Afgelopen zondag was weer een spannende dag, want opa en oma Eindhoven zouden arriveren. En dat deden ze! Heel mooi op tijd, rond half zes, dus de kinderen konden mee naar het vliegveld. Terwijl Rob rondjes reed bij Charlotte International Airport, vonden wij opa en oma bij de bagageband. Daar vandaan was het snel de auto in en hup, op weg.
Oma en Nova spelen cornhole
Voor de kinderen was het natuurlijk meteen groot feest. Ze herkenden opa en oma meteen en waren er direct heel gek mee. Je zag Nova denken, ‘waarom komen ze niet gewoon wat vaker?’. Het was een gekkenhuis thuis, met cadeaus en lekkernijen in de koffers en de kleintjes die door het dolle heen waren. Uiteindelijk gingen ze tegelijk met opa en oma naar bed, zo laat was het al.
We hebben het de eerste dagen lekker rustig aan gedaan. Op maandag gingen we eerst ‘even snel’ nieuwe banden op de auto laten leggen bij Costco. Dat zou 45 minuten duren, maar na enige tijd kwam de monteur ons in de winkel zoeken om te vertellen dat er een speciale bout op de wielen zit die zij er niet kunnen afhalen mits we het bijbehorende verloopstuk hebben. Verloopstuk? Geen idee, nooit gezien, dus na overleg met de dealer zijn we naar de Nissan garage gegaan om de speciale (anti-diefstal)bouten te laten vervangen door gewone (ka-ching! weer 47 dollar armer), om daarna terug te gaan naar Costco om alsnog de banden te laten vervangen; ze waren tenslotte al betaald en in eentje zat een spijker, dus daar wil je ook niet mee blijven rondrijden. De wachttijd was inmiddels opgelopen naar anderhalf uur, dus zo ging de dag snel voorbij zonder dat er veel bijzonders gebeurde.
De Cottonwood biedt altijd weer nieuwe verrassingen.
Dinsdagmorgen zijn we met Nova naar het voorleesuurtje in de bieb gegaan, ze vond het helemaal geweldig en zat met grote ogen te kijken. Daarna hebben we haar nog even laten spelen en vervolgens zijn we naar de Hatcher Garden gereden, waar we onze lunch in het zonnetje opgegeten hebben. Op de weg naar huis zijn we even gestopt bij Academy Sports om extra zakjes te halen voor ons cornhole spel dat we onlangs aangeschaft hadden. De kinderen hadden het eerste zakje al weer zoek gemaakt, en met te weinig zakjes kun je natuurlijk geen wedstrijdje houden. Daarna hebben we Alex meteen opgepikt bij de Big Blue Marble en de rest van de middag lekker in de zon gezeten. ’s Avonds mocht Alex zijn kunsten laten zien in het zwembad. De adrenaline gierde weer door zijn lijf, want thuis lukte het hem niet om voor half tien in slaap te komen.
Een smakelijke lunch bij Panera.
Ook vandaag, woensdag, doen we heerlijk op ons gemak. Eerst wandelen op de Cottonwood Trail, een lunch bij Panera, boodschappen doen bij Publix en daarna nog even spelen in de speeltuin. Voor vanavond staat er een barbecue diner op het menu, dus we krijgen de dagen met speels gemak om. De kinderen genieten ontzettend van alle aandacht en maken opa en oma voortdurend aan het lachen. Voor aanstaand weekend ziet het weer er niet zo best uit, dus we zullen waarschijnlijk nog een weekje moeten wachten met ons bezoek aan de bergen of de kust. Wordt vervolgd!
De lente is in alle hevigheid losgebarsten en dat merken we ook aan de vele activiteiten in onze omgeving. Er is weer van alles te doen en daar moeten we mooi van profiteren voordat het weer TE warm wordt om trips te ondernemen, zoals zomers vaak het geval is. Dus dit weekend hebben we flink uitgepakt!
De damen verdrongen zich weer om onze zoon.
Zaterdagmorgen was het Spring Fest bij het Roper Mountain Science Center in Greenville. We waren er goed op tijd om 10.00 en hebben ons beperkt tot de buitenactiviteiten. Er stond al direct een workshop van het Home Depot, een doe-het-zelf-keten, waar Alex een gereedschapskist heeft gemaakt en Nova een zeilboot. Nova kreeg veel hulp van papa, Alex had twee dames van Home Depot tot zijn beschikking die de stukjes hout voor hem vasthielden. Het timmeren deed hij zelf en hij deed het goed! Zonder iemand op zijn vingers te slaan, gingen alle spijkertjes recht het werkstuk in. Knap werk! En daarna mochten ze hun werkjes schilderen aan de schildertafel. Voor Alex een koud kunstje, want die heeft al aardig wat ervaring op het gebied van schilderen, maar voor Nova pas de tweede keer dat ze een verfkwast vasthield, dus dat was weer een mooie ervaring. De werkstukken lieten we daar staan om te drogen in de zon terwijl we de rest van het terrein bezochten.
Genieten van het lenteweer.
In de grote weide waren weer veel activiteiten rond de oude houten huisjes die er staan. In het schooltje zaten onze kinderen in de schoolbank met zelfgemaakte domino’s te spelen. Alex snapte al goed hoe het moest en de juf was onder de indruk van hoe goed hij al kan tellen. Buiten ploegde de boer zijn land terwijl hij achter twee paarden liep. Verderop zagen we hoe je moet schapen- en eendenhoeden en in de stal stonden diverse boerderijdieren met hun jongen. Schapen werden vroeger geknipt en niet geschoren! Bij de smid werd hard gewerkt aan haken om potten boven het vuur te hangen. Elders werd leer bewerkt en hout vertimmerd zodat er meubelen van gemaakt kunnen worden (uiteraard in authentiek 18e en 19e-eeuwse stijl). Twee uur lang stonden we in de al behoorlijk warme zon bij de vele attracties te kijken. Daarna zijn we gaan lunchen bij een Grieks restaurant en gingen we met zeer goed gevulde buiken weer terug naar huis.
We hadden verwacht dat de kinderen wel in slaap zouden vallen, maar dat gebeurde mooi niet! In plaats daarvan doken ze de tuin in en speelden dat het een lust was. In het huisje, in de (weer met nieuw zand gevulde) zandbak, met het springtouw en het cornhole spel dat we er sinds kort bij hebben. Af en toe een nieuwe laag zonnebrandcreme erop, want 27 graden en volle zon zorgde bij mama in ieder geval al voor flink wat verbrande huid.
Samen met Sarah en Paul hebben ze aardig wat rondjes gedraaid.Samen met Fiona in de zweefmolen.
Om vier uur ’s middags stonden we op de kermis om de hoek. Hier troffen we onze buren Ruth en Karl met hun kinderen Sarah en Paul. Zij waren hier al enkele uren en eigenlijk net een beetje op weg naar huis. Met Alex en Nova erbij ging dat plan natuurlijk niet door; Sarah moest Alex van alles laten zien en ze vlogen er samen steeds vandoor. We hadden voor de kinderen voor 20 dollar een stempel gekocht zodat ze zonder beperkingen in alle ritjes mochten en dat was maar goed ook, want elke rit was 3, 4 of soms zelfs wel 5 tickets. Een enkel ticket kostte 1 dollar en we hebben eens omgerekend dat Alex al meer dan 90 tickets nodig had gehad om al zijn ritjes te betalen! Geen slechte investering dus. De kinderen vonden het helemaal geweldig, alleen Nova was af en toe teleurgesteld dat ze niet in de ritjes van haar keuze mocht. Er gold voor veel dingen een beperking op basis van lengte: voor kinderen vanaf 30 inch, 36 inch of 42 inch en dat werd behoorlijk streng gecontroleerd. Gelukkig werd ze al snel goede vrienden met de draaimolens in hun vele variaties en heeft ook zij zo’n 50 tickets ‘verreden’. Alex zat in de zweefmolen, de cakewalk, het spiegelhuis, de vliegende olifanten, het achtbaantje en de raceauto’s en was met grote moeite naar huis te krijgen. Pas toen we zeiden dat we een ijsje gingen eten bij zijn zo geliefde Tutti Frutti ging hij met ons mee.
Nova was om 18.15 eindelijk in slaap gevallen op mama’s schouder en werd wakker toen we bij de ijssalon aankwamen, waar ze heerlijk van haar ijsje heeft gesmuld. Eenmaal thuis was het hop, opnieuw de tuin in en spelen, spelen, spelen, tot de zon bijna helemaal weg was. Om 21.00 uur lagen ze eindelijk in bed en waren ze zo hyper dat het nog minstens een half uur duurde voordat ze eindelijk sliepen. Een lange, lange dag dus, maar wel fantastisch genieten!
Het circus, wat moet je daar nou van verwachten als je net 2 bent?
Ook zondag hadden we nog een uitstapje voor de boeg: het jaarlijks gehouden Hejaz Shriner’s circus op de Furman University een stukje voorbij Greenville. De kinderen hielden het goed vol dit jaar en we hoefden geen lichtstaven en andere dure snuisterijen te kopen om ze rustig te houden. Met name de acts met dieren vonden ze mooi: de dame met de olifant, de beren en de dromedarissen. Bij het zien van de clowns wilde Nova direct naar de auto (wat dat betreft lijkt ze op haar moeder; die moet ook niks van clowns hebben). De tuimelaars kregen de zaal met hun vrolijke buitelingen al snel op hun hand en ze maakten dan ook de meest fantastische sprongen. Het was al bijna 17.00 toen de voorstelling afgelopen was en toen moesten we nog van het parkeerterrein af zien te komen. De terugweg duurde al met al maar liefst 5 kwartier! Deze zondag was het wederom 27 graden maar met aanmerkelijk meer bewolking, dus het voelde lang niet zo warm als gisteren. Na zo’n feestelijk weekend zal de maandag wel extra tegenvallen!
Spring has sprung, zeggen ze hier als het lenteweer de kop opsteekt en we kunnen wel zeggen dat het zover is. Na een goede week lekker weer met temperaturen van 24 tot 26 graden, zijn we de 30 graden inmiddels gepasseerd. Het is een lange winter geweest die bijna meteen overgaat in de zomer, maar tja, wat doe je eraan?
Het afgelopen weekend hebben we van het lenteweer geprofiteerd door samen met vrienden onze nieuwe barbecue in te wijden. Het was perfect buiten, lekker maar nog niet te warm, heerlijk weer om buiten te eten en voor de kinderen om te spelen. En we kunnen melden dat onze nieuwe barbecue het prima doet! Dus wie eens zin heeft…
Ring werpen op Biltmore
Zondag zijn we naar Biltmore geweest om te zien hoe de tuinen in Asheville erbij lagen. Eerlijk gezegd viel het een beetje tegen; de meeste tulpen waren al weg en er was niet veel voor in de plaats. Hier en daar een hyacint of een narcis, maar de azalea’s lieten zich nog helemaal niet zien, terwijl die enkele weken geleden, toen we aan de kust waren, al zoetjesaan die bloei begonnen te raken. Desondanks was het toch heerlijk ontspannen op het grote landgoed en hebben de kinderen lekker gespeeld en gerend in Antler Hill Village. De terugreis was erg rustig met twee slapende kinderen op de achterbank.
Al lekker bij de watertafel
Op maandagmorgen ben ik met Nova bij de kinderarts geweest, een routine controle omdat ze twee jaar is geworden. Alles zag er goed uit, alles wat ze zou moeten kunnen, kan ze makkelijk! Ze is nu 84 cm lang en 10,5 kilo; dat betekent dat het gewicht dat ze de afgelopen weken was kwijtgeraakt weer terug heeft. Dat is niet echt een verrassing, want de laatste dagen eet ze als een bouwvakker!
Oh, en dan nog een klein toetje: tijdens ons laatste bezoek aan het voorleesuur in de bieb is ondergetekende even geinterviewd voor de krant en zijn er veel foto’s gemaakt van de kinderen tijdens het voorleesuur. Onze kleintjes staan in de krant vandaag!
In de dagen voor haar verjaardag zag het er niet naar uit dat er veel te vieren zou zijn op 1 april. Nova was zo vreselijk ziek dat we ons er al bij neergelegd hadden dat we het minstens een week moesten opschuiven. Maar de prednison deed echt wonderen en Nova knapte zienderogen op. Was ze vrijdag nog een zielig hoopje, koortsig en apatisch, zaterdag liep ze al weer rond, speelde wat en kon al weer flink ruzie maken met broerlief. In de nacht van zaterdag op zondag sliep ze zelfs de hele nacht in haar eigen bed en hadden we geen koortsremmers meer nodig. Op zondag kwam de glans weer terug in haar ogen en dus besloten we om Nova’s verjaardag toch te vieren die dag.
In de achtbaansimulator.
Zondag was natuurlijk Pasen, maar wonder boven wonder was Chuck E. Cheese, waar het verjaardagsfeestje van Alex ook gevierd is, gewoon open. Het zou zondag een rustig dagje worden hadden ze me, eerder in de week, aan de telefoon al verteld en dat was precies waar we op hoopten. En inderdaad, toen we ’s morgens om half 11 binnen stapten, was er, op een vader met een dochter na, verder niemand. Chuck E. Cheese liet zich al snel zien en we waren de enigen om zijn dansje met hem samen te doen. De kinderen kregen de gelegenheid om alles op hun gemak te bekijken en hoefden nergens te wachten. Zo rustig bleef het natuurlijk niet, in de loop van de dag kwamen er zoetjesaan meer mensen en was de tent ongeveer voor de helft gevuld.
Wat een moppie, he?
Vond Nova meneer Cheese in het begin nog steeds eng, na verloop van tijd begon ze zelfs naar hem te zwaaien en wilde ze hem een knuffel geven. Tja, als je hem maar vaak genoeg ziet…! Tot vier keer toe hebben we het dansje met Chuck E Cheese moeten doen, want we zijn er meer dan drie uur geweest en hebben in totaal 220 muntjes in spelletjes omgezet. Met z’n vieren hebben we echt een leuke tijd gehad! De kinderen vielen op weg naar huis allebei in slaap: Alex heeft daarna verder geslapen op de bank en Nova werd wakker zodra we haar thuis neerlegden. ’s Avonds heeft ze weer in haar eigen bed geslapen en had ze, dankzij het vele spelen eerder op de dag, de kleur op haar wangen weer terug.
Bij een verjaardag hoort taart!
Op maandag was ze natuurlijk ECHT jarig! Twee jaar al weer, wat gaat het toch snel! Het zingen van de verjaardagsliedjes vond ze erg leuk, Nova kreeg wel het idee dat het speciaal voor haar was. Ook Alex snapte heel goed dat zijn zusje jarig is en nu twee is, al maakte hij zich wel eventjes zorgen dat ze hem qua leeftijd zou gaan inhalen. Terwijl Alex op school was en papa aan het werk, moest Nova terug naar de dokter om te zien hoe het met haar gezondheid was.
Nova op haar nieuwe Dora-bolide
Welnu, het goede nieuws is dat ze geen ziekte van Pfeiffer heeft. Haar amandelen waren nog steeds groot, maar niet meer zo ontstoken. Haar keel was wel nog bedekt met iets wat op puddig leek, dus dat verklaarde haar nog altijd matige eetlust. We konden voorlopig maar het beste dingen geven die redelijk vloeibaar zijn, was het advies. Voorlopig komt ze ook nog niet in aanmerking voor het knippen van de amandelen, daarvoor moet je minstens 7x binnen een jaar ontstoken amandelen hebben. Ik hoop eerlijk gezegd niet dat we dat in de rest van het jaar nog gaan meemaken. Wel is het zo dat Nova vaak ziek is en er langer dan normaal over doet om er weer bovenop te komen, dus de resultaten van het bloedonderzoek van vorig jaar en dit jaar worden, samen met Nova’s hele ziektegeschiedenis, doorgestuurd naar een specialist op het gebied van auto-immuunziekten. Het duurt nog eventjes voordat we daar terecht kunnen, dus dat wordt ongetwijfeld vervolgd. Maar voor het moment zijn we erg blij dat onze mop van 2 weer de ondeugende pretlichtjes in haar ogen terug heeft!
De stilte op de blog is, helaas, niet voor niets. Na het eerste-hulp-avontuur van nog geen twee weken geleden is Nova opnieuw vreselijk ziek, zodanig dat het er een tijdje naar uitzag dat ze opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Nadat vergelijkbare symptomen de kop opstaken als de vorige keer, hebben we deze keer niet gewacht hoe erg het precies zou worden en snel de kinderarts opgezocht.
Dr. Bailey zag direct dat Nova bijzonder ellendig was, nog voordat ze ook maar ergens naar geluisterd of gekeken had. Een korte blik in haar keel was genoeg: Nova’s amandelen zijn zodanig opgezwollen dat ze elkaar net niet raken. Verder hoorde ze wat ruis op haar longen en werd er gecontroleerd op streptokokken. Dit laatste was gelukkig negatief. Met wat bloed, genomen via een prik in de vinger, werd vervolgens gekeken naar witte bloedlichaampjes. Deze waarde was 23, terwijl dit normaal gezien ongeveer 10 zou moeten zijn. Aangezien witte bloedlichaampjes fors toenemen wanneer het lichaam een bacteriele infectie oploopt, werd verondersteld dat dat het probleem was.
Nova werd vervolgens naar het lab gestuurd voor het maken van een rontgenfoto, om uit te sluiten dat de brocheolitis van twee weken geleden alsnog een fikse longontsteking was geworden. Het arme kind voelde zich zo ellendig en in allerlei houdingen geduwd worden om een foto te maken, daar werd ze echt niet vrolijk van. Gelukkig liet de foto zien dat het met haar longen verder prima was, maar de vraag bleef natuurlijk: wat is het dan wel? Dr. Bailey wilde e.e.a. uitsluiten, bijvoorbeeld een infectie van het bloedstelsel, dus stuurde ze ons terug naar het lab om meer bloed te laten nemen.
Nova was er bepaald niet van gecharmeerd dat ze een tourniquet aangelegd kreeg, laat staan dat ze nog eens een naald in haar arm geprikt kreeg. De twee verpleegsters (en mama) hadden er een taaie klus aan om Nova in bedwang te houden en doordat ze zo tegensputterde, duurde het natuurlijk nog eens extra lang. Terug bij de kinderarts was ze zo moe van het strijden, dat ze eindelijk in slaap viel. Helaas duurde dat niet lang; ze kreeg in allebei haar benen een injectie met antibiotica, waardoor ze zich in 4 tot 5 uur aanmerkelijk beter moest gaan voelen.
Thuis verstreken de uren en helaas voelde Nova zich helemaal niet beter. Als een hoopje ellende lag ze de hele middag tegen mama aan, vechtend om adem te halen en kokhalzend als de pus in haar keel zich weer eens opgehoopt had. Het was heel triest om te zien. Alex begon behoorlijk jaloers te worden op de vele aandacht die Nova kreeg en ging, begrijpelijk, een beetje vervelen. Het is ook moeilijk te snappen als je net vier bent. Rond half zes gaven we Nova nog eens wat Advil en warempel! Drie kwartier later was haar koorts een eind gezakt, liep ze zelfs wat rond en at een heel klein beetje. Zou de antibiotica dan toch eindelijk aanslaan?
In de loop van de avond was de koorts niet gewoon weg maar voelde Nova zelfs koel aan, te koel zelfs. We wikkelden haar in warme dekens en legden haar bij ons in bed. Een onrustige nacht volgde: ze sliep wel maar erg onrustig en ze werd bovendien vaak wakker. Tegen 4:00 was de koorts weer terug. Vanaf dat moment wilde ze ook weer veel drinken en zo sukkelden we de nacht door, totdat ze tegen half acht in slaap viel.
Bij dr. Bailey was er vanmorgen goed en slecht nieuws. De witte bloedlichaampjes werden opnieuw geteld en de nieuwe waarde was 14! Negen punten lager dan gisteren. Hierdoor stelde ze haar diagnose bij: geen bacteriele infectie maar toch viraal. Het is mogelijk dat een virale infectie in het beginstadium voor een hoge piek in witte bloedlichaampjes zorgt. In ieder geval hoefde ze niet opgenomen te worden. Wel blijft nog de vraag waar Nova steeds zo ziek door wordt en dat ze bovendien van elk virus nog zieker wordt dan het vorige. Dr. Bailey denkt dat Nova wellicht de ziekte van Pfeiffer heeft, iets wat op zo’n jonge leeftijd zelden voorkomt, maar niet onmogelijk is. Het zou een aantal van haar symptomen zeker verklaren. Verder zorgt het voor een vergrote lever en milt en dat verklaart dan weer waarom Nova zich zo ontzettend (en zo ontzettend vaak) ziek voelt.
In plaats van een herhaling van de antibiotica-injecties van gisteren heeft Nova nu prednison gekregen om zo hopelijk de zwelling in haar keel snel te verbeteren. Verder heeft ze orale antibiotica om ons het weekend door te helpen. Maandag hebben we een nieuwe afspraak om naar de waarden in Nova’s bloed te kijken dat vandaag afgenomen is. Duimen maar dat het uitsluitsel geeft over Pfeiffer, of iets anders dat haar veelvuldig ziek zijn verklaart. En maandag… is ook nog eens haar verjaardag! De feestelijkheden zullen we voorlopig moeten opschuiven naar volgende week. Arme meid!
Met alle ziekte van de laatste weken is het er een beetje bij ingeschoten om alles te noteren, maar al met al is er toch weer een mooie verzameling uitspraken om jullie op te trakteren:
Gevraagd of hij zijn tanden al heeft gepoetst:
“My teeth are bright and sparkly”
Over een foto op zijn kamer, waar hij nog geen twee jaar oud is.
“That’s a VERY old picture.”
“Nou… zo oud is die nog niet, hoor.”
“It’s a little bit old picture.”
Alex ziet dat mama zwarte sokken aantrekt.
“Zijn dat sokken van papa?”
Alex heeft samen met papa nieuw vogelvoer in het huisje gedaan. De volgende dag zitten er vogeltjes op.
“Are de vogels saying ‘thank you, Alex, thank you?”
We lezen een boek. Op een plaatje staat een ballerina.
“Alex, wat is het meisje aan het doen?”
Nog onbekend met de term ‘ballet’ zegt Alex:
“They spin around met een jurk aan.”
Het is etenstijd en Alex geeft aan wat hij wil eten.
“I need four things: kiwi, ananas, mewoen en chicken.”
Mama maakt een bordje met kiwi, ananas, cashewnoten en een plakje boterhamvlees.
“I need saus. I need barbecuesaus.”
Mama doet een beetje saus op zijn bord. Alex bekijkt het geheel.
“Where is my chicken?”
“Er is geen chicken, maar mama heeft een plakje warm vlees voor je gepakt.”
“Mama, I need chicken. Next time you go to the winkel you have to buy chicken so you can give it to me. Because I need it.”
In de auto. Papa heeft er goed de vaart in. Een bezorgde Alex roept vanaf de achterbank:
“Papa, niet zo snel! Elke toy en elke boodschapje wippen anders uit de tas!”
Alex schrijft met stoepkrijt. Gevraagd wat hij aan het schrijven is antwoordt hij:
“E D E A X A E. Paard!”
Er zijn een paar nieuwe kindjes bij Alex op school. Mama probeert te achterhalen hoe ze heten en eruit zien. Een van de twee jongetjes is blond, de ander heeft gitzwart haar.
“Was het nieuwe kindje een beetje sad vandaag?”
“Er was geen nieuw kindje, alleen maar oude kindjes.”
“Oh, ik dacht dat er een nieuw jongetje op de school was.”
“Er was een nieuw kindje!”
“Welke kleur haar had het kindje? Was het licht of donker?”
“Als je heel klein bent, krijg je meestal witte haren.”
Nu hij spaanse les krijgt, wil Alex van veel dingen de vertaling weten.
“Mama, wat is spanish for coffee met een roof?” (waarmee hij Starbucks bedoelt)
Opa en oma vertellen Alex dat hij hun kleinkind is.
Alex, zeer verontwaardigd: “Ik ben geen klein kind! Ik ben een big boy!”
“Vind je het fijn dat opa en oma er zijn?”
“Ja, I’m very happy. Dat is fijner voor mij en Nova.”
Nadat we opa en oma naar het vliegveld hebben gebracht, speelt Alex met de vele speeltjes die hij van hen gehad heeft.
“Wat een mooie bulldozer heb je van opa en oma gehad. Wow!”
“Neehee, dat is niet ‘wow’, mama. Bulldozers zijn cool, wow is voor frontloaders.”
De laatste dagen van opa en oma’s verblijf was het al duidelijk dat Nova echt niet in haar hum was. Eerst een paar dagen koortsig, daarna snotverkouden, hangerig, huilerig en ellendig. Ze at nagenoeg niets en dronk alleen sapjes en bovendien sliep ze voor geen meter. Naarmate de week vorderde, dronk ze ook bijna niets meer en dat is het moment dat je actie onderneemt.
Op vrijdagavond, na een dramatische poging om Nova te wassen en aan te kleden (ze moest echt een keer het vele aangekoekte snot uit haar haren wassen), besloten we dat het zo echt niet langer kon. Dus Rob nam haar mee naar de eerste hulp, waar ze om 21.02 werd ingeschreven. Na registratie en triage duurde het natuurlijk nog een poos voordat ze werd onderzocht, dus het werd een lange avond.
De dokter controleerde op strep, luchtweginfecties, oorontsteking en andere ellende. Nova had ten eerste een zware griep te pakken en daarbij broncheolitis. Er werd laat op de avond nog een rontgenfoto gemaakt om naar haar longen te kijken, waarna de dokter en radioloog het niet met elkaar eens konden worden of ze wel of geen longontsteking heeft.
Om half een ’s nachts kwam Rob met onze kleine zieke thuis. Ze heeft een vernevelaar gekregen en een stevige antibioticakuur. Eenmaal thuis wilde ze iets eten en drinken, al meteen een goed teken. Van half twee tot half zes heeft ze in haar eigen bedje geslapen, daarna tot half tien bij papa en mama in bed.
We merken dat de vernevelaar goed helpt en dat ze ook veel van de gemiste slaap van afgelopen week moet inhalen. Op zaterdag heeft ze overdag twee keer geslapen en ’s nachts de klok rond, in haar eigen bed! Haar stem klinkt een pietsie minder hees en af en toe eet en drinkt ze wat, een verbetering ten opzichte was wat het was, maar nog niet wat het moet zijn. Het lijkt erop dat veel rust en knuffels haar er wel bovenop zullen helpen. Gelukkig maar!
Met een zieke Alex kwamen onze plannen om naar Charleston te gaan even op losse schroeven te staan. Zijn koorts varieerde per uur, soms bijna niks en soms loeiheet en zo bleef dat maar doorgaan. Op vrijdag leek hij weer iets levendiger te zijn dus boekten we een hotel in de nabijheid van Charleston voor 2 nachten. En zaterdagmorgen om half 10 vertrokken we! Voor ons was het al weer 5 jaar geleden dat we er geweest waren, voor opa en oma was het helemaal nieuw. En voor de kleintjes natuurlijk ook, want die bestonden 5 jaar geleden nog niet eens. Ergens halverwege stopten we bij een McDonalds voor de lunch, en dat is het vermelden waard, want het is toch echt heel wat als je opa bij de Mac naar binnen krijgt.
Bij de stallen van Old South Carriage tours staan ze ons al op te wachten.Een boot boven de bar ziet er best gezellig uit. Het plafond is ook typisch voor deze streek.
Om half 2 ’s middags parkeerden we bij het bezoekerscentrum in hartje stad en wandelden we zo eens wat rond om te zien wat er allemaal te doen was. Het was heel mooi weer om te zien, maar de wind blies vrij koel, dus toch maar de vesten aan. We bekeken de buurt rondom Market Street (het toeristenmekka voor souvenirs) en boekten een rit met een paardenkar. Met twee jolige tourleiders gingen we op stap en vergaapten ons aan de pracht en praal van deze stad aan de kust. Trouwe bloglezers (met een erg goed geheugen) herinneren het zich misschien nog, maar ik zal het nog eens vertellen: deze stad brengt de tijden van het oude zuiden, welbekend uit Gone With The Wind en de serie North and South, helemaal tot leven. Mede dankzij de levendig vertellende gidsen kun je je een aardig beeld vormen bij het leven van weleer. Charleston is een van de oudste stukken van de USA, dus veel ouder dan hier wordt het niet.
Na de karrentocht zijn we gaan eten bij de Noisy Oyster, een gekend restaurant in Charleston, waar opa en oma een heerlijke salade hebben gegeten, Rob een gumbo en Joyce een stuk tonijn met sesamkorst. De kinderen, allebei zonder verschrikkelijk grote eetlust, hebben een beetje zitten rommelen met een mini-pizza. Als toetje een heerlijk stukje taart, key lime pie voor opa, witte chocolade cheesecake voor oma en wij hebben met z’n vieren een stuk van de vijflaagse chocoladetaart op. O, wat was het lekker! Omdat het restaurant vooral visgerechten serveert, is het ingericht met veel nautische elementen, zoals een omgekeerde roeiboot boven de bar en grote schepen aan de muur.
Na het eten zijn we rustig teruggewandeld naar het bezoekerscentrum waar de auto geparkeerd stond, Het is nog zo’n 20 minuutjes rijden naar het hotel waar we in de lobby nog een kopje koffie pakken. Zoals te verwachten is het niet de kwaliteit koffie die we thuis gewend zijn, maar soms moet je genoegen nemen met wat je hebt. Het blijkt nog een heel klus om de kinderen in bed te krijgen. Met de lichten en de televisie uit valt Alex uiteindelijk om 21.00 in slaap in zijn grote hotelbed. Nova, in haar reisbedje, doet er aanmerkelijk langer over en laat zich op geen enkele manier overhalen om te gaan slapen. Wat een nachtbraker!
Fraaie plaatjes aan de kust van Charleston.
Op zondag rijden we terug naar het hart van Charleston, maar deze keer parkeren we een stuk dichter bij zee. We lopen de haven in waar een enorm cruiseschip wordt volgeladen met talloze passagiers. Het is een schitterende dag en je kijkt een eind weg over het water. In de zee springen de dolfijnen vrolijk omhoog, alsof ze ook even van de zon komen genieten. Het is duidelijk lente! De palmetto’s glanzen in het zonlicht en we kuieren op ons gemak tussen de fraaie gietijzeren bankjes, de kustlijn en de riante huizen. Alex en Nova hebben reuze lol met de grote fonteinen die hier liggen en de bloembakken waar ze omheen kunnen rennen. Een fontein is in de vorm van een grote ananas; dit fruit staat symbool voor gastvrijheid en het ziet er bijzonder vrolijk uit. Het is het lievelingsfruit van Alex dus hij wil maar al te graag bij de fontein op de foto. De klok is in de afgelopen nacht verzet, dus het is een uur later dan ons gevoel ons zegt. Na onze wandeling gaan we terug naar de auto om naar de Magnolia Plantation te rijden.
Wie zou hier niet willen wonen?
Een plantation is tegenwoordig een zeer indrukwekkend landgoed, maar er zit veel geschiedenis aan. Deze plantations waren vroeger de huizen van rijke blanken waar ze vele slaven in dienst hadden om katoenplantages en rijstvelden te bewerken. Tegenwoordig bestaat slavernij natuurlijk niet meer, maar je kunt je tijdens een bezoek als dit eenvoudig voorstellen hoe het leven er destijds moeten hebben uitgezien. Zelfs in de vroege lente is het al weelderig groen, de eeuwenoude eiken zijn behangen met Spaans mos en narcissen en zelfs azalea’s bloeien. Met een ‘treintje’ maken we een rondrit door het moeras dat bij het landgoed hoort. Hier komen we vele dieren tegen: schildpadden, ibissen, blauwe reigers, meerkoetjes (die hier alleen in de winter te vinden zijn) en een heleboel alligators, zelfs eentje pal naast de weg. Het is een schitterend natuurgebied en het is indrukwekkend om zoveel dieren van dichtbij te zien. De dijken waar we overheen rijden zijn in het verleden aangelegd door de slaven die op de plantage woonden, dat kan geen eenvoudige klus zijn geweest!
Gelukkig ligt er wel een gezellig tuintje bij.
Elders op het terrein, een eindje bij het magnefieke herenhuis vandaan, liggen de pietepeuterige slavenvertrekken, die een beeld schetsen van het leven op de plantation. Hoewel je de huisjes alleen mag bezoeken met een gids, staan de deuren wagenwijd open, is er niemand in de buurt en krijgt opa dus de gelegenheid om alles uitgebreid te bekijken. Het zorgt er in ieder geval voor dat je de moderne gemakken weer eens leert waarderen, want het leven van de slaven is niets om jaloers op te zijn. Op het terrein kunnen we gelukkig iets eten zodat we van een late maar smakelijke lunch genieten onder een reusachtige eik, een idyllisch hoekje waar elk moment een dame in een hoepelrok voorbij zou kunnen komen.
Van de Magnolia Plantation is het terug naar het hotel waar Nova eindelijk in slaap valt, een erg ongelukkige tijd. We drinken er een kopje koffie en als de kleinste eindelijk wakker is, gaan we op pad voor een diner. Het wordt een hapje bij een Aziatisch buffet, waar iedereen naar hartelust verschillende gerechten kan proberen. De Toys R Us, die op hetzelfde terrein ligt, is helaas al dicht als we weer buiten komen. Alex moet dus nog even wachten op de grote bulldozer die hem door opa en oma is toegezegd (en hij herinnert ons er regelmatig aan, zodat we het toch vooral niet vergeten). Eenmaal terug in het hotel is het slapen gaan wederom dramatisch; Alex is uiteindelijk om 21.15 plat, maar Nova brult tot na 23 uur de tent bij elkaar. Ze bonkt met haar bedje tegen de muur en we hopen maar dat de kamer naast ons niet bezet is.
Dat ziet er interessant uit.
Maandagochtend is het verrassend genoeg Nova die om 7 uur wakker is en Alex die we om half negen echt wakker moeten maken. We willen het aquarium nog bezoeken voordat we weer teruggaan naar huis. Het is vandaag wel warm maar volledig bewolkt, dus we hebben er goed aan gedaan om onze buitenactiviteiten op zondag te plannen. Omdat het maandag is, is het lekker rustig in het aquarium en kunnen we alle tanks goed bekijken. Er zijn diverse demonstraties, o.a. met een duiker, en Alex mag nog ergens een slang aaien en een heremietkrab aanraken. De dierenverzorgers hebben alle tijd om te vertellen en uit te leggen. Behalve vissen zijn er ook reptielen en vogels te zien, men heeft in het aquarium ook veel aandacht voor dieren die specifiek zijn voor dit deel van het land zodat mensen kunnen leren over hun eigen omgeving en hoe ze, door kleine veranderingen te maken, op een positieve manier het leven van deze dieren kunnen verbeteren.
Van het aquarium rijden we naar een outlet center in de buurt die op de route naar huis ligt. Alex heeft tijdens het weekend veel geklaagd over zere voeten, dus we komen er achter dat hij uit zijn schoenen is gegroeid. Met twee paar nieuwe schoenen is hij zeer tevreden! We lunchen en laten de kinderen een aantal ritjes maken in de vele attracties die hier staan, daarna is het een lange ruk van bijna 3 uur om weer op tijd in Spartanburg te zijn voor de zwemles van Alex. We halen het en hebben zelfs nog tijd om eerst een kop koffie te drinken bij Starbucks!
Jammergenoeg is het leuke weekend al weer voorbij. En wat ook jammer is, de volgende dag wordt Nova wakker met koorts en wil ze niks, niks, niks, alleen bij mama hangen. Ze slaapt in anderhalve dag precies 3 uur, eet niet en drinkt alleen wat sap. Doffe ellende! Dat is dus pech voor opa en oma, dat allebei de kinderen ziek zijn terwijl ze op bezoek komen. Gelukkig hebben we desondanks toch een heleboel kunnen ondernemen en zijn het twee heerlijke weken geweest, die vandaag helaas, helaas, helaas alweer tot een einde komen. Het aftellen naar het volgende bezoek begint alweer!
Het voordeel van ziek zijn als oma er is.Nee hoor, dit mannetje is vandaag echt nog niet beter.
Arme Alex. Net nu opa en oma er zijn, is hij ziek. De school belde woensdag net voor de middag dat hij koorts had en inderdaad, hij was erg warm. Gek genoeg heeft hij ’s middags levendig zitten spelen met zijn nieuwe Chuggington treinenset, alsof er niks aan de hand was. Maar tegen 5 uur liepen de rillingen ineens over zijn lijf en was hij echt niet fit. ’s Avonds dan maar niet zwemmen en ook nauwelijks gegeten, daarna met een koortsremmer achter de kiezen naar bed. Zonder enig protest, dus dan weten we zeker dat onze jongeman zich niet lekker voelt. Vannacht om 1 uur stond hij naast ons bed, hij wilde graag een beetje sinaasappelsap en een stukje peperkoek met ‘sprinkles’. Kortom, hij ijlde een beetje. Alex heeft een uur lang bij mama in bed gelegen en hij was gloeiend heet. Op een gegeven moment zei hij: “Mama, jouw bed is een beetje warm.” Dus toen maar weer terug naar zijn eigen bed, waar hij tot vanmorgen half 8 geslapen heeft. De koorts was flink gezakt en Alex zat weer vol leven, maar in de loop van de ochtend merkten we toch dat het behoorlijk op en neer gaat met hem, af en toe levendig, maar ook weer rillingen en lodderogen. We zullen nog even moeten afwachten of we dit weekend naar Charleston toe kunnen. Duimen maar!
Peperazzi Blog 