De ene goedheiligman is geweest, de volgende lacht ons op elke straathoek toe. Aan kerst kun je niet ontsnappen in dit land: alle tuinen en huizen zijn versierd, de winkels staan vol met cadeaus en mensen die ze kopen, de kerstmuziek dreunt uit elke speaker die je tegenkomt. Als je niet van kerst houdt, zijn dit kwaaie tijden voor je.
Bij ons staat de boom al enkele weken, want traditioneel komt die tevoorschijn in het weekend volgend op Thanksgiving. De kinderen vinden het helemaal geweldig, zoals dat hoort, want ze weten dat als ze lief zijn, de kerstman over een poosje het nodige komt brengen. Ik sta toevallig op goede voet met Santa, dus ik weet dat het weer erg druk wordt onder de boom dit jaar.Nog even afwachten of Alex en Nova de komende weken engeltjes of bengeltjes zijn…
Een kersttraditie is de jaarlijkse kerstparade, waar drommen mensen op afkomen. We zijn er dit jaar voor het eerst naar toe geweest, met de juf van Alex samen. Miss Pam en Bella hadden het ook nog niet eerder gezien, dus we waren allemaal erg benieuwd wat er precies te zien was. We stonden in de buurt van het eindpunt, bij het treinstation van Spartanburg en het stond rijen dik. Met de kleintjes gingen we voor de meute zitten op de straat, zodat ze in ieder geval iets konden zien.
We moesten even geduld hebben voordat er iets te zien was, maar rond zeven uur kwam de politie voorop en de rest erachteraan. Het varieerde van rijk versierde wagens tot simpelweg bedrijfsauto’s die een bordje hadden opgehangen met een kerstwens erop. Er zaten ook drumbands tussen, soms nog flinke groepen die samen lekker veel herrie maakten. Al met al duurde het een goed uur voordat de hele stoet voorbij was. Weer een ervaring rijker!
Kerst komt eraan, maar de sneeuw waarschijnlijk niet.
We hebben er een fantastisch en extra lang weekend opzitten, dus ik zal proberen het bijbehorende blogbericht een bijpassende stijl mee te geven. Allereerst moet ik het weer vermelden. Wat een on-ge-loof-lijk mooi weer voor het eerste weekend van december! Op zaterdag waren we met korte mouwen in de speeltuin, de lucht strak en blauw, 24 graden, simpelweg genieten van de zon en onze spelende kinderen. We hebben de rest van de dag wat boodschappen gedaan, want op zondag zouden we overdag weg zijn en ’s avonds kwam onze loge aan. En tegen die tijd moest alles wel een beetje in orde zijn natuurlijk.
Eens in de maand kunnen klanten van Bank of America op vertoon van hun bankpas gratis naar binnen bij EdVenture, het kindermuseum dat in Columbia ligt. Hier waren we een keertje eerder geweest, maar er was sindsdien weer erg veel veranderd, niet in de minste plaats Alex en Nova zelf! Nova kon bij het vorige bezoek nog nog niet eens lopen, dus voor haar was het pas echt feest. Samen met haar broer dook ze de ‘boerderij’ in, klom ze op de tractor, ze plukten samen perziken uit de bomen en verzamelden melk en eieren. Samen druk in de weer Die gingen vervolgens naar de supermarkt, waar ze driftig in de weer waren met boodschappen doen en afrekenen. Bij de machines was erg veel veranderd sinds de vorige keer, er waren diverse nieuwe hoekjes bijgekomen en die moesten van onder tot boven bekeken worden. Het viel ons op hoe Alex en Nova al fijn samen kunnen spelen, vooral omdat Nova echt belangstelling vertoont voor auto’s en andere dingen met een motor erin. Later hebben ze pizza’s gebakken in het keukentje, in het bibliotheekje gespeeld, over het menselijk lichaam geleerd, muziek gemaakt en het winterdorpje bezocht, waar Alex de grootste lol had met het sneeuwballenkanon. Als bijzonder activiteit waren er verschillende korte voorstellingen waar een groep studenten (die vaker optraden als ensemble) relatief korte, bekende muziekstukken speelden die geschikt zijn voor kinderen. Wij zijn gaan kijken naar hun interpretatie van Peter en de Wolf. Het duurde ongeveer een kwartiertje en Nova zat zeer aandachtig te luisteren. Voor Alex duurde het net even te lang, al heeft hij zonder morren de hele voorstelling uitgezeten. In het filmpje kun je een stukje van de muziek beluisteren.
In de auto vielen de kinderen allebei in slaap, wat normaal niet zo handig is zo laat op de middag, maar in dit bijzondere geval niet zo heel erg. Mijn oom Rene, de jongere broer van mijn moeder, moest voor zaken in Charlotte zijn en kwam zodoende een nachtje bij ons logeren. Hij arriveerde in de duisternis, maar had desondanks het gevoel een film binnen te rijden. Dit werd de volgende ochtend bij daglicht nog eens versterkt. Het ging redelijk goed met de jetlag dus we hebben op maandag een pittig programma afgewerkt! Eerst even spieken bij Walmart: het gigantische van de winkel waarnemen en tevens een blik werpen op de afdeling diepvriesgroenten, uit zakelijke overwegingen.
Zomaar een (oud)oom op bezoek, wie had dat gedacht!
In drie kwartier reden we verder door het glooiende landschap richting de bergen in North Carolina, waar we Chimney Rock bezochten. Dit blijft altijd een indrukwekkende bestemming, ongeacht het seizoen. De natuur is er puur en ruig, ondanks het feit dat het miniscule plaatsje commercieel wordt uitgebuit. Daar merk je op een maandag trouwens weinig van, de overige bezoekers kun je op een hand tellen.
Alex mocht nog een keertje naar de ‘gem mine’, een moderne variant op het goudzoeken. Je koopt een emmer zand en dat schep je beetje voor beetje in een zeef. De zeef hou je in stromend water en als je geluk hebt, komen er waardevolle stenen boven. Nou, geluk had Alex zeker, er zaten een paar aardige knotsen tussen, waaronder een vuistgroot stuk amethyst. Wat een joekel!
Alex, Nova en Rene, meteen goede vrienden
Zoals bijna traditioneel het geval is, aten we bij het Old Rock Cafe een typisch Amerikaanse lunch en omdat het zulk mooi weer was, kon dat nog buiten op het terras ook. Op 3 december buiten lunchen in je korte mouwen, niet gek he? Met een goed gevulde maag konden we zodoende Chimney Rock op. Er is de laatste tijd hard gewerkt aan het vernieuwen van de paden op en rond de rots en dat was te zien. Het zag er allemaal fantastisch uit en de paden zijn minstens twee keer zo breed als voorheen. Helaas zijn nog niet alle werkzaamheden afgerond en was de wandeling naar de basis van Hickory Nut Falls afgesloten. Dat resulteerde in een gereduceerd toegangstarief en een aanpassing van de plannen. Met de lift zijn we naar de rots gegaan waaraan het plaatsje zijn naam ontleent, de mannen zijn via de nieuwe trappen weer afgedaald naar de parkeerplaats, mama met de kindjes terug met de lift. Nova vond het stampen in de tunnel maar wat leuk en de kinderen klauterden allebei, bovenop Chimney Rock, zonder enige angst op de grillige rotsen. Na de uitzichten bewonderd te hebben, zijn we een stukje teruggereden naar de lager gelegen parkeerplaats, waar het Woodland Adventure begint, de kinderwandeling die allebei de kleintjes nog gelopen hebben (Nova met een beetje hulp van papa). Toen we rond 16.00 uur terug reden naar huis, viel Nova binnen 10 tellen in slaap, haar eerste dutje van de dag, en ze had het wel verdiend. Ook Alex hield zijn ogen niet open en eenmaal thuis sliep hij verder op de bank.
Na een snelle en simpele maaltijd reden we naar Inman voor ons jaarlijkse bezoek aan Hollywild. De kerstlichtjesroute door het dierenpark is weer geopend en we waren om kwart over zes bij de poort. We konden zo doorrijden naar binnen, op dit vroege tijdstip was het nog lekker rustig en dat was een groot verschil met andere jaren, toen we tot wel een uur met de auto moesten aanschuiven om binnen te komen. Rene wist niet wat hij zag, een ontelbare hoeveelheid kerstlichtjes in elke denkbare vorm en dat tussen de wilde dieren. Zelfs naast de grote Amerikaanse auto’s is een Holsteiner nog een flink beest en we waren wijs genoeg om de ramen dicht te houden, zodat ze hun tong niet naar binnen konden steken op zoek naar een snack. Nova zat bij Rene op schoot te wijzen naar alle beesten, Alex was inmiddels ook weer wakker en lachte zich rot om wat hij allemaal zag. Het blijft elk jaar weer bijzonder! In het kerstdorp aan het eind stonden nog eens een heleboel dieren, die te gevaarlijk zijn om in de grote weide te laten loslopen. En eerlijk gezegd denk ik dat een watusi een behoorlijk kras en/of deuk in je auto kan maken, dus dat is misschien maar beter ook. Alex en Nova hebben de geitjes te eten gegeven, Nova kreeg er weer geen genoeg van en bleef zelfs de lege flesjes nog vol enthousiasme aan de dieren aanbieden. Op hetzelfde enthousiasme kon Santa niet rekenen; bij het zien van de beste man schudde ze driftig haar hoofd. Mooi niet!
Zo vloog de dag dus om en moest Rene weer terug naar Charlotte, want tenslotte moet er ook nog gewerkt worden deze week. Maar het was zeker erg bijzonder om elkaar op deze manier te zien en om de kinderen met hun oudoom te zien spelen. Afhankelijk van het succes van dit werkbezoek komt er wellicht nog een vervolg, dus wie weet zien we elkaar snel nog eens.
Het bundelen van filmpjes begint ons nieuwe ‘ding’ te worden, want ik heb weer het een en ander aan beelden gevonden die ik nog met jullie wil delen. We doen van alles maar het komt er de laatste tijd niet zo van om met regelmaat achter de pc te zitten en een blog te schrijven. De kinderen blijven ons ’s avonds lang bezig houden, het zijn nog steeds bijzonder beroerde slapers en dan blijft er weinig tijd over aan het eind van de dag om nog iets nuttigs te doen. Dus in het kader van ‘beter iets dan niets’ heb ik weer wat beelden verzameld om jullie de donkere dagen voor kerst door te helpen.
Een tijdje geleden alweer hebben we foto’s van de kinderen gemaakt in de Hatcher Garden, in de hoop dat er eentje bij zou zijn die geschikt is voor het maken van een kerstkaart. En warempel, we hebben het voor elkaar gekregen. De kaarten zijn onderweg naar Nederland en elders, dus hou je brievenbus in de gaten.
Nova blijft een gezellige meid, ze zingt en danst dat het een lieve lust is en kent veel handgebaartjes bij de vele liedjes in haar repertoire. Op onze koelkast hangt een leuk speeltje waar je verschillende voertuigen moet combineren en indien dat lukt, zingt het apparaat een liedje voor je. Nova vindt het een schitterend ding.
Het laatste weekend van november zijn we in Conestee park geweest in Greenville, waarover trouwens wel een blog te vinden is. Er horen ook beelden bij dat uitstapje, met name van onze tijd in de speeltuin.
Alex en Nova mochten hun schoentje weer zetten dit jaar (oh, wat worden ze toch verwend) en zo stonden er vier schoenen en twee wortels naast de kerstboom. Alex heeft geleerd om ‘Sinterklaas kapoentje’ te zingen, hoewel hij de tekst in het filmpje bijna helemaal vergeten is. In plaats daarvan zingt hij het ABC lied. Ach ja, hij zingt tenminste iets. Het is tegen bedtijd en de vermoeide kleintjes verliezen al snel hun aandacht, waarna ze als treinen rondkruipen op de vloer. Een typische avond in huize Hanssen.
En de volgende ochtend mochten ze alles natuurlijk openmaken! Vooral Alex dan, want Nova had op dat moment meer aandacht voor een spelletje op de telefoon (hoewel ze de chocoladeletters WEL interessant vond; en later heeft ze natuurlijk toch volop met haar nieuwe aanwinsten gespeeld).
Zoekt en gij zult vinden! Er doken zelfs nog beelden van Halloween op. Bij een kerkje in de buurt was een Halloween viering waar we naar toe zijn gegaan, niet al te groot maar er was veel te doen en er waren leuke activiteiten voor de kleintjes. Nova heeft heerlijk gebruikt gemaakt van het springkussen, waar we ze nauwelijks nog vandaan kregen. Ook Alex kon naar hartelust springen: nu Monkey Joe’s in Spartanburg de deuren heeft gesloten, krijgt hij de kans niet meer zo vaak.
Voor wie de blog volgt, is het denk ik geen verrassing dat Nova een behoorlijk aanwezige dame is bij ons in huis. In het openbaar gedraagt ze zich doorgaans voorbeeldig: ze zit rustig bij je op schoot, luistert lief naar een verhaal, is geduldig tijdens de zwemles van Alex. Veel mensen veronderstellen dat ze thuis precies hetzelfde is, maar dat is niet waar! Thuis zet ze luid een keel op als het even niet gaat zoals ze wil, schatert ze vaak van het lachen (om zichzelf, Alex of een gekke papa of mama), danst, zingt en springt ze dat het een lieve lust is. Gisteravond was ze druk aan het spelen in de speelkamer, daar heb ik wat beelden van geschoten. Zeg nou zelf, is Nova geen moppie?
Als je nieuwsgierig bent naar wat er allemaal gaande was in de speelkamer gisteravond, dan geven de volgende beelden daar wel uitleg over. En toegegeven, hier is Nova inderdaad heel braaf aan het spelen!
Het laatste blogbericht is alweer van even geleden en de laatste tijd zijn de filmpjes ook een zeldzaamheid geworden. Dat ga ik vandaag even rechtzetten door wat beelden van de laatste tijd samen te pakken in een bericht. Dus pak een kop koffie of thee en ga er lekker even voor zitten!
We zijn een dagje in Chimney Rock geweest waar de kinderen maar liefst anderhalf uur bezig zijn geweest met stenen zoeken en die in de Rocky Broad River gooien. Het ziet er misschien nog erg zonnig uit, maar de beelden zijn geschoten in september, vandaar.
In september was Alex ook volop aan het zwemmen. Het gaat hier al iets beter dan tijdens de eerste serie, maar hij zwom toen natuurlijk nog niet alleen, zoals nu!
Er was ook nog een Touch-A-Truck event in Greenville, waar vooral veel cement trucks te vinden waren deze keer. Het was er nog behoorlijk warm, 30 graden die dag, en we waren blij dat we ’s morgens vroeg al gegaan waren vanwege de drukkende warmte. Er was genoeg te doen, maar op den duur deden onze oren pijn van het onophoudelijk toeteren van de trucks. De cement mixers hebben bovendien een behoorlijk zware claxon! Aan de overkant van alle trucks lag een parkje met een speeltuintje, daar hebben de kinderen toen nog lekker een poos gespeeld! (en we waren bepaald niet de enigen die gevlucht waren voor de herrie!)
Op een mooie dag aan het eind van de zomer zijn we nog eens in de Hatcher Garden gaan kijken. Er was veel te zien die dag en er waren veel leerzame momenten voor de kinderen. En natuurlijk was er ook weer het nodige om in het water te gooien!
Om op de valreep nog gebruik te maken van ons bijna verlopende lidmaatschap van de dierentuin zijn we begin oktober naar Riverbanks geweest in Columbia. De kinderen zijn altijd blij als we naar de dierentuin gaan en in Riverbanks is een groot olifantenverblijf, en dat zijn nu net de favoriete dieren van Nova. Ze had niet zo’n beste dag, maar de olifanten vond ze wel mooi!
Midden oktober begon de Halloween pret! De kostuums hadden we al enige tijd in huis, maar het was eindelijk tijd om ze aan te trekken. Ons eerste uitstapje was naar Boo in the Zoo, in de dierentuin van Greenville. Nova wist in eerste instantie niet zo goed wat ze er van moest denken, maar ze had al gauw door dat ze overal snoepjes kreeg en daar had ze niet over te klagen! Alex is inmiddels een professionele trick-or-treater, hij kent het klappen van de zweep en mocht veel lof ontvangen voor zijn brandweermannenpak. Nova trouwens ook voor haar lieveheersbeestjeskostuum, want ze was dan ook vreselijk snoezig!
Tegenover de Walmart wordt al lange tijd gebouwd aan een nieuw park en het lijkt erop dat het voorlopig nog niet klaar is. De speeltuin is echter wel al klaar en het is een leuke bestemming waar we al verschillende keren geweest zijn. Alex klautert overal op terwijl Nova het liefst in de schommels bivakkeert.
Van alle boeren in de wijde omtrek is de hooiwagenrit bij Strawberry Hill het leukst, zeker als je jonge kinderen hebt. Het is een interactieve rit en we hebben ons er weer een hele middag vermaakt.
Op zo’n 25 minuten bij ons vandaan ligt Nivens Apple Farm, in Moore. Hier zijn we dit seizoen vaak geweest, ook gewoon om simpelweg appels te kopen. Er is niks lekkerder dan een appel, vers van de boom, zonder tussenhandel. Zelf plukken is ook een leuke bezigheid, al hadden we verschillende keren pech dat er net een verdwaalde bui overkwam op het moment dat we daar waren. Maar als het droog is, is er behalve appels plukken nog veel meer te doen. Er zijn genoeg activiteiten om een hele poos bezig te blijven!
Het is bijna niet te geloven, maar op 1 oktober is Nova al weer 18 maanden oud! Op de tiende is het bezoek aan de kinderarts, dus dan zullen we de officiele metingen weer te horen krijgen. Maar we hebben de dokter niet echt nodig om te weten dat het met Nova helemaal super gaat.
Vijfhonderachtenveertig dagen geleden kwam ze met 48cm en 2804 gram op de wereld, een weekje te vroeg en totaal onverwacht en bovendien op 1 april, dus uiteraard dachten veel mensen dat het een grap was. Net als haar broer had ze wat ademhalingsproblemen en werd ze meegenomen naar de Neonatale Intensieve Zorg, maar binnen 5 minuten was ze al terug. Het bleek dat die kleine longetjes toch prima werkten, want ze zette het op een schreeuwen zodra Nova bij papa en mama werd weggehaald.
Al een heel dametje
Inmiddels zijn we dus 18 maanden verder en die kleine baby is een klein mensje geworden met eigen trekjes en wensjes, een bijzonder, vrolijk, ondernemend en erg pienter meisje. Ze gaat de trappen zelfstandig op en af, klautert op stoelen, tafels en bedden, versjouwt de inhoud van elke kast naar een willekeurige andere plaats, gebruikt haar vingertje om alles wat ze interessant vindt aan te wijzen, brabbelt de hele dag door en we kunnen er zelfs af en toe wat van verstaan.
Nova zegt ‘papa’, ‘mama’, ‘opa’, ‘Ate’, ‘die’, ‘daar’, ‘baby’, ‘bye bye’, ‘poppa’, ‘nou ja’ en nog zo’n 15 andere woordjes. Ze kan haar buik, neus, handen, haren, tanden en billen aanwijzen en kent van talloze dieren het bijpassende geluid dat ze maken. Nova maakt eenvoudige puzzels, kent de gebaren bij liedjes, is dol op olifanten en hondjes, leest dolgraag boekjes en kan tekenen en kleuren dat het een lieve lust is. Ze houdt van schoenen en zich verkleden, maar ook met een prinsessenjurk aan duikt ze bovenop alle machines van haar broer.
Het is een dame met een uitgesproken mening en ze is dol op haar broer, ook al kunnen ze elkaar af en toe flink in de haren zitten. Maar ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat een leven zonder Nova absoluut ondenkbaar is!
Het is een drukke boel bij ons thuis met twee kinderen die het hoogste woord hebben. Nova probeert volop te praten en dat wij meestal niet verstaan wat ze zegt, houdt haar niet tegen om flink te brabbelen. De mond van Alex staat ook zelden stil en hij kletst niet alleen de oren van je hoofd, hij doet dat tegenwoordig met een behoorlijke ‘southern drawl‘.
Alexander en Nova kunnen niet met en niet zonder elkaar. Ze kunnen elkaar vreselijk dwarszitten maar tegelijkertijd kunnen ze geen grotere lol hebben dan met elkaar. Als ze samen naar het onderstaande filmpje kijken, liggen ze nog dubbel van het lachen!
Vorig weekend zijn we nog eens op Biltmore geweest, en meer specifiek in het Antler Hill Village. Er is in de septembermaand veel te doen met wijn en muziek; zo kon je de hele middag luisteren naar een live jazz band en bij de wijnerij kon je druiven stampen, waarvoor je vervolgens een ‘diploma’ kreeg. Alex vond dit erg grappig om te doen, Nova vond het helemaal niks! Het was heerlijk weer, achterin de 20 graden en een zalig briesje, al klinkt het op het filmpje soms of er een flinke zuidwester waaide. Ons diner hebben we genuttigd in Cedric’s Tavern, een heerlijke maaltijd met 20% korting, want dat hoorde ook bij de septembermaand. Echt een dagje genieten!
Arme Nova heeft al zo oud als ze is last van oorontstekingen en krijgt zodoende de ene na de andere antibioticakuur. Het is natuurlijk erg vervelend, zeker voor zo’n kleine kruimel, die niet kan vertellen wanneer het pijn doet of waarom, en frustrerend voor ons omdat ze soms huilt zonder dat je snapt dat ze weer eens pijn heeft. Zodoende moesten we zelf steeds gokken of we haar wel of geen pijnstiller zouden geven voor het slapen gaan: is ze vandaag gewoon humeurig, zijn het de nieuwe tandjes of heeft ze weer last van haar oren?
Ook de kinderarts vond dat het wel welletjes was geweest. Steeds wanneer Nova op controle moest om te zien of het vocht achter haar trommelvliezen na de kuur verdwenen of in ieder geval verbeterd was, constateerde ze dat het er nog steeds niet goed uit zag. Of het rechteroor was in orde maar het linkeroor zag er vervolgens niet goed uit of andersom. Dokter Lucy verwees ons daarom door naar de KNO arts en die moest vervolgens maar bekijken of Nova aan buisjes toe was.
Nadat we de afspraak eenmaal hadden gemaakt, ging het allemaal vrij snel. Dr. Steiniger vond dat Nova inderdaad veel ontstekingen had gehad het afgelopen jaar en liet een testje uitvoeren hoe het momenteel zat met het vocht achter haar trommelvliezen. Dit bleek wederom niet goed en hoewel het momenteel nog geen ontsteking was, was het slechts een kwestie van tijd. Kortom, de KNO arts adviseerde buisjes en we waren dat met hem eens.
Dat ziet er even heel sneu uit.
Afgelopen dinsdag was het zo ver. Voor dag en dauw moesten we op de ambulante zorg zijn. We hadden de kleintjes allebei slapend uit bed gehaald en allebei sliepen ze verder in de auto. Het was ter plaatse natuurlijk een hele procedure. Inschrijven, papierwerk, betalen. Wachten. Omkleden in een ziekenhuistenue, een verpleegster die Nova’s gewicht opnam, temperatuur en hartslag. Weer vragen beantwoorden. Een verpleger uit de operatiezaal die de procedure met ons kwam doornemen. Een bezoekje van dr. Steiniger die even naar zijn patientje kwam kijken. Een bezoekje van de anesthesist die zijn stuk van het verhaal kwam uitleggen en vragen stelde die voor hem van belang waren. En uiteindelijk kwam de assistent-anesthesist Nova halen toen het eindelijk zo ver was dat ze onder het mes ging.
Het lijkt er niet op dat ze er nog veel last van heeft.
Zonder morren ging ze mee en als ze al gemopperd heeft, dan hebben wij er niks van gehoord. Nadat Nova eenmaal naar de operatiekamer was, mochten wij weer plaats nemen in de wachtkamer. Tien minuutjes later mochten we naar de volgende wachtruimte, waar dr. Steiniger ons kwam vertellen over het verloop van de ingreep. Het was goed gegaan en Nova had inderdaad een hoop troep achter haar trommelvlies; hij was er zodoende van overtuigd dat het goed was dat we voor buisjes hadden gekozen. Hij legde vervolgens nog eens uit hoe we haar het beste konden verzorgen en dat was dat. Terug naar de wachtkamer. Even later mochten we naar Nova toe.
En oh, wat had ze een verdriet! Maar liefst vier verpleegsters stonden om haar heen en hielden haar vast. Ze was natuurlijk helemaal confuus en draaierig van de narcose, ook papa en mama kregen haar niet direct rustig. Maar na een minuut of tien ging het beter, zeker toen Nova in de auto een graanreep kreeg met chocolade, want het arme schaap had natuurlijk al lange tijd niets meer gegeten. Daarna ging het rap vooruit met onze kleine meid. De rest van de dag was ze erg vrolijk en aan 20 minuten slapen rond de middag had ze wel weer genoeg voor de rest van de dag. Helemaal de oude!
Peperazzi Blog 