Genieten van kleine dingen

Alex ziet de herfstversiering wel zitten

Vandaag was op zich niet een heel bijzondere dag, maar een dag met een heleboel kleine dingen die samen bijzonder zijn en het een heerlijke zaterdag maakten. Ten eerste is onze kleine meid vandaag al weer een half jaar! En tjonge, Nova is toch wel een zonnetje in huis. Al zes maanden trakteert ze ons dagelijks op haar gulle lach en pretlichtjes in haar ogen. Zo’n lief kind en hoe vliegt de tijd nu zij en haar broer onze dagen verrijken.

Daarnaast gaat het zowel met Alex als Nova een stuk beter dankzij de antibioticakuur die ze een paar dagen geleden gestart zijn. Gelukkig maar! Ja, er wordt nog gesnotterd en het is nog niet allemaal bij het oude, maar de verbetering is merkbaar en dat is na zo’n lange tijd modderen echt wel een opluchting.

Ten derde is het werkelijk schit-te-rend herfstweer, een verademing na een bijzonder lange en ongenadige zomer. Prachtige blauwe luchten, af en toe een wolkje en vooral lagere temperaturen maar nog warm genoeg om lekker zonder jas naar buiten te gaan. De herfstkleuren en -smaken duiken overal op, bij Starbucks is de Pumpkin Spice Latte weer verkrijgbaar, de pompoenen vliegen om je oren en de bomen beginnen voorzichtig hun nieuwe kleuren te laten zien. Overal zijn activiteiten rondom het nieuwe seizoen en de tijd van Halloween en Thanksgiving komt eraan. Erg leuk voor de kinderen en stiekem natuurlijk ook voor ons. Wie is er benieuwd naar de Halloween-kostuums voor de kleintjes?

Delicious

Een mooie dag om appels te plukken

Vandaag zijn we naar de Nivens farm gereden in Moore. Vorig jaar zijn we daar in oktober geweest toen alles al volop om Halloween en Thanksgiving draaide. Vandaag was het echt nog allemaal te doen om de appeloogst. Alex wist blijkbaar nog van vorig jaar dat er iets interessants te doen was in het winkeltje, want daar wilde hij naar toe. Er rijdt binnen een treintje rond en net als vorig jaar stond hij er ademloos naar te kijken. En niet alleen hij, ook Nova stond het met grote ogen te volgen. We hebben vervolgens kaartjes gekocht voor een ritje met de tractor en een zak om appels te plukken in de boomgaard (waar je met de tractor naar toe rijdt).

Het was nog redelijk vroeg in het seizoen dus niet zo druk en dat was goed te merken. Vorig jaar duurde het erg lang voordat we een zak met appels bij elkaar geplukt hadden, vandaag was de klus vlot geklaard! En leuker nog, de rijpe appels hingen ook laag in de bomen, zodat Alex er gemakkelijk bij kon. Nova stelde zich tevreden met het plukken aan blaadjes. We konden Alex deze keer uitleggen dat hij ten eerste niet de appels van de grond moest pakken en ten tweede dat hij bij het plukken naar grote appels moest zoeken. Dat deed hij hartstikke goed en later op de dag heeft hij heerlijk van een zelfgeplukte appel zitten eten.

De Thomas alfabet trein

Aansluitend aan het appelplukken, zijn we naar Toys R Us gereden. Daar was vandaag tussen 11 en 13 een ‘playdate with Thomas’. We waren wel benieuwd wat dat precies inhield, behalve dan dat al het Thomas speelgoed met 25% korting verkocht werd. Er stond een tafel met wat nieuwe koopwaar rond de Day of the Diesels film die net uit was, verder kleurplaten en krijtjes. Alex ging zitten en begon meteen ijverig te kleuren. We waren eerlijk gezegd wat teleurgesteld, voor iets waar je met de post voor uitgenodigd werd, leek het ons nogal karig allemaal. Maar twee tellen later kwam er een dame aan die voor Alex een speeltje tevoorschijn toverde en een stapel papier bijeen graaide. Thuis zagen we pas goed wat het allemaal was: een memory spel, een poster met stickers om te plakken, een pet om zelf te kleuren, nog meer kleurplaten… maar de klapper was de Thomas alfabet trein met een waarde van 25 dollar! Toch de moeite dat we even binnengewipt zijn! Het sluit heel mooi aan bij de alfabet training waar we nu mee bezig zijn en het is een heel nuttig ding. Die Alex toch, voor het geluk geboren die boef van ons!

Labor Day weekend

Nog maar weer eens een dagje in de speelkamerHet is al weer even geleden, maar afgelopen weekend was het Labor Day en dus een extra vrije dag op maandag. Het leek er aanvankelijk op dat het weekend zou verregenen, want tropische storm Lee kwam eraan en zorgde overal voor veel water, plaatselijk wel 50 cm. Maar zoals dat bij ons meestal gaat, valt het water altijd ergens anders en dat was ook deze keer het geval. Twee malse buitjes en dat was het weer, de grond en de begroeiing schreeuwen nog altijd om water. Er is in meer dan 2 maanden een habbekrats gevallen en de situatie begint behoorlijk schrijnend te worden.

Al snel vrienden gemaakt

Wat wel een prettige bijkomstigheid was van Lee, was dat de temperaturen tijdelijk even zakten. Voor het eerst sinds half mei kwamen we onder de 30 graden, wat een verademing! Als je de Nederlandse maatstaven voor een hittegolf hanteert, duurt onze ‘hittegolf’ nu al drieenhalve maand en gaat voorlopig nog door. Want ondanks een duik van de temperatuur, piekte de koelste dag nog altijd op 25 graden. Op zondag zijn we dan ook naar Biltmore gegaan, of eigenlijk Antler Hill want de rest van het landgoed hebben we niet eens gezien. Ruim drie uur hebben Alex en Nova zich geamuseerd, lekker rennen in het gras, klauteren op de oude paardenkar, spelletjes spelen in de stallen, een papieren hoed opgezet, beestjes kijken en aaien… het kon weer niet op.

Alex kondigde aan dat hij een ijsje wilde en we waren blij dat we even konden zitten. De temperatuur schommelde rond de 30 graden en het was ontzettend plakkerig weer. Bij de ijssalon stond een briesje op het terras, heerlijk dus. Alex koos voor de smaak cookies ’n cream en dat was een succes! Wat zat hij te smullen, geen hapje bleef over. “Alex smikkelen’, zei hij dan ook. Wat een moppie toch, he?

Irene

Irene valt bij ons wel mee...

Het orkaanseizoen is net begonnen en het hele land is al dagen in rep en roer. En terecht, want orkaan Irene is misschien niet de sterkste ooit, maar ze is monsterlijk groot en gaat gegarandeerd voor veel problemen zorgen. Daarbij komt dat ze over een zeer dicht bevolkt gebied trekt en dus potentieel zo’n 80 miljoen mensen kan bereiken.

Hoewel we niet echt zitten te wachten op een orkaan, zou een beetje regen zeer welkom zijn. Maar helaas, behalve prachtige, indrukwekkende wolkenpartijen op vrijdag- en zaterdagavond levert Irene ons niks op. Natuurlijk kijken we veel televisie om te zien hoe het onze landgenoten vergaat. Op dit moment maakt New York zich op voor het ergste. Beelden van een uitgestorven NYC, heel bizar om te zien!

Om te bewijzen dat we niet zijn weggewaaid bevat deze blogpost een foto van ons allemaal, vanavond vers gemaakt.

 

Zwembad pret

Ik lijk wel een repeteergeweer op de blog, want ik kan weinig melden behalve dat het nog steeds bloedheet is, nog steeds 40 graden en de enige verkoeling is de airco die binnen stevig staat te draaien. Gisteravond hebben voor het eerst sinds ruim een maand weer eens regen gehad, heerlijk gewoon. Lekker voor de tuin, de planten en voor onszelf. Jammergenoeg daalt de temperatuur er niks van, vandaag wordt het weer ouderwets heet.

Daar komen z'n vriendjes aan
Ook dit weekend hebben we weer verkoeling gezocht in het zwembad in onze wijk, zaterdag- en zondagochtend zijn we al vroeg het water ingedoken. Gek genoeg heb je het bad in de ochtend voor jezelf, de meeste mensen gaan toch bij voorkeur op het heetst van de dag liggen bakken en braden. Wij vinden het niet erg, een 25-meter-bad voor onszelf, hartstikke mooi toch?! Op zondag waren we trouwens niet alleen, bij toeval waren Johnny en Anna, vriendjes van Alex, ook in het zwembad. Ze zitten allebei op zwemles en komen daarom graag oefenen, hoewel Johnny eerlijk gezegd nog niet zo’n fan is van het zwemmen, die blijft lieven spelen op de trap. Toen Alex zag dat Johnny helemaal overstuur was dat hij het water in moest, ging hij er gauw naar toe om hem te troosten. Lief he?

Om de planten en het gras wat tegemoet te komen, sproeien we in de avonduren de tuin. Alex vindt het eindelijk leuk om er door heen te rennen, waarschijnlijk omdat de nieuwe sproeier zachtere stralen heeft dan de oude. We kregen hem eindelijk zo ver dat hij door het water wilde roetsjen, ook een leuke manier om af te koelen!

Even bijpraten

Onze boefjes
Ik lig nog steeds hopeloos achter met de blog, dus dat probleem ga ik bij deze maar eens oplossen. In plaats van allerlei losse berichten, vat ik de boel even samen en dan zijn we weer allemaal bij!

Na een rondje griep en snotteren voor iedereen ging het weer beter… totdat Rob door z’n rug ging toen hij Alex neerzette. Na een paar dagen emmeren heeft hij toch maar een bezoekje gebracht aan de Milliken zuster en die heeft hem pijnstillers en spierverslappers voorgeschreven. Weer een paar dagen thuis dus, maar het heeft wel deugd gedaan. Inmiddels is Rob weer flink op weg naar ‘de oude’.

Alex is druk bezig met het leren van het alfabet en ziet overal letters. We maken er veel activiteiten van en hij probeert steeds letters te benoemen als hij ze ziet. Hij herkent er inmiddels al aardig wat! Ook de cijfers beginnen te komen, hij telt in ieder geval al in 2 talen tot 5 en de nummers 6 tot 9 herkent hij ook al aardig, maar kan ze nog niet in de goede volgorde plaatsen.

O wat is ze lief.
Nova groeit als kool! We zijn vreselijk benieuwd naar haar statistieken. Drie augustus gaat ze weer op controle, dan krijgen we weer officiele metingen. Op basis van onze eigen bevindingen is ze 64 cm en de 6.5 kilo voorbij, maar dat zal vast wel niet helemaal kloppen. Vooral die 64 cm niet, de 6.5 kilo zal wel aardig in de goede richting zitten! Ze begint steeds meer te kraaien en ‘kletsen’, dat moet je op het filmpje maar bekijken.

Soms wil hij er niet in, maar eenmaal in het bad wil hij er niet meer uit!
Het is nog steeds rampzalig heet in South Carolina, en eigenlijk aan de hele oostkust. De temperatuur bereikt bijna dagelijks recordhoogtes en vaak de 40 graden, om over gevoelstemperaturen nog maar te zwijgen. De regen wordt vaak beloofd maar valt helaas nooit. Afgelopen weekend hebben we heerlijk gezwommen in het zwembad, een van de weinige activiteiten die overblijven in de verschroeiende hitte. In Nederland is het koud, zeggen jullie? Ruilen dan maar?

Ziekenboeg

Samen dikke pret

Het is al weer een poosje rustig op de blog. Dat heeft een aantal oorzaken: ten eerste is het eigenlijk te warm om veel te doen, ten tweede is het deze week ziekenboeg in Huize Hanssen, want behalve mama heeft iedereen het flink te pakken en ten derde blijft het lastig om naast twee weinig slapende en zeer actieve kinderen tijd over te houden voor iets anders. Gelukkig blijft de camera vlijtig werken en verschijnen er op Flickr wel de nodige foto’s, voor wie daar eens een kijkje wil nemen.

Voordat iedereen ziek werd, heb ik nog wel onderstaand filmpje geknipt. Je kunt er goed op zien dat Alex heel lief met z’n zusje kan spelen, maar dat het af en toe nog wat ontbreekt aan subtiliteit. Gelukkig gaat het bijna altijd goed!

Hot, hot, hot

Whoa! Een pick-up!

Het is weer ouderwets heet in South Carolina met temperaturen die nog altijd rond de 35 graden liggen, en gevoelstemperaturen die daar nog een eindje boven zitten. De UV straling is alle dagen ‘very high’ dus het is niet bijzonder aan te raden om overdag langdurig naar buiten te gaan. Welke activiteit je ook onderneemt, je kunt het maar beter of heel vroeg, of heel laat doen.

Afgelopen weekend heeft Rob samen met Pedro mulch gehaald voor de tuin en ook dat was een klus voor vroeg in de morgen. Gelukkig gaat Lowe’s, de doe-het-zelf zaak al om 7.00 open, dus de heren konden op tijd op pad. Alex vond het natuurlijk geweldig interessant, eerst zo’n grote pick-up op de oprit en daarna het heen en weer sjouwen met ‘hooi’. Hij mocht zijn steentje bijdragen door de touwtjes die rond de balen zaten te verzamelen, maar na een poosje kon hij het toch niet laten om met de mulch zelf aan de haal te gaan.

Het is hier binnen beter dan buiten...

Sinds het er ligt, hebben we wel minder problemen met zijn gegraaf op plaatsen waar dat niet wenselijk is, dus behalve het bestrijden van onkruid en een fraaier gezicht voor de tuin, heeft de mulch nog een prettige derde functie.

Om Pedro te bedanken voor zijn hulp hebben we hem uitgenodigd voor een Indonesisch avondje aanstaande vrijdag. Het wordt dan weer vreselijk warm dus we zullen wel binnen eten. Hopelijk koelt het tegen de avond wat af zodat de kinderen nog lekker buiten kunnen rennen. We hebben onze buren, de familie Babb, namelijk ook uitgenodigd en hun zoontje van 6 is ook een brok energie…

Vaderdag

Knuffels van Alex

Dit jaar mocht Rob vaderdag vieren als papa van niet een maar twee kindjes. Als cadeau had hij niet zo veel wensen, hij zou alleen graag willen uitslapen. Nu is uitslapen een heel erg relatief begrip als je jonge kinderen hebt, dus 8:30 was al een hele traktatie! Natuurlijk kwam er toch een cadeautje tevoorschijn, een mooi fotoboek met plaatjes van Rob en z’n twee kleintjes, een kaart en een tekening die Alex had gemaakt van ons gezinnetje.

Als bestemming had Rob het WNC gekozen, een dierenparkje in Asheville waar we een keertje eerder zijn geweest, vorig jaar zomer op een zeer plakkerige dag. Deze keer was het een heel ander verhaal. De voorspellingen hadden gezegd dat er ’s morgens tot 11 uur zo’n 40-50% kans was op regen. Onderweg hadden we inderdaad te maken met flinke hoosbuien en toen we het parkeerterrein opreden druppelde het nog steeds. Toen het er op leek dat het eindelijk droog werd, zijn we naar binnen gegaan en inderdaad, we waren de eerste klanten van de dag!

Speciaal voor ons werd ‘meet a snake’ alsnog gehouden en Alex mocht twee verschillende slangen aaien. Toen we hij enthousiast naar een schildpad stond te wijzen en ‘tuttel, tuttel!’ riep, haalden ze voor hem ook nog een schildpad tevoorschijn. Toen we het reptielenhuis uit kwamen, was het buiten droog en heerlijk om te wandelen. Door de regen was alles fris in plaats van stoffig en de dieren waren net buiten gelaten. In zo’n tweeenhalf uur hadden we het park weer gezien en dat was maar goed ook want op dat moment begon het opnieuw te hozen.

Nova vindt knuffels altijd wel prima

Omdat Biltmore voor Amerikaanse begrippen op een steenworp afstand van het WNC ligt, zijn we daar vervolgens naar toe gereden met het idee om de rest van de middag nog wat door de tuinen te wandelen. Maar door de hevige regen konden we de weg amper zien en hoe dichter we bij de ingang van Biltmore kwamen, des te harder ging het regenen. We zagen een hele stoet auto’s bij Biltmore wegrijden en toen we zelf bij de ingang waren, hoefden we niet eens onze kaartjes te laten zien. De arme portiers spoelden bijna weg. We zijn toch nog doorgereden naar Antler Hill maar het was wel duidelijk dat onze plannen vrij letterlijk in het water vielen. In plaats daarvan zijn we bij Starbucks een lekkere koffie gaan halen en zijn we maar naar huis gereden, waar het trouwens niet geregend had en bloedheet was. Hoe is het mogelijk he!

Het zit ons niet mee

Ons lichtpuntje

Ik denk dat we het afgelopen jaar echt wel een rampjaar mogen noemen. Na de schade aan de auto (1200 dollar), de waterschade in de keuken (2500 dollar), een onverwachte operatie na Nova’s geboorte (19.000 dollar) en schade na de storm van twee weken geleden (1680 dollar), zijn we gisteravond opnieuw getroffen door een onbeschrijflijk zware onweersbui en is er opnieuw een heleboel water de keuken ingekomen, terwijl het dak toch echt gemaakt was. Nee, ik vind het echt wel welletjes inmiddels, nu hebben we wel genoeg schade gehad!

 

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag