Aan het eind van alle blogberichten zijn er meestal nog wel een aantal filmpjes over die soms in een soort ‘restbericht’ terecht komen. Dit is er ook weer zo eentje.
Het eerste filmpje is geschoten tijdens het Tomato Festival nabij Greer. Dat was vorig weekend en het was toen bijzonder onprettig klef buiten. Er was bijna niemand en er was feitelijk ook niet zo heel veel te doen, althans, niet veel dat met tomaten te maken had. Er stond wel een band te spelen en niet eens zo heel slecht. Met veel animo speelden ze grote hits uit voornamelijk de jaren 70 en het was gewoon zonde dat er maar een handjevol mensen bij het podium stond. Er stond een tentje met wat activiteiten voor kinderen waar we een tijd gestaan hebben om te schuilen voor de schreeuwende zon en daar is ook dit filmpje gemaakt.
Wie zich afvraagt of Nova zich wel vermaakt tijdens de zwemlessen van Alex vindt hieronder het antwoord. Ook als Alex bij zijn groepje is en de les begint, plonst en spettert ze heerlijk door!
Tijdens een regenachtig weekend een aantal weken terug hebben de kinderen zich heerlijk vermaakt in het Discovery Place in Charlotte. Ook daarvan bestaan nog beelden:
De speelkamer blijft bij de kinderen onverminderd populair en ze vinden er steeds nieuwe dingen om te doen. De laatste tijd vermaken ze zich veel met knippen en plakken, of zoals Nova het noemt: “tjip tjip”. In een mum van tijd ligt het tapijt dan bestrooid met miniscule stukjes papier die ze zelf knippen (Alex noemt het ook wel eens ‘sneeuw’). Dit gebeurt met de hoogste concentratie en toewijding en de snippers mogen zeker niet zomaar de vuilnisbak in!
Gelukkig zijn er meer dingen te doen die minder rommel opleveren, zoals onderstaand filmpje bewijst.
De laatste weken hebben we het lekker druk. Alex heeft zwemlessen in blokken van twee weken en we zijn ook bezig met de voorbereidingen voor de start van school. Er moet het nodige aangeschaft worden en hoewel we pas op 14 augustus de officiele lijst ontvangen met datgene wat precies nodig is, kunnen we redelijkerwijs wel aannemen dat dingen als kleurkrijtjes, potloden en lijm vereist zijn. Het brengt weer herinneringen terug van mijn tienerjaren, toen de aanschaf van de juiste schoolagenda heel belangrijk was (en bovendien ook erg leuk)! In ieder geval heeft Alex een bureau op zijn kamer staan met een mooie stoel erbij die hij zelf heeft gekozen. Laat de huiswerkopdrachten maar komen, wij zijn er klaar voor!
Verder dwingen de hoge temperaturen en luchtvochtigheid ons ook tot activiteiten binnenshuis en de liefde voor onze Wii is weer helemaal opgelaaid. Een maand geleden hebben we bovendien de Wii balance board aangeschaft en de Wii Fit software, zodat we heel wat verschillende soorten sport en spel tot onze beschikking hebben. Rob is met name bedreven in skateboarden en kung fu, ikzelf doe graag steps en hoelahoep en sinds kort ook nog Zumba, de kinderen amuseren zich vooral met balansspellen omdat de rest nog wat moeilijk is. Gelukkig zagen we dit weekend een spel voor de Wii met al hun favoriete tekenfilmfiguurtjes erin. Dora, Team Umizoomi en de Bubble Guppies doen diverse dansjes en het is aan de kinderen om dit zo goed mogelijk mee te doen. Ze brengen het er trouwens niet verkeerd vanaf!
Deze zomer is er echt eentje voor de boeken. Ik geloof niet dat we al ooit zo veel water hebben gezien! De afgelopen maand is er een recordhoeveelheid regen gevallen en tjonge jonge, wat komt het soms met bakken uit de hemel! Er zijn vele tientallen centimeters extra water gevallen en bijna elke dag ontvangen we een waarschuwing dat er kans is op overstromingen. Tegelijkertijd zijn de temperaturen ouderwets hoog en met al dat extra vocht is het nog plakkeriger buiten dan normaal. De luchtvochtigheid is torenhoog en dat maakt het buiten bijna onhoudbaar. Overdag is onze buurt uitgestorven, iedereen verschuilt zich binnen.
Ga maar vast naar huis, ik kom een druppel later
Een andere aanwezigheid van water is het zwembad. Elke zondagmorgen duiken we met de kinderen het zwembad in in onze wijk. De kinderen vinden het helemaal geweldig! Buiten dat heeft Alex ook nog van maandag tot donderdag zwemlessen in het buitenbad van het Swim Center. Terwijl hij les krijg, speelt Nova aan de andere kant van het bad; ze springt van de kant in het water, imiteert de zwembewegingen van broerlief, rent door de sproeiers en wacht geduldig tot Alex klaar is en nog even met haar mee speelt. Ook op andere plaatsen komen we het water tegen en zoeken we het op, zoals Reedy River park in Greenville, waar een hotel zit met kleine geisertjes waar de kinderen lekker door het water kunnen banjeren. In de tuin staat onze watertafel en liggen waterbazooka’s klaar waar groot en klein plezier mee kan maken. In de kindermuseums in de omgeving waar we tijdens regenachtige weekenden terecht komen, staat altijd wel een of andere waterattractie, waar Alex en Nova doorgaans kleddernat weer vandaan komen. Kortom, ondanks de regen krijgen ze geen genoeg van al het gespetter!
Het laatste filmpje dat op de blog verschenen is, dateert alweer uit april, dus hoogste tijd om wat bewegende beelden toe te voegen! Dit bericht zal de komende dagen groeien met filmpjes die we nog op onze camera’s hebben staan maar die tot op heden nog niet gepubliceerd waren. Het maken van filmpjes is een zeer tijdrovende bezigheid, dus vandaar dat het af en toe wat langer duurt.
Een nieuwe dag, een nieuwe uitdaging. Hoe krijgen we de kinderen in beweging in deze hitte? Eerder deze week had ik een idee opgedaan tijdens de zwemles. Daar waren ze bellen aan het blazen met de kinderen in het klasje om ze tijdens het wachten bezig te houden. Geen gek idee! Vandaag ben ik met de kleintjes naar Walmart gereden om een bellenblaasmachine te halen en een flinke fles met sop. Eenmaal thuis stond het ding in de vorm van een vis al gauw duizenden belletjes de tuin in te jagen en Alex en Nova gingen er natuurlijk als dollemannen achteraan. Op allerlei manieren probeerden ze de zeepbelletjes te pakken te krijgen. Zo waren ze ongemerkt toch lekker actief ondanks de drukkende warmte. Inmiddels is het zo warm buiten dat ze weer op de bank zitten en naar Dora kijken. Natuurlijk met een waterijsje, want daar waren ze na al dat rennen wel aan toe.
Spring has sprung, zeggen ze hier als het lenteweer de kop opsteekt en we kunnen wel zeggen dat het zover is. Na een goede week lekker weer met temperaturen van 24 tot 26 graden, zijn we de 30 graden inmiddels gepasseerd. Het is een lange winter geweest die bijna meteen overgaat in de zomer, maar tja, wat doe je eraan?
Het afgelopen weekend hebben we van het lenteweer geprofiteerd door samen met vrienden onze nieuwe barbecue in te wijden. Het was perfect buiten, lekker maar nog niet te warm, heerlijk weer om buiten te eten en voor de kinderen om te spelen. En we kunnen melden dat onze nieuwe barbecue het prima doet! Dus wie eens zin heeft…
Ring werpen op Biltmore
Zondag zijn we naar Biltmore geweest om te zien hoe de tuinen in Asheville erbij lagen. Eerlijk gezegd viel het een beetje tegen; de meeste tulpen waren al weg en er was niet veel voor in de plaats. Hier en daar een hyacint of een narcis, maar de azalea’s lieten zich nog helemaal niet zien, terwijl die enkele weken geleden, toen we aan de kust waren, al zoetjesaan die bloei begonnen te raken. Desondanks was het toch heerlijk ontspannen op het grote landgoed en hebben de kinderen lekker gespeeld en gerend in Antler Hill Village. De terugreis was erg rustig met twee slapende kinderen op de achterbank.
Al lekker bij de watertafel
Op maandagmorgen ben ik met Nova bij de kinderarts geweest, een routine controle omdat ze twee jaar is geworden. Alles zag er goed uit, alles wat ze zou moeten kunnen, kan ze makkelijk! Ze is nu 84 cm lang en 10,5 kilo; dat betekent dat het gewicht dat ze de afgelopen weken was kwijtgeraakt weer terug heeft. Dat is niet echt een verrassing, want de laatste dagen eet ze als een bouwvakker!
Oh, en dan nog een klein toetje: tijdens ons laatste bezoek aan het voorleesuur in de bieb is ondergetekende even geinterviewd voor de krant en zijn er veel foto’s gemaakt van de kinderen tijdens het voorleesuur. Onze kleintjes staan in de krant vandaag!
In de dagen voor haar verjaardag zag het er niet naar uit dat er veel te vieren zou zijn op 1 april. Nova was zo vreselijk ziek dat we ons er al bij neergelegd hadden dat we het minstens een week moesten opschuiven. Maar de prednison deed echt wonderen en Nova knapte zienderogen op. Was ze vrijdag nog een zielig hoopje, koortsig en apatisch, zaterdag liep ze al weer rond, speelde wat en kon al weer flink ruzie maken met broerlief. In de nacht van zaterdag op zondag sliep ze zelfs de hele nacht in haar eigen bed en hadden we geen koortsremmers meer nodig. Op zondag kwam de glans weer terug in haar ogen en dus besloten we om Nova’s verjaardag toch te vieren die dag.
In de achtbaansimulator.
Zondag was natuurlijk Pasen, maar wonder boven wonder was Chuck E. Cheese, waar het verjaardagsfeestje van Alex ook gevierd is, gewoon open. Het zou zondag een rustig dagje worden hadden ze me, eerder in de week, aan de telefoon al verteld en dat was precies waar we op hoopten. En inderdaad, toen we ’s morgens om half 11 binnen stapten, was er, op een vader met een dochter na, verder niemand. Chuck E. Cheese liet zich al snel zien en we waren de enigen om zijn dansje met hem samen te doen. De kinderen kregen de gelegenheid om alles op hun gemak te bekijken en hoefden nergens te wachten. Zo rustig bleef het natuurlijk niet, in de loop van de dag kwamen er zoetjesaan meer mensen en was de tent ongeveer voor de helft gevuld.
Wat een moppie, he?
Vond Nova meneer Cheese in het begin nog steeds eng, na verloop van tijd begon ze zelfs naar hem te zwaaien en wilde ze hem een knuffel geven. Tja, als je hem maar vaak genoeg ziet…! Tot vier keer toe hebben we het dansje met Chuck E Cheese moeten doen, want we zijn er meer dan drie uur geweest en hebben in totaal 220 muntjes in spelletjes omgezet. Met z’n vieren hebben we echt een leuke tijd gehad! De kinderen vielen op weg naar huis allebei in slaap: Alex heeft daarna verder geslapen op de bank en Nova werd wakker zodra we haar thuis neerlegden. ’s Avonds heeft ze weer in haar eigen bed geslapen en had ze, dankzij het vele spelen eerder op de dag, de kleur op haar wangen weer terug.
Bij een verjaardag hoort taart!
Op maandag was ze natuurlijk ECHT jarig! Twee jaar al weer, wat gaat het toch snel! Het zingen van de verjaardagsliedjes vond ze erg leuk, Nova kreeg wel het idee dat het speciaal voor haar was. Ook Alex snapte heel goed dat zijn zusje jarig is en nu twee is, al maakte hij zich wel eventjes zorgen dat ze hem qua leeftijd zou gaan inhalen. Terwijl Alex op school was en papa aan het werk, moest Nova terug naar de dokter om te zien hoe het met haar gezondheid was.
Nova op haar nieuwe Dora-bolide
Welnu, het goede nieuws is dat ze geen ziekte van Pfeiffer heeft. Haar amandelen waren nog steeds groot, maar niet meer zo ontstoken. Haar keel was wel nog bedekt met iets wat op puddig leek, dus dat verklaarde haar nog altijd matige eetlust. We konden voorlopig maar het beste dingen geven die redelijk vloeibaar zijn, was het advies. Voorlopig komt ze ook nog niet in aanmerking voor het knippen van de amandelen, daarvoor moet je minstens 7x binnen een jaar ontstoken amandelen hebben. Ik hoop eerlijk gezegd niet dat we dat in de rest van het jaar nog gaan meemaken. Wel is het zo dat Nova vaak ziek is en er langer dan normaal over doet om er weer bovenop te komen, dus de resultaten van het bloedonderzoek van vorig jaar en dit jaar worden, samen met Nova’s hele ziektegeschiedenis, doorgestuurd naar een specialist op het gebied van auto-immuunziekten. Het duurt nog eventjes voordat we daar terecht kunnen, dus dat wordt ongetwijfeld vervolgd. Maar voor het moment zijn we erg blij dat onze mop van 2 weer de ondeugende pretlichtjes in haar ogen terug heeft!
De stilte op de blog is, helaas, niet voor niets. Na het eerste-hulp-avontuur van nog geen twee weken geleden is Nova opnieuw vreselijk ziek, zodanig dat het er een tijdje naar uitzag dat ze opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Nadat vergelijkbare symptomen de kop opstaken als de vorige keer, hebben we deze keer niet gewacht hoe erg het precies zou worden en snel de kinderarts opgezocht.
Dr. Bailey zag direct dat Nova bijzonder ellendig was, nog voordat ze ook maar ergens naar geluisterd of gekeken had. Een korte blik in haar keel was genoeg: Nova’s amandelen zijn zodanig opgezwollen dat ze elkaar net niet raken. Verder hoorde ze wat ruis op haar longen en werd er gecontroleerd op streptokokken. Dit laatste was gelukkig negatief. Met wat bloed, genomen via een prik in de vinger, werd vervolgens gekeken naar witte bloedlichaampjes. Deze waarde was 23, terwijl dit normaal gezien ongeveer 10 zou moeten zijn. Aangezien witte bloedlichaampjes fors toenemen wanneer het lichaam een bacteriele infectie oploopt, werd verondersteld dat dat het probleem was.
Nova werd vervolgens naar het lab gestuurd voor het maken van een rontgenfoto, om uit te sluiten dat de brocheolitis van twee weken geleden alsnog een fikse longontsteking was geworden. Het arme kind voelde zich zo ellendig en in allerlei houdingen geduwd worden om een foto te maken, daar werd ze echt niet vrolijk van. Gelukkig liet de foto zien dat het met haar longen verder prima was, maar de vraag bleef natuurlijk: wat is het dan wel? Dr. Bailey wilde e.e.a. uitsluiten, bijvoorbeeld een infectie van het bloedstelsel, dus stuurde ze ons terug naar het lab om meer bloed te laten nemen.
Nova was er bepaald niet van gecharmeerd dat ze een tourniquet aangelegd kreeg, laat staan dat ze nog eens een naald in haar arm geprikt kreeg. De twee verpleegsters (en mama) hadden er een taaie klus aan om Nova in bedwang te houden en doordat ze zo tegensputterde, duurde het natuurlijk nog eens extra lang. Terug bij de kinderarts was ze zo moe van het strijden, dat ze eindelijk in slaap viel. Helaas duurde dat niet lang; ze kreeg in allebei haar benen een injectie met antibiotica, waardoor ze zich in 4 tot 5 uur aanmerkelijk beter moest gaan voelen.
Thuis verstreken de uren en helaas voelde Nova zich helemaal niet beter. Als een hoopje ellende lag ze de hele middag tegen mama aan, vechtend om adem te halen en kokhalzend als de pus in haar keel zich weer eens opgehoopt had. Het was heel triest om te zien. Alex begon behoorlijk jaloers te worden op de vele aandacht die Nova kreeg en ging, begrijpelijk, een beetje vervelen. Het is ook moeilijk te snappen als je net vier bent. Rond half zes gaven we Nova nog eens wat Advil en warempel! Drie kwartier later was haar koorts een eind gezakt, liep ze zelfs wat rond en at een heel klein beetje. Zou de antibiotica dan toch eindelijk aanslaan?
In de loop van de avond was de koorts niet gewoon weg maar voelde Nova zelfs koel aan, te koel zelfs. We wikkelden haar in warme dekens en legden haar bij ons in bed. Een onrustige nacht volgde: ze sliep wel maar erg onrustig en ze werd bovendien vaak wakker. Tegen 4:00 was de koorts weer terug. Vanaf dat moment wilde ze ook weer veel drinken en zo sukkelden we de nacht door, totdat ze tegen half acht in slaap viel.
Bij dr. Bailey was er vanmorgen goed en slecht nieuws. De witte bloedlichaampjes werden opnieuw geteld en de nieuwe waarde was 14! Negen punten lager dan gisteren. Hierdoor stelde ze haar diagnose bij: geen bacteriele infectie maar toch viraal. Het is mogelijk dat een virale infectie in het beginstadium voor een hoge piek in witte bloedlichaampjes zorgt. In ieder geval hoefde ze niet opgenomen te worden. Wel blijft nog de vraag waar Nova steeds zo ziek door wordt en dat ze bovendien van elk virus nog zieker wordt dan het vorige. Dr. Bailey denkt dat Nova wellicht de ziekte van Pfeiffer heeft, iets wat op zo’n jonge leeftijd zelden voorkomt, maar niet onmogelijk is. Het zou een aantal van haar symptomen zeker verklaren. Verder zorgt het voor een vergrote lever en milt en dat verklaart dan weer waarom Nova zich zo ontzettend (en zo ontzettend vaak) ziek voelt.
In plaats van een herhaling van de antibiotica-injecties van gisteren heeft Nova nu prednison gekregen om zo hopelijk de zwelling in haar keel snel te verbeteren. Verder heeft ze orale antibiotica om ons het weekend door te helpen. Maandag hebben we een nieuwe afspraak om naar de waarden in Nova’s bloed te kijken dat vandaag afgenomen is. Duimen maar dat het uitsluitsel geeft over Pfeiffer, of iets anders dat haar veelvuldig ziek zijn verklaart. En maandag… is ook nog eens haar verjaardag! De feestelijkheden zullen we voorlopig moeten opschuiven naar volgende week. Arme meid!
De laatste dagen van opa en oma’s verblijf was het al duidelijk dat Nova echt niet in haar hum was. Eerst een paar dagen koortsig, daarna snotverkouden, hangerig, huilerig en ellendig. Ze at nagenoeg niets en dronk alleen sapjes en bovendien sliep ze voor geen meter. Naarmate de week vorderde, dronk ze ook bijna niets meer en dat is het moment dat je actie onderneemt.
Op vrijdagavond, na een dramatische poging om Nova te wassen en aan te kleden (ze moest echt een keer het vele aangekoekte snot uit haar haren wassen), besloten we dat het zo echt niet langer kon. Dus Rob nam haar mee naar de eerste hulp, waar ze om 21.02 werd ingeschreven. Na registratie en triage duurde het natuurlijk nog een poos voordat ze werd onderzocht, dus het werd een lange avond.
De dokter controleerde op strep, luchtweginfecties, oorontsteking en andere ellende. Nova had ten eerste een zware griep te pakken en daarbij broncheolitis. Er werd laat op de avond nog een rontgenfoto gemaakt om naar haar longen te kijken, waarna de dokter en radioloog het niet met elkaar eens konden worden of ze wel of geen longontsteking heeft.
Om half een ’s nachts kwam Rob met onze kleine zieke thuis. Ze heeft een vernevelaar gekregen en een stevige antibioticakuur. Eenmaal thuis wilde ze iets eten en drinken, al meteen een goed teken. Van half twee tot half zes heeft ze in haar eigen bedje geslapen, daarna tot half tien bij papa en mama in bed.
We merken dat de vernevelaar goed helpt en dat ze ook veel van de gemiste slaap van afgelopen week moet inhalen. Op zaterdag heeft ze overdag twee keer geslapen en ’s nachts de klok rond, in haar eigen bed! Haar stem klinkt een pietsie minder hees en af en toe eet en drinkt ze wat, een verbetering ten opzichte was wat het was, maar nog niet wat het moet zijn. Het lijkt erop dat veel rust en knuffels haar er wel bovenop zullen helpen. Gelukkig maar!
Peperazzi Blog 