Categorie: Baby

Jammergenoeg voor Rob moest hij deze keer een controle in het ziekenhuis missen, en daarmee de kans om naar de hartslag van ons kindje te luisteren. Gelukkig had zijn afwezigheid geen gevolgen voor mij of de baby, want wederom is er alleen goed nieuws te melden.

Mijn bloeddruk was vandaag 120/75, ongebruikelijk laag voor mijn doen maar natuurlijk zeer goed. Volgens de weegschaal was ik een pond lichter dan de vorige keer, waarmee mijn totale gewichtstoename op dit moment rond de 12 pond schommelt. Er zijn dames die daar zeer jaloers op zijn!

In de onderzoekskamer kwam ik Dr. Davis nog eens tegen. Hij kon weinig meer zeggen dan dat alles zeer, zeer goed gaat. Hij merkte ook op dat ik duidelijk in de lengte draag en niet in de breedte, iets wat je normaal gezien vaak ziet bij lange mensen. Mijn buik meet nu 32cm en ligt prachtig op schema. Het is fantastisch dat alles zo voorbeeldig loopt, maar helaas betekent dat ook dat ik geen echo meer zal krijgen. Mensen die een iets problematischer zwangerschap hebben, krijgen om de haverklap een echo (soms zelfs een 3D echo) en kunnen daardoor wat vaker in hun buik kijken om te zien hoe hun kindje eruit ziet. Wij zullen dus nog wat geduld moeten hebben voordat we weten of de kleine op papa of mama lijkt.

Doordat we dinsdag aan het eind van de middag onze auto moesten omruilen in Greenville, was het haasten om op tijd te zijn voor onze prenatale les in het ziekenhuis. We zijn dus maar bij een Subway gestopt om een broodje te eten, want terug naar huis om te koken zat er echt niet meer in. Het was de laatste prenatale les, dus die wilden we zeker niet missen.

Dr. Barrow heeft deze keer verteld over de laatste fase van de weeen, persweeen en alle leut die daarna komt: de geboorte van de baby, de vader die de navelstreng mag doorknippen en de eerste momenten met je kindje. Dr. Barrow is erg goed in het wegnemen van vragen, door alvast te waarschuwen voor wat er te gebeuren staat en dat standaardprocedures zodoende niet tot paniek hoeven te leiden. Uit voorzorg worden moeder en kind op vitale functies gecheckt (wat niet betekent dat er iets ernstigs aan de hand is), allerlei apparatuur wordt vlak voor de geboorte de verloskamer ingesleept (zodat het snel bij de hand is als het nodig mocht zijn) en zelfs de manier waarop de verpleegsters met je kindje omgaan wordt alvast uitgebreid besproken.

Als na de eerste uren na de geboorte blijkt dat moeder en kind het goed maken (we gaan er voor het gemak maar vanuit dat de vader de hele procedure schadevrij is doorgekomen, hoewel flauwvallende papa’s toch geregeld schijnen voor te komen) word je naar de afdeling Postpartum gebracht. Hier kun je een dag of twee aansterken, tijd doorbrengen met de baby en met adviezen van een verpleegster leren hoe je de kleine moet verzorgen. In het ziekenhuis is ook een specialist op het gebied van borstvoeding aanwezig, die je 24 uur per dag kunt raadplegen als dat nodig is.

We kunnen nu nog een tour op de afdeling Verloskunde doen, wat we ook zeker van plan zijn als Rob terug is van zijn Europese avontuur. Qua informatie zijn we inmiddels goed op de hoogte (denken we) en de rest zullen we toch echt moeten ontdekken op het ‘moment supreme’. Over zo’n 7 weken zal onze kennis op de proef worden gesteld!

Deze dagen draait het veelal om baby, want gisteravond (dinsdag) was onze tweede informatiebijeenkomst onder leiding van Dr. Susan Barrow in het Piedmont en vanmorgen was er een controle bij een nieuwe dokter. De weg naar het Regional Hospital kunnen we inmiddels wel dromen.

De tweede childbirth class was wederom erg nuttig en informatief. Zoals Dr. Barrow zelf benadrukt vertelt ze over alles wat er kan gebeuren, wat dus niet automatisch inhoudt dat alles wat ze vertelt jou ook zal overkomen. Het is maar dat je de informatie hebt en dus weet wat er te gebeuren staat als je in die situatie terecht komt.

Gisteren heeft ze uitgebreid verteld over keizersnedes en om welke redenen je deze kunt krijgen. Voor het geval dat dit je overkomt, heeft ze uitvoerig stilgestaan bij wat er dan gebeurt. Ze heeft hierbij veel aandacht geschonken aan de rol van de partners, wat ze kunnen en mogen doen tijdens het hele proces en de waarschuwing dat bevallende vrouwen zich nogal wispelturig kunnen gedragen, dus dat ze daarop voorbereid moeten zijn.

We hebben gisteren ook stilgestaan bij de verschillende vormen van medicatie die je ter beschikking staan, in welke fase van de bevalling je daarvoor kunt kiezen en wat de gevolgen zijn voor de rest van het proces. Dr. Barrow vertelt vlotjes en met vaart en hoewel ze 2 uur lang informatie over je uitstort, gaat de tijd toch snel om.

Vanmorgen heb ik Rob naar zijn werk gebracht en ben daarna doorgereden naar het Piedmont voor een controle. De dames van de Administratie weten inmiddels al goed wie ik ben en aangezien ik nog even moest wachten heb ik even met ze staan babbelen. Bij het lab worden mijn waarden gemeten: bloeddruk 132/70, hemoglobine van 12.8 en een gewichtstoename van 2.6 pond. Het is druk vandaag en ik moet dus even op de dokter wachten.

Dr. Adrienne Ellis blijkt een hartelijke en spontane vrouw te zijn, heel prettig in de omgang. Ze is blij om te zien dat ik een lijstje met vragen bij me heb, omdat veel vrouwen al hun vragen vergeten zodra ze binnenkomen. Ze meet eerst mijn baarmoeder die nu 31cm is (precies op schema!) en luistert naar de mooie hartslag van ons zoontje. Ze is heel tevreden met al mijn waarden en beantwoordt met plezier mijn vragen. Rob is er vandaag niet bij want hij heeft de hele dag een belangrijke meeting. Ook de volgende afspraak zal hij spijtig genoeg moeten missen, want dan is hij in Europa.

In het Regional Hospital waar het Piedmont Women’s Health Center gevestigd is, wordt op dinsdagavonden kosteloos een informatiebijeenkomst voor aanstaande ouders georganiseerd. Onze dokter had ons daar al eens op gewezen, maar het staat overal breed aangekondigd dus het is moeilijk te missen. Met nog minder dan tweeenhalve maand te gaan leek het ons nu een mooi moment om hier eens naar toe te gaan.

In de wachtkamer van het Piedmont, dus op bekend terrein, geeft Dr. Susan Barrow haar ‘childbirth classes’. Dat doet ze al sinds 1979 en dat ze er ervaring mee heeft is goed te merken. De avond begint om 19.00 en we zijn samen met nog vijf andere stellen. We zijn allemaal blanke koppels van eind twintig, begin dertig jaar die hun eerste kindje verwachten in december. Erger nog, de voorspelde geboortedata zijn 18, 25, 27, 28 en 29 december, en een stel is uitgerekend op 6 januari. De kans is dus vrij groot dat we hen nog eens tegen gaan komen in deze laatste weken voor de geboorte.

Dr. Barrow steekt direct van wal en legt met veel vaart en beeldspraak uit waar we allemaal aan moeten denken vóór de geboorte, zoals het preregistreren bij het ziekenhuis (wat we al hebben gedaan) en het kiezen van een geschikte pediater (wat we nog moeten doen). Verder besteedt ze ruim aandacht aan de aanschaf van een goed kinderzitje voor de auto en waar je allemaal op moet letten als je dat soort spullen koopt en installeert. Wat ook erg handig is, is haar verhaal over het herkennen van echte weeën en hoe je die kunt onderscheiden van Braxton-Hicks weeën, de oefenweeën die je vanaf maand 8 kunt verwachten. Het zal namelijk niet de eerste keer zijn dat mensen met alle toeters en bellen bij het ziekenhuis opdagen, om vervolgens teleurgesteld te constateren dat het om Braxton-Hicks gaat.

De dokter sluit af met haar verhaal rond het eerste stadium van de echte weeën, wanneer, hoe en waar je je bij het ziekenhuis dient te melden, wat er precies gebeurt als je bij het ziekenhuis aankomt (van de privéparkeerplaats voor ouders die gaan bevallen naar de privélift en je privéverloskamer). Het wordt de vaders nu al duidelijk gemaakt dat ze tegen die tijd echt helemaal niks meer te zeggen hebben, dat alles draait om de aanstaande moeder, dat van hen verwacht wordt dat ze vooral heel lief zijn voor hun vrouw en al het drama rondom de bevalling maar moeten slikken. De aanwezige heren lachen er maar mee en als we tegen 21.00 afsluiten concluderen ze gezamenlijk dat ze blij zijn dat het baren van kinderen iets voor vrouwen is.

Volgende week dinsdag is de tweede ‘les’ en dan gaan we meer horen over het tweede stadium van de weeën en de bevalling. Dat zal ongetwijfeld weer een paar opgetrokken wenkbrauwen opleveren en meer opluchting bij de heren.

Nu de zwangerschap begint te vorderen, beginnen de afspraken in het ziekenhuis elkaar wat sneller op te volgen. De vorige was 3 weken geleden en vanaf nu gaan we naar een twee-wekelijks schema. We zitten immers al in het laatste trimester dus de geboorte van onze kleine komt met rasse schreden dichterbij!

Deze keer was ik zowaar iets afgevallen ten opzichte van mijn vorige weegbeurt, maar omdat de baby goed groeit en ik verder geen last heb van ziekte of misselijkheid is dat geen reden tot zorg. Het enige dat mij wat zorgen baarde, was de verminderde activiteit van onze kleine ten opzichte van een tijdje terug. Omdat ik echter erg moe ben vanwege slaapgebrek, kon het wel eens zo zijn dat de baby mama’s gedrag imiteert en daarom ook vaker en/of meer slaapt of gewoon te moe is om flink te trappelen. Zolang ik ’s morgens en ’s avonds een keer de bewegingen van de baby turf en daarbij tot 10 kom binnen het uur is alles prima. Bovendien is de baby nu bijna zo lang als hij bij zijn geboorte zal zijn, dus de ruimte in de baarmoeder begint zoetjesaan wat krap te worden. Wilde bewegingen worden dan wat schaarser en in plaats daarvan komen meppende vuistjes, ellebogen en knietjes, die iets subtieler aanvoelen dan een schop van de voetjes.

Mijn bloeddruk was vandaag 139/72 en mijn baarmoeder meet nu 29cm, waarmee onze uk precies op het gewenste groeischema ligt. De afmeting van de baarmoeder moet in centimeters ongeveer overeenkomen met de week van de zwangerschap. Vooralsnog lijkt het erop dat de baby een gemiddelde lengte en gewicht zal hebben, maar het is natuurlijk moeilijk te voorspellen wat hij de komende weken nog gaat doen. Sommige babies groeien heel hard in het tweede trimester en andere pas in het derde, en aangezien ik nog steeds geen reusachtige buik heb… tja, zou het wel eens dat laatste kunnen worden. Het blijft spannend, maar over ongeveer tweeenhalve maand zullen we het definitief weten!

Ik ben in mijn leven nooit vaak in ziekenhuizen geweest, maar sinds ik zwanger ben, ben ik bezig met een stevige inhaalrace. Vandaag moest ik een bezoek afleggen om te controleren of ik eventueel zwangerschapsdiabetes heb. Dit is een standaard controle in de tweede helft van de zwangerschap. Op de website www.kindjeopkomst.nl vond ik de volgende informatie over dit verschijnsel:

“Doordat bepaalde zwangerschapshormonen insulineresistentie (weerstand tegen de werking van insuline) veroorzaken, treedt er tijdens de zwangerschap een verminderde glucosetolerantie op. Dat wil zeggen dat het systeem dat het glucosegehalte van het bloed regelt niet goed werkt en niet alle opgenomen glucose goed kan verwerken.”

Vanmorgen nam de zuster eerst weer mijn gebruikelijke waarden op (bloeddruk 125/75 en alweer een pond erbij sinds de vorige weegbeurt) waarna ik een soort Fanta te drinken kreeg waar de prik bijna vanaf is. Het was gelukkig minder zoet dan ik gedacht had. Met het drankje achter mijn kiezen moest ik een uurtje wachten in de wachtruimte, waarna mijn bloed gemeten werd. Hoera! Niks aan de hand en dus geen zwangerschapsdiabetes! Weer een stapje dichterbij de geboorte van de gezondste baby ooit (nog 92 dagen om precies te zijn)!

Vandaag zijn we in de gutsende regen naar het Piedmont gereden voor alweer de volgende maandelijkse prenatale controle. De regen is meer dan welkom en iedereen is verheugd dat het met bakken uit de hemel komt, maar dat is een ander verhaal. Onder een grote paraplu zijn we naar de ingang van het Regional Hospital gelopen.

Een verpleegster heeft mijn waarden gemeten, zoals gebruikelijk. Een bloeddruk van 138/61, een hemoglobinewaarde van 12.1 maar wel een behoorlijke 5.5 pond gewichtstoename. De zuster vond het niks bijzonders, hele mooie waarden zelfs, maar het was toch duidelijk meer dan wat ik in gedachten had. Ze zei dat mijn totale gewichtstoename echt maar minimaal was, maar het is toch echt geen feestje om die weegschaal ineens zo te zien uitslaan. We kunnen in ieder geval constateren dat de baby nu echt aan het groeien is en lekker wat babyvet begint op te slaan.

De arts van vandaag was Dr. Warren, die we een paar maanden geleden ook al eens gezien hebben. Hij is bijzonder vriendelijk en nam uitgebreid de tijd om onze vragen te beantwoorden. De hartslag van de baby is nu heel makkelijk te vinden, in tegenstelling tot vroeger in de zwangerschap, en de baby klinkt zo regelmatig als een klok. Mijn baarmoeder is nu gegroeid tot boven mijn navel en meet in totaal een lengte van 26 cm. Ook Dr. Warren is zeer tevreden over de vooruitgang, dus alles verloopt nog steeds precies volgens het boekje.

Onze volgende afspraak is volgende week vrijdag al. Dan word ik getest op zwangerschapsdiabetes en moet ik een of ander mierzoet drankje wegwerken. Maar goed, dat zien we dan volgende week wel weer!

Op internet kun je ontelbare leuke websites vinden die over baby’s gaan of ermee te maken hebben. Zo vond ik vandaag een website, ExpectNet, waar je een pool kunt opzetten waar mensen een gokje kunnen wagen aangaande babystatistieken. We vonden het wel grappig en hebben een pool opgezet.

Wie daar zin in heeft kan eens surfen naar ExpectNet en daar zoeken naar ‘babyhanssen’. Je komt dan op onze pool terecht waar je je voorspellingen kunt invullen. We hebben aan veel mensen al een mailtje gestuurd met deze gegevens, maar in deze barre tijden van spam en andere rotzooi komen dat soort berichten nog wel eens in de junkmail terecht.

Overigens krijgen jullie geen extra punten voor het raden van het geslacht!