Categorie: Peuterpraat

Jaja, onze Alex is flink op dreef en zijn opmerkingen over de wereld om hem heen worden steeds interessanter. Genieten jullie nog een keertje mee?

Het smaakt Alex niet zo: “Deze keer zijn de mandarijntjes not so very lekker.”

Mama leest een bord voor dat naast de weg staat bij een kerk. “What a friend we have in Jesus.”
Alex vraagt: “Who is a friend of cheese, mom?”

We rijden in de auto in het noorden van Georgia. We besluiten naar een McDonalds te gaan zodat de kinderen een happy meal kunnen eten. Nova slaapt dus we gaan door de McDrive.
Alex: “I want to eat inside de donalds.”
Mama: “Nova slaapt, dus we eten in de auto.”
Alex: “No, I need to go inside.”
Mama: “We zullen het zo doen. Als Nova slaapt eten we in de auto en als ze wakker is gaan we naar binnen.”
Alex: “Nova!!! You need to wake up so I can eat in de donalds!!”
(ondanks verwoede pogingen bleef zuslief overigens toch slapen)

Alex eet een waterijsje. Nova heeft liever iets anders en omdat ze een lastige eter is, moeten we vaak nieuwe dingen proberen.
Alex: “What is Nova eating, mom?”
Mama: “Nova heeft een rice krispie treat.” (een snack van gepofte rijst)
Alex eet rustig zijn ijsje op en komt daarna naar mama toegesneld.
“I need a christmas treat too, mom! I need a christmas treat too!”

Aan het eind van de maaltijd heeft Alex geen trek meer in de dingen die nog op zijn bord liggen.
Alex: “I’m very full, mommy. Mijn buikje is vol.”
Mama: “Ok Alex. Wil je ook geen pudding?”
Alex: “I’m very full.”
Even later ziet hij zuslief meesmullen met de yoghurt van mama. Blijkbaar verandert Alex op slag van mening.
“Mama, mijn buik is a little bit empty. Daar past pudding.”

Nova zit aan tafel. Nadat ze eerst veel stampij gemaakt heeft om eten te krijgen, zit ze nu haar eten rondom zich op de grond te gooien. Mama is er niet erg over te spreken.
Mama: “Nova, ik ben heel boos op jou.”
Alex: “Me too. I’m very mad.”
Alex loopt vervolgens naar Nova toe en zegt bestraffend:
“Mama heeft net gestofzuigd!”

Etenstijd. Nova smijt zoals gebruikelijk met eten. Mama wordt er behoorlijk moe van en zucht. Alex kan haar gedachten mooi verwoorden:
“Nova, ik ben het helemaal beu!”

Etenstijd. Nova kiept haar bord om en graait en knijpt in haar maaltijd.
Alex: “Nova, je maakt er een puinhoop van!”

Alex heeft een levendige fantasie. Hij kondigt aan dat hij met Duck (een figuurtje uit een tekenfilm) op vakantie gaat.
Mama: “Waar ga je naar toe op vakantie?”
Alex: “Naar Bi-Lo.” (= een lokale supermarkt)

Alex wijst naar zijn elleboog. “Mama, hier is my elbow.”
Alex wijst naar zijn andere elleboog. “En hier is nog een elbow.”
Alex wijst naar zijn knie. “En hier is NOG een elbow!”

Alex ziet een foto van de oma van mama. Wat volgt is het gesprek hieronder:
“Who is that, mommy?”
“Dat is de oma van mama.”
“Where is he?”
“De oma van mama is er niet meer.”
“Waar is he naar toe?”
“De oma van mama is dood.”
“Why?”
“De oma van mama was heel oud.”
“Mijn oma niet. Mijn oma is nieuw. En heel mooi.”

Alex heeft een spin getekend.
“I made a spider! En this is his web.”
Hij denkt even na.
“We have to look on the computer!”
“Wat wil je op de computer doen?”
“I have to find the website!”

Het is al weer even geleden, maar hier is weer een bundeling uitspraken van boef Alex:

Alex zit in de speelkamer met een stapel boeken naast zich. Hij heeft er al een aantal uit. Voordat ik iets tegen hem kan zeggen, roept hij me al toe:
“I read three books! I’m busy mom, I’m very busy!”

Op een willekeurig moment constateert Alex, in alle bescheidenheid:
“Me, I’m the best.”

Als Alex even geen zin heeft om iets te doen (bijvoorbeeld als je hem vraagt iets naar de speelkamer te brengen), tovert hij een ‘verslagen’ blik tevoorschijn en bekent:
“I’m too small. My hands are too small.”

Vandaag verraste Alex mama door te zeggen:
“Mama, you’re a funny bear.”

“Alex, are you a monkey?”
“Nooooo! I am not a monkey! (denkt even na) Nova is a monkey. Nova is a baby monkey.”

“Als Alex was geboort, Alex was very little.”

“I’m very lief today.”

We nemen een keer een andere afslag naar huis dan gebruikelijk. Roept Alex: “I can’t see my house! This way buddies!”

“Sit down oma!” commandeert Alex, wanneer er een bobcat aan het werk is waar ze volgens hem naar moet komen kijken.

“Oma, I need a knuffel.”
“Oma geeft Alex een kus.”
“Nee! I need beestjes!”

Ik heb Alex uitgelegd dat Nova nu geen baby meer is, maar een ‘toddler’ (peuter). Aan tafel laat hij zijn gedachten erover gaan.
“Mama, we have a toddeler.”
“Ja, Nova is een toddler.”
Nova begint op dat moment een beetje te huilen.
“We have a sad toddeler!”

Alex komt ’s morgens uit bed. Helaas heeft hij in bed geplast en niet veel later poept hij op de vloer. Met een sip gezicht constateert hij:
“Today is not a good day.”

Alex komt de trap af met een haarband van Nova op zijn hoofd.
“I am helemaal mooi!”

He he, het is weer eens tijd voor een peuterpraat! De vorige dateert al weer van een paar weken geleden en Alex zit in een moeilijke fase, waardoor de grappige uitspraken tijdelijk wat spaarzamer zijn. Maar het lijkt erop dat hij weer op de goede weg is, want vandaag heb ik al twee nieuwe ‘praatjes’ kunnen noteren, meestal een teken dat meneer goed in zijn vel zit.

Alex probeert een woord te spellen op basis van klank.
“R-O-T : road.”

Onder de douche verzint Alex een liedje:
“Shake shake shake your piemel, it’s the piemel dance!”

Alex gaat naar bed en vraagt om een snack. Papa brengt hem een bakje pretzels. Bij het zien van de ‘vangst’ zegt Alex:
“This is not my snack! I want an apple.”

In de auto heeft Alex wat moeite om in zijn stoel te komen en dus vraagt hij:
“Can you give me a push on my kont?”

Nova komt op de zandbak afgestormd waar Alex al druk aan het graven is. Terwijl zijn zusje erin klimt, zegt hij nuchter:
“Hello baby. Welcome to the sandbox.”

Tijdens autoritten zit Alex altijd vol met willekeurige observaties:
“Mama is een meisje. Daddy is een daddy.”
“Home is thuis. Home is where boys can eat.”
“Daddy has a long arm. Mommy has no long arm.” (nadat papa zijn zonnebril tijdens het rijden van de vloer kon pakken en mama niet)

Nu het weer zomertijd is, is het buiten natuurlijk veel langer licht. Dat levert bij het slapen gaan nog wel eens problemen op. Toen een oververmoeide Alex om 19.00 eindelijk zijn pyama aan had, riep hij dan ook:
“Oh no! The sun is outside!”
(waarmee hij bedoelde ‘hee, het is nog licht, dan hoef ik dus niet te slapen’)

Om een uur of tien ’s avonds wordt Alex ineens wakker. Uit zijn kamer klinkt triest gehuil dus mama gaat even kijken.
“Wat is er schatje? Is alles ok?”
Alex, snikkend: “Mijn haar zit raar!”
“Je haar zit helemaal niet raar, je bent heel knap.”
“Mijn haar zit raar mammie! I need a borstel!”

Alex probeert een huis te bouwen van stukken foam. Zuslief vind het heel interessant en dendert over alles heen. Alex concludeert nuchter:
“Nova is a teeny tiny wolf”. (Nova is een heel klein wolfje)

Als Nova ringen probeert te stapelen, is Alex druk aan het dirigeren hoe ze dit moet doen. Uiteindelijk pakt hij alles af en zegt dat zusje met blauw moet beginnen. Alex doet het voor; mama legt uit dat Nova het nog allemaal moet leren, net zoals Alex het moest leren toen hij nog klein was. Vervolgens geeft Alex de ringen aan Nova terug en roept ‘aanmoedigend’:
“Leren Nova! Leren!”

Terwijl het buiten alleen nog maar in naam winter is (maar in de praktijk alle bomen in bloei staan), verzamelen we nog steeds fraaie uitspraken van onze oudste spruit. Hieronder een vangst van de afgelopen weken.

“Alex, lijk jij op papa of mama?”
“Ik lijk op Alex!”

“Mommy and daddy are children.”

We hebben een muziekcd gehaald bij de bieb en luisteren ernaar in de auto. Het is niet echt Alex zijn smaak.
“This is not music. I do not like it.”

“Yellow is een vieze kleur.”

Alex kijkt heel graag naar het programma WordWorld, waarin een aantal dierenvriendjes woorden spellen. Als er gekookt moet worden, spellen ze bijvoorbeeld het woord ‘p-o-t’ en dan springt er een kookpot tevoorschijn, als er iemand blijft logeren, is er een bed nodig, dus dan spellen ze ‘b-e-d’, etc. Natuurlijk lopen ze af en toe tegen problemen aan als er een letter ontbreekt.
We hebben het met Alex over opa en oma die binnenkort op bezoek komen en we vragen hem waar ze dan moeten slapen. We lopen langs de slaapkamers en vragen overal ‘Gaan opa en oma hier slapen?’ Als we voor de logeerkamer staan, vragen we het nog eens. Alex zegt heel bezorgd:
“I don’t have any more letters! I don’t have any more letters!”
Alex wilde dus graag b-e-d spellen met letters zodat er een bed voor opa en oma tevoorschijn zou springen. Gelukkig bleek er achter de deur gewoon een logeerbed te staan.

Alex is volop aan het spellen. Als hij woorden ziet, leest hij een voor een de letters voor. Maar soms lijken bepaalde letters erg op elkaar, afhankelijk van het lettertype. Zo hoorde ik hem vanmorgen:
“H-A-P-P-Y-B-I-R-T-H-D or zero-A-Y.”

“I am a very hungry boy!”

Mama is not strong (nadat het niet lukte om een ijsje uit de vorm te krijgen).

We zitten buiten aan de tafel. Even verderop zien we een kraan aan het werk bij een huis in aanbouw.
“Hi crane! We are munching!” en even later de vraag:
“Crane, are you humongous?”

Alex kijkt naar papa’s badge.
“Dat is de naam van papa.”
Hij spelt de letters:
“R o b h a n s s e n. Papa!”

Alex heeft een klein doosje vast. Hij spelt een woord dat erop staat.
“L I K E. Doosje!”

“There is a little bit plas on the piemel.”

We hebben een boekje gelezen over het verspreiden van bacillen en het belang van handen wassen. Omdat je bacillen niet kunt zien, probeer ik Alex uit te leggen hoe makkelijk deze zich verspreiden door net te doen of ik in mijn hand nies. Daarna geef ik hem een hand en leg uit de de bacillen van mama nu op zijn handen zitten. Maar Alex is niet voor een gat te vangen:
(schud zijn handen driftig) “I throw them in the trash!”

“Oh no! Here comes the baby sister!” (als Nova in de speelkamer om hem afgestormd komt)

De laatste peuterpraat dateert al weer van een poosje geleden, niet omdat we geen zin hebben gehad om er een te maken, maar omdat Alex even in een moeilijke periode zit die zo typisch is voor de leeftijd 2 en 3 jaar. Dat maakt de lollige uitspraken tijdelijk iets schaarser (en het drama des te talrijker). Hier is de vangst van de afgelopen tijd.

In het treinmuseum staat ook een Thomas tafel. Alex speelt ermee alsof hij het voor de eerste keer ziet. Het is tijd  om naar huis te gaan, dus papa vraagt:
“Do you want to go home?”
“No, I don’t want to go home. I’m happy.”

Alex laat een flinke boer.
Mama: “Hey, wat zeg je dan?”
Alex: “Dat is een burpy sound.”

“I am a princess!”
Aldus Alex, met een haarbandje van Nova in zijn haar, nog wars van alle bestaande genderstereotypen.

“Nova heeft een piemel!” (bij het zien van de allereerste foto van zijn zusje, waar de navelstreng net is doorgeknipt)

Het is bijna 7 uur ’s avonds en Alex is erg moe. Hij heeft dan veel gevoel voor drama. Als Nova een stuk van zijn Lego rails pakt, roept hij dan ook vol overgave:
“Nova, you are stout!”

“Mama en papa zijn best friends. Papa en Alex zijn ook best friends.”

Bij het ontbijt aan een bordje havermoutpap: “Oatmeal is good for boys.”

We maken een smoothie van banaan, sinaasappel en bramen in de blender, wat een prachtige paarse kleur oplevert. Alex, die onlangs de kleuren van de regenboog heeft leren benoemen, roept verrukt:
“It’s violet!”
Hoewel hij geen bramen lust, wil hij wel graag een slokje van de smoothie proeven. Als we hem vragen waar het naar smaakt, denkt hij even na en zegt dan vol overtuiging:
“Het smaakt naar… violet!”

We zijn in het kantoor van de kinderarts. Dr. Lucy komt binnen en zet haar voet op een laag stoeltje en begint dan aan haar verhaal. Alex kijkt haar streng aan en zegt tegen dr. Lucy:
“You need to put your foot on the floor.”

Na een zeer actieve dag is Alex ’s avonds niet te genieten. Bij het minste of geringste komen de tranen. Als hij om niks een groots drama opvoert over zijn vingers die pijn doen, stellen we voor dat we bij de dokter dan maar nieuwe vingers moeten halen. Die aanpak zet hem meestal wel op het goede spoor en laat al gauw de absurditeit van de situatie zien.
“Auauauau… mijn vingers doen pijn.”
“Oh jee Alex, moeten we naar de dokter? Ik hoor dat de dokter alleen nog maar groene en paarse vingers heeft. Nou ja, dat moet dan maar.”
Alex hoort het even aan en dan beginnen zijn oogjes te glimmen met een zeker enthousiasme.
“Red fingers! I want red fingers!”

Het is weer eens tijd voor een nieuwe peuterpraat, met uitspraken die Alex de afgelopen weken heeft gedaan. Zijn Engels gaat met sprongen vooruit en we kunnen dus verwachten dat dat in de nabije toekomst alleen maar erger wordt. Voorlopig spreekt hij nog een vrolijke mix van talen.

Alex en papa hebben het over botjes.
Papa: “Zitten er ook botjes in je wang?”
Alex: “Ja.”
Papa: “Dat klopt, die heet jukbeen.”
Alex: “Yukkie been.”

“Investigate is made possible by supergrover 2.0.” (Alex husselt hier een aantal dingen door elkaar: een sponsormededeling: “Sesame Street is made possible by…”, het woord van de dag: “investigate” en Supergrover 2.0, een segment uit Sesamstraat)

In het kerstdorp van dierenpark Hollywild zijn weer allerlei dieren te zien tijdens het Holiday Lights Festival. Papa legt uit hoe het rund met de heel erg grote horens heet.
“Dat is een watusi.”
“Wapoepi.”
“Een wa-tu-si.
“Waar poept’ie?”

We gaan kennismaken op het kinderdagverblijf. Directrice Paula vraagt Alex naar zijn naam.
“What is your name?”
“This is Alex.”
“And what is your sister’s name?”
“This is Nova.”
“And who is this, is this your mommy?” (Paula wijst naar mijn arm)
“Nee, dat is mama’s botjes.”

Alex en Nova spelen treintje. Samen kruipen ze in hoog tempo rondom de tafel. Op een gegeven moment kukelt Nova om.
Alex: “Uh-oh, de caboose is ontspoord!” (de ‘caboose’ is bij Amerikaanse treinen altijd de laatste wagon)

We vertellen Alex over regels en hoe die op plaatsen als het verkeer, school maar ook thuis ervoor zorgen dat er zo min mogelijk ongelukken gebeuren. Alex vindt het maar niks en zegt vol overtuiging:
“Regels zijn niet voor Alex!”

Alex is door middel van klank aan het identificeren wat de beginletters van diverse woorden zijn.
“Wall-E starts with double-U.”
“Thomas starts with the letter T.”
“Chute starts with the letter C.”
Als papa aan hem vraagt met welke letter ‘Alex’ (wat in het engels klinkt als ‘Ellex’ ) begint, denkt hij even na en antwoordt dan:
“Alex starts with the letter L!”

Alex: “South Carolina”
Ik: “Alex komt uit Boiling Springs, South Carolina”
Alex: “Boiling Springs. In Spring komen de nieuwe blaadjes”

Nova zit in de auto en huilt omdat ze moe is.
Alex kijkt het eens aan en vraagt: “Are you scared of monsters?”

Mama is verkouden en heeft niet meer dan een fluisterstem. Ik praat met Alex over zijn aanstaande start op de peuterspeelzaal en probeer hem wat nuttige zinnetjes mee te geven zodat hij zich in het engels verstaanbaar kan maken. Als Alex op het potje gaat, vertel ik:
“Als Alex op school is en naar het potje moet, dan vraag je ‘may I use the bathroom?'”
Alex (in fluisterstem): “May I use the bathroom?”

Alex kijkt naar zijn zusje in het bad.
“Nova is een heeeeel kleine walvis.”

Terwijl hij hagelslag uitdeelt: “One for you and one for me.” (op de peuterspeelzaal heeft hij geleerd over delen)

Alex is niet zo fit. Hij zit aan tafel en klaagt:
“Auauauau! Alex heeft een little tree in de buik.”

Alex heeft weer de nodige dingen verteld en opgemerkt de afgelopen week. Lees mee en duik in de wonderlijke belevingswereld van een peuter!

“My buik is empty.” (als hij honger heeft)

Alex: “Als Alex een baby was, Alex boren is.”
Ik: “Ja, toen Alex een baby was, zat je eerst bij mama in de buik. Toen ben je geboren en toen ging je groeien.”
Alex: “Alex grote broer.”
Ik: “Toen Nova geboren is, werd Alex een grote broer! En waar komt Nova vandaan?”
Alex: “Uit de speelkamer.”

De speelkamer is een puinhoop. Alex heeft twee grote bakken Lego leeggegooid en door de hele kamer verspreid. Nova wordt wakker van haar dutje en wordt de speelkamer ingebracht.
Ik: “Wat is hier gebeurd?!”
Alex: (ziet zijn zusje) “Nova made a mess!”

Nova is moe en een beetje overgevoelig, dus bij het minste of geringste begint ze te piepen. Alex is het een beetje beu dus begint hetzelfde gedrag te vertonen. Als zuslief naar zijn snoet graait, komen de krokodillentranen tevoorschijn.
Alex: “Nova heeft Alex in gezicht gewapperd!”, snikt hij.

Alex is een trein. Hij wijst op zijn rug en zegt: “Dit is de boiler.”
Rob wijst naar zijn achterwerk en vraagt: “Wat is dit?”
“Dat is de bumper”, antwoordt Alex zelfverzekerd.

We zijn in Charlotte, in het Discovery Place. Er is een tentoonstelling over mummies, iets wat op Alex veel indruk maakt. Terwijl hij rond kijkt, later in de auto en ook nog de volgende dag kunnen we diverse uitspraken noteren:

“Mummie is sad.” (Alex is momenteel erg bezig met het interpreteren van emoties)
“Mummie heeft botjes.” (dat had de kleine rakker goed gezien!)
“Mummie en de melk en de sterke botjes!”
“De mummies zijn klein.”
“Mummie naar de dokter.”
“Mummie heeft de voetjes stuk.”
“Mummies zijn trees.” (hij vond de mummies nogal op bomen lijken…)
“Mummies high up in de tree, blaadjes vallen, bomen winter.” (…vandaar ook deze associatie)
“Mummie hold tight de boom, dan mummie niet vallen.” (… en deze)

Als papa later in de week aan het werk is en naar huis belt, wil Alex ook graag even met hem spreken aan de telefoon:
“Ik moet met papa over de mummies praten!”

Enkele dagen voor Kerst is Alex het bezoek van de goedheiligman toch nog niet vergeten:
“Sinterklaas dootjes brengt aan kindjes lief zijn.”

Het is een bende op de kamer van Alex. Mama maakt er een opmerking over:
“We moeten maar eens gauw opruimen hier. Het is een grote rommel.”
“Is geen grote rommel. Is gewone rommel.”

Ik neem met Alex een beroemd rijmpje door, nadat hij een plaatje van een lam heeft gezien.
“Mary had a little lamb
Its fleece was white as snow
And everywhere that Mary went
The lamb was sure to go
It followed her to school one day
Which was against the rules
It made the children laugh and play
To see a lamb at school.”
Alex laat het even op zich inwerken. “De lam was op de school.”
Ik: “Ja, en de kinderen vonden dat heel grappig.”
Alex: “De lam was op de school. Met de bus.”

Alex wil met de klei spelen. Als ik hem vraag wat hij gaat maken, is het antwoord:
“Green covered met blue covered met red.”

Alex heeft naar de film Wall-E gekeken. De volgende dag vat hij het verhaal samen:
“Wall-E is a robot. Wall-E ruimt rommels op. Waar is het plantje nou? Het plantje is in de schoen. De nieuwe robot heet Eva.”
(wie wil weten waar Wall-E over gaat, hier staan details. ( het is een aanrader!)

Alex zit ijverig te tekenen. Als ik hem vraag wat het is, zegt hij:
“De underbody van de cement mixer. En hier zijn de wheels en de axel, en dan de wielen draaien.”

“De trein heeft electi-tricity.”

“Een bicy-coco!” (wanneer hij ergens een fiets ziet)

Als peuters echt beginnen praten, dan lopen de archieven snel vol met uitspraken die voor hen verschrikkelijk logisch zijn, maar die voor volwassenen soms moeilijk te begrijpen zijn, aangezien de uitspraken uit een context van peuterfantasie komen.

I don’t see it, beestjes in de night. (’s avonds in de auto)

Looks like a meisjesspookkie. (wij snappen deze ook niet!)

I’m a pig in the mud! (aan het spelen met de crib bumper van Nova)

Wij zijn in de speelkamer en doen wat opdrachtjes in een activiteitenboek. Alex moet van een rij dieren aanwijzen welke er anders is dan de andere. We hebben al vissen gedaan, luiaarden en papegaaien. De laatste rij bestaat uit vier kikkers die op een na allemaal naar rechts kijken. Alex heeft moeite om de afwijkende kikker te vinden, dus ik wijs met hem een voor een de kikkers aan.
Ik: “Welke kant kijkt de kikker op? Left or right?”
Alex: “Left.”
Ik: “Goed zo. En deze, welke kant kijkt deze kikker op?”
Alex: (denkt even na) “Right.”
Ik: “Heel goed. En deze kikker, waar kijkt deze naar?”
Alex: “Naar de papegaais.”

Ik kijk met Alex in een kinderencyclopedie over het menselijk lichaam. We bekijken het skelet en ik leg hem uit dat hij ook botten in zijn lijf heeft en waar hij dit allemaal kan voelen. In het boek staat ook een plaatje van het binnenoor, omdat zich daar de kleinste botten in het lichaam bevinden. Ik vertel Alex dat het belangrijk is dat hij elke dag melk drinkt, zodat hij sterke botten houdt. De kleine man laat het even bezinken en concludeert uiteindelijk: “Milk voor sterke oren!”

Als Alex een dag later zijn hoofd stoot aan de muur, volgen er tranen en natuurlijk een kus waar het pijn doet.
“Mama, kusje voor op mijn botje.”

De ‘botjes’ hebben zodanig veel indruk gemaakt, dat Alex, als hij in een boek over treinen kijkt, begint te praten over de botjes van de trein. Ik vertel Alex dat treinen niet echt botten hebben. Alex kijkt naar de afbeelding van een blauwe trein. Zijn conclusie? “Trein heeft blauwe botjes!”

Ook de auto wordt aan een analyse onderworpen: “De auto heeft three botjes.”

Daar is een skyscraper up in the air.

Ik ben Alex aan het uitleggen over optellen. Met behulp van autootjes laat ik hem zien hoe 1+1=2. Bij een iets moeilijke som laat ik hem 1 auto zien en 3 auto’s en vraag hem om op te tellen. Alex:”one, one, two, three!”

Alex, nadat ik hem vraag of het gelukt is op het potje:”de piemel is leeg!”

Nova heel blij en trots van Alex op de potje.

We kijken naar oude fotos van Alex in de zandbak.
Ik: “Alex doet niets zo graag als in de zandbak spelen en graven…”
Alex: “En poepen!”

Kijk mamma, a real rainbow. (Over zijn tekening.)

Alex is driftig op zoek naar schoenen en een jas. Hij wil direct naar buiten. Als ik hem vraag wat hij buiten gaat doen, roept hij: “Science!” (=wetenschap)

Ik: “Wat voor presents wil Alex van Santa?”
Alex: “Struction!”
Ik” “En wat nog meer?”
Alex: “Crusher.”
Ik: “En wat nog neer?”
Alex: “Presents voor Nova.”
Ik: “Wat zijn leuke presents voor Nova, denk je?”
Alex: “Kleine presents.”