Peperazzi Blog

Vanuit Nederland krijgen we veel klachten over de erg natte zomer. Nog geen 24 uur geleden vertelde ik mijn moeder dat we hier ook graag eens een dag druilerige regen zouden hebben. De aarde snakt naar een slok water, de beken zijn drooggevallen, watervallen zijn verworden tot miezerige stroompjes en met de waterreserves is het ook niet echt geweldig gesteld.

Welnu, onze gebeden zijn verhoord! Gisteravond begon het te regenen, en wel zo hard dat het satellietsignaal van de televisie volledig weg viel. Ook vannacht heeft het geregend en vandaag is het bijna helemaal donker in huis, terwijl buiten het water met bakken uit de hemel valt. De temperatuur is bijgevolg gedaald tot 29 graden! Niet sinds mei is het nog beneden de 30 geweest. Heerlijk, heerlijk, heerlijk!

Omdat het weerbericht vermeldde dat het niet zo warm zou zijn dit weekend (slechts een graad of 30) leek ons dat een goed moment om nog eens gebruik te maken van onze jaarkaart voor het Biltmore Estate in Asheville. Bij ons vorige bezoek stonden de azalea’s in volle bloei en we waren benieuwd hoe de tuinen er nu bij liggen. Bovendien hadden we de vorige keer het huis niet bezocht, en dat wilden we nu wel doen.

Op zondagmorgen begonnen we rond een uur of 10.00 aan de autorit naar North Carolina en hoewel we dachten op tijd vertrokken te zijn, was het bij aankomst op de parkeerplaats van Biltmore al erg druk. Blijkbaar hadden meer mensen het weerbericht gezien en besloten om in het laatste weekend van hun vakantie lekker over het landgoed te banjeren.

We zijn eerst maar een reservering voor een bezoek aan het huis gaan halen en tot onze verrassing konden we met de eerste groep al mee. In de imposante ‘winter garden’ waar je binnenkomt was echter al snel duidelijk dat het huis uitpuilde van de mensen. Het huis telt 250 kamers dus je kunt je wel voorstellen hoe veel mensen daar moeten rondlopen voordat het ‘druk’ oogt. Je kunt er op eigen gelegenheid rondkijken en je vergapen aan de onverbloemde luxe in de talloze rijk versierde kamers. De familie Vanderbilt had duidelijk een paar centen te besteden toen ze hun meubilair kochten. Zelfs de personeelsvertrekken op de bovenste verdieping zien er nog beter uit dan menig studentenhuis tegenwoordig.

Als we later de tuinen bezoeken is het inmiddels toch weer behoorlijk warm, meer dan de 30 graden die ons beloofd waren. Gelukkig hebben we een aantal flesjes water meegenomen, die goed van pas komen als we de rozentuin bezoeken en de zeer fraaie Italiaanse tuin. Het is een heel ander bezoek dan de vorige keer, met een grotere diversiteit aan bloeiende planten op verschillende plaatsen. De azaleatuin is nu maar een heel gewone tuin zonder de overweldigende bloemenpracht. We zijn heel benieuwd wat Biltmore de volgende keer weer te bieden heeft.

Aangezien de koelkast vrijdag erg leeg was, zijn we het maar weer eens buiten de deur gaan zoeken. Vlakbij ligt een barbecue-restaurant waar we al heel vaaklangs zijn gereden maar nooit binnen zijn geweest, en dat ondanks de spannende naam Ron’s Hog Pen (Rons zwijnenstal). Vrijdag hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zijn we binnengestapt.

En jawel, het is precies wat je ervan verwacht: houten banken, bijzonder zuidelijke inrichting, Amerikaanse soldaten aan de muur en een honky tonk band die heuse cowboy muziek staat te zingen. We hebben ieder een bordje barbecue besteld en geamuseerd rondgekeken. Dit soort restaurants zijn een echte ervaring.

Zaterdagmorgen zijn we, ook vlakbij huis, gaan brunchen bij een vestiging van Sonic. Ook hier zijn we al talloze keren voorbij gereden zonder er veel aandacht aan te besteden, maar we waren eens nieuwsgierig wat er zoal te krijgen was. Welnu, veel luier of Amerikaanser dan bij Sonic zul je het niet vinden.

Het principe is als volgt: bij elke parkeerplaats rond het ‘restaurant’ hangt een grote menukaart en een intercom waarmee je met een serveerster kunt communiceren. Op deze manier geef je door wat je wenst te eten en vervolgens kun je, eveneens vanuit je autoraam, betalen met je bankkaart. Als je bestelling klaar is, komt de serveerster dit naar je auto brengen en kun je alles lekker vanuit je autostoel oppeuzelen. Nu zijn Rob en ik geen mensen die graag in de auto eten, dus zijn we uitgestapt en naar de voordeur gelopen. Hier stond echter uitdrukkelijk vermeld dat binnen geen service werd verleend. Het gebouw was er niet voor bedoeld om binnen te komen eten. In plaats daarvan was er wel een lekker zonnig terras waar bij elke tafel ook via een intercom besteld en betaald kan worden, dus hebben we dat maar gedaan. Het was trouwens nog een hele uitdaging om tussen alle vette happen iets te vinden dat nog een beetje gezond was. 🙂

Vanmorgen ben ik met Vicki en Emma naar Cleveland Park gereden, een parkje nabij het Regional Hospital (waarin ook het Piedmont Women’s Health Center gevestigd is). Dit park is een tijdje geleden volledig opgeknapt en het is nu een zeer mooie lokatie met de nodige picnic-ruimtes en veel speeltoestellen voor de kinderen. Er ligt bovendien een flink meer waarover bruggetjes lopen.

Rondom de speeltuin liggen rails waarover een treintje rijdt. Emma was met name erg enthousiast om in het treintje te rijden, dus we zijn er gedrieen in gaan zitten. Toen het treintje door een tunnel reed en alle kinderen begonnen te schreeuwen, vond Emma het maar eng en kroop ze dicht tegen me aan. Gelukkig kwamen er geen tranen, maar we zijn toen maar naar het meer gereden om daar de eendjes te voeren. Dat was waarschijnlijk een stuk minder eng! Emma is de laatste tijd ontzettend aan het babbelen, een heel verschil met een half jaar geleden toen we hier net woonden. Het wordt steeds makkelijker om haar te verstaan, ondanks het Amerikaans en het brabbeltaaltje dat ze uitkraamt.

Eenmaal bij het meer kwamen ook Vicki’s vriendin Holly, haar man Chuck en hun zoontje Will bij ons zitten. Holly is ongeveer net zo oud als Vicki en ik en een erg vriendelijke en spontane vrouw. Spijtig genoeg lijdt ze aan MS en op dit moment had ze daar erg veel last van, voornamelijk door het onverbiddelijk hete weer van de afgelopen dagen. Dat is vooral frustrerend als je met je jonge kind lekker buiten wil gaan spelen. Op zo’n moment weet je weer eens hoe gezegend je bent als je, net als wij, helemaal niks mankeert.