Verjaardagsfeest op twee continenten

De webcam: klein maar fijn!Dankzij de wonderen van de moderne techniek ben ik vandaag aanwezig geweest bij een verjaardagsfeestje in Nederland. Rob was in alle vroegte veilig geland in Brussel en daarna hebben mijn ouders hem in Gent opgehaald. Heel erg fijn, want dan hoefde hij met z’n jetlag geen ingewikkelde treinreis te maken en daarmee de NS te sponsoren, iets waar we echt geen zin meer in hebben.

Van Gent was het door naar Meijel, waar de koffie met taart klaar stond. Het wil namelijk zo dat zowel mijn moeder als schoonmoeder in dezelfde week jarig zijn, en nu Rob precies rond deze feestelijke data in het land is konden we die gelegenheid mooi gebruiken om beide dames een cadeautje te overhandigen. Met behulp van de laptop en de webcam was een verbinding snel gemaakt zodat ik vanuit de VS kon meegenieten van het cadeautjes uitpakken. Je moet er niet al te lang bij stilstaan hoe dat soort dingen in z’n werk gaan, maar het is toch fantastisch dat het kan.

Het was al snel gezellig aan de koffietafel en zelfs mijn schoonzusje Moniek meldde zich nog, ook via de webcam, om het feest compleet te maken. Hoewel ik er het liefste gewoon zelf bij was geweest, was dit een mooie vervanger. Ontzettend leuk om mijn ouders en schoonouders rond dezelfde tafel te zien!

Happy Halloween!

Gisteren hebben we al even kunnen oefenen, maar vanavond was het dan echt zo ver: Halloween! Sinds 17.45 heeft de bel achter elkaar gerinkeld en hebben er een heleboel verklede kinderen aan de deur gestaan om met behulp van de kreet ‘Trick or Treat!’ om snoepjes te bedelen. Op de vroege avond zijn het vooral de allerkleinsten die zeer koddig zijn in hun kostuumpjes en een beetje verlegen een snoepje komen halen.

Een peuter-pompoentje.Vrijwel alle kinderen komen onder begeleiding van hun ouders, die zich keurig op de achtergrond houden. Zij trekken in groepen door de wijk, te voet of met de auto, en bij alle huizen waar het buitenlicht brandt (een teken dat kinderen welkom zijn om snoepjes te halen) wordt er aangebeld. De papa’s en mama’s houden vanaf de weg een oogje in het zeil. Je merkt een groot verschil in opvoeding: sommige kinderen nemen bedeesd een of twee snoepjes uit de schaal en zeggen beleefd ‘dank u wel mevrouw’, andere kinderen graaien een handvol en zijn al weer bijna de tuin uit als ze nog net ‘happy Halloween’ roepen.

We hadden vorig weekend al wat versieringen aangebracht, wat nepgrafzerken in de tuin en een stel bloederige handen op de voordeur. Deze handen bleken vanavond onweerstaanbaar, bijna alle kinderen moesten even voelen of het echt was. Een jongetje vroeg: “Wie is er aan het doodgaan?” Ik antwoordde hem dat hij er snel achter zou komen omdat hij de volgende was. Toen keek hij me toch even met verschrikte ogen aan.

Ik moet bekennen dat ik er een beetje tegenop zag, die parade van verklede kinderen aan de voordeur. Tenslotte was het de bedoeling dat ik dat samen met Rob zou doen, die verkleed als De Man Met De Zeis de deur zou opendoen. Maar Rob was vanmiddag al richting Belgie vertrokken dus dat feest ging niet door. Achteraf bleek het toch wel een leuke ervaring te zijn, al was ik dan alleen. En bovendien belden Joost en Cristina me nog op, omdat ze het zo sneu vonden dat ik vanavond alleen zat.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag