Over een week is Nova al weer 9 maanden oud, hoe is het mogelijk? Vandaag vierde ze haar eerste kerstfeest en helaas was het voor haar het grootste gedeelte van de dag niet zo’n leuk evenement. Het arme kind wordt al eindeloos lang geplaagd door de ene na de andere zware verkoudheid, er komt gewoon maar geen einde aan. Sinds ze 4 maanden was, is ze welgeteld 3 weken verkoudheidvrij geweest. De huidige snotterfase is zeer hardnekkig en ook heel zwaar en juist vandaag had ze er extreem veel last van. Dat resulteerde in veel tranen.
Wat waarschijnlijk ook een rol speelde, is dat haar derde tandje eindelijk door het tandvlees heen prikte en haar mondje dus gevoelig zal zijn geweest. Na een dosis pijnstillers heeft ze vanmorgen wel 3 uur geslapen. We zijn rond half drie even naar buiten geweest en een frisse neus gaan halen bij een paar graafmachines in de buurt. Op de weg naar huis is Alex in slaap gevallen en zo gebeurde het dat hij knock-out op de bank lag en Nova wakker was. Ze snapte er niet veel van en probeerde Alex wakker te maken door flink aan zijn haar te trekken en haar liefste lachje te gebruiken, maar het hielp niks. Gelukkig waren papa en mama wel wakker om te spelen.
Kerstmis duurt in Amerika maar een dag en die dag staat natuurlijk in het teken van het vele nieuwe speelgoed dat uitgeprobeerd moet worden. Dat is ook precies wat er vandaag gebeurde en misschien maar goed ook, want Nova had niet zo’n heel beste dag (vanwege een zware verkoudheid die nog steeds niet wil overgaan en een tandje dat eindelijk doorgekomen was). Dus terwijl zuslief ongebruikelijk veel sliep, had Alex volop de gelegenheid (en ruimte!) om ongestoord en bovendien ongehinderd door nieuwsgierige babies zijn nieuwe speelgoed te onderzoeken.
In de filmpjes zie je hem bezig met zijn nieuwe puzzel (48 stukjes, over een graafmachine), een racebaan die hij zelf op velerlei manieren kan bouwen en Chuck de dumptruck, die aan alle kanten schudt wanneer je iets in zijn laadbak stopt. Onze jongeman was bijzonder in zijn nopjes!
Zoals iedereen wel weet, komt niet alleen Sinterklaas maar ook de kerstman alleen langs bij de kinderen die het hele jaar lief zijn geweest. Dus naar mate de kerst dichterbij komt, wordt het steeds spannender… heb ik goed genoeg mijn best gedaan? Heb ik goed geholpen? Heb ik goed geluisterd en gedeeld?
We moesten Alex er af en toe heus wel op attenderen dat Santa precies wist wat hij allemaal uitspookte en dat het een en ander gevolgen kon hebben voor eventuele cadeaus. ‘Alex heeeel lief!’ zei hij dan. En Alex was ook echt heel lief. Lief voor zijn zusje, lief voor papa en mama, een helper in de keuken, een helper voor zijn zusje. En Nova, tja, dat zij lief is, staat natuurlijk buiten kijf. Maar had Santa het ook allemaal gezien?
Voor wie zou dit cadeautje zijn?
Alex heeft twee keer bij Santa mogen zitten om hem te vertellen wat hij wilde hebben. En twee keer informeerde hij de brave man dat hij graag ‘struction’ wilde hebben. Maar Santa moet bij zo veel kindjes langs, had hij het wel onthouden? En wat wilde Nova hebben? Want zij zette het bij de kerstman op schoot steeds op een brullen.
Welnu, vanmorgen was het moment van de waarheid en… jawel hoor! Santa vond dat onze kleintjes het heel goed gedaan hebben afgelopen jaar! Elk kreeg niet minder dan 12 cadeaus!! Wat een uitpakfeest en plezier en zoals we op het eerste oog kunnen zeggen heeft Santa precies de goede cadeaus gebracht. Dank je wel Santa!
En wie dit leest, op deze eerste Kerstdag (of daarna), heel fijne dagen gewenst en het allerbeste voor 2012!
Alex heeft weer de nodige dingen verteld en opgemerkt de afgelopen week. Lees mee en duik in de wonderlijke belevingswereld van een peuter!
“My buik is empty.” (als hij honger heeft)
Alex: “Als Alex een baby was, Alex boren is.”
Ik: “Ja, toen Alex een baby was, zat je eerst bij mama in de buik. Toen ben je geboren en toen ging je groeien.”
Alex: “Alex grote broer.”
Ik: “Toen Nova geboren is, werd Alex een grote broer! En waar komt Nova vandaan?”
Alex: “Uit de speelkamer.”
De speelkamer is een puinhoop. Alex heeft twee grote bakken Lego leeggegooid en door de hele kamer verspreid. Nova wordt wakker van haar dutje en wordt de speelkamer ingebracht.
Ik: “Wat is hier gebeurd?!”
Alex: (ziet zijn zusje) “Nova made a mess!”
Nova is moe en een beetje overgevoelig, dus bij het minste of geringste begint ze te piepen. Alex is het een beetje beu dus begint hetzelfde gedrag te vertonen. Als zuslief naar zijn snoet graait, komen de krokodillentranen tevoorschijn.
Alex: “Nova heeft Alex in gezicht gewapperd!”, snikt hij.
Alex is een trein. Hij wijst op zijn rug en zegt: “Dit is de boiler.”
Rob wijst naar zijn achterwerk en vraagt: “Wat is dit?”
“Dat is de bumper”, antwoordt Alex zelfverzekerd.
We zijn in Charlotte, in het Discovery Place. Er is een tentoonstelling over mummies, iets wat op Alex veel indruk maakt. Terwijl hij rond kijkt, later in de auto en ook nog de volgende dag kunnen we diverse uitspraken noteren:
“Mummie is sad.” (Alex is momenteel erg bezig met het interpreteren van emoties)
“Mummie heeft botjes.” (dat had de kleine rakker goed gezien!)
“Mummie en de melk en de sterke botjes!”
“De mummies zijn klein.”
“Mummie naar de dokter.”
“Mummie heeft de voetjes stuk.”
“Mummies zijn trees.” (hij vond de mummies nogal op bomen lijken…)
“Mummies high up in de tree, blaadjes vallen, bomen winter.” (…vandaar ook deze associatie)
“Mummie hold tight de boom, dan mummie niet vallen.” (… en deze)
Als papa later in de week aan het werk is en naar huis belt, wil Alex ook graag even met hem spreken aan de telefoon:
“Ik moet met papa over de mummies praten!”
Enkele dagen voor Kerst is Alex het bezoek van de goedheiligman toch nog niet vergeten:
“Sinterklaas dootjes brengt aan kindjes lief zijn.”
Het is een bende op de kamer van Alex. Mama maakt er een opmerking over:
“We moeten maar eens gauw opruimen hier. Het is een grote rommel.”
“Is geen grote rommel. Is gewone rommel.”
Ik neem met Alex een beroemd rijmpje door, nadat hij een plaatje van een lam heeft gezien.
“Mary had a little lamb
Its fleece was white as snow
And everywhere that Mary went
The lamb was sure to go
It followed her to school one day
Which was against the rules
It made the children laugh and play
To see a lamb at school.”
Alex laat het even op zich inwerken. “De lam was op de school.”
Ik: “Ja, en de kinderen vonden dat heel grappig.”
Alex: “De lam was op de school. Met de bus.”
Alex wil met de klei spelen. Als ik hem vraag wat hij gaat maken, is het antwoord:
“Green covered met blue covered met red.”
Alex heeft naar de film Wall-E gekeken. De volgende dag vat hij het verhaal samen:
“Wall-E is a robot. Wall-E ruimt rommels op. Waar is het plantje nou? Het plantje is in de schoen. De nieuwe robot heet Eva.”
(wie wil weten waar Wall-E over gaat, hier staan details. ( het is een aanrader!)
Alex zit ijverig te tekenen. Als ik hem vraag wat het is, zegt hij:
“De underbody van de cement mixer. En hier zijn de wheels en de axel, en dan de wielen draaien.”
“De trein heeft electi-tricity.”
“Een bicy-coco!” (wanneer hij ergens een fiets ziet)
Het is bijna kerstmis en overal waar je komt hoor je de bijbehorende muziek. Een van de beroemdste kerstliedjes is ‘Little Drummer Boy’. Nu hebben wij toevallig ook een Little Drummer Boy, en die speelt helemaal geen kerstliedjes…
Papa en mama hebben een smartphone en wie pikt ze in? Alex natuurlijk, want die weet al verrassend goed raad met deze apparaatjes. Dankzij enkele kinderspelletjes is de smartphone voor Alex nu… kinderspel. Vooral een app met kinderpuzzels houdt hem lang bezig en ook Angry Birds vindt hij hilarisch om te zien en doen.
Hopelijk zijn toekomstige groeipijnen alleen maar metaforisch
In de nacht van zondag op maandag werden we opgeschrikt door luid gehuil. Alex brulde hartverscheurend en snikte over pijn. We dachten aanvankelijk dat hij buikpijn had, iets waar hij eerder op de dag ook een beetje last van had gehad. Maar tussen de snikken door kon ik uiteindelijk opmaken dat de pijn in zijn dij zat, wat ook verklaarde waarom hij amper op zijn benen kon staan. Ik heb Alex op zijn bed gelegd en zijn been gemasseerd en na een kwartiertje was het blijkbaar voorbij en viel hij simpelweg weer in slaap. Toen ik aan hem vroeg of de pijn weg was, mompelde hij nog net dat dat zo was voordat hij weer in dromenland was.
Ik was zelf natuurlijk klaarwakker, want je schrikt je wild en je vraagt je meteen af: moeten we naar de eerste hulp? Bij kinderen kun je heel goed het verschil merken tussen oprechte pijn en ‘pijn’ die vaak niet meer of minder is dan een verkapte vraag om aandacht. Maar dit nachtelijke voorval was absoluut geen acteerwerk en aangezien ik toch niet meer kon slapen, heb ik meteen op internet gezocht. Ik vermoedde dat het om groeipijn ging en wat ik daarover las, leek inderdaad heel sterk op wat er even daarvoor was voorgevallen.
“Wordt je kind ’s nachts wel eens huilend van pijn wakker? Je troost je kind, masseert hem en je vraagt je af of je een dokter moet bellen of een pijnstiller moet geven. Als dit bekend klinkt, lijdt je kind waarschijnlijk aan groeipijn, iets wat bij ongeveer 25% van alle kinderen voorkomt, doorgaans in de leeftijd van 3 tot 5 en later nog eens in de leeftijd van 8 tot 12. In tegenstelling tot wat de naam suggereert, heeft het meer met spieren te maken dan met botten, zijn het meestal de beenspieren die pijnlijk zijn en gebeurt het in de avond of nacht volgend op een dag waarin je kind erg actief is geweest.” (vertaald van de website kidshealth.org)
Deze informatie (en die van diverse andere websites) stelde me al snel gerust. Het incident met Alex stond bijna woord voor woord beschreven, dus de kans is zeer groot dat het inderdaad om groeipijn gaat. ’s Morgens was er niks meer aan hem te merken en de rest van de nacht had hij rustig geslapen. Geen koorts, zwellingen of roodheid, dus geen reden tot paniek. Desondanks zullen we het bij het eerstvolgende bezoek aan de kinderarts wel melden. De diagnose ‘groeipijn’ kun je in feite pas stellen als andere (en ergere) dingen zijn uitgesloten. Hopelijk heeft ons arme mannetje er niet al te vaak last van. Voor Alex is het heel vervelend en voor ons heel onprettig om hem zo te zien lijden. Niets zo verschrikkelijk als wanneer je kind pijn heeft!
Afgelopen zaterdagavond stond in de bibliotheek het ‘Kidzmas’ gepland, een groots opgezette viering van 17.00-20.00, met echte rendieren, sneeuw, activiteiten voor de kinderen en een beroemd auteur van kinderboeken die pop-up boeken maakt, iets wat hij kwam demonstreren en uitdelen aan de aanwezigen. Het was het eerste jaar dat dit georganiseerd werd en er werd gerekend op ongeveer 500 bezoekers. Maar bijna 4000 mensen kwamen er op af en zo stonden we in een ellenlange rij te wachten om binnen te mogen, iets waar we om 19.00 maar de brui aan gaven omdat het binnen een totale chaos was. De gezichten van de mensen die naar buiten kwamen spraken boekdelen! Dat hebben we dus maar laten schieten. We vonden het wel jammer, want ten eerste leek het ons erg leuk en ten tweede hadden we het met Alex al de hele week over deze speciale avond gehad, die dus uiteindelijk in het water viel. Het arme kind snapte er niks van en was teleurgesteld.
Druk bezig in het Discovery PlaceOm het fiasco van zaterdag te compenseren, zijn we op zondag naar Charlotte gereden, waar we een half jaar geleden voor het eerst de Discovery Place ontdekten. Dit fantastische ‘kindermuseum’ biedt een groot scala aan interessante activiteiten die een wetenschappelijke achtergrond hebben en het is leuk voor kinderen maar ook hun ouders. Tot bijna sluitingstijd hebben we er een geweldige middag gehad. Nova ook, want die kroop en liep overal vrolijk rond en bekeek alles eens mooi op haar eigen manier. Bovendien amuseerde ze zich prima met de vele experimenten, waar ze meestal hartelijk om moest lachen. Wat haar betreft is het al snel goed, zo lang ze maar de gelegenheid krijgt om flink te bewegen. Dit lijkt ons ook een leuke bestemming om samen met de opa’s en oma’s te doen!
Er was overigens ook een exhibitie over mummies, iets wat op Alex veel indruk maakte en waar hij veel over te vertellen had. Maar die uitspraken staan in de eerstvolgende editie van Peuterpraat.
Een poosje geleden hebben we samen met Alex naar de film Madagascar gekeken, over een aantal dieren die uit de dierentuin ontsnappen en zo op het exotische eiland raken. In die film zit een oud nummer dat opnieuw is gezongen door karakters in het verhaal en het is een echte oorwurm, zoals dat heet. Een nummer dat je hoort en dan vervolgens de hele dag in je hoofd blijft zitten. Ook Alex ondervond dat, want vanuit het niets begon hij gisteren ineens ‘I like to move it’ te zingen, de hele dag! Het was verschrikkelijk grappig. De camera heeft het een en ander vastgelegd, hoewel een beduidend minder uitbundige versie dan Alex in zich heeft. Blijkbaar houdt hij zich toch een beetje in als iets voor de eeuwigheid wordt vastgelegd.
Als peuters echt beginnen praten, dan lopen de archieven snel vol met uitspraken die voor hen verschrikkelijk logisch zijn, maar die voor volwassenen soms moeilijk te begrijpen zijn, aangezien de uitspraken uit een context van peuterfantasie komen.
I don’t see it, beestjes in de night. (’s avonds in de auto)
Looks like a meisjesspookkie. (wij snappen deze ook niet!)
I’m a pig in the mud! (aan het spelen met de crib bumper van Nova)
Wij zijn in de speelkamer en doen wat opdrachtjes in een activiteitenboek. Alex moet van een rij dieren aanwijzen welke er anders is dan de andere. We hebben al vissen gedaan, luiaarden en papegaaien. De laatste rij bestaat uit vier kikkers die op een na allemaal naar rechts kijken. Alex heeft moeite om de afwijkende kikker te vinden, dus ik wijs met hem een voor een de kikkers aan.
Ik: “Welke kant kijkt de kikker op? Left or right?”
Alex: “Left.”
Ik: “Goed zo. En deze, welke kant kijkt deze kikker op?”
Alex: (denkt even na) “Right.”
Ik: “Heel goed. En deze kikker, waar kijkt deze naar?”
Alex: “Naar de papegaais.”
Ik kijk met Alex in een kinderencyclopedie over het menselijk lichaam. We bekijken het skelet en ik leg hem uit dat hij ook botten in zijn lijf heeft en waar hij dit allemaal kan voelen. In het boek staat ook een plaatje van het binnenoor, omdat zich daar de kleinste botten in het lichaam bevinden. Ik vertel Alex dat het belangrijk is dat hij elke dag melk drinkt, zodat hij sterke botten houdt. De kleine man laat het even bezinken en concludeert uiteindelijk: “Milk voor sterke oren!”
Als Alex een dag later zijn hoofd stoot aan de muur, volgen er tranen en natuurlijk een kus waar het pijn doet.
“Mama, kusje voor op mijn botje.”
De ‘botjes’ hebben zodanig veel indruk gemaakt, dat Alex, als hij in een boek over treinen kijkt, begint te praten over de botjes van de trein. Ik vertel Alex dat treinen niet echt botten hebben. Alex kijkt naar de afbeelding van een blauwe trein. Zijn conclusie? “Trein heeft blauwe botjes!”
Ook de auto wordt aan een analyse onderworpen: “De auto heeft three botjes.”
Daar is een skyscraper up in the air.
Ik ben Alex aan het uitleggen over optellen. Met behulp van autootjes laat ik hem zien hoe 1+1=2. Bij een iets moeilijke som laat ik hem 1 auto zien en 3 auto’s en vraag hem om op te tellen. Alex:”one, one, two, three!”
Alex, nadat ik hem vraag of het gelukt is op het potje:”de piemel is leeg!”
Nova heel blij en trots van Alex op de potje.
We kijken naar oude fotos van Alex in de zandbak.
Ik: “Alex doet niets zo graag als in de zandbak spelen en graven…”
Alex: “En poepen!”
Kijk mamma, a real rainbow. (Over zijn tekening.)
Alex is driftig op zoek naar schoenen en een jas. Hij wil direct naar buiten. Als ik hem vraag wat hij buiten gaat doen, roept hij: “Science!” (=wetenschap)
Ik: “Wat voor presents wil Alex van Santa?”
Alex: “Struction!”
Ik” “En wat nog meer?”
Alex: “Crusher.”
Ik: “En wat nog neer?”
Alex: “Presents voor Nova.”
Ik: “Wat zijn leuke presents voor Nova, denk je?”
Alex: “Kleine presents.”
Peperazzi Blog 