Omdat we vandaag precies 12 jaar bij elkaar zijn, zijn we lekker luxe gaan lunchen in een Teppanyaki restaurant. We dachten dat het twee vliegen in een klap zou zijn, want de meeste mensen kennen dit type restaurant wel: de kok komt aan tafel aan een grote grilplaat het (heerlijke) eten live bereiden. Dit gaat met de nodige show en de kinderen hebben doorgaans erg weinig geduld om aan tafel te zitten. Door het entertainment zouden zij geboeid zitten te kijken terwijl wij op ons gemak van een heerlijk hapje genieten.
Tja. Dat lukte dus niet helemaal. Als ‘openingsnummer’ begon de kok met een stevige vlam en Alex vloog daarop van tafel af en Nova zette het op een brullen. Ze wilde direct uit de kinderstoel vandaan. Het kostte de nodige moeite de kinderen ervan te overtuigen dat het echt allemaal veilig was en ze rustig aan tafel konden blijven zitten. Ook bij de 3 of 4 daarop volgende ‘vuurshows’ raakten de kinderen licht in paniek. Alex zat het geheel voortdurend met grote ogen te bekijken (ook als er geen vuur was) en het filmpje bij dit bericht is geschoten op het enige moment dat ze een beetje rustig aan tafel waren. Het eten was echt heerlijk, maar ik vrees dat het nog een paar jaar zal duren voordat we dit nog eens ondernemen…
Vorige week zijn we in de speeltuin geweest waar ik precies drie kleine filmpjes heb kunnen maken voordat de batterij van de camera leeg was.
In de speelkamer zijn de ukkies regelmatig in de weer met het spel ‘Perfection’. Hoewel ze weten hoe ze het moeten spelen, vinden ze het doorgaans veel leuker om er hun eigen draai aan te geven. š
Sinds Alex twee weken geleden begonnen is op school is hij helemaal in de wolken van zijn ‘rainbow school’ (de naam die hij de school zelf gegeven heeft en stug blijft volhouden). De juf is dik tevreden en hoewel voor Alex het vroege opstaan erg moeilijk is, gaat hij met veel plezier en zonder mopperen steeds op pad. Als mama hem om 10.30 weer komt ophalen, staat hij altijd met een grote glimlach en zijn rode tas klaar.
Gisteren, vrijdag, was het al tijd voor het eerste evenement op de school, de Back to School bash. De school haalt dit jaar tijdens diverse zogenaamde fundraisers geld op ten behoeve van de bouw van een school in Nicaragua, een zoveelste voorbeeld van het internationale karakter van Hendrix. Er werd voor de Back to School bash geen toegangsgeld gevraagd maar een vrijwillige donatie en verder waren er diverse versnaperingen te koop voor een dollar per stuk.
Heerlijk aan het spelen!
We hadden de kindjes al diverse keren verteld over het ‘feest’ dat vrijdagavond zou zijn en ondanks dat ze allebei de dag weer zonder dutje waren doorgekomen en rond half zes dus behoorlijk moe waren, bleven ze enthousiast en wilden ze er graag naar toe. Toen we parkeerden herkende Nova direct waar we waren. “Ate tool?” Ze dacht eventjes dat ze nog een keer naar school ging die dag en riep alvast “Nova mama!” Maar toen ze twee tellen later de springkussens en andere dingen zag, was het natuurlijk allemaal goed.
Ondanks hun grote honger hadden ze amper tijd voor of interesse in hun pizza en wilden ze direct aanschuiven in de rijen voor de speeltoestellen. Alex wilde naar de opblaasbare hindernisbaan en Nova een recht-toe-recht-aan springkussen, waar ze binnen een minuut weer vanaf wilde. Alex vloog zonder problemen door de hindernisbaan heen en wilde meteen nog een keer. Omdat de springkussens nog wat moeilijk waren voor ons moppie van 2, ben ik met haar naar de gewone speeltuin gegaan zodat Alex om zijn gemak nog eens over de hindernisbaan kon.
Na enige tijd in de speeltuin bedacht Nova ineens dat ze papa en Alex miste en wilde terstond naar ze toe. Ze waren niet meer bij de hindernisbaan en rondkijkend had ik wel een idee waar ik ze kon vinden: in de rij voor een draaitoestel. En jawel, daar stonden ze, Alex vol verwachting. Nova begon direct te wijzen en wilde er zo inspringen, maar we moesten toch echt nog eventjes wachten. Toen ze eindelijk aan de beurt waren, pakte Alex Nova bij de hand en renden ze samen naar een karretje toe. Alex klikte Nova vast met een riem en daarna zichzelf. Draaien maar! Ze vonden het fan-tas-tisch en hadden nog wel tien in de rondte gewild, maar de rij was erg lang. Dan maar iets anders doen.
Met zo’n grote broer kom je er wel.
We kozen voor het toestel met de kortste rij, een springkussen in de vorm van een obstakelparcours. Alex en Nova stonden hand in hand vol spanning te wachten. Eindelijk mochten ze erop! Ik had Alex gevraagd om goed op Nova te passen omdat ze nog klein is (en ik had ook gezien dat alle andere kinderen op het toestel al een stuk groter waren en de ervaring bij het vorige springkussen lag nog vers in het geheugen). Samen doken ze er snel bovenop en Alex liet Nova niet alleen. Van buitenaf konden we op bepaalde plaatsen door een gaas kijken en zo de kleintjes in de gaten houden. Nova deed goed mee met haar broer tot ze bij een ‘trap’ kwamen naar de glijbaan toe. Het was voor Nova nog te moeilijk om daar zonder hulp tegenop te klimmen. Na enkele pogingen waren er twee oudere meisjes die Nova een zetje probeerde te geven, maar helaas, zonder resultaat. Alex klom vervolgens de trap op en we dachten dat zijn geduld op was, maar niets was minder waar. Bovenaan de trap ging hij op zijn buik liggen, stak zijn hand uit naar Nova toe en trok haar aan haar arm
Dat is een behoorlijk ijsje voor een dollar!
omhoog. Daarna roetsjten ze met de grootste lol van de glijbaan af. De mensen die het zagen waren erg vertedered door de kleine grote broer die zijn zusje zo goed hielp! (En deze papa en mama waren natuurlijk bijzonder trots.)
Na nog een rondje in de speeltuin en een ijsje om het af te leren, was het om 20.00 wel eens tijd om de kinderen in een hoognodig bad te zetten en naar bed te brengen. Door alle opwinding konden ze natuurlijk moeilijk slapen en het duurde nog tot 21.00 voordat het boven eindelijk stil was. Daarna hebben ze tot wel 7.00 geslapen! Nou nou, wat een ‘traktatie’ voor papa en mama…
Vandaag is een erg bijzondere dag want vanaf nu gaat er veel veranderen in ons leven. Alex begint met Pre-K (waarbij de K staat voor Kindergarten), ofwel de kleuterschool. Elke dag mag hij 3 uurtjes naar Ms. Radford en Ms. Pryce in lokaal 303.Ā Zijn school heet Hendrix Elementary alhoewel Alex stug blijft volhouden dat het de Rainbow School is. Hij heeft er al maanden zin in dus ik kan niet wachten om zometeen zijn verhalen over de dag te horen. De eerste weken is vooral kennismaking, maar over niet al te lange tijd krijgt hij huiswerkopdrachten mee. Ja, onze Alex voelt zich een heuse ‘big boy’.
Ineens verandert er veel!
Het schoolse leven heeft natuurlijk gevolgen voor ons als ouders. Behalve het besef (*snik*) dat onze kleine vent ineens een hele meneer aan het worden is, heeft het ook erg praktische gevolgen. Pre-K start om 7:30, dus Rob brengt hem ’s morgens weg, waardoor hij zelf ook een stuk vroeger op zijn werk is (en deze mama wil wedden dat het niet betekent dat hij vanaf nu ook een stuk vroeger thuis is).
Het afzetten gaat in een soort halve cirkel waar de auto’s in de rij staan en de juffen de kleintjes uit de auto komen halen. We hadden ook kunnen kiezen voor transport in de welbekende gele schoolbussen, maar daarvoor vonden we onze uk nog iets te klein en eerlijk gezegd wisten we ook niet of, omdat we zo dicht bij de school wonen, de bus als eerste of als laatste bij ons komt. Elk heeft z’n voor- en nadelen (als nadeel bijvoorbeeld in verschroeiende hitte of plenzende regen op een bepaald punt op de bus wachten, want ze stoppen niet pal voor de deur). Hoe het ophalen gebeurt, kan ik nog niet vertellen, want over een minuut of 20 ga ik Alex pas weer voor het eerst oppikken.
Ook met Nova verandert er veel, want de kleine dame is afgelopen maandag voor het eerst op het kinderdagverblijf geweest. Dat is erg goed gegaan. Ze heeft er ontbeten, buiten gespeeld en aan een knutselproject gewerkt rondom de kleur rood, hoewel ze tijdens het knutselen in slaap is gevallen aan tafel. Het vroege opstaan was haar blijkbaar toch tegengevallen… Ze vertelde honderduit over wat ze allemaal had gedaan op school en oh, wat zat ze te genieten in de schommel toen ik haar kwam ophalen bij juf Jody! Nova is deze week op ‘proef’, drie keer een ochtend en daarna zien we wel of we er drie langere dagen van maken of vijf keer een ochtend. Het gevolg is hoe dan ook dat mama nu af en toe een paar uurtjes heeft om iets te doen zonder voortdurend onderbroken te worden. En hoe zeer ik de kleintjes ook mis, het is na ruim vierenhalf jaar ook wel eens fijn om even op adem te komen. En kijk eens, het lukt ook nog eens om een blog te schrijven!
Update: School is een groot succes! De juf was zeer onder de indruk van Alex, hoe welgemanierd hij is en hoe goed hij oplet en meedoet. Beter nieuws kun je als ouder niet krijgen! Hij heeft met de andere kindjes samen ontbeten, rondgekeken op school (“Mommy, they have an art room in school!”) en ook buiten gespeeld (“De zandbak op de school heeft niet zo veel speeltjes”).Ā Bij het ophalen liep hij met een heel tevreden gezicht vooraan in de rij. Nu hopen dat het zo blijft!
Aan het eind van alle blogberichten zijn er meestal nog wel een aantal filmpjes over die soms in een soort ‘restbericht’ terecht komen. Dit is er ook weer zo eentje.
Het eerste filmpje is geschoten tijdens het Tomato Festival nabij Greer. Dat was vorig weekend en het was toen bijzonder onprettig klef buiten. Er was bijna niemand en er was feitelijk ook niet zo heel veel te doen, althans, niet veel dat met tomaten te maken had. Er stond wel een band te spelen en niet eens zo heel slecht. Met veel animo speelden ze grote hits uit voornamelijk de jaren 70 en het was gewoon zonde dat er maar een handjevol mensen bij het podium stond. Er stond een tentje met wat activiteiten voor kinderen waar we een tijd gestaan hebben om te schuilen voor de schreeuwende zon en daar is ook dit filmpje gemaakt.
Wie zich afvraagt of Nova zich wel vermaakt tijdens de zwemlessen van Alex vindt hieronder het antwoord. Ook als Alex bij zijn groepje is en de les begint, plonst en spettert ze heerlijk door!
Tijdens een regenachtig weekend een aantal weken terug hebben de kinderen zich heerlijk vermaakt in het Discovery Place in Charlotte. Ook daarvan bestaan nog beelden:
De speelkamer blijft bij de kinderen onverminderd populair en ze vinden er steeds nieuwe dingen om te doen. De laatste tijd vermaken ze zich veel met knippen en plakken, of zoals Nova het noemt: “tjip tjip”. In een mum van tijd ligt het tapijt dan bestrooid met miniscule stukjes papier die ze zelf knippen (Alex noemt het ook wel eens ‘sneeuw’). Dit gebeurt met de hoogste concentratie en toewijding en de snippers mogen zeker niet zomaar de vuilnisbak in!
Gelukkig zijn er meer dingen te doen die minder rommel opleveren, zoals onderstaand filmpje bewijst.
De laatste weken hebben we het lekker druk. Alex heeft zwemlessen in blokken van twee weken en we zijn ook bezig met de voorbereidingen voor de start van school. Er moet het nodige aangeschaft worden en hoewel we pas op 14 augustus de officiele lijst ontvangen met datgene wat precies nodig is, kunnen we redelijkerwijs wel aannemen dat dingen als kleurkrijtjes, potloden en lijm vereist zijn. Het brengt weer herinneringen terug van mijn tienerjaren, toen de aanschaf van de juiste schoolagenda heel belangrijk was (en bovendien ook erg leuk)! In ieder geval heeft Alex een bureau op zijn kamer staan met een mooie stoel erbij die hij zelf heeft gekozen. Laat de huiswerkopdrachten maar komen, wij zijn er klaar voor!
Verder dwingen de hoge temperaturen en luchtvochtigheid ons ook tot activiteiten binnenshuis en de liefde voor onze Wii is weer helemaal opgelaaid. Een maand geleden hebben we bovendien de Wii balance board aangeschaft en de Wii Fit software, zodat we heel wat verschillende soorten sport en spel tot onze beschikking hebben. Rob is met name bedreven in skateboarden en kung fu, ikzelf doe graag steps en hoelahoep en sinds kort ook nog Zumba, de kinderen amuseren zich vooral met balansspellen omdat de rest nog wat moeilijk is. Gelukkig zagen we dit weekend een spel voor de Wii met al hun favoriete tekenfilmfiguurtjes erin. Dora, Team Umizoomi en de Bubble Guppies doen diverse dansjes en het is aan de kinderen om dit zo goed mogelijk mee te doen. Ze brengen het er trouwens niet verkeerd vanaf!
Deze zomer is er echt eentje voor de boeken. Ik geloof niet dat we al ooit zo veel water hebben gezien! De afgelopen maand is er een recordhoeveelheid regen gevallen en tjonge jonge, wat komt het soms met bakken uit de hemel! Er zijn vele tientallen centimeters extra water gevallen en bijna elke dag ontvangen we een waarschuwing dat er kans is op overstromingen. Tegelijkertijd zijn de temperaturen ouderwets hoog en met al dat extra vocht is het nog plakkeriger buiten dan normaal. De luchtvochtigheid is torenhoog en dat maakt het buiten bijna onhoudbaar. Overdag is onze buurt uitgestorven, iedereen verschuilt zich binnen.
Ga maar vast naar huis, ik kom een druppel later
Een andere aanwezigheid van water is het zwembad. Elke zondagmorgen duiken we met de kinderen het zwembad in in onze wijk. De kinderen vinden het helemaal geweldig! Buiten dat heeft Alex ook nog van maandag tot donderdag zwemlessen in het buitenbad van het Swim Center. Terwijl hij les krijg, speelt Nova aan de andere kant van het bad; ze springt van de kant in het water, imiteert de zwembewegingen van broerlief, rent door de sproeiers en wacht geduldig tot Alex klaar is en nog even met haar mee speelt. Ook op andere plaatsen komen we het water tegen en zoeken we het op, zoals Reedy River park in Greenville, waar een hotel zit met kleine geisertjes waar de kinderen lekker door het water kunnen banjeren. In de tuin staat onze watertafel en liggen waterbazooka’s klaar waar groot en klein plezier mee kan maken. In de kindermuseums in de omgeving waar we tijdens regenachtige weekenden terecht komen, staat altijd wel een of andere waterattractie, waar Alex en Nova doorgaans kleddernat weer vandaan komen. Kortom, ondanks de regen krijgen ze geen genoeg van al het gespetter!
Het laatste filmpje dat op de blog verschenen is, dateert alweer uit april, dus hoogste tijd om wat bewegende beelden toe te voegen! Dit bericht zal de komende dagen groeien met filmpjes die we nog op onze camera’s hebben staan maar die tot op heden nog niet gepubliceerd waren. Het maken van filmpjes is een zeer tijdrovende bezigheid, dus vandaar dat het af en toe wat langer duurt.
Een nieuwe dag, een nieuwe uitdaging. Hoe krijgen we de kinderen in beweging in deze hitte? Eerder deze week had ik een idee opgedaan tijdens de zwemles. Daar waren ze bellen aan het blazen met de kinderen in het klasje om ze tijdens het wachten bezig te houden. Geen gek idee! Vandaag ben ik met de kleintjes naar Walmart gereden om een bellenblaasmachine te halen en een flinke fles met sop. Eenmaal thuis stond het ding in de vorm van een vis al gauw duizenden belletjes de tuin in te jagen en Alex en Nova gingen er natuurlijk als dollemannen achteraan. Op allerlei manieren probeerden ze de zeepbelletjes te pakken te krijgen. Zo waren ze ongemerkt toch lekker actief ondanks de drukkende warmte. Inmiddels is het zo warm buiten dat ze weer op de bank zitten en naar Dora kijken. Natuurlijk met een waterijsje, want daar waren ze na al dat rennen wel aan toe.
Peperazzi Blog 