Spring has sprung, zeggen ze hier als het lenteweer de kop opsteekt en we kunnen wel zeggen dat het zover is. Na een goede week lekker weer met temperaturen van 24 tot 26 graden, zijn we de 30 graden inmiddels gepasseerd. Het is een lange winter geweest die bijna meteen overgaat in de zomer, maar tja, wat doe je eraan?
Het afgelopen weekend hebben we van het lenteweer geprofiteerd door samen met vrienden onze nieuwe barbecue in te wijden. Het was perfect buiten, lekker maar nog niet te warm, heerlijk weer om buiten te eten en voor de kinderen om te spelen. En we kunnen melden dat onze nieuwe barbecue het prima doet! Dus wie eens zin heeft…
Ring werpen op Biltmore
Zondag zijn we naar Biltmore geweest om te zien hoe de tuinen in Asheville erbij lagen. Eerlijk gezegd viel het een beetje tegen; de meeste tulpen waren al weg en er was niet veel voor in de plaats. Hier en daar een hyacint of een narcis, maar de azalea’s lieten zich nog helemaal niet zien, terwijl die enkele weken geleden, toen we aan de kust waren, al zoetjesaan die bloei begonnen te raken. Desondanks was het toch heerlijk ontspannen op het grote landgoed en hebben de kinderen lekker gespeeld en gerend in Antler Hill Village. De terugreis was erg rustig met twee slapende kinderen op de achterbank.
Al lekker bij de watertafel
Op maandagmorgen ben ik met Nova bij de kinderarts geweest, een routine controle omdat ze twee jaar is geworden. Alles zag er goed uit, alles wat ze zou moeten kunnen, kan ze makkelijk! Ze is nu 84 cm lang en 10,5 kilo; dat betekent dat het gewicht dat ze de afgelopen weken was kwijtgeraakt weer terug heeft. Dat is niet echt een verrassing, want de laatste dagen eet ze als een bouwvakker!
Oh, en dan nog een klein toetje: tijdens ons laatste bezoek aan het voorleesuur in de bieb is ondergetekende even geinterviewd voor de krant en zijn er veel foto’s gemaakt van de kinderen tijdens het voorleesuur. Onze kleintjes staan in de krant vandaag!
Met een zieke Alex kwamen onze plannen om naar Charleston te gaan even op losse schroeven te staan. Zijn koorts varieerde per uur, soms bijna niks en soms loeiheet en zo bleef dat maar doorgaan. Op vrijdag leek hij weer iets levendiger te zijn dus boekten we een hotel in de nabijheid van Charleston voor 2 nachten. En zaterdagmorgen om half 10 vertrokken we! Voor ons was het al weer 5 jaar geleden dat we er geweest waren, voor opa en oma was het helemaal nieuw. En voor de kleintjes natuurlijk ook, want die bestonden 5 jaar geleden nog niet eens. Ergens halverwege stopten we bij een McDonalds voor de lunch, en dat is het vermelden waard, want het is toch echt heel wat als je opa bij de Mac naar binnen krijgt.
Bij de stallen van Old South Carriage tours staan ze ons al op te wachten.Een boot boven de bar ziet er best gezellig uit. Het plafond is ook typisch voor deze streek.
Om half 2 ’s middags parkeerden we bij het bezoekerscentrum in hartje stad en wandelden we zo eens wat rond om te zien wat er allemaal te doen was. Het was heel mooi weer om te zien, maar de wind blies vrij koel, dus toch maar de vesten aan. We bekeken de buurt rondom Market Street (het toeristenmekka voor souvenirs) en boekten een rit met een paardenkar. Met twee jolige tourleiders gingen we op stap en vergaapten ons aan de pracht en praal van deze stad aan de kust. Trouwe bloglezers (met een erg goed geheugen) herinneren het zich misschien nog, maar ik zal het nog eens vertellen: deze stad brengt de tijden van het oude zuiden, welbekend uit Gone With The Wind en de serie North and South, helemaal tot leven. Mede dankzij de levendig vertellende gidsen kun je je een aardig beeld vormen bij het leven van weleer. Charleston is een van de oudste stukken van de USA, dus veel ouder dan hier wordt het niet.
Na de karrentocht zijn we gaan eten bij de Noisy Oyster, een gekend restaurant in Charleston, waar opa en oma een heerlijke salade hebben gegeten, Rob een gumbo en Joyce een stuk tonijn met sesamkorst. De kinderen, allebei zonder verschrikkelijk grote eetlust, hebben een beetje zitten rommelen met een mini-pizza. Als toetje een heerlijk stukje taart, key lime pie voor opa, witte chocolade cheesecake voor oma en wij hebben met z’n vieren een stuk van de vijflaagse chocoladetaart op. O, wat was het lekker! Omdat het restaurant vooral visgerechten serveert, is het ingericht met veel nautische elementen, zoals een omgekeerde roeiboot boven de bar en grote schepen aan de muur.
Na het eten zijn we rustig teruggewandeld naar het bezoekerscentrum waar de auto geparkeerd stond, Het is nog zo’n 20 minuutjes rijden naar het hotel waar we in de lobby nog een kopje koffie pakken. Zoals te verwachten is het niet de kwaliteit koffie die we thuis gewend zijn, maar soms moet je genoegen nemen met wat je hebt. Het blijkt nog een heel klus om de kinderen in bed te krijgen. Met de lichten en de televisie uit valt Alex uiteindelijk om 21.00 in slaap in zijn grote hotelbed. Nova, in haar reisbedje, doet er aanmerkelijk langer over en laat zich op geen enkele manier overhalen om te gaan slapen. Wat een nachtbraker!
Fraaie plaatjes aan de kust van Charleston.
Op zondag rijden we terug naar het hart van Charleston, maar deze keer parkeren we een stuk dichter bij zee. We lopen de haven in waar een enorm cruiseschip wordt volgeladen met talloze passagiers. Het is een schitterende dag en je kijkt een eind weg over het water. In de zee springen de dolfijnen vrolijk omhoog, alsof ze ook even van de zon komen genieten. Het is duidelijk lente! De palmetto’s glanzen in het zonlicht en we kuieren op ons gemak tussen de fraaie gietijzeren bankjes, de kustlijn en de riante huizen. Alex en Nova hebben reuze lol met de grote fonteinen die hier liggen en de bloembakken waar ze omheen kunnen rennen. Een fontein is in de vorm van een grote ananas; dit fruit staat symbool voor gastvrijheid en het ziet er bijzonder vrolijk uit. Het is het lievelingsfruit van Alex dus hij wil maar al te graag bij de fontein op de foto. De klok is in de afgelopen nacht verzet, dus het is een uur later dan ons gevoel ons zegt. Na onze wandeling gaan we terug naar de auto om naar de Magnolia Plantation te rijden.
Wie zou hier niet willen wonen?
Een plantation is tegenwoordig een zeer indrukwekkend landgoed, maar er zit veel geschiedenis aan. Deze plantations waren vroeger de huizen van rijke blanken waar ze vele slaven in dienst hadden om katoenplantages en rijstvelden te bewerken. Tegenwoordig bestaat slavernij natuurlijk niet meer, maar je kunt je tijdens een bezoek als dit eenvoudig voorstellen hoe het leven er destijds moeten hebben uitgezien. Zelfs in de vroege lente is het al weelderig groen, de eeuwenoude eiken zijn behangen met Spaans mos en narcissen en zelfs azalea’s bloeien. Met een ‘treintje’ maken we een rondrit door het moeras dat bij het landgoed hoort. Hier komen we vele dieren tegen: schildpadden, ibissen, blauwe reigers, meerkoetjes (die hier alleen in de winter te vinden zijn) en een heleboel alligators, zelfs eentje pal naast de weg. Het is een schitterend natuurgebied en het is indrukwekkend om zoveel dieren van dichtbij te zien. De dijken waar we overheen rijden zijn in het verleden aangelegd door de slaven die op de plantage woonden, dat kan geen eenvoudige klus zijn geweest!
Gelukkig ligt er wel een gezellig tuintje bij.
Elders op het terrein, een eindje bij het magnefieke herenhuis vandaan, liggen de pietepeuterige slavenvertrekken, die een beeld schetsen van het leven op de plantation. Hoewel je de huisjes alleen mag bezoeken met een gids, staan de deuren wagenwijd open, is er niemand in de buurt en krijgt opa dus de gelegenheid om alles uitgebreid te bekijken. Het zorgt er in ieder geval voor dat je de moderne gemakken weer eens leert waarderen, want het leven van de slaven is niets om jaloers op te zijn. Op het terrein kunnen we gelukkig iets eten zodat we van een late maar smakelijke lunch genieten onder een reusachtige eik, een idyllisch hoekje waar elk moment een dame in een hoepelrok voorbij zou kunnen komen.
Van de Magnolia Plantation is het terug naar het hotel waar Nova eindelijk in slaap valt, een erg ongelukkige tijd. We drinken er een kopje koffie en als de kleinste eindelijk wakker is, gaan we op pad voor een diner. Het wordt een hapje bij een Aziatisch buffet, waar iedereen naar hartelust verschillende gerechten kan proberen. De Toys R Us, die op hetzelfde terrein ligt, is helaas al dicht als we weer buiten komen. Alex moet dus nog even wachten op de grote bulldozer die hem door opa en oma is toegezegd (en hij herinnert ons er regelmatig aan, zodat we het toch vooral niet vergeten). Eenmaal terug in het hotel is het slapen gaan wederom dramatisch; Alex is uiteindelijk om 21.15 plat, maar Nova brult tot na 23 uur de tent bij elkaar. Ze bonkt met haar bedje tegen de muur en we hopen maar dat de kamer naast ons niet bezet is.
Dat ziet er interessant uit.
Maandagochtend is het verrassend genoeg Nova die om 7 uur wakker is en Alex die we om half negen echt wakker moeten maken. We willen het aquarium nog bezoeken voordat we weer teruggaan naar huis. Het is vandaag wel warm maar volledig bewolkt, dus we hebben er goed aan gedaan om onze buitenactiviteiten op zondag te plannen. Omdat het maandag is, is het lekker rustig in het aquarium en kunnen we alle tanks goed bekijken. Er zijn diverse demonstraties, o.a. met een duiker, en Alex mag nog ergens een slang aaien en een heremietkrab aanraken. De dierenverzorgers hebben alle tijd om te vertellen en uit te leggen. Behalve vissen zijn er ook reptielen en vogels te zien, men heeft in het aquarium ook veel aandacht voor dieren die specifiek zijn voor dit deel van het land zodat mensen kunnen leren over hun eigen omgeving en hoe ze, door kleine veranderingen te maken, op een positieve manier het leven van deze dieren kunnen verbeteren.
Van het aquarium rijden we naar een outlet center in de buurt die op de route naar huis ligt. Alex heeft tijdens het weekend veel geklaagd over zere voeten, dus we komen er achter dat hij uit zijn schoenen is gegroeid. Met twee paar nieuwe schoenen is hij zeer tevreden! We lunchen en laten de kinderen een aantal ritjes maken in de vele attracties die hier staan, daarna is het een lange ruk van bijna 3 uur om weer op tijd in Spartanburg te zijn voor de zwemles van Alex. We halen het en hebben zelfs nog tijd om eerst een kop koffie te drinken bij Starbucks!
Jammergenoeg is het leuke weekend al weer voorbij. En wat ook jammer is, de volgende dag wordt Nova wakker met koorts en wil ze niks, niks, niks, alleen bij mama hangen. Ze slaapt in anderhalve dag precies 3 uur, eet niet en drinkt alleen wat sap. Doffe ellende! Dat is dus pech voor opa en oma, dat allebei de kinderen ziek zijn terwijl ze op bezoek komen. Gelukkig hebben we desondanks toch een heleboel kunnen ondernemen en zijn het twee heerlijke weken geweest, die vandaag helaas, helaas, helaas alweer tot een einde komen. Het aftellen naar het volgende bezoek begint alweer!
Het voordeel van ziek zijn als oma er is.Nee hoor, dit mannetje is vandaag echt nog niet beter.
Arme Alex. Net nu opa en oma er zijn, is hij ziek. De school belde woensdag net voor de middag dat hij koorts had en inderdaad, hij was erg warm. Gek genoeg heeft hij ’s middags levendig zitten spelen met zijn nieuwe Chuggington treinenset, alsof er niks aan de hand was. Maar tegen 5 uur liepen de rillingen ineens over zijn lijf en was hij echt niet fit. ’s Avonds dan maar niet zwemmen en ook nauwelijks gegeten, daarna met een koortsremmer achter de kiezen naar bed. Zonder enig protest, dus dan weten we zeker dat onze jongeman zich niet lekker voelt. Vannacht om 1 uur stond hij naast ons bed, hij wilde graag een beetje sinaasappelsap en een stukje peperkoek met ‘sprinkles’. Kortom, hij ijlde een beetje. Alex heeft een uur lang bij mama in bed gelegen en hij was gloeiend heet. Op een gegeven moment zei hij: “Mama, jouw bed is een beetje warm.” Dus toen maar weer terug naar zijn eigen bed, waar hij tot vanmorgen half 8 geslapen heeft. De koorts was flink gezakt en Alex zat weer vol leven, maar in de loop van de ochtend merkten we toch dat het behoorlijk op en neer gaat met hem, af en toe levendig, maar ook weer rillingen en lodderogen. We zullen nog even moeten afwachten of we dit weekend naar Charleston toe kunnen. Duimen maar!
Als ik denk aan de relatief natte dagen in de afgelopen twee weken, is het moeilijk voor te stellen dat we vorig weekend plotseling te maken hadden met sneeuw. Het was voorspeld, een ‘winterse mix’, maar toen we zaterdagochtend wakker werden, waren de temperaturen een eind boven nul en we gingen er dus vanuit dat het wel nat zou worden maar niet wit. Het zou niet de eerste keer zijn dat de weermannen het mis hadden.
Desondanks besloten we onze boodschappen ’s morgens te halen. Voor het geval dat. Even na een uur ’s middags begon het voorzichtig te druppelen en toen we de boekhandel uitkwamen, leek dat ons een goed moment om naar huis te gaan. Dat is ongeveer 15 minuten rijden en jawel, onderweg naar huis veranderde de regen in… sneeuw! De temperatuur knalde in geen tijd omlaag en van achter de ramen in het kantoor en de kamer keken we met de kinderen hoe de wereld heel snel veranderde in een winterwonderland.
Een sneeuwmannetje
Het was Nova’s eerste kennismaking met sneeuw en nog terwijl het viel, toch een centimeter of 7 in een uurtje tijd, stonden we buiten in dikke jassen en laarzen. Het was perfecte sneeuw, het plakte mooi zodat je er vanalles mee kon maken. Alex speelde ermee alsof hij nooit anders deed en lachte zich krom als er weer een sneeuwbal door de lucht vloog. Nova vond het aanvankelijk niet zo super, ze wees naar de achterdeur en riep ‘daar!’. Maar we lieten haar even wennen aan het idee en al snel werd ze aangestoken door de lachsalvo’s van haar broer. Even later stond ze met net zo veel smaak haar eigen sneeuwballen te gooien, totdat haar blote handjes pijn gingen doen en het alsnog tijd werd om naar binnen te gaan.
Het was een zeer bijzondere ervaring, want daags ervoor stonden de kinderen nog op de blote voeten in de tuin en na 24 uur was de sneeuw weer helemaal verdwenen, alsof het nooit gebeurd was. Maar het was prachtig om te zien, leuk om mee te maken en heerlijk om mee te spelen. Toch nog een winters tintje aan dit anders warme seizoen!
Na een pauze van twee maanden is Alex weer terug in het (zwembad)water. In december worden nooit lessen gegeven en in januari was hij in heel Spartanburg het enige kind dat zich had ingeschreven voor zwemles en tja, voor slechts een deelnemer rendeert het niet een zwemleraar in te huren. Dus we waren even benieuwd of Alex het zwemmen nog steeds leuk vindt en hoeveel hij er van onthouden had.
Welnu, er was weer een nieuwe badmeester in dienst en hij was direct erg onder de indruk van wat Alex allemaal liet zien! Ook Alex stuiterde van de adrenaline toen hij het zwembad weer zag, de liefde was absoluut nog niet over. Met gemak en enthousiasme ging hij talloze keren kopje onder en met name zijn vrije slag is al erg goed ontwikkeld. Waar Alex nu aan moet werken is het opbouwen van uithoudingsvermogen zodat hij langere stukken kan gaan zwemmen. Wij nemen ons petje af voor onze boef!
Nova heeft een boekje ontdekt vol Nederlandse kinderliedjes, die ze keer op keer wil horen. Alex pikt er, gewild of ongewild, toch het een en ander van op. Dat blijkt wel als ze samen op de bank in het boekje kijken en Alex van een aantal liedjes een stukje zingt. Nova kijkt geduldig mee en ziet in haar broer een groot zangtalent. Alex raakt af en toe wel in de war, met name bij Hansje Pansje Kevertje, in het Engels beter bekend als Itsy Bitsy Spider. Hij maakt er dan ook een prachtige mengelmoes van.
Het is dit jaar weer een bijzonder milde winter, want ook vandaag piekt de thermometer op 23 graden. Dit komt ons morgen echter duur te staan, want door de warme, vochtige lucht gaan er ernstige problemen ontstaan met een groot weersysteem dat momenteel nog elders boven het land is (en daar huishoudt). We moeten rekening houden met een aardige kans op tornado’s en dat is het vervelendste wat je kunt hebben, want in tegenstelling tot een orkaan kun je ze niet of nauwelijks voorspellen en als het zover is, heb is misschien maar een minuut of twee om jezelf in veiligheid te brengen.
Maar goed, zover is het gelukkig nog niet. Eerst nog wat beelden van een ongebruikelijk milde januarimaand. Alex bestuurt zijn bobcat inmiddels heel vakkundig (zeker ten opzichte van een jaar geleden) en hij rijdt lekker door de achtertuin in zijn bolide.
Als we ’s morgens uit bed komen, staan we natuurlijk niet meteen buiten. Het is dan meestal eerst tijd voor een aflevering van Go Diego Go, het neefje van Dora The Explorer. Nova is er helemaal weg van en zingt graag mee. De afleveringen zelf bestudeert ze alsof ze er later een werkstuk over moet maken. Het is mooi om te zien hoe intens ze er naar kijkt!
Nova is een heus dametje aan het worden en ze laat zich doorgaans van haar beste kant zien. Af en toe piept er wat diva-gedrag tevoorschijn, maar dat bewaart ze meestal voor thuis. Zo’n keurig meisje verdient een bijpassend bericht, dus ik heb twee filmpjes waar Nova de hoofdrol speelt.
In het eerste filmpje is ze druk in de weer met foam stickers plakken, iets waar ze haar fijne motoriek flink mee oefent. En oefening baart kunst, want ze kan er al aardig mee uit de voeten. Het tweede filmpje is de kleine koningin op haar nieuwe troon, een geweldige stoel in de vorm van een naaldhak, waar ze lekker op kan zitten als ze een van haar vele boekjes leest. Alex profiteert er ook van, want hij vindt de doos prachtig en is inmiddels druk in de weer om het hele ding te beschilderen.
Het weekend was bijzonder warm voor de tijd van het jaar, 24 graden maar liefst! Niet wat je verwacht in het tweede weekend van het nieuwe jaar. Jammergenoeg was het wel zeer zwaar bewolkt en leek het steeds te gaan regenen, wat, op anderhalve spetter op zaterdag na, uiteindelijk niet gebeurde. We kozen er dus voor om dicht bij huis te blijven en zo werd het een weekend met van alles een beetje.
Door de tuin roetsjen garandeert lachsalvo’s.
Op zaterdag kwam de klusjesman eerst twee uurtjes werken aan de badkamer. In die tijd hebben we zelf flink opgeruimd en gepoetst, ook wel eens prettig om te doen en bovendien noodzakelijk. Rond het middaguur reden we naar Gaffney, om daar te zoeken naar winterkleren voor het volgend jaar. Er is niet zo vreselijk veel meer te vinden, dus ik heb denk ik net iets te lang gewacht. Gelukkig heb ik toch nog wel het een en ander gevonden (in totaal 350 dollar bespaard) en hopelijk komen we hier en daar nog wel eens wat tegen tijdens de volgende superuitverkoop. Jammergenoeg worden kleren voor jongens steeds saaier naarmate ze groter worden. Ik heb voor Alex gezocht naar kleren in maat 5T en XS en er is weinig meer te vinden met treinen en machines. Een streepje hier, een ruitje daar, een knoopje of een logo, maar dan heb je het wel gehad. Gelukkig zijn de pyama’s wel nog erg uitbundig. Op de weg terug zijn we gestopt bij Publix en Costco en zo was de middag al weer een heel eind om. ’s Avonds hebben we nog lekker gedanst met de kinderen in de speelkamer, dat vinden ze geweldig!
Nova’s kamer krijgt er iets leuks bij.
Op zondag was het weer precies hetzelfde, dus we zijn na een luie ochtend naar Greenville gereden. Bij meubelzaak Rooms To Go hebben we voor Nova een stoel gekocht, eentje die we al een poosje op het oog hebben maar die nu in de aanbieding was. Volgende week dinsdag wordt hij geleverd dus we zijn erg benieuwd wat ze er van zal vinden. Nova viel daarna in de auto in slaap, dus bleef er van ons plan om naar de speeltuin te gaan ineens niets meer over.
Onder enkele lagen verf zit een leuk bureautje verstopt.
In plaats daarvan heb ik ’s middags in de tuin aan een bureautje gewerkt dat ik aan het opknappen ben, terwijl de kinderen lekker aan het ravotten waren met alles dat de achtertuin te bieden heeft. Het was af en toe wel een klus om ze bij de natte verf vandaan te houden, maar gelukkig rende Rob dan met ze door de tuin om T-rex te spelen. Een bezig weekendje dus, en nu maar hopen dat de zon zich weer snel laat zien. Hoewel… voor de komende week staat bijzonder veel nat weer op het programma. Bah!
Peperazzi Blog 