Transatlantisch songfestival kijken

De blog blijft nog even in songfestivalsferen, want vandaag hebben we naar de tweede halve finale kunnen kijken. Terwijl Rob in Gent voor de buis zat, keek ik zelf via internet en hebben we via de telefoon kunnen discussieren over wat er te zien was. Het niveau lag gelukkig een stuk hoger dan bij de eerste halve finale, dat was iets waar we het samen snel over eens waren.

Dima Bilan… daar zakt onze broek van af.Omdat Nederland niet meedeed, noch een ander land dat onze specifieke voorkeur kan wegdragen, was het makkelijk om objectief te oordelen over het aanbod. Op Litouwen na zaten alle kermisacts blijkbaar in de eerste halve finale en het aantal mensen dat vals zong lag ook een heel stuk lager. De landen die van ons een redelijke score kregen, gingen uiteindelijk ook door naar de finale. Alleen Malta bleef hangen, en dat vind ik een beetje vreemd want die had ik, samen met Turkije, de hoogste score gegeven.

Nu alle finalisten bekend zijn, kunnen we gaan speculeren wie er met de eindoverwinning naar huis gaat. Rusland wordt overduidelijk erg opgehemeld, maar zowel Rob als ikzelf vonden de prestatie van Dima Bilan hemeltergend. Als het aan ons ligt, is het songfestival volgend jaar niet in Moskou. Wat ons betreft mag Finland of Turkije er met de winst vandoor, hoewel die kans ook niet groot is aangezien het allebei onvervalste rocknummers zijn.

Charlotte Perrelli won in 1998 ook al voor Zweden.Behalve Rusland worden ook Zweden en gastland Servie getipt voor de winst. Dat zou betekenen dat de eindrace gaat tussen een over het paard getilde Rus, een opgeprikte Zweedse barbiepop en een zeer klassieke inzending van Servie. Als dat geen interessante strijd wordt, weet ik het ook niet meer. Hoe dan ook, er zit maar een ding op om er achter te komen en dat is zaterdag naar de ontknoping te kijken. Wordt ongetwijfeld vervolgd!