Het is wachten tot Nova haar eerste, echte stapjes zet en ze is al flink aan het oefenen. Toen Alex met de walker aan de slag ging, kwamen de eerste stapjes niet al te lang daarna. We zullen zien, de tijd zal het leren!
Auteur: Rob and Joyce
Hoe gaat het op de peuterspeelzaal?
De berichten komen de laatste tijd maar mondjesmaat en dat komt vooral door aanhoudende ziekte. Met name mama, de hoofdblogger, heeft de ene na de andere kwaal te pakken en er lijkt maar geen eind aan te komen. In dat opzicht is de peuterspeelzaal ook wel een uitkomst, want Alex kan dan in ieder geval af en toe daar naar toe terwijl mama probeert om een beetje bij te komen. Na weer een buikgriep lijkt er vandaag dan toch wat schot in de zaak te zitten. Hopelijk is nu, na bijna zes weken emmeren, eindelijk het einde van de ellende in zicht.
Maar even terug naar Alex, want daar gaat het nu even om! Onze rakker is enkele dagen na zijn derde verjaardag gestart op de peuterspeelzaal en we mogen wel zeggen dat het heel erg goed gaat. De eerste ochtend bleef vrij van tranen, Alex ging heel kalm bij de andere kinderen aan tafel zitten, ging spelen en mama en Nova vertrokken weer zonder een traan te plengen. Het was een vreemde ochtend, zo zonder mijn oudste en voor Nova zonder haar broer, die ze toch wel af en toe miste. Rond half twaalf haalden we Alex weer op, er was tussendoor niet gebeld of we hem toch alsjeblieft weer wilden komen halen en ik had zelf ook maar niet gebeld, want in het geval van peuterspeelzalen kun je rustig stellen dat geen nieuws goed nieuws is.
Een gesprekje met zijn juf leverde de volgende informatie op: Alex had het goed gedaan voor zijn eerste keer, hij had een keertje geinformeerd waar papa en mama waren, maar door hem af te leiden was hij dat al weer snel vergeten. Hij was een rustige jongen die lief speelde, goede interactie aanging met de andere kinderen, maar wel nog zijn eigen gang ging tijdens groepsacviteiten. Hij had ook een andere kindje gebeten, gelukkig maar een keer en daar waren ze ook niet boos om.
Toen ik met Nova binnen kwam en Alex ons zag, kwamen zijn tranen. Opluchting van zijn kant en ik was even bang dat hij de hele ochtend gehuild had, maar dat was helemaal niet zo. De tweede ochtend dat Alex ging, was hij weer heel relaxed toen mama wegging en beter nog, er waren ook geen tranen toen we hem kwamen halen. Hij had die ochtend ook niemand gebeten maar was wel nog zijn eigen gang gegaan tijdens groepsactiviteiten. Nu is dat ook wel begrijpelijk, vind ik zelf, want hij wordt in een nieuwe omgeving geplaatst met heel veel speelgoed dat hij niet kent. En Alex is een ondernemer, dus die moet eerst alles even bestuderen!
De derde ochtend leverde opnieuw goed nieuws. Alex had heel goed meegedaan, tijdens het buitenspelen hadden ze als groep gymnastiekoefeningen gedaan en daar was hij heel enthousiast in geweest. Hij had de hele ochtend eigenlijk met de groep meegedraaid en was minder ‘solo’ bezig. Ook qua communicatie gaat het goed!
Vanmorgen was al weer het vierde bezoek aan de peuterspeelzaal. Papa had Alex gebracht en in de pauze weer gehaald, zodat mama een keer een ochtend vrijaf had om aan te sterken. Vandaag hadden ze geoefend met de letters van het alfabet en de juffrouw was zeer onder de indruk hoe goed Alex zijn letters al kent! Tja, dat hebben we thuis natuurlijk volop geoefend. Hij had heerlijk buiten gespeeld en het was de juffrouw duidelijk dat hij het echt fijn vindt om buiten rond te springen. Er was wel een plas-ongelukje vanmorgen, iets te lang gewacht met naar de wc gaan en daardoor een natte broek. Maar daarvoor hebben we altijd extra kleertjes bij ons, dus niks aan de hand.
Al met al kunnen we duidelijk merken dat Alex graag naar de speelzaal gaat! Hij springt ’s morgens uit zijn bed en kan niet wachten om te gaan. Hoewel we van hem nog geen uitgebreide verhalen krijgen over wat hij allemaal heeft gedaan, kunnen we wel al kleine gedragsveranderingen merken en ook horen we Engelse zinnetjes die hij duidelijk buiten de deur heeft geleerd. We zijn heel benieuwd hoe het de komende weken verder gaat!
Drie jaar en drie dagen
De mijlpalen volgen elkaar deze weken snel op, want nu Alex echt drie is, is hij vanmorgen officieel gestart met een programma op de peuterspeelzaal. Tussen alle spanningen rondom zijn verjaardag (echt een grote happening voor zo’n manneke) hebben we hem er ook op geattendeerd dat hij binnenkort zou starten met school. We hebben het Sunshine House twee keer bezocht zodat hij niet voor de leeuwen gegooid zou worden en die twee bezoekjes hadden gemengd succes. Vanmorgen was dus de vraag: hoe zal het gaan?
Toen ik Alex wakker maakte, was zijn eerste vraag: “Is it a school day?” Dus hij had wel degelijk meegekregen dat er weer school op het programma stond. Hij wist ook hoe het zou gaan, eerst papa naar het werk brengen, dan naar de school, dan gingen mama en Nova weer naar huis en een poosje later zouden we hem komen halen. En zo geschiedde het ook.
Ik bracht Alex naar binnen en hij dook direct een tunnel in in de speelruimte. Hij was druk bezig, ging aan de ontbijttafel zitten met de andere kinderen, begon te eten en leek er heel relaxed onder. Ik ben even met de directrice gaan praten en daarna terug naar Alex gegaan om gedag te zeggen. “Thank you, mommy!” zei hij, en Nova en ik kregen een kus en dat was dat. Geen tranen, geen drama, gewoon doodkalm allemaal.
Om half 12 gingen we weer terug om hem op te halen. Toen ik binnen kwam, zag ik hem wild rondspringen. Helemaal Alex. Jammergenoeg had hij aan een glimp van mama genoeg en sloeg hij ineens om. Tranen! Misschien toch ergens opluchting dat mama en Nova echt weer terug kwamen, zoals beloofd. Na een gesprekje met leidster hoorde ik dat hij een ander kindje gebeten had (oei, oei), dat hij rustig en stil is geweest, zijn eigen gang is gegaan (dus niet mee heeft geluisterd naar het boek dat werd voorgelezen), maar ook dat hij het eigenlijk heel goed heeft gedaan voor een eerste dag, dat de communicatie heel makkelijk verliep, dat hij goed met andere kinderen had samen gespeeld en geen enkele keer gehuild had tussendoor.
Nu ja, het klinkt dus alsof het allemaal wel goed gaat komen. Een van de belangrijkste redenen dat Alex naar het verblijf gaat is ook om te leren luisteren naar de juffrouw, instructies op te volgen en zijn beurt af te wachten. Zo te horen moet daar nog aan gewerkt worden, maar het ziet er alleszins niet hopeloos uit. Dat de dag veel indruk had gemaakt, was ook wel duidelijk. Om vier uur ’s middags kondigde Alex aan dat hij moe was en toen ik hem voorstelde om even op de bank te gaan liggen, sliep hij binnen een minuut. Het boefje zal vooral geestelijk een hoop moeten verwerken, denk ik. Donderdag is de volgende keer, het zal me benieuwen.
Groot feest!
Jaja, nu Alex weet wat een verjaardag is en dat daar taart, cadeaus en feest bij hoort, was het tijd voor zijn eerste, echte feestje. We hadden voor 2 uur een springkastelenbedrijf gehuurd, waar de kleintjes ongestoord anderhalf uur konden springen, glijden, rennen en rijden. Daarna was er een half uurtje tijd in een feestlokaal voor pizza, ijs, chips, drankjes en verjaardagstaart… en natuurlijk het uitpakken van cadeaus! Het was voor Alex een hele happening en hij had emotioneel ook een heleboel te verwerken. Dat bleek ook wel op weg naar huis, toen hij in slaap viel en wel 2.5 uur onder zeil bleef! Dat is een behoorlijke dut voor iemand die het slapen overdag lang geleden al heeft laten schieten. Eenmaal wakker heeft hij alle cadeaus nog eens uitgepakt en leek het wel of hij nog eens jarig was. Wat is hij weer verwend!
Vandaag zullen we het maar een dagje rustig aan doen, lekker spelen met alle nieuwe dingen en even een rustpauze voor die volgende grote stap: de eerste ochtend op de peuterspeelzaal op maandagmorgen…
Drie en negen
Vandaag is Alex 3 jaar en Nova is 9 maanden en een paar dagen, dus tijd voor een check bij de kinderarts. Zoals altijd waren we zeer benieuwd naar de nieuwe data en nu we twee kinderen hebben, hoe die kleintjes met elkaar vergelijken (toen Alex dezelfde leeftijd had als Nova nu).
Onze kleine baas is officieel 97 cm hoog en 13.47 kg zwaar, op de 50% lijn qua lengte dus, maar op de 25% lijn qua gewicht. Desondanks was de dokter zeer, zeer tevreden, Alex is kerngezond en gewoon tenger en gespierd. Hoewel we ons een beetje zorgen maakten om zijn magere voorkomen, is dat helemaal niet nodig. Zolang hij elke derde of vierde maaltijd, dan wel elke derde of vierde dag fatsoenlijk eet, krijgt hij genoeg binnen. Ook zijn bloeddruk werd genomen en was een tien met een griffel waard, dus het is weer op naar het volgende jaar. Van de lijst met ‘te behalen mijlpalen in het leeftijdsjaar van 3 naar 4′ kan Alex de meeste dingen nu al afvinken, dus de tweetaligheid heeft vooralsnog niet tot een achterstand geleid.
Nova was niet erg gediend van het gepruts aan haar lijf, niet door de verpleegster en ook niet door de dokter erna. De verpleegster noteerde gewicht en lengte, en nadien moest ik Nova met dokter Luci nog eens wegen want zij kon niet geloven welke cijfers de verpleegster haar liet zien. Nova’s groeicurve is namelijk identiek aan die van Alex en net als haar broer vlakt deze op precies hetzelfde moment af. Zat ze met 2,5 maanden nog rond de 80%, nu is ze gezakt naar 25% qua gewicht (in vergelijking met meisjes van dezelfde leeftijd). Haar lengte steekt ook op de 25%, dus ze is heel mooi in verhouding. In de afgelopen drie maanden is ze maar 200 gram zwaarder geworden, dus we zullen zien hoe de teller er rond haar eerste verjaardag bij staat. Alex kwam in dezelfde periode in 6 maanden tijd niks aan, terwijl hij natuurlijk wel steeds langer werd. Hoe lang blijven die twee elkaar nadoen?
Er is er een jarig, hoera, hoera!
Hieperdepiep! Onze kleine grote man is vandaag 3 geworden! Het huis is versierd met vlaggen en ballonnen en er waren volop grote cadeaus van papa en mama en de opa’s en oma’s. En allemaal cadeaus die een groot succes waren, want het zat allemaal in de hoek van… machines! Onze nu driejarige peuter is de trotse eigenaar geworden van een joekel van een cement mixer, bouwvakkerskleertjes, een heuse bouwplaats met afstandsbediening, de Cars 2 film en een echte bobcat waar hij zelf in kan rijden. Nou, als dat geen verwend mannetje is, weten wij het ook niet meer.
Desondanks was Alex toch een pietsje teleurgesteld, want bij het vele horen over zijn ‘birthday party’ had hij al wilde beelden in zijn hoofd van een groot feest met al zijn vriendjes. En dat komt er ook, maar op zaterdag, morgen dus. En Alex heeft nog niet zo veel besef van tijd dat hij dat helemaal snapt. Maar… toen we vanmiddag de verjaardagstaart hadden opgehaald, kwamen de pretlichtjes toch echt in zijn ogen. En toen we hem verzekerden dat hij kaarsjes mocht uitblazen, was de blijdschap van zijn gezicht te lezen. Morgen, vertelden we hem, is het grote feest, mag je springen op de springkussens met al je vriendjes, krijg je taart met kaarsjes en … nog meer cadeautjes. Met zoveel leuks nog in het vooruitzicht is het natuurlijk moeilijk om te gaan slapen…
Waarschijnlijk worden er morgen nog wel een paar foto’s gemaakt, dus hou de Flickr site maar goed in de gaten.
De donkere dagen na Kerst
Iedereen heeft het altijd wel over de donkere dagen voor kerst, maar eerlijk gezegd maken de ontelbare lichtjes die je overal ziet een hoop goed, toch? Ik vind het na kerst altijd veel donkerer, als je nog niet echt kunt merken dat de dagen aan het lengen zijn en de kerstverlichting weer bij iedereen op zolder ligt tot volgend jaar. Nee, ik vind het na de feestdagen buiten pas echt duister.
We zijn dan ook op 29 december alsnog naar Hollywild geweest om daar te genieten van de meer dan een miljoen kerstlichtjes, iets wat inmiddels een traditie is, want het was al de 5de keer! Hoewel de kerst dus al voorbij was, konden we dat aan de bezoekersaantallen niet echt merken, want het was er nog steeds gezellig druk.
Eigenlijk was het wel mooi zo, want de dieren hadden nu nog trek in het eten dat ze werd aangeboden. Meestal worden ze in de dagen voor kerst zo veel gevoerd dat ze niet zo veel zin meer hebben om hapjes te komen halen. Alex vond het bijvoorbeeld prachtig om de geitjes melk te geven met een flesje en ook Nova keek haar ogen uit, want voor haar was het natuurlijk de eerste keer. Voor Alex was het zijn derde bezoek aan dit festijn, maar de eerste keer dat hij zo goed onder woorden kon brengen wat hij allemaal zag.
Het filmpje laat weer de nodige dingen zien en horen, en hoewel trouwe volgers van de blog de beelden misschien wel beginnen te herkennen, de commentaren zijn gegarandeerd nieuw.
‘Happy’ New Year
Het lijkt erop dat we nog even moeten wachten op de ‘happy’ in het nieuwe jaar, want tot op heden is het alleen nog maar sukkelen. Voor de jaarwisseling hadden we allemaal een buikgriep en arme Alex houdt nog steeds niet veel binnen. Ook Nova is behoorlijk uit haar hum en brult wat af. Wat mijzelf betreft is het ook huilen met de pet op, eerst al een zware verkoudheid die wekenlang aanhield, direct gevolgd door een buikgriep en nu weer een zeer zware griep die ik al jaren niet meer heb gehad in combinatie met een oogontsteking. Helaas is in je bed kruipen geen optie als je kinderen hebt, en in dit geval kan ik ook geen medicijnen slikken want dat mag nu eenmaal niet als je borstvoeding geeft. Ofwel, er zit niks anders op dan door te bijten en hopen dat het op tijd over is voor het grote feest van Alex. Want ja, onze kleine grote man wordt DRIE deze vrijdag en op zaterdag hebben we een groot feest gepland met een boel vriendjes bij een springkastelenpaleis. En dan willen we natuurlijk wel allemaal kunnen genieten!
- Wat zijn ze lief samen
Gelukkig zijn de eerste foto’s en filmpjes van dit jaar al weer gemaakt en zoals de onderstaande bijdrage laat zien, is Nova niet van plan om het langzameraan te doen dit jaar. Alex moedigt haar van harte aan, dus we kijken nog steeds belangstellend uit naar haar eerste echte stapjes (en naar de cijfers die we vrijdag te horen zullen krijgen bij de kinderarts, waar allebei de kinderen een bezoekje mogen brengen voor een standaard check-up).
Dag 2011!
Het is de laatste dag van 2011, de laatste keer dat we kunnen zeggen ‘Nova is dit jaar geboren’. Ik zou willen zeggen dat 2011 een goed jaar voor ons was, al was het alleen maar vanwege Nova en hoe haar komst ons gezinnetje compleet maakte. Ze is ons vrolijke meisje en het tweede bezige bijtje in de familie, iets dat grote broer Alex echt wel kan waarderen.
Alex is het afgelopen jaar veranderd van brabbelende peuter naar bijna kleuter, een mannetje dat ineens tweetalig is en overal een mening over heeft, alles vooral ‘zelf’ wil doen en de wereld op prachtige wijze interpreteert, iets dat we zo goed mogelijk proberen vast te leggen in onze ‘Peuterpraat’. Onze Alex wordt al een hele vent, ook letterlijk, want hij is bijna een meter hoog en volgende week vieren we zijn 3de verjaardag. Bovendien begint hij binnenkort met twee ochtenden op het kinderdagverblijf, een grote stap voor de kleine man, maar ook voor papa en mama die hun uk voor hun ogen ineens wel heel snel groot zien worden.
Natuurlijk waren er ook minpuntjes dit jaar, zoals de fikse waterschade in de lente, niet veel later gevolgd door blikseminslag, twee incidenten die allebei duizenden dollars kosten, maar gelukkig alleen materiele schade betroffen. Het huis staat er nog en wij ook, en dat is veel belangrijker. Voor mij persoonlijk was er nog de nasleep van de bevalling, een inwendige bloeding die pas laat werd opgemerkt waardoor ik uiteindelijk moederziel alleen en met de nodige poespas in het holst van de nacht geopereerd moest worden. Maar ook al was het vervelend, het heeft uiteindelijk iets moois opgeleverd, want ik zou het voor Nova zo weer overdoen.
Bij pieken (en soms dalen) val je het liefst terug op vrienden en familie en omdat we ver weg wonen, is dat niet altijd even makkelijk. Maar ondanks de afstand mogen we altijd rekenen op belangstelling, steun en aanmoediging van onze ouders, iets wat we enorm waarderen en wat we niet vaak genoeg kunnen herhalen. Alex en Nova kunnen zich geen lievere opa’s en oma’s wensen en ondanks de uitdagingen op het gebied van communicatie zijn ze altijd betrokken bij de ontwikkelingen in de USA. Ik weet zeker dat menigeen die een stuk dichter bij zijn (groot)ouders woont, het slechter getroffen heeft!
Rest ons nog alle lezers van de blog een heel goed 2012 te wensen. Dank voor jullie commentaren, het is altijd fijn om te merken dat een berichtje door iemand gewaardeerd wordt. Hopelijk volgen er in het nieuwe jaar weer veel leuke verhalen, ook bij jullie!
Kiekeboe!
Soms zijn de eenvoudigste spelletjes de allerleukste.
Peperazzi Blog 