Vandaag, maandag 18 februari, is het Presidents Day (officieel bekend als Washington’s Birthday). Dit wordt sinds 1880 elk jaar gevierd en was de eerste nationale feestdag ter ere van een Amerikaans staatsburger. Tot 1971 werd dit altijd gevierd op de daadwerkelijke verjaardag van Washington, namelijk 22 februari. Vanaf dat moment werd besloten om het te vieren op de 3de maandag in februari.
Aan deze dag werd vroeger niet zoveel ruchtbaarheid gegeven. Het was een feestdag waarop winkels en diensten gesloten waren, zoals met Kerstmis. Maar in de jaren ’80 begon de detailhandel in te zien dat er een commercieel slaatje uit te slaan viel. Vanaf dat moment werden er op Presidents Day speciale uitverkopen met grote kortingen georganiseerd. In veel staten is Presidents Day de eerste dag van een vakantieweek voor de scholen, zodat alle mensen met kinderen in staat zijn om lekker veel geld uit te geven in de winkels.
Deze feestdag verschilt overigens van staat tot staat. Omdat Abraham Lincoln ook in februari verjaarde, heet Presidents Day in sommige staten ‘Washington and Lincoln Day’ of ‘Washington and Jefferson Day’. Dit heeft ermee te maken dat sommige staten presidenten eren die in deze staat geboren zijn. Het is kortom een feestdag waaraan iedereen op zijn eigen manier een invulling geeft.
Omdat we van een aantal mensen verzoeken hebben gehad om iets voor ze te kopen, en omdat we zelf nog een aantal dingen nodig hebben, plannen we een rondje langs diverse winkels. We rijden naar de volgende zaken (let op: het zijn er nogal wat!): Dick’s Sporting Goods, Bed Bath & Beyond, Target, Michaels, Wal-Mart, Barnes & Noble, Pet-Smart en tenslotte Lowe’s. Helaas moeten we bekennen dat we bijna overal geld hebben uitgegeven… 🙂
moment dat wij hier komen aanlopen is er een wedstrijd bezig, een ‘barrel race’ waarbij de deelnemers hun paard zo snel mogelijk om een aantal vaten moeten manoeuvreren. Het wordt al snel duidelijk dat niet alle deelnemers deze kunst al machtig zijn. In sommige gevallen is het paard niet vooruit te branden of gaat het de verkeerde kant op. Het is kortom een vermakelijk schouwspel.
We hebben Valentijnsdag en alle opgeklopte commercie lekker langs ons heen laten gaan en zijn op vrijdag, 15 februari, samen een avondje uit geweest. In hartje Spartanburg zit een goed sushi-restaurant, waar we in december ook al eens geweest zijn. Het heet 
Na een geslaagd diner rijden we een stukje verder naar de 
Dankzij het nieuwe voederstation en de populaire zonnebloempitjes die erin zitten, blijven de vogels in de omgeving veelvuldig terugkeren. De afgelopen weken hebben we weer een aantal nieuwe soorten ontdekt, die voor zover ik weet niet voorkomen in Nederland en Belgie. Na het nodige speurwerk heb ik ontdekt hoe ze heten. Hieronder weer een aantal plaatjes. Laat het ons weten als deze vogels je bekend voorkomen!
In onze tuin zit al een aantal weken een koppel dat elke dag een aantal keer van de zonnebloempitjes komt snoepen. Deze vogels vind je in het oosten van Amerika.
zo te wachten tot er een plaatsje vrij komt. Je vindt ze vrijwel overal in de VS.
Het is de meest voorkomende specht in het zuid-oosten van Amerika, wat tevens het enige deel van het land is waar je deze vogel kunt vinden.
Hoewel Amerika, net als Nederland en Belgie, een westers land is zijn er toch heel veel kleine verschillen waar je dagelijks tegenaan loopt. Een lastig verschil is dat alle elektrische apparaten op 110V werken, dus dat betekent dat je geen fohn, tondeuse, batterijoplader of wat dan ook van ‘thuis’ kunt gebruiken. Bovendien zijn de stekkers verschillend. En inderdaad, het zijn allemaal apparaten die we hier opnieuw gekocht hebben.
zet je het rode vlaggetje, dat aan de brievenbus zit, omhoog. Zo weet de postbode dat de inhoud van je brievenbus verstuurd dient te worden.
Nu we vanuit Belgie onze post krijgen doorgestuurd, leek het ons wel een goed idee om wat kantoormateriaal te halen en alle rekeningen en papieren te organiseren. Maar ook dan loop je tegen verschillen op: de ordners hebben een ander formaat dan A4 en hebben een 3-ringssysteem, in plaats van het bij ons gebruikelijke 2- of 4-ringssysteem. Gelukkig kun je bij Wal-Mart alles voor een prikje kopen… dus ook mapjes, papier en perforators 🙂 .
Rond 12.30 parkeren we onze auto op Main Street in Hendersonville. Het is maar een klein gehuchtje en spijtig genoeg is op zondag bijna alles gesloten. Niettemin wandelen we door het plaatsje heen en nemen een aantal foto’s van grappige geveltjes en andere aparte hoekjes. Het dorpje heeft ‘iets’ met beren, want op verschillende plaatsen zien we houten beeldjes in de vorm van een beer. De koffie die we kopen halen we bij het ‘Bear Cafe’. Na wat zoekwerk op internet blijkt dat tussen april en oktober Main Street van voor naar achter volstaat met beerbeelden. Misschien moeten we later dit jaar nog eens terug.
Even voorbij Chimney Rock ligt Lake Lure, een kunstmatig aangelegd meer waarlangs zich spontaan een dorp heeft gevormd. Dit bestaat voornamelijk uit winkeltjes, restaurants, bars en hotels. Rob kwam hier vorige jaren nog wel eens om samen met collega’s margarita’s te drinken in de Biker Bar. Bij het meer maken we nog enkele foto’s en rijden dan terug naar Boiling Springs.
Een van de leuke dingen van het leven in een ander land (in ons geval zelfs een ander continent) is dat de supermarkten vol liggen met produkten die je niet kent, en die je dus een keer kunt uitproberen. Omdat wij van pittig eten houden, hebben we al een aantal soorten pepers geprobeerd die hier vers in het groenteschap liggen.
tenminste een keer bij een echt ‘southern’ restaurant moet zijn geweest. Het restaurant in kwestie heet de Junction Too en het is een ‘all you can eat’ buffet, dus je betaalt een bedrag en daarna mag je eindeloos je bord gaan vullen. Aan de klandizie te zien zijn veel mensen hier al vaker geweest… Het restaurantje is een beetje smoezelig, maar het is een leuke ervaring en ik eet er een aantal dingen die ik nog niet ken, zoals ‘fried okra’ en ‘biscuits’.
gelegenheden in het komende jaar.
Peperazzi Blog 