Categorie: Baby

Tja, zo zit je 9 maanden uit te kijken naar de datum dat je baby zou moeten verschijnen, en zo verstrijkt deze bijzondere dag zonder dat er iets gebeurt. Hoewel de helft van alle vrouwen na de uitgetelde datum bevalt, is het toch heel erg vervelend als het je overkomt, ook al bevind je je in goed gezelschap. Het is alsof je iedereen zwaar teleurstelt, jezelf voorop. Niets om vrolijk van te worden. Het regent inmiddels telefoontjes en emails vol goedbedoelde vragen, maar in de praktijk is het erg deprimerend om iedereen ‘nee’ te moeten verkopen.

Vandaag zijn we dan ook gewoon op controle geweest bij Dr. Warren. De verpleegsters keken er al naar uit om te zien of we nog zouden opdagen, en ondanks al onze pogingen om de weeen op gang te brengen, zaten we inderdaad als vanouds in de wachtkamer. Een bloeddruk van 127/74, geen gewichtstoename, hartslag 90. Mijn buik meet inmiddels 41 cm, dus de baby groeit nog steeds goed door.

Omdat dokters week 41 nog wel willen afwachten, maar niet veel langer dan dat (omdat de kwaliteit van de placenta dan ineens hard achteruit gaat, het vruchtwaterniveau spectaculair kan dalen en om nog talloze andere redenen) hebben we vandaag gezocht naar een geschikte datum om ingeleid te worden. Volgende week maandag krijgen we eerst een echo om te zien of de baby nog in goede gezondheid verkeert. Op 6 januari is het de grote dag; mocht de kleine zich dan nog niet uit zichzelf gemeld hebben, dan gebeurt het op deze dinsdag. Er is dus eindelijk een licht aan het eind van de tunnel: nog maximaal 8 dagen voordat we eindelijk de trotse ouders zijn van een zoon.

Behalve een spectaculaire duik qua temperatuur (vanmorgen was het -6!) is er spijtig genoeg heel weinig te melden vandaag. Ik had zelf het idee dat onze baby zich nog prima op z’n gemak voelt in mijn buik en weinig haast heeft zich te laten zien en ons bezoek aan het ziekenhuis heeft dat vandaag bevestigd.

Alle verpleegsters leven erg met ons mee en hadden gehoopt dat onze afspraak vandaag niet meer nodig zou zijn, maar het is nog erger dan dat: we hebben zelfs een nieuwe afspraak gepland voor 29 december, 2 dagen overtijd! Mijn waarden waren zoals vanouds prima, een bloeddruk van 117/74, een pond erbij en een hemoglobine van 12.1. De baby is weer iets gegroeid, zijn hartje klinkt nog steeds als een klok, maar qua ontsluiting of uitdunning van de baarmoederhals zijn we de afgelopen week niets opgeschoten.

Dr. Warren zei vandaag ook dat ‘we er nog net niet zijn’ en nog wat geduld zullen moeten opbrengen, hoewel hij als vader van twee zonen ook weet dat die laatste dagen erg lang kunnen duren. Pas als we week 41 helemaal vol maken en de baby zich nog steeds niet heeft laten zien, worden er stress-testen gedaan om te zien of de baby het nog goed maakt. Dan gaan we ook plannen maken voor het inleiden van de bevalling, zodat we de grens van 42 weken zeker niet overschrijden. Voorlopig is dat de enige garantie die we hebben!

Met officieel nog 11 dagen te gaan tot de baby uitgerekend is, zijn de bezoekjes aan het ziekenhuis extra spannend. Is er veel veranderd ten opzichte van de vorige keer? Lijkt het er op dat hij zich binnenkort laat zien? We hebben in ieder geval al een goede beurt gemaakt bij de zusters vandaag. We hadden een grote doos koekjes gekocht en daar een bedankt-kaartje bijgedaan voor al hun goede zorgen deze afgelopen maanden. Het leek ons verstandig om dit nu alvast te geven, want wie weet komt het er anders niet meer van.

Zuster Tameka nam vandaag mijn waarden af en zei nog tegen mij dat de afgelopen maanden heel snel gegaan zijn! Zij was de zuster die ik bij mijn eerste afspraak zag om te bevestigen dat ik inderdaad zwanger was. Ze noteerde deze keer een bloeddruk van 116/60, een hartslag van 93 en weer een pondje erbij. Daarna was het rap door naar de spreekkamer van dokter Warren voor de volgende gegevens.

Echt veel vragen hadden we niet voor hem vandaag. Hij snapt ook wel dat we inmiddels ongeduldig zijn en gewoon willen weten wanneer de baby komt! Gelukkig was er weer enige progressie sinds vorige week: mijn buik meet 39 cm, ik heb nu bijna 2 cm ontsluiting en mijn baarmoederhals is voor 40% uitgedund en dus flink zachter geworden. We moeten natuurlijk naar 10 cm ontsluiting en 100% uitdunnen, dus we hebben nog een stukje te gaan. Volgende week maandag heb ik een nieuwe afspraak dus dan zullen we zien hoe de zaken er dan voor staan.

Met nog tweeenhalve week te gaan tot de berekende geboortedatum van baby kijken we nu erg uit naar de wekelijkse controles in het ziekenhuis. Vanmorgen zijn we (Rob had er speciaal een vergadering voor verzet) door een voorspoedige controle gerold. Mijn bloeddruk was bij de eerste meting al een keurige 122/78! Mijn hartslag was net als de vorige keer 99 en qua gewicht zat er minder dan een pond bij. Dat viel me reuze mee, want de afgelopen week had ik duidelijk meer honger dan een tijdje geleden. De zuster was verbaasd maar verheugd dat ik nog geen voorweeen voel. De meeste vrouwen hebben in deze fase behoorlijk last van de Braxton Hicks weeen (de oefenweeen) maar die ellende blijft mij tot op heden bespaard.

Net als de vorige weken waren we vandaag bij Dr. Warren. Het lijkt ons wel nuttig om bij deze laatste controles bij dezelfde dokter te blijven, omdat deze precies weet wat we bij vorige afspraken besproken hebben. Hoewel het lijkt alsof mijn buik ineens een enorme groeispurt maakt, zat de groei nog steeds precies op schema met 38 cm. Hoe onze kleine iedere week precies weet hoeveel hij moet groeien is ons een raadsel! Rob was benieuwd of de dokter kon inschatten hoe groot onze baby bij zijn geboorte ongeveer zou zijn. Op basis van ons eigen geboortegewicht, geslacht en groei van de baby vermoedt hij dat het rond de 8 pond zal zijn.

Gelukkig was mijn vrees dat de baby terug in zijn stuitligging was gekropen ongegrond. Dr. Warren heeft me gecontroleerd op ontsluiting (nu ruim een centimeter) en kon daarbij duidelijk het hoofdje voelen. Bovendien lag de baby nu een stuk lager in mijn bekken dan de vorige keer, dus hij is echt begonnen met indalen!

Naar ik begrepen heb is de hoge frequentie controles aan het eind van de (normale) zwangerschap in Nederland niet gebruikelijk, maar hier is het de normale gang van zaken. Met enige trots presenteer ik dan ook de resultaten van ons controlebezoek van vandaag. De baby is nu in zijn 37ste week en wordt vanaf nu officieel beschouwd als volgroeid. Tot aan week 40 is hij vooral bezig met het oefenen van zijn longfunctie en natuurlijk de nodige vetopslag, zodat het bij zijn geboorte een lekker mollig ventje is.

De tijd die vandaag besteed werd aan labwerk was maar kort. De routine is bekend, dus we kunnen dit steeds sneller afhandelen. De zuster was met een bloeddruk van 131/80 bij de eerste meting al tevreden. Mijn hartslag was 99 en ondanks de copieuze Thanksgiving-maaltijden was er maar een pondje bijgekomen.  Dr. Warren heeft mijn buik gemeten op 37cm en de hoeveelheid ontsluiting is niet verder toegenomen sinds vorige week. Het ziet er naar uit dat ons mannetje niet alleen precies op schema groeit, maar ook al heel goed kan klokkijken. Met 37 weken is hij weliswaar volgroeid, maar nog niet 100% klaar en dus blijft hij waarschijnlijk tot week 40 in onderhuur bij mama. Nog ongeveer 3 weken tot we eindelijk kennis kunnen maken met baby Hanssen!

Een nieuwe week en wederom een bericht over de progressie van de zwangerschap en onze kleine. Voor wie het een beetje beu is, is er goed nieuws: we komen in de buurt van het einde, dus over een paar weken is het gedaan met de updates over de ziekenhuisbezoeken. Dat betekent natuurlijk wel dat onze kleine dan is gearriveerd en we kunnen niet garanderen dat er geen berichten over de baby op de blog verschijnen. Je bent dus alvast gewaarschuwd. 🙂

Het labwerk leverde vandaag de volgende resultaten op: een bloeddruk van 126/73, een hartslag van 107 en een gewichtsverlies van 2 pond. Hoe dat precies in elkaar zit, is me een raadsel. De vorige keer had ik erg gezond gegeten en was 5 pond aangekomen, de afgelopen week zijn we verschillende keren buiten de deur gaan eten en nu ben ik weer een kilo kwijt. Rara, hoe zit dat?

Net als vorige week heb ik Dr. Warren gezien en hij heeft mijn buik gemeten op 36 cm. Ik vroeg hem hoe hij kan weten dat ik niet teveel of te weinig vruchtwater heb, zoals ik regelmatig lees bij andere vrouwen. Een tekort of teveel leidt immers tot vroegtijdig ingrijpen via keizersnede. Dr. Warren legde me uit dat een tekort of teveel aan vruchtwater ook leidt tot afwijkende metingen van de baarmoeder. Die moet in centimeters immers ongeveer overeenkomen met het aantal weken van de zwangerschap. Aangezien ik tot op heden altijd exact op schema ben geweest, is er geen enkele reden tot zorg. Verder wist hij me te vertellen dat ik nu 1 cm ontsluiting heb. Nog maar 9 centimeter te gaan tot de baby zijn grote debuut maakt!

Deze week volgen de berichten over de baby elkaar in rap tempo op en ook vandaag is er weer nieuws aan het babyfront want we zijn vanmorgen op controle geweest. We hebben de vriendelijke arts Dr. Warren voor de tweede keer gezien en hij is werkelijk grondig en heel plezierig in de omgang. Zo iemand vertrouw je het wel toe om te helpen bij je bevalling!

De zuster heeft eerst weer mijn waarden gemeten. Ondanks dat ik heel ontspannen was (dacht ik toch) begon ik vandaag met een bloeddruk van 138/89, maar de tweede meting leverde even later 122/70 op. Veel beter! Ik had al zo’n vermoeden dat onze kleine flink gegroeid is in de afgelopen weken en dat vermoeden werd onder andere bevestigd door de weegschaal. Er zaten maar liefst 5 nieuwe ponden aan, dus met de opslag van babyvet zit het wel goed. Ook mijn hemoglobine werd nog eens gemeten en deze was met 11.7 erg netjes.

We hebben Dr. Warren gevraagd naar zijn mening over de kinderartsenpraktijk North Grove Palmetto Pediatrics en ook hij was hier zeer over te spreken. We hebben nu drie positieve reacties van drie verschillende gynaecologen, dus we durven met deze mensen wel in zee. Ik had het idee dat onze kleine inmiddels was ingedaald en dus de gewenste positie voor de bevalling heeft aangenomen (kopje omlaag, kontje omhoog) en dat werd vandaag bevestigd. Dat houdt voor mij in dat er meer druk op mijn blaas is maar gelukkig minder last van maagzuur, wat de laatste weken echt heel vervelend was. Mijn baarmoeder meet nu 35 cm, dus ons mannetje is nog steeds mooi op schema, niet te groot en niet te klein.

Na een ziekenhuisbezoek vol goed nieuws zijn we langs North Grove gereden om daar eens te kijken en ons aan te melden. Volgens de receptioniste was dit echter niet nodig. Het enige dat we hoeven te doen is na de geboorte aan de artsen kenbaar te maken dat we bij deze kinderartsenpraktijk aangemeld willen worden en dan doen zij de rest. Dat geldt overigens ook voor het aangeven bij het gemeentehuis, ook dat wordt door het ziekenhuis verzorgd. Je zou bijna gaan denken dat het makkelijk is om hier een kind te krijgen!

Op advies van Dr. Barrow, de dame die de prenatale lessen in het Piedmont verzorgde, heb ik maandag naar 560-BABY gebeld om te informeren naar een rondleiding op de afdeling Verloskunde in het Spartanburg Regional Hospital. Het toeval wilde dat diezelfde avond nog een rondleiding gepland stond en wel om 18.00. Ik heb ons direct aangemeld en Rob gewaarschuwd dat hij op tijd thuis moest zijn.  Het was krap, maar gelukkig stonden we even voor zes uur bij de balie in de lobby van de hoofdingang, waar de tour van start ging.

Registered Nurse Colleen Gilmore kwam al haar schaapjes verzamelen, niet minder dan 10 zwangere vrouwen en hun partner (of, in een heel aantal gevallen, moeder). Ze nam ons mee naar de voordeur, waar ze aanwees hoe je je bij het ziekenhuis moet melden als je weeen hebt en toegang tot de priveparkeerplaats nodig hebt. Vandaaruit gingen we naar de 2de verdieping, waar de afdeling Verloskunde zit. Colleen legde uit dat je eerst een uurtje gescreend wordt om vast te stellen dat het om ‘echte’ weeen gaat en geen vals alarm is. Als je inderdaad wordt opgenomen, ga je naar een van de Verloskamers, waar het schouwspel echt gaat beginnen.

De Verloskamers lijken wat op hotelkamers, met een televisie, comfortabele stoelen en een badkamer zodat je nog even kunt douchen als je daar zin in hebt. In deze kamer blijf je tot de baby geboren is, hij gewassen is, de Apgar scores zijn vastgesteld en moeder en kind (en vader!) in goede gezondheid verkeren. Daarna word je naar de 5de verdieping gebracht, naar de afdeling Postpartum, waar je ook een privekamer tot je beschikking hebt. Deze kamer is uitgerust met een geimproviseerd bed voor je partner, zodat je bij elkaar kunt blijven. Volgens Colleen worden dagelijks zo’n 8 tot 10 babies geboren in dit ziekenhuis! Indien alles normaal verloopt blijf je maximaal 48 uur in je kamer tot het tijd is om naar huis te gaan, met je kindje. Het zal ons allemaal benieuwen hoe het gaat als puntje bij paaltje komt, maar het is wel fijn dat we een idee hebben waar we straks terecht komen. Alweer een zorg minder!

Voor de vaders is trouwens een leuke gadget gemaakt: op de gang van de afdeling Verloskunde zit een knop waar je op mag drukken als je zoon of dochter geboren is. Het slaapliedje ‘Twinkle Twinkle Little Star’ speelt dan een uur lang over het hele ziekenhuis, zodat iedereen weet dat jouw kleintje gearriveerd is!