Categorie: Nova

Sinds Alex twee weken geleden begonnen is op school is hij helemaal in de wolken van zijn ‘rainbow school’ (de naam die hij de school zelf gegeven heeft en stug blijft volhouden). De juf is dik tevreden en hoewel voor Alex het vroege opstaan erg moeilijk is, gaat hij met veel plezier en zonder mopperen steeds op pad. Als mama hem om 10.30 weer komt ophalen, staat hij altijd met een grote glimlach en zijn rode tas klaar.

Gisteren, vrijdag, was het al tijd voor het eerste evenement op de school, de Back to School bash. De school haalt dit jaar tijdens diverse zogenaamde fundraisers geld op ten behoeve van de bouw van een school in Nicaragua, een zoveelste voorbeeld van het internationale karakter van Hendrix. Er werd voor de Back to School bash geen toegangsgeld gevraagd maar een vrijwillige donatie en verder waren er diverse versnaperingen te koop voor een dollar per stuk.

We hadden de kindjes al diverse keren verteld over het ‘feest’ dat vrijdagavond zou zijn en ondanks dat ze allebei de dag weer zonder dutje waren doorgekomen en rond half zes dus behoorlijk moe waren, bleven ze enthousiast en wilden ze er graag naar toe. Toen we parkeerden herkende Nova direct waar we waren. “Ate tool?” Ze dacht eventjes dat ze nog een keer naar school ging die dag en riep alvast “Nova mama!” Maar toen ze twee tellen later de springkussens en andere dingen zag, was het natuurlijk allemaal goed.

Ondanks hun grote honger hadden ze amper tijd voor of interesse in hun pizza en wilden ze direct aanschuiven in de rijen voor de speeltoestellen. Alex wilde naar de opblaasbare hindernisbaan en Nova een recht-toe-recht-aan springkussen, waar ze binnen een minuut weer vanaf wilde. Alex vloog zonder problemen door de hindernisbaan heen en wilde meteen nog een keer. Omdat de springkussens nog wat moeilijk waren voor ons moppie van 2, ben ik met haar naar de gewone speeltuin gegaan zodat Alex om zijn gemak nog eens over de hindernisbaan kon.

Na enige tijd in de speeltuin bedacht Nova ineens dat ze papa en Alex miste en wilde terstond naar ze toe. Ze waren niet meer bij de hindernisbaan en rondkijkend had ik wel een idee waar ik ze kon vinden: in de rij voor een draaitoestel. En jawel, daar stonden ze, Alex vol verwachting. Nova begon direct te wijzen en wilde er zo inspringen, maar we moesten toch echt nog eventjes wachten. Toen ze eindelijk aan de beurt waren, pakte Alex Nova bij de hand en renden ze samen naar een karretje toe. Alex klikte Nova vast met een riem en daarna zichzelf. Draaien maar! Ze vonden het fan-tas-tisch en hadden nog wel tien in de rondte gewild, maar de rij was erg lang. Dan maar iets anders doen.

We kozen voor het toestel met de kortste rij, een springkussen in de vorm van een obstakelparcours. Alex en Nova stonden hand in hand vol spanning te wachten. Eindelijk mochten ze erop! Ik had Alex gevraagd om goed op Nova te passen omdat ze nog klein is (en ik had ook gezien dat alle andere kinderen op het toestel al een stuk groter waren en de ervaring bij het vorige springkussen lag nog vers in het geheugen). Samen doken ze er snel bovenop en Alex liet Nova niet alleen. Van buitenaf konden we op bepaalde plaatsen door een gaas kijken en zo de kleintjes in de gaten houden. Nova deed goed mee met haar broer tot ze bij een ‘trap’ kwamen naar de glijbaan toe. Het was voor Nova nog te moeilijk om daar zonder hulp tegenop te klimmen. Na enkele pogingen waren er twee oudere meisjes die Nova een zetje probeerde te geven, maar helaas, zonder resultaat. Alex klom vervolgens de trap op en we dachten dat zijn geduld op was, maar niets was minder waar. Bovenaan de trap ging hij op zijn buik liggen, stak zijn hand uit naar Nova toe en trok haar aan haar arm

omhoog. Daarna roetsjten ze met de grootste lol van de glijbaan af. De mensen die het zagen waren erg vertedered door de kleine grote broer die zijn zusje zo goed hielp! (En deze papa en mama waren natuurlijk bijzonder trots.)

Na nog een rondje in de speeltuin en een ijsje om het af te leren, was het om 20.00 wel eens tijd om de kinderen in een hoognodig bad te zetten en naar bed te brengen. Door alle opwinding konden ze natuurlijk moeilijk slapen en het duurde nog tot 21.00 voordat het boven eindelijk stil was. Daarna hebben ze tot wel 7.00 geslapen! Nou nou, wat een ‘traktatie’ voor papa en mama…

Vandaag is een erg bijzondere dag want vanaf nu gaat er veel veranderen in ons leven. Alex begint met Pre-K (waarbij de K staat voor Kindergarten), ofwel de kleuterschool. Elke dag mag hij 3 uurtjes naar Ms. Radford en Ms. Pryce in lokaal 303.  Zijn school heet Hendrix Elementary alhoewel Alex stug blijft volhouden dat het de Rainbow School is. Hij heeft er al maanden zin in dus ik kan niet wachten om zometeen zijn verhalen over de dag te horen. De eerste weken is vooral kennismaking, maar over niet al te lange tijd krijgt hij huiswerkopdrachten mee. Ja, onze Alex voelt zich een heuse ‘big boy’.

Het schoolse leven heeft natuurlijk gevolgen voor ons als ouders. Behalve het besef (*snik*) dat onze kleine vent ineens een hele meneer aan het worden is, heeft het ook erg praktische gevolgen. Pre-K start om 7:30, dus Rob brengt hem ’s morgens weg, waardoor hij zelf ook een stuk vroeger op zijn werk is (en deze mama wil wedden dat het niet betekent dat hij vanaf nu ook een stuk vroeger thuis is).

Het afzetten gaat in een soort halve cirkel waar de auto’s in de rij staan en de juffen de kleintjes uit de auto komen halen. We hadden ook kunnen kiezen voor transport in de welbekende gele schoolbussen, maar daarvoor vonden we onze uk nog iets te klein en eerlijk gezegd wisten we ook niet of, omdat we zo dicht bij de school wonen, de bus als eerste of als laatste bij ons komt. Elk heeft z’n voor- en nadelen (als nadeel bijvoorbeeld in verschroeiende hitte of plenzende regen op een bepaald punt op de bus wachten, want ze stoppen niet pal voor de deur). Hoe het ophalen gebeurt, kan ik nog niet vertellen, want over een minuut of 20 ga ik Alex pas weer voor het eerst oppikken.

Ook met Nova verandert er veel, want de kleine dame is afgelopen maandag voor het eerst op het kinderdagverblijf geweest. Dat is erg goed gegaan. Ze heeft er ontbeten, buiten gespeeld en aan een knutselproject gewerkt rondom de kleur rood, hoewel ze tijdens het knutselen in slaap is gevallen aan tafel. Het vroege opstaan was haar blijkbaar toch tegengevallen… Ze vertelde honderduit over wat ze allemaal had gedaan op school en oh, wat zat ze te genieten in de schommel toen ik haar kwam ophalen bij juf Jody! Nova is deze week op ‘proef’, drie keer een ochtend en daarna zien we wel of we er drie langere dagen van maken of vijf keer een ochtend. Het gevolg is hoe dan ook dat mama nu af en toe een paar uurtjes heeft om iets te doen zonder voortdurend onderbroken te worden. En hoe zeer ik de kleintjes ook mis, het is na ruim vierenhalf jaar ook wel eens fijn om even op adem te komen. En kijk eens, het lukt ook nog eens om een blog te schrijven!

Update: School is een groot succes! De juf was zeer onder de indruk van Alex, hoe welgemanierd hij is en hoe goed hij oplet en meedoet. Beter nieuws kun je als ouder niet krijgen! Hij heeft met de andere kindjes samen ontbeten, rondgekeken op school (“Mommy, they have an art room in school!”) en ook buiten gespeeld (“De zandbak op de school heeft niet zo veel speeltjes”).  Bij het ophalen liep hij met een heel tevreden gezicht vooraan in de rij. Nu hopen dat het zo blijft!