Categorie: Alexander

De zomervakantie duurt hier erg lang, net geen drie maanden, en een bekend probleem is dat kinderen die tijdens deze periode niks ‘schools’ doen, erg veel van het geleerde weer kwijt raken. Dit wil ik zeker niet laten gebeuren, dus we zijn al vanaf de eerste dag druk in de weer met ons eigen ‘schooltje’.

Op de eerste dag van de vakantie hebben we Alex (en Nova) ingeschreven voor het Summer Reading Program van de bibliotheek. We laten Alex dit jaar voor de ‘independent reader’ gaan, dus zelf lezen. Nu kan hij nog niet echt zelf boeken lezen, maar heel simpele boekjes gaan, met een klein beetje hulp bij het spellen van de woorden, wel. Verder lezen we samen talloze boeken en als het een beetje meezit, hebben die boeken een bepaald thema.

Tijdens de eerste 10 dagen van de vakantie hebben we gewerkt rond het thema ‘insecten’. Dat betekent dat we elke dag wel een of ander insect geknutseld hebben: een lieveheersbeestje geschilderd op een kei, een vlinder gemaakt van een gekleurde koffiefilter, een bidsprinkhaan van kralen en chenille, een libelle van geschilderde plastic messen en lepels en nog zo’n aantal van die dingen. Op internet heb ik bovendien een heleboel activiteiten gevonden rondom insecten: schrijven, tellen, kleuren, knippen, plakken, reeksen afmaken, verschillen zoeken… genoeg om ons iedere dag wel even mee bezig te houden. Natuurlijk hadden we in de bieb bijbehorende boeken meegenomen, verhaaltjes met insecten in de hoofdrol, maar ook een insectenencyclopedie. Die laatste kwam mooi van pas toen we een wandeling hebben gemaakt op de Cottonwood Trail, waar we foto’s van insecten hebben gemaakt en die met de encyclopedie geidentificeerd, uitgeprint en in een zelfgemaakt ‘bug book’ geplakt. Alex heeft overal bijgeschreven om welk insect het precies gaat. Het eindresultaat mag er zijn! Als afsluiter hebben we naar de film Microcosmos gekeken, een closeup van vele verschillende insecten ergens in een weide op de wereld. Dat maakte nog aardig wat indruk.

Afgelopen dinsdag zijn we met een nieuw thema begonnen en ook dat spreekt tot de verbeelding van onze kleine man. Het gaat namelijk om dinosaurussen, en zeg nou zelf, wat is daar niet interessant aan? De insectenboeken zijn in de bieb omgeruild voor dino-boeken en het door Lonely Planet uitgegeven ‘How to become a dinosaur hunter’ hebben we zelfs al gekocht omdat het zo boeiend (en leuk!) is. We hebben inmiddels al een diplodocus gemaakt, een Argentinosaurus, een dino-skelet, fossielen en een baby-dino die uit het ei komt. We hebben een dino-voetafdruk gemaakt en kijken naar de documentairereeks ‘Walking with Dinosaurs’ van de BBC. Alex vreet alle informatie op en krijgt er geen genoeg van. Ook lezen we elke dag een heel stuk in dino-boeken en hij maakt al volop plannen om, als hij groot is, samen met papa op zoek te gaan naar dinosaurusbotten.

Nova wil natuurlijk graag meedoen dus wanneer zij uit school komt, proberen we een activiteit te doen die zij kan meemaken. Ze vindt het minstens zo interessant, al is sommige informatie voor haar nog wel wat moeilijk. Maar knutselen, knippen en plakken kan ze als de beste, en dat is als je 3 bent, ook al heel wat waard!

Ik denk dat in Nederland de schoolbanken nog een paar weken gevuld blijven, maar hier is het gedaan met school. Het eerste schooljaar van Alex, zijn Pre-K jaar, zit erop en vanmorgen is hij ‘afgestudeerd’. Tijdens een informele ceremonie, waarbij de kinderen overigens wel in een zogenaamde ‘cap’ en ‘gown’ verschenen, hebben Alex en zijn klasgenoten laten zien wat ze het afgelopen jaar allemaal geleerd hebben. Natuurlijk hebben we het allemaal vastgelegd, wat nog niet eenvoudig is als je helemaal in de verkeerde hoek zit en je kind in de meest ongelukkige positie staat om te filmen. Maar goed, we hebben ons best gedaan en hopelijk krijg je toch een beetje een idee wat zich heeft afgespeeld.

Alex heeft overigens gemengde gevoelens over de vakantie. Hij gaat zijn juffen en klasgenootjes zeker missen en hij kijkt nu al reikhalzend uit naar Kindergarten, het eerste officiele leerjaar (Pre-K is iets vrijwilligs) en tevens het begin van lange schooldagen, elke dag van half 8 tot 2 en ongetwijfeld met heel wat meer huiswerk dan dit jaar het geval is geweest. Deze mama gaat tijdens de zomervakantie nog eens extra genieten van haar kleine man, die ineens niet meer zo klein is. Maar o, wat zijn we trots op hem!

Vrijdagavond, zo tegen 8 uur, kondigden we aan dat het bedtijd was en Alex, die een obsessie heeft met in alles het beste zijn (als eerste de trap op, als snelste rond de tafel rennen, het hoogste kunnen springen etc.) spurtte direct richting de trap. Wij zaten nog in de speelkamer en hoorden binnen enkele seconden een luide ‘bonk’. Het was een vreemd geluid en terwijl we ons afvroegen wat het in vredesnaam was, kwam een onthutste Alex met een blik vol paniek en wanhopig zwaaiende armen terug de speelkamer in. De combinatie van de knal die we net gehoord hadden en zijn gedrag betekende dat hij gevallen was, maar hoe en wat, dat bleef aanvankelijk een beetje vaag want Alex kon nauwelijks uit zijn woorden komen. Er was op het eerste oog niets aan hem te zien, behalve dan wanhoop. Gevraagd waar de pijn was, wees hij naar zijn kin. Mama keek eens van dichtbij en zag eerst niks… maar toen… begon het bloed te stromen. Het was een snee, een enorme jaap en vooral heel diep. Oh oh… dat was met een pleister waarschijnlijk niet op te lossen. Alex was tijdens het rennen uitgegleden en met zijn kin op een bijtafel terecht gekomen. Een bijtafel met een glazen plaat in het midden waar hij precies op de rand gevallen was, met een diepe snee tot gevolg.

In enkele minuten tijd hadden we beide kinderen in de auto en waren we op weg naar de eerste hulp. Alex hield een natte, koude doek onder zijn kin en Nova constateerde dat haar broer een ‘booboo’ had. Bij de eerste hulp ging alles vlot. Snel door triage en direct naar een behandelkamer. Natuurlijk komt er een parade aan verplegers en dokters voorbij en iedereen wil horen wat er precies gebeurd is. Gelukkig was Alex het babbelen niet verleerd en voorzag hij iedereen van het gevraagde commentaar. Al het personeel moest met hem lachen; hij is natuurlijk een vrolijke en enthousiaste verteller. Er werd het nodige gecontroleerd: was hij het bewustzijn niet verloren, was het glas in de tafel kapot gegaan, had hij pijn hier of daar? Gelukkig was het alleen de jaap in zijn kin en tja, daar moesten toch echt een paar hechtingen in.

Een verpleegster drenkte een watje in een medicijn om het gebied rond de wond te verdoven. Dat duurde wel een tijdje en tussendoor kwamen ze controleren of het gebied al gevoelloos genoeg was. Toen dat zo was, kreeg Alex twee flinke prikken lidocaine in de wond gespoten en dat was aan zijn gezicht te zien geen pretje. Maar heel dapper, hij heeft geen traan gehuild ondanks dat het geen fijne zaak was. Door de lidocaine voelde hij gelukkig echt niets meer en kon de wond schoongemaakt worden en uiteindelijk gehecht. Vier stuks erin, dus we zullen zien wat dat voor een litteken zal opleveren. Daarna kwamen de verplegers weer terug om de wond te dresseren, creme erop, pleister erbij en daarna hop, weer naar huis. Zaterdagmorgen zag het er gelukkig al een stuk beter uit en Alex heeft ook niet meer geklaagd over pijn. De tijd zal uitwijzen of hij zijn lesje geleerd heeft wat betreft rennen in huis…