Een zonnig weekend

Onze Subaru Forrester is wit.De weersvoorspellingen in dit land zitten er niet vaak naast, dus toen we op televisie zagen dat we dit weekend wel 20 graden konden verwachten, hebben we direct plannen gemaakt. Allereerst hebben we op zaterdag met Avis gebeld om te vragen of we onze auto konden omruilen. Hoewel onze Chevrolet Malibu een fijne auto was, was er toch een probleem mee: de kinderwagen paste er op geen enkele manier in. Erg lastig, vooral als je er op uit wil trekken. Een tripje naar het vliegveld in Greenville, waar Avis de meeste huurauto’s heeft staan, leverde ons na een gesprekje met de dame achter de balie een gloednieuwe Subaru Forrester op. Er stonden nog maar 5 mijlen op de teller, dus deze zal voorlopig nog wel even meegaan.

De kinderwagen paste moeiteloos in de nieuwe auto, dus op zondag zijn we lekker naar de South Carolina Botanical Garden gereden. We waren hier op 30 december nog geweest en wisten zodoende dat je hier veel geasfalteerde paden hebt die zich goed lenen voor een wandeling met de kinderwagen. Het was inderdaad een zeer zonnige dag en al flink warm, dus we moesten oppassen dat Alexander niet zou verbranden in de voorjaarszon. Het was erg druk in de botanische tuin, veel mensen hadden besloten van het mooie weer te profiteren en buiten de zon op te zoeken.

Een mooi stel.Rob was erg in z’n hum dat hij zijn hobbies fotografie, z’n zoon en het fotograferen van z’n zoon allemaal kon combineren. De natuur begon al weer voorzichtig wat uit te lopen, wat enkele mooie plaatjes opleverde. We zijn na het bezoek aan de tuin nog even het ‘centrum’ van Clemson ingereden. Het is amper een straat groot, maar wel knus en doet wat Europees aan. Jammer dat het maar zo klein is. Bij Subway hebben we een late lunch gegeten en bij Ben & Jerry’s een heerlijk ijsje. Met een temperatuur van 23 graden was dat een heerlijke traktatie. In de fanshop van Clemson (de universiteit van Clemson heeft diverse sportploegen aan zich verbonden die op nationaal niveau presteren) hebben we voor Alexander een rompertje gekocht, zodat hij deze zomer tijdens het American Football seizoen als een echte, officiele South Caroliniaan het team kan aanmoedigen.

Een stuk beter!

Wie zich afvraagt hoe het met ons kleine mannetje gaat na zijn moeilijke nacht van gisteren, kan gerust zijn. Hoewel Alexander nog een beetje last had van het opgeven van melk, ging het al weer een heel stuk beter. Onderstaand filmpje heb ik in de loop van de dag opgenomen. Als dat geen blije baby is, weet ik het ook niet meer!

Een beetje ziek

's Morgens lachte hij nog.Woensdag was Alexander de hele dag een beetje jengelig. Zodra ik hem neerlegde, in zijn bedje, de pack ’n play of op de bank, begon hij meteen te jammeren. Dit was anders dan zijn gebruikelijke ‘ik heb geen zin om te slapen’ gejammer, waarmee we inmiddels erg bekend zijn. Zodoende was het erg moeilijk om iets te ondernemen want zodra ik Alex ergens neerlegde om zelf iets te doen, begon zijn geklaag weer. Wat ik ook bedacht, niets hielp. Pas als ik hem vasthield, kwam hij weer wat tot rust.

Tegen de avond was het nog niet over. Rob merkte ook dat Alexander niet in zijn hum was. We hebben hem vastgehouden, gevoed, met hem gespeeld in de swing en de bouncer en in bad gedaan. Na zijn badje leek hij wat te bekomen en viel op Robs buik in slaap. Het probleem leek even opgelost. Rond een uur of half tien begon Alex echter flink over te geven. Alle melk kwam er weer uit. Geen pretje om te zien, maar de kleine leek er niet zo’n last van te hebben en bleek ook geen koorts of verhoging te hebben toen we zijn temperatuur namen. Iets eenmaligs?

Toen een hongerige Alex rond half elf zijn voeding binnen had, kwam alles er bijna net zo snel weer uit. De melk gutste alle kanten op, het arme kind was er helemaal confuus van en wij wisten ook niet meer zo goed wat we er mee aan moesten. Het leek erop dat hij slecht reageerde op iets dat ik gegeten had en zodoende de melk niet kon verdragen. We hebben toen wat poedermelk aangemaakt, want Alex huilde inmiddels van de honger. De poedermelk kon hem niet bekoren, hij trok een heel vies gezicht toen hij dat proefde. Met veel moeite heeft hij daarvan 30 ml gedronken. Alexander viel daarna snel tegen Rob aan in slaap en we hebben een poosje over hem gewaakt om te zien of hij deze melk niet ook uitspuugde. Ik heb ’s nachts gepompt zodat de melk met de voor Alex kwalijke stof zo snel mogelijk uit mijn systeem was.

Slapen deed hij maar sporadisch vandaag.Rond half drie werd Alex voor het eerst wakker. Natuurlijk had hij erge honger en we hebben hem voorzichtig laten drinken. Ocharme, wat had ons ventje honger! Met tussenposen, om hem steeds een boertje te laten doen, heeft hij toen goed gedronken. Hierna was Alex erg wakker en lachte hij weer. Ik heb zo’n drie kwartier bij hem gezeten, tot hij sliep en ik zeker wist dat hij de melk binnen had gehouden.

Binnen het uur meldde Alexander zich weer, wederom met honger en deze keer ook een vieze luier. Ondanks al het gestoei had hij dus toch wat binnengekregen. Natte luiers betekenen ook dat hij in ieder geval niet aan het uitdrogen was door een vochttekort. Na een voeding en met een schone broek viel hij snel weer in slaap. Ook deze keer hield hij de melk binnen en sliep hij verder tot de klok van 6:10.

Vandaag gaat het een stuk beter met onze knul, hoewel hij duidelijk erg moe is van de afgelopen nacht. Als ik hem neerleg, heeft hij nog steeds wat last van spugen. Gelukkig niet zo erg als gisteravond, maar het zit hem duidelijk nog niet lekker. Gelukkig heb ik een manier gevonden om hem te laten slapen terwijl hij met zijn hoofdje wat omhoog ligt. Toen ik eenmaal deze houding voor hem gevonden had, viel hij als een blok in slaap, zónder te spugen. Tja, dat hoort er natuurlijk ook bij, de dagen dat het allemaal wat minder vlot loopt. We zijn in ieder geval blij dat we er samen uit zijn gekomen. Rustig blijven en naar oplossingen zoeken werkt nog steeds het best!

Elke dag anders

Je hoort het van andere mensen, je leest erover in de baby-literatuur, maar het is wonderlijk om te zien dat je kind inderdaad elke dag anders is. Alexander groeit in lengte en breedte, zijn wangetjes zijn elke dag iets ronder, net als zijn buikje. Ook zijn gezichtje is een steeds veranderend meesterwerkje: mooie volle lipjes, een lief neusje en nu ook lange wimpertjes aan zijn oogleden, dingen die de eerste dagen ook allemaal aanwezig waren, maar nog niet zo uitgesproken. Waar we ons ook over blijven verbazen is zijn mooie huidskleur. Beter nog, steeds als we hem mee naar buiten nemen, krijgt zijn huidje een heel mooi en gezond kleurtje, alsof hij al een klein tintje heeft van de zon.

Ons kleintje kan bovendien erg vertederen met zijn repertoire babygeluidjes, die hij tijdens zijn wakkere uren volop maakt. Misschien moet je de ouder zijn van een baby om dat echt te kunnen waarderen, maar wij kunnen er geen genoeg van krijgen!

Hij blijft leuk

We krijgen maar geen genoeg van onze Alexander. De camera’s blijven klikken en af en toe een filmpje maken is ook moeilijk te weerstaan, vooral nu de opa’s en oma’s weer terug in Nederland zijn. Via Flickr, YouTube en de webcam proberen we hen zo goed mogelijk te betrekken bij hun kleinkind op afstand.

Nu we, na al het bezoek, met z’n drieen over zijn, beginnen we een beetje een ritme op te bouwen in ons nieuwe leventje met de kleine. Mama is overdag al druk bezig met voorlezen en als papa ’s avonds thuis komt uit zijn werk, is het tijd voor een dikke knuffel met Alex. Het lijkt zelfs wel of onze uk het kan aanvoelen en aan het eind van de middag reikhalzend uitkijkt naar een weerzien met zijn papa.

Alexander is en blijft een wakker kindje (ook ’s nachts, dat moet erbij gezegd worden), wat nog maar eens blijkt uit onderstaand filmpje.

Een betoverende lach

Onze Alexander is een vrolijk ventje en hij lacht vaak gedurende de dag. Dit is met een camera moeilijk vast te leggen: voordat je je camera in de aanslag hebt, heeft Alex al weer een van zijn vele anders gezichtsuitdrukkingen tevoorschijn getoverd.

Opa en oma uit Eindhoven hebben een keer een filmpje gemaakt waarop wel goed te zien is hoe Alex zijn gulle lach laat zien. Wat een snoesje!

Met Alex op pad

De afgelopen dagen is het wat stilletjes geweest op de blog, maar zeker niet in Boiling Springs. Nu Toos en Jos er zijn, zijn we er flink op uit getrokken en uiteraard is Alexander elke keer mee geweest. In het weekend zijn we in de dierentuin van Columbia geweest en een dag in Hendersonville en Asheville. Lekker ingepakt in een warme jas en een knuffelige deken vindt onze knul het allemaal best. In de kinderwagen wordt hij fijn Kiekeboe!gewiegd en ligt hij prinsheerlijk te slapen. Papa Rob manoeuvreert vol trots de kinderwagen en ziet toe hoe passanten stiekem een blik op zijn zoon werpen.

In Asheville waren we zelf nog nooit eerder geweest, behalve voor bezoeken aan het Biltmore Estate. De stad heeft de reputatie een oord voor hippies te zijn en inderdaad, het stikt er van de zweverige winkeltjes en groezelige cafeetjes. In het centrum kun je wel heerlijk rondwandelen en we halen een route bij het bezoekerscentrum. We lopen de Urban Trail en komen zo enkele interessante plekjes tegen. De wind maakt het vandaag erg koud, maar we zijn dik ingepakt en ook Alexander heeft het warm genoeg.

Gedurende de rest van de week hebben we elk soort weer dat je je kunt bedenken, zonnig en 20 graden, maar ook stevige vorst, mist, regen en wind. Elke dag passen we ons programma aan aan de omstandigheden en met een snoepje als Alexander in de buurt, hoeven we ons nooit te vervelen.

Veel bekijks

Alex op de bank.Vandaag zijn we met Alexander in het Piedmont geweest voor een controle door Dr. Warren. De verpleegsters doken een voor een op onze kleine af: “Wat een snoesje!” Ze hadden aan Dr. Warren al gevraagd hoe de bevalling was gegaan en ze waren erg benieuwd hoe Alex eruit zag. De een na de ander kwam onze jongen bewonderen en wederom regende het complimenten. Leuk hoor, met zo’n ukje op stap!

Mama werd ook even gecheckt op bloeddruk en gewicht en daaruit bleek dat op 4 pondjes na al het zwangerschapsgewicht al weer kwijt is. De rest gaat er met borstvoeden ook nog wel af. Alex zag er volgens de dokter ook blakend uit. We hadden een mooie foto afgedrukt voor Dr. Warrens ‘wall of fame’ en dankzij Robs kunde steekt ons plaatje van Alex met kop en schouders boven alle andere foto’s uit!

Wat een wereldreiziger!

Kampioen bekkentrekken.Al vanaf de eerste dagen zijn we met Alexander kleine uitstapjes gaan maken. Geen grootse ondernemingen, maar even naar de supermarkt of naar het park. Dat ging steeds prima, dus we zijn de duur van de tripjes wat aan het uitbreiden. Tenslotte is het onzin om de hele dag in huis te blijven plakken met een baby. Buitenlucht is goed voor hen en de aanmaak van vitamine D is zeer belangrijk. Vanwege de kou moeten we wel zorgen dat we Alexander warm aankleden en inpakken, maar de kleine schat gedraagt zich voorbeeldig en laat zich gewillig meenemen. Sterker nog, een ritje in de auto vindt hij heerlijk!

Zondagavond was zijn eerste reis naar Greenville, naar het vliegveld om opa en oma op te halen. Dat was een grote verrassing, want zij hadden niet verwacht dat Alex hen daar al zou komen begroeten. Oma heeft op de weg naar huis vol verwondering naar haar kleinzoon in het autozitje gekeken. Vandaag zijn we echt stevig op pad geweest, een dagje in Greenville, in het centrum, het Reedy River Falls park en in de Haywood mall. Overal waar we komen reageren mensen vol vertedering als ze onze kleine jongen zien en krijgen we complimenten dat we zo’n mooi kindje hebben. Papa heeft vandaag vol trots met Alexander in de sling rondgewandeld en heeft de complimenten glunderend in ontvangst genomen. Zoiets hoort hij maar al te graag!

Kleine hartenbreker

Het leven met een baby verschilt hemelsbreed van het leven als koppel. Niet dat we het anders zouden willen, maar je merkt aan alles dat het draait om Alexander. Als je ergens binnenkomt met de kleine in zijn autozitje, zakt de blik van iedereen die je tegenkomt direct een meter omlaag. Vol vertedering kijken passanten naar ons mooie zoontje en lachen ons toe dat we zo’n schatje van een baby hebben. En daar hebben ze allemaal natuurlijk helemaal gelijk in.

Oma en AlexanderAls zo’n hummeltje al zo’n indruk maakt op vreemden, kun je je wel voorstellen wat het doet met een oma, opa en tante die een week lang met hem geknuffeld en gespeeld hebben. Het is zo makkelijk om Alexander in je hart te sluiten! Daarom valt het afscheid na een week erg zwaar en komt het bovendien veel te snel. Het was dan ook niet zonder tranen dat oma, opa en Moniek vertrokken naar het vliegveld. Van papa heb ik al gehoord dat de waterlanders op het vliegveld weer tevoorschijn kwamen en zelfs het strenge personeel van TSA tot tranen toe geroerd was.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag