelf met een zooi muntgeld opgescheept waar je waarschijnlijk nooit meer iets mee kunt. In Oslo was het meer dan haasten naar de aansluitende vlucht naar Trondheim, die 50 minuten later al vertrok. Op zich niet zo erg, maar wel als je weer eerst door de rontgenpoortjes moet waar een ellenlange rij staat. Maar Rob is inmiddels een doorgewinterd reiziger, dus hij sprak de mensen van de beveiliging aan en mocht zodoende voorgaan, zodat hij op het nippertje nog zijn vlucht naar Trondheim haalde. Hoezee!
Om een uur of negen ’s avonds is hij vlak bij het hotel nog een hapje gaan eten bij een Indiaas restaurant. Wonderwel was zijn koffer ook in Trondheim beland, ondanks de korte overstaptijd. Dat betekent dat Spaans personeel gewoon incompetent is (denk aan de problemen in Madrid), of het Scandinavische personeel bijzonder efficient. Aan u de keuze. Het was de volgende ochtend wel een spijtige ontdekking dat de bespreking op het kantoor in Oslo plaatsvond en niet in Trondheim. Via teleconference heeft Rob er toch bij kunnen zijn, maar achteraf bezien had hij zich een hoop gedoe kunnen besparen.
Omdat hij toch weer moest wachten op zijn vlucht naar Oslo, was er ruim de tijd om uit te zoeken hoe hij op een goedkope manier terug naar het vliegveld kon. Rob had 400 kronen opgenomen, om in de taxi te ontdekken dat hij er 600 (70 euro) moest betalen. Dat was gelukkig op te lossen met een creditcard, maar het was een schokkend bedrag voor een relatief korte rit. Op de weg terug had hij uitgevogeld dat er ook een treintje reed naar het vliegveld, en een kaartje kostte daar maar 64 kronen. Dat klinkt al een stuk beter!
Van Trondheim vloog hij vervolgens terug naar Oslo en daar had hij wel 40 minuten om zijn aansluitende vlucht naar Bilund (Denemarken) te halen. Hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen is me een raadsel, maar het is gelukt. Van het vliegveld was het nog een eindje rijden naar niemandsland, waar het laatste bedrijf ligt dat nog bezocht moest worden tijdens deze reis. Rob kreeg een fijne Audi A6 met een GPS en heeft in het aardedonker en de regen toch de weg naar het hotel gevonden.
Dinsdag verliep dan eindelijk redelijk pijnloos, met een succesvol bedrijfsbezoek en de autorit terug naar het vliegveld. Deze keer kon hij de anderhalf uur afleggen bij daglicht, zij het nog steeds in de regen. Op het weinig spectaculaire vliegveld van Bilund (toch de tweede vluchthaven van het land, na Kopenhagen) was erg weinig te doen, behalve maar weer eens lang wachten. Gelukkig is dit de laatste keer: op woensdagmorgen komt de taxi al vroeg om hem op te halen voor de vlucht van Brussel naar Atlanta. Het zit er bijna op!
Ik ben iemand die zijn verwachtingen het liefst een beetje binnen de perken houdt. Dan word je vaak verrast en als er iets mis gaat, valt het ook niet zo tegen. Toen we twee weken geleden tegen alle verwachtingen in de toezegging kregen dat we ons droomhuis mochten kopen en we een hypotheek zouden krijgen, gingen we dan ook helemaal los! We hadden de hele zaak al afgeschreven en door het oog van de naald was het dan toch gelukt. Geweldig!
Peperazzi Blog 