Dag: 5 mei 2008

Op vrijdag heeft Rob een vrije dag genomen zodat we met z’n vieren naar het mooie Chimney Rock kunnen gaan. De zon schijnt uitbundig en omdat het zo’n 30 graden zal worden vandaag, nemen we flink wat water mee. We rijden door het mooie landschap en zien de bergen in de verte al opdoemen, lang voordat we bij Chimney Rock zijn. Het laatste stuk van de weg slingert door de bergen en is niet minder dan spectaculair. We parkeren de auto bij het Old Rock Cafe en lopen eerst door het kleine dorpje en langs de met gigantische keien bezaaide Rocky River. Het blijft adembenemend, ook als je hier voor de derde keer bent. Sinds ons vorige bezoek is de natuur flink uitgelopen waardoor het er toch weer anders uit ziet.

Bij een outdoor winkel koopt Rob een nieuwe korte broek en we lunchen in het Old Rock Cafe voordat we met de auto de flinke klim maken naar de parkeerplaats onder de rots waar Chimney Rock zijn naam aan te danken heeft. Het is geen overbodige luxe om met zonnebrandcreme te smeren voordat we de rots op gaan. We nemen voor het eerste stuk bovendien de lift zodat we onze energie sparen voor het zware stuk dat daarna nog volgt. De lift zoeft in 30 seconden 26 ‘verdiepingen’ omhoog en we stappen uit bij de rots waar de Amerikaanse vlag nog altijd trots wappert.

Na de nodige foto’s beginnen we aan de heftige klim naar het wandelpad dat een stuk hoger ligt. Dit houdt in dat we zo’n 25 minuten kaarsrechte trappen op moeten lopen om daar te komen en we pauzeren geregeld om een slok water te nemen. Eenmaal boven is het genieten van het prachtige uitzicht en de mooie natuur. Het is rustig op deze hoogte en je komt niet veel mensen tegen. Het pad bestaat voor een deel uit aangelegde houten paden en voor de rest uit met keien bezaaide rots, zodat je redelijk wat moet klauteren.

Na enige tijd komen we bij de Hickory Nut Fall, een waterval die 120 meter omlaag klatert. Het is een schitterende plaats en tot ons genoegen hoeven we hier niet om te draaien zoals de vorige keer, maar kunnen we de weg vervolgen en langs de berg afdalen naar de parkeerplaats. Elke hoek die je omgaat biedt een nieuw mooi uitzicht, stuurt je langs een soort natuurlijke douche of door een zeer nauwe spleet in de rots waar niet iedereen tussen zal passen. Het is een avontuurlijke wandeling en aan het eind van de dag, na 5 uur klimmen en dalen, zijn we moe maar tevreden. We rijden nog niet direct terug naar huis maar drinken eerst iets bij een biker bar aan Lake Lure. Op de weg terug stoppen we in Spartanburg bij een Thais restaurant want niemand heeft veel zin om te koken na zo’n zware dag!

Op woensdag gaat Rob weer gewoon werken en ik breng hem zodoende ’s morgens weg zodat wij overdag de auto tot onze beschikking hebben. We spreken af om hem om 17.00 weer op te halen. Op de weg terug stop ik even bij Ingles om daar verse muffins mee te nemen voor bij de koffie. Ze zijn nog warm als ik thuis kom.

Mam ziet het wel zitten om een keertje te gaan winkelen in Gaffney’s Prime Outlet Center. Hier zijn we gisteren nog langs gereden toen we terug kwamen uit Charlotte en het vrolijk gekleurde winkelcentrum ziet er ook van een afstandje erg aantrekkelijk uit. We komen er rond 10.00 aan als de winkels net open zijn, parkeren de auto bij een vestiging van Eddie Bauer en beginnen aan een tochtje langs de 80 winkels die hier gevestigd zijn. Mam vindt al snel een aantal dingen bij Lane Bryant waar ze geen nee tegen kan zeggen en Jos doet goed zijn best bij Tommy Hilfiger. Steeds als we bij de auto in de buurt komen, gaat de achterbak even open om er een paar tassen in te zetten.

Als we in de middag weer terug zijn is het heerlijk zonnig weer en gaan we lekker in de tuin zitten. Als ik Rob ga halen, proberen mam en Jos al hun souvenirs in hun koffers te pakken en komen er achter dat ze meer spullen hebben dan ruimte. Zodoende rijden we ’s avonds nog een keertje naar Walmart om een nieuwe koffer te kopen. Het zal nog een klus worden om alles mee te nemen.

Op dinsdagmiddag heeft Rob een halve vrije dag. Halverwege de middag gaan we mijn ouders ophalen in North Carolina, maar voor het zover is gaan we eerst naar de Bank of America. Nu Rob een social security number heeft (een soort sofinummer) kan hij een bankrekening openen. Als we een bankrekening hebben, wordt het betalen van rekeningen een stuk eenvoudiger. We krijgen dan cheques (bij ons een uitgestorven betaalmiddel, maar in Amerika nog altijd veel gebruikt) zodat we de rekeningen zelf kunnen betalen en dan declareren bij Robs werkgever, in plaats van doorsturen naar het bedrijf in de hoop dat ze het op tijd betalen. We hebben nu al diverse keren meegemaakt dat we verschillende aanmaningen krijgen omdat het bedrijf erg traag is met het betalen van de rekeningen en daar zijn we niet erg gelukkig mee.

Tegen 15.00 rijden we naar Charlotte, waar we dankzij Robs sportieve rijstijl even na 16.00 aankomen. Een minuut of 20 later rijden mam en Jos het terrein op en de mensen van Thomas RV Rental gaan zonder ook maar naar de camper te kijken akkoord. We kunnen direct vertrekken, maar niet voordat Jos de kilometerstand heeft genoteerd met een medewerker van het bedrijfje.

Omdat het nog vroeg is rijden we terug naar Spartanburg om iets te eten. We hadden eerder al afgesproken om Red Lobster te proberen en zo gezegd, zo gedaan. Rob en Jos kiezen een verse vis van de dag en mam en ik nemen de Lobster in Paradise. Tijdens het eten krijgt Rob alvast een vroeg verjaardagscadeautje. Mam en Jos waren zo onder de indruk van het Biltmore Estate waar ze maandag en dinsdag geweest zijn, dat we twee jaarabonnementen krijgen waarmee we dit enorme landgoed de rest van het jaar kunnen bezoeken.. We besluiten meteen om er de komende zondag naar toe te gaan.