Nu Alex naar school gaat, snapt hij veel beter wat groepsactiviteiten zijn en hoe zijn rol daarin is. En het belangrijkste, hij heeft er ontzettend veel lol in! Wij zien dit heel duidelijk als we op dinsdagavond naar het familie-uurtje gaan in de bibliotheek, hij doet veel beter mee dan voorheen en begrijpt inmiddels ook al aardig wat van de typische ‘commando’s’ die bij dat soort activiteiten horen, denk aan ‘jump’, ‘left’, ‘right’, ‘up’ en ‘down’. Het filmpje laat Alex helaas voornamelijk van de achterkant zien (vanwege de drukte) maar ik denk dat het toch wel overkomt.
Auteur: Rob and Joyce
Op stap met dino’s
Eerder deze week hoorde Rob op de radio een aankondiging voor een dinosaurus ‘show’ in Greenville. We zochten het op op internet en het zag er heel leuk uit, bovendien mocht je veel dingen aanraken en je kon zelfs ritjes maken op een ‘echte’ dinosaurus, dus dat klonk wel als iets waar je met je kinderen naar toe kan!
Op zondagochtend was het spektakel al open vanaf 10 uur, wat ons enigszins verbaasde omdat voor de middag de kerken uit hun voegen barsten. We dachten dan ook de grote drukte voor te blijven door op tijd daar te zijn (natuurlijk in de nieuwe auto!) maar daar kwam de aap uit de mouw: ofwel alle ongelovigen waren naar de dino’s gekomen, ofwel de kerken in Greenville zaten een stuk minder vol die ochtend. Het was namelijk al aardig druk toen we om half elf binnenstapten.
Maar wat was het leuk! Overal stonden dino’s opgesteld, voorzien van zogeheten ‘animatronics‘ in taferelen die verbeeldden hoe het eruit moet hebben gezien toen deze beesten de aardbol nog domineerden. Alex stond het allemaal met grote ogen te bekijken en hoewel het indrukwekkende creaturen waren en luid gegrom uit de luidsprekers knalde, nam Nova het ook heel relaxed in zich op. Het leek wel alsof we op de filmset van Jurassic Park rondliepen.
Behalve bewegende dino’s was er ook een heel speelparadijs met springkussens, een tekenhoek, een ‘goudmijn’, een zandbak waar je dinosaurusbotten kon opgraven en zelfs dino’s waar je op kon rijden. Dat eerste en dat laatste zag Alex helemaal zitten, dus we hebben hem heerlijk zijn gang laten gaan. Hij was de koning te rijk en wist ook precies op welke dinosaurus hij wilde zitten.
Het was binnen te donker om goede foto’s te maken, maar de camera heeft flink gedraaid. In de loop van de dag verschijnt een filmpje met de nodige beelden bij dit bericht.
Vroemmm!
Deze keer eens een blog over een heel ander onderwerp, namelijk… auto’s! En dan niet zomaar een auto, nee, nee, om precies te zijn onze splinternieuwe Nissan Quest! Het was al een tijdje duidelijk dat we een tweede auto nodig hadden, dus we zijn al een poosje bezig met voorzichtig zoeken, vergelijken en bekijken wat we nu echt willen en nodig hebben.
We concludeerden al snel dat we graag een minivan wilden, waar 7 personen in kunnen zitten en waar dus lekker veel ruimte is. Bij de Nissan dealer, waar we terecht kwamen omdat we zo tevreden zijn over onze Nissan Altima, vonden we een nieuwe Quest, een 2011 model minivan in een luxe uitvoering, waar we na een testrit ook wel over te spreken waren. Omdat we er een mooie deal konden maken, konden we deze zaterdagmiddag de boel rond maken en de auto direct meenemen. Later deze week gaan we nog een keertje terug om een dvd systeem te laten installeren, iets waar de kinderen ongetwijfeld blij mee zullen zijn.
Heel raar, ineens een auto erbij, maar het levert ook een heleboel vrijheid op! Vandaag is het jammergenoeg zo winderig dat je bijna wegwaait, maar morgen gaan we zeker een paar leuke foto’s maken van onze nieuwe bolide!
Arme meid
Vandaag moesten we met Nova op controle om te zien of haar oorontsteking genezen was. Helaas zag het er nog niet goed uit: ofwel de ontsteking was niet over, ofwel het is wel overgegaan maar ze had al weer een nieuwe te pakken. Dus opnieuw een rondje antibiotica, nog een beetje sterker en met een extra ingredient waar ze naar alle waarschijnlijkheid diarree van gaat krijgen. Dr. Lucy luisterde nog eens goed naar onze nog altijd snotterde kleine meid en besloot dat we maar eens wat dieper moeten graven. Dus in een kantoor een paar deuren verderop zijn er 8 buisjes bloed getrokken en wordt Nova gecontroleerd op haar immuunsysteem.
De vraag is of de vaccinaties die ze tot op heden gehad heeft hun werk hebben gedaan en als dat niet zo is, verklaart dat waarom ze al sinds maand 4 snotverkouden is en zo makkelijk dingen als een oorontsteking te pakken heeft. De oplossing kan heel eenvoudig zijn, namelijk dezelfde vaccinaties nog eens toedienen. Sommige kinderen hebben dat blijkbaar nodig. Er zijn nog wat scenario’s maar voorlopig gaan we eerst de resultaten van dit onderzoek even afwachten. Omdat Nova het verder super doet, is er geen reden om heel erg bezorgd te zijn. Maar het was niet echt leuk om haar wanhopige tranen te zien terwijl de verpleegster het ene na het ander buisje bloed aan het vullen was.
Verzamelen
Het is weer eens tijd om wat beeldmateriaal in een groot blogbericht te zetten zodat we weer helemaal bij zijn. Om te beginnen de beelden van het NC Transportation Museum van afgelopen weekend.
http://www.youtube-nocookie.com/embed/fLzv9Z3F6BA?rel=0
Nova heeft de keukenkastjes ontdekt. De bakjes met kruiden vliegen verschillende keren per dag in het rond, alle bordjes en kommetjes voor de kinderen liggen meer op de vloer dan in de kast en de slagroom op de taart… de pannen waar je zo lekker mee kunt rammelen.
http://www.youtube-nocookie.com/embed/iHVNSxRGQes?rel=0
De winter stelt dit jaar niet zo veel voor, deze week hebben we al kunnen genieten van temperaturen tot 22 graden! De dikke jassen hebben we eigenlijk alleen aan het eind van de herfst even nodig gehad. In de afgelopen weken hebben we al lekker buiten kunnen spelen in de achtertuin, jammergenoeg heeft Nova een periode van verlatingsangst achter de rug waardoor zij vooral bezig was met de vraag: hoe kom ik weer zo snel mogelijk bij mama? (vandoor ook het zielige snoetje in het filmpje)
Hakke, hakke, puf, puf
Dat Alex gek is op treinen weet, denk ik, iedereen wel. Al ruim voor zijn tweede verjaardag speelde hij volop met Thomas de Trein en de treintafel die op zijn kamer staat, mag nog vrijwel elke dag op een bezoek van Alex rekenen. Toen we vorig jaar in Nederland waren, wilden we al met hem naar het treinmuseum in Utrecht, maar dat bleek helaas gesloten. We puzzelen dus al een tijd hoe we Alex kunnen laten kennismaken met een echte trein en warempel, in North Carolina ligt een Transportation Museum waar aandacht is voor allerlei vormen van transport, maar met een grote nadruk op treinen. We kwamen er een poosje geleden achter en het was wachten op een weekend met mooi weer om er eens een kijkje te nemen.
Welnu, dat mooie weer is gekomen want het doet al lente-achtig aan! Het gras wordt al voorzichtig groen, de planten lopen al uit en de temperaturen zijn navenant. We maakten de reis naar Spencer, NC op zaterdag, want op zondag zijn ze gesloten. Toch een aardige trip, want we hebben er een kleine twee uur over gedaan en in totaal hebben we 365 km afgelegd. Maar we kunnen wel stellen dat het een erg geslaagd bezoek was, zeer de moeite waard!
Toen we de auto uitstapten, zagen we al direct een diesellocomotief staan met twee wagons en twee tellen later kwam er een trein voorbij gereden. Terwijl we de spullen uit de auto pakten, stond Alex letterlijk met open mond te kijken. Daarna was het van de ene in de andere verrassing vallen, ook voor ons zelf, want het was echt een leuk museum om te bezoeken.
Bijzonder indrukwekkend was de remise, inclusief werkende draaischijf, waar heel wat oude locomotieven te bezien waren. In totaal 37 sporen liepen naar de remise toe, dus het was ook geen kleintje. Binnen waren nog meer treinen te zien en sommigen kon je ook van binnen bekijken, zoals een oude posttrein en een militair ziekentransport. In een grote loods wordt stevig gewerkt aan de restauratie en reparatie van nog veel meer treinen en terwijl we daar waren, werd een locomotief op de draaischijf gezet en de remise binnengereden. Heel indrukwekkend allemaal!
Natuurlijk liepen er in het museum veel mensen rond met kinderen van Alex zijn leeftijd, maar ook een heleboel volwassenen met professionele camera’s, statieven en meer leuke fotosnuisterijen. Rob vond het heel erg jammer dat hij zijn verzameling lenzen deze keer had thuis gelaten. Het was echt een plaats waar een fotograaf zijn hart kan ophalen. Maar niet getreurd, we kunnen zeker nog eens terug en ik heb het vage vermoeden dat dat nog wel eens zal gebeuren.
Een tweede hoogtepunt was een ritje met een echte trein. Er was een klein station gebouwd waar we mochten instappen in een dieseltrein die vervolgens zo’n 25 minuten op het terrein van het museum rondreed. Helemaal fantastisch en bovendien kwam er een heuse conducteur een gaatje in je kaartje knippen. De trein liet zijn claxon geregeld horen, iets wat bij Alex op veel goedkeuring kon rekenen. “What is that sound?” vroeg hij dan steeds. “It’s the horn!” Nova keek ook haar ogen uit, zij had weer bijzonder veel indrukken te verwerken en mocht daarnaast veelvuldig ‘ooh’, ‘aahhh’ en ‘so cute’ in ontvangst nemen. Jaja, mensen, we weten het, we hebben mooie kinderen, dank u wel.
Ruim vier uur hebben we alles bekeken, bewonderd en bestudeerd, maar toen werd het zoetjesaan toch eens tijd om te gaan. Op de weg terug zijn we bij Charlotte bij de Ikea gestopt. Ten eerste brak het de lange reis was op en ten tweede kon Nova haar beentjes eens strekken, want voor haar was het de hele dag veel stil zitten, iets wat heel moeilijk is al je dol bent op leren lopen. We hebben daar dan maar een hapje gegeten en wat kleinigheden meegenomen. Al met al was het een paar minuten voor 7 toen we de auto weer instapten en het was kwart over acht voordat we thuis waren. Een lange dag dus, maar wel zalig op pad geweest!
Samen spelen
Alex en Nova kunnen er wat van samen. Alex kijkt vol verbazing toe hoe zijn zusje steeds meer kan. Dit betekent enerzijds meer plezier en een vriendje dat steeds beter met hem kan samen spelen. Het betekent anderzijds ook een kindje dat aan al je spullen zit, ook de spullen die je liever niet wilt delen. Gelukkig kun je sommige dingen oplossen door ieder zijn eigen ding te geven. Zo hebben de kinderen allebei hun eigen auto om op te rijden en Nova vindt het prachtig om op haar wagentje te zitten. Ze probeert al echt om met haar voetjes af te zetten en achteruit rijden lukt al aardig. In het filmpje zijn de boefjes zij aan zij op hun auto’s te zien.
Au!
Op zondagmiddag zijn we naar de bibliotheek geweest en oh jee, Nova viel daar met haar snoet op de hoek van een bak vol boeken, Pats, een tand door haar lip en een enorm bloedbad natuurlijk. Ze huilde wel maar niet overdreven, sabbelde steeds op haar lip omdat het natuurlijk heel vreemd aanvoelde en na een paar minuten ging ze weer gewoon verder waar ze mee bezig was.
Het is moeilijk om vast te leggen, maar ze heeft een aardig gat in haar lip en vanmorgen was het ook nog eens dik en blauw. Het is een beetje lastig met eten maar verder redt ze zich wel. Taaie tante hoor!
Peuterpraat #11
Het is weer eens tijd voor een nieuwe peuterpraat, met uitspraken die Alex de afgelopen weken heeft gedaan. Zijn Engels gaat met sprongen vooruit en we kunnen dus verwachten dat dat in de nabije toekomst alleen maar erger wordt. Voorlopig spreekt hij nog een vrolijke mix van talen.
Alex en papa hebben het over botjes.
Papa: “Zitten er ook botjes in je wang?”
Alex: “Ja.”
Papa: “Dat klopt, die heet jukbeen.”
Alex: “Yukkie been.”
“Investigate is made possible by supergrover 2.0.” (Alex husselt hier een aantal dingen door elkaar: een sponsormededeling: “Sesame Street is made possible by…”, het woord van de dag: “investigate” en Supergrover 2.0, een segment uit Sesamstraat)
In het kerstdorp van dierenpark Hollywild zijn weer allerlei dieren te zien tijdens het Holiday Lights Festival. Papa legt uit hoe het rund met de heel erg grote horens heet.
“Dat is een watusi.”
“Wapoepi.”
“Een wa-tu-si.
“Waar poept’ie?”
We gaan kennismaken op het kinderdagverblijf. Directrice Paula vraagt Alex naar zijn naam.
“What is your name?”
“This is Alex.”
“And what is your sister’s name?”
“This is Nova.”
“And who is this, is this your mommy?” (Paula wijst naar mijn arm)
“Nee, dat is mama’s botjes.”
Alex en Nova spelen treintje. Samen kruipen ze in hoog tempo rondom de tafel. Op een gegeven moment kukelt Nova om.
Alex: “Uh-oh, de caboose is ontspoord!” (de ‘caboose’ is bij Amerikaanse treinen altijd de laatste wagon)
We vertellen Alex over regels en hoe die op plaatsen als het verkeer, school maar ook thuis ervoor zorgen dat er zo min mogelijk ongelukken gebeuren. Alex vindt het maar niks en zegt vol overtuiging:
“Regels zijn niet voor Alex!”
Alex is door middel van klank aan het identificeren wat de beginletters van diverse woorden zijn.
“Wall-E starts with double-U.”
“Thomas starts with the letter T.”
“Chute starts with the letter C.”
Als papa aan hem vraagt met welke letter ‘Alex’ (wat in het engels klinkt als ‘Ellex’ ) begint, denkt hij even na en antwoordt dan:
“Alex starts with the letter L!”
Alex: “South Carolina”
Ik: “Alex komt uit Boiling Springs, South Carolina”
Alex: “Boiling Springs. In Spring komen de nieuwe blaadjes”
Nova zit in de auto en huilt omdat ze moe is.
Alex kijkt het eens aan en vraagt: “Are you scared of monsters?”
Mama is verkouden en heeft niet meer dan een fluisterstem. Ik praat met Alex over zijn aanstaande start op de peuterspeelzaal en probeer hem wat nuttige zinnetjes mee te geven zodat hij zich in het engels verstaanbaar kan maken. Als Alex op het potje gaat, vertel ik:
“Als Alex op school is en naar het potje moet, dan vraag je ‘may I use the bathroom?'”
Alex (in fluisterstem): “May I use the bathroom?”
Alex kijkt naar zijn zusje in het bad.
“Nova is een heeeeel kleine walvis.”
Terwijl hij hagelslag uitdeelt: “One for you and one for me.” (op de peuterspeelzaal heeft hij geleerd over delen)
Alex is niet zo fit. Hij zit aan tafel en klaagt:
“Auauauau! Alex heeft een little tree in de buik.”
Samen spelen
Als je er even bij stil staat, is het wonderlijk om je te beseffen dat onze kinderen opgroeien met het idee dat er altijd mobiele telefoons zijn geweest, net als supersnel internet, digitale televisie en leuke gadgets zoals smartphones en andere dingen met touchscreen. Het is niet moeilijk om te zien waarom dit soort dingen een enorme aantrekkingskracht op kinderen hebben: vrolijke kleurtjes en zeer interactieve applicaties. Ook onze smartphones worden door de kleintjes erg gewaardeerd, Alex vindt het prachtig om samen met papa Angry Birds te spelen, of om een ander, simpeler spelletje helemaal zelf te doen. Nova bekijkt het ook graag van dichtbij en zoals dat met kinderen nu eenmaal gaat, als ze het zien, willen ze het meteen hebben!
Peperazzi Blog 