Categorie: Algemeen

Pfff… als je ineens geen beschikking meer hebt over internet en telefoon, besef je weer eens hoe afhankelijk we met z’n allen zijn geworden van die dingen. Zeker omdat we een aantal apparaten moesten vervangen, was het lastig om even snel online te kijken naar prijzen, een paar verschillende merken te vergelijken of de ervaringen van andere klanten te lezen. En bestellen ging natuurlijk helemaal niet.

We hebben inmiddels de dvd-speler vervangen voor een nieuwe blu-ray speler met leuke foefjes, de officejet is weer besteld en komt donderdag aan, de koffiezetter hebben we als eerste gehaald maar wel ingeruild voor een veel eenvoudiger model en afgelopen vrijdag is de nieuwe garagedeur opener geinstalleerd. Helaas hebben we ook daar weer pech mee, het ding doet het niet goed en na wat troubleshooting via de telefoon bleek dat er een nieuw onderdeel besteld moet worden. Het betreffende bedrijf stuurt het binnen 5-7 werkdagen op en daarna moet er een nieuwe afspraak gemaakt worden met de installateur, zodat hij het, als het goed is, kan repareren. Al met al zullen we nog wel een poosje moeten emmeren met de garagedeur.

Telefoon en internet hebben er intussen al weer opnieuw een aantal uren uitgelegen door een onbekende oorzaak, maar dat is weer hersteld dus dat is ook niet meer belangrijk. Vandaag, woensdag, zou Atlas Fence & Decks ’s morgens vroeg als eerste bij ons voor de deur staan om een begin te maken met ons hek, maar ook deze beste man laat op zich wachten. Hopelijk laat hij zich vandaag nog zien!

Zo vlak voor de komst van een nieuw kindje kan het ineens onnoemelijk druk zijn. Je moet een eind vooruit denken en zorgen dat zo veel mogelijk zaken opgeruimd en schoongemaakt zijn, want hoewel er weinig garanties bestaan in het leven, dat je de komende periode weinig tijd hebt voor dat soort zaken is een gegeven.

Toch hadden we het afgelopen weekend nog eens extra druk met hoog bezoek uit Nederland en twee feestjes om te bezoeken! Chretien was in het land voor zijn jaarlijkse conferentie en was speciaal voor het weekend doorgevlogen om een paar dagen te komen logeren. Verder hadden we een uitnodiging van onze nieuwe buren om binnen te vallen op hun Ierse feestje ter ere van St. Patrick’s Day en een Belgenavond bij Pedro en Cathy. Genoeg te doen dus!

Op vrijdagavond maakte Chretien meteen een goede indruk op Alex door voor hem een Discovery mee te nemen bij NASA vandaan. Het was de bedoeling om het ding aan het plafond te hangen en rond te laten vliegen, maar Alex had er zo zijn eigen idee over. Hij vond het veel beter geschikt voor in de zandbak en zo geschiedde. De raket zal wel nooit meer aan het plafond belanden, maar Chretien mocht wat Alex betreft wel blijven.

Zaterdag was de feestjesdag en na de gebruikelijke boodschappen en een tripje naar de bibliotheek en Starbucks, zijn we bij Meyleen en haar man John binnengestapt voor hun jaarlijkse St. Patty’s Party. Alles was inderdaad helemaal op z’n Iers versierd en ook spijs en drank had hetzelfde thema. John heeft vroeger in een restaurant gewerkt dus weet hoe hij een hapje moet koken en het eten was dan ook heerlijk. Alex had de tijd van zijn leven met een heleboel andere kinderen die er ook waren (voornamelijk neefjes en nichtjes van Johnny en zijn zusje Anna). Sterker nog, hij had het zo druk dat hij maar weer eens besloot om ’s middags niet te slapen en tja, dan is het meestal vroeg bedtijd, zeker als hij de hele dag buiten heeft rondgehold. We besloten dan maar dat ik met Alex thuis zou blijven en de beide heren naar het Belgische feest zouden gaan. Daardoor heb ik wel een heleboel lekkernijen moeten missen trouwens, maar het had weinig zin om Alex ook nog daar naar toe te slepen.

Op zondag zijn we gaan uitwaaien op het landgoed Biltmore. Vrij letterlijk trouwens, want nadat we zowel op vrijdag als zaterdag de 30 graden hadden gehaald, viel het tegen dat we op zondag een jasje aan moesten. Het waaide bovendien flink, dus heel ander weer en even terugschakelen. Het was trouwens ongebruikelijk stil op Biltmore, er waren nauwelijks mensen en we konden het huis zo binnenlopen zonder reservering. Waarschijnlijk wachten de meeste mensen op het Bloemenfestival dat over een week of twee losbarst. ’s Middags was het toch nog lekker genoeg om een ijsje te eten, een ‘hot fudge sundae’. Als dat je niks zegt, dan neem maar gewoon van mij aan dat het erg lekker was! Kortom, een heerlijk weekend qua weer en gezelschap, wel erg uitputtend maar ons prima vermaakt!

Afgelopen weekend was het zo mooi weer dat we de barbecue hebben aangezet en de eerste worstjes van het seizoen gebraden hebben. We mochten genieten van blauwe luchten, volop zon en 26 graden, een feest! En niet te vergeten, de worstjes en alle andere lekkernijen smaakten bijzonder goed!

Alex geniet ook duidelijk van het betere weer en speelt urenlang buiten, in de zandbak en in zijn huisje, met elk stuk speelgoed dat hij maar vinden kan. Geen wonder dat hij aan het eind van de dag van top tot teen vies is en niet te vergeten doodmoe!

Wat een verschil met vandaag. Het was weliswaar nog steeds 24 graden, maar de hele dag bewolkt en zeer winderig. Boven Kentucky hing ’s morgens al een groot gebied vol onweer en tornado’s en dat kwam met rasse schreden onze kant op. In de loop van de middag begon het duidelijk te worden dat we er niet onderuit zouden komen, de vraag was alleen: hoe erg wordt het? Rond een uur of 3 ’s middags heb ik de buurvrouw maar eens gebeld om haar te waarschuwen dat we een tornado konden verwachten. Ook zij keek met argusogen naar de ontwikkelingen in het weer. Zoontje Ethan was al bijna in een staat van paniek. En later belde ze nog drie keer terug om de stand van zaken uit te wisselen. Het zag er buiten inderdaad angstaanjagend uit en het werd met de minuut donkerder. Rob hoorde op weg naar huis het officiele tornado-alarm op de radio, het teken dat je een schuilplaats moet gaan opzoeken. Eenmaal thuis zijn we toch aan tafel gaan zitten om te eten, maar al snel brak het onweer in alle hevigheid los en stroomde het water via het dak de keuken in. Emmers, schalen en handdoeken moesten het ergste opvangen. Al snel hadden we ruim 7 liter water gevangen! Dat wordt dus weer een telefoontje naar de verzekering. Alex vond het ook maar niks, hij kroop dicht tegen ons aan en vond het gutsende water in de keuken heel verwarrend. Gelukkig is het ergste inmiddels achter de rug en hoewel het nog stevig tekeer gaat buiten is het prettig om te weten dat het ergste nu geweest is. Maar dat het dak boven de keuken dringend gemaakt moet worden, is onvermijdelijk.

O jee, hier gaan we weer! Er komt een heftig sneeuwgebied aan dat vanaf zondagavond voor, naar verluid, een berg sneeuw gaat zorgen, die in de loop van maandag overgaat in ijsregen. Omdat men hier in het zuiden gewoonweg niet op voorbereid is (dus niet voorzien is van sneeuwploegen en grote bergen strooizout) en omdat bovendien het landschap veel te bergachtig is om tegen een met ijs bedekte heuvel op te rijden, is het dikke paniek.

We vonden het zaterdag in de supermarkt al onbeschrijflijk druk. Veel schappen waren aardig leeggeplukt en we begrepen gewoonweg niet waarom iedereen zo panisch aan het inslaan was. De feestdagen zijn immers weer achter de rug dus wat was er loos? Maar toen viel het kwartje… iedereen is voorraden aan het aanleggen voor het geval de stroom uitvalt. Nu klinkt dat heel ouderwets, maar in dit geval is het wel degelijk een realistisch gevaar. De elektriciteitsdraden hangen hier buiten langs de weg, dus in geval van veel sneeuw en ijs breken die dingen nog wel eens. Met als gevolg natuurlijk dat er weinig meer werkt in de moderne huizen. En omdat de wegen vrijwel onbegaanbaar zijn, staat het elektriciteitsbedrijf niet direct klaar om de boel te maken.

In het verleden hebben we dit soort paniek ook wel eens meegemaakt en doorgaans is het vreselijk overdreven of valt de sneeuw achteraf reuze mee. Maar deze winter (net als de vorige trouwens) is ongebruikelijk koud en als we de beelden op de radar zien, kunnen we alleen maar stellen dat we zeker sneeuw kunnen verwachten. De vraag is natuurlijk hoeveel het gaat zijn en of het inderdaad zo dramatisch is dat we een of meerdere dagen de deur niet uitkunnen, en daarnaast eventueel zonder stroom komen te zitten. Er wordt volop voor gewaarschuwd door de weerdeskundigen, waarbij ons gebied vrij expliciet genoemd wordt. De tijd zal het uitwijzen, maar als updates op de blog uitblijven weten jullie in ieder geval waar het aan ligt.

Update (10 jan, 8:19 EST): Er ligt vanmorgen inderdaad een dik pak sneeuw! Het ligt tot op de voordeurdrempel en de struiken in de tuin beginnen langzaam te verdwijnen. Naar verwachting blijft het nog tot vanavond sneeuwen. Alles is gesloten en maar goed ook want niemand zou zich op zulke besneeuwde wegen moeten bevinden. Volgens het nieuws is zelfs de grote interstate I85 nog maar net begaanbaar. De sneeuwploegen werken keihard om het oppervlak sneeuwvrij te krijgen maar het is bijna vergeefse moeite omdat het net zo hard weer bij valt. Bij ons in de wijk is er geen enkel bandenspoor op straat te bespeuren, iedereen zit dus mooi binnen!

Update (10 jan, 16:09 EST): Sinds de sneeuw vannacht is beginnen vallen, ligt er buiten een witte deken van zo’n 20 cm. De temperatuur is niet boven nul geweest en ook voor de rest van de week ziet het er koud uit. Waar enkele auto’s over straat gegaan zijn, is de sneeuw een ijzige prut geworden die opnieuw bevroren is. Het is nog maar de vraag hoe de wegen er morgen bij liggen en of het dan wel veilig is om te gaan werken, laat staan iets anders te doen.

Update (10 jan, 20:56 EST): Bovenop de sneeuw ligt inmiddels een kleine centimeter ijs. Gezien de strenge nachtvorst die voorspeld is zal dat morgenvroeg nog wel niet veranderd zijn. Het ziet er naar uit dat Rob morgen nog een dagje thuis is.

Update (11 jan, 14:49 EST): De dikke laag ijs maakt het vandaag nog gevaarlijker dan gisteren! Geen hond op de weg en het nieuws waarschuwt ons toch vooral niet de straat op te gaan. De beelden van de (normaal gezien) drukke verkeerspunten laten nu vrijwel uitgestorven wegen zien. En de ellende houdt nog niet op, want het heeft vandaag maar minimaal gedooid en vannacht gaat het weer stevig vriezen. Het weeralarm is dus verlengd tot morgenmiddag 12 uur. Als het goed is kunnen we morgen zonniger weer verwachten en hopelijk smelt er dan voldoende ijs om de wegen weer begaanbaar te maken.

De weersvoorspelling van afgelopen weekend zei dat het zaterdag koel maar droog en zelfs af en toe zonnig zou zijn, terwijl we zondag de nodige regen konden verwachten. We zijn dus maar op zaterdag naar Biltmore gegaan, hoewel we weten dat dat de drukste dag van de week is. En in de kersttijd telt dat dubbelop, want veel mensen komen dan de decadente versieringen op het landgoed bewonderen.

Inderdaad, het was een zeer drukke dag! Alle parkeerplaatsen stonden vol en drommen mensen stonden in de rij om het kasteel binnen te mogen. Om de een of andere reden mochten wij direct doorlopen naar binnen zodat we niet in de kou hoefden te wachten. Eenmaal binnen was het schuifelen alsof we in de Efteling in de rij stonden voor een nieuwe attractie, zo druk! Maar indrukwekkend was het allemaal wel, reusachtige dennebomen versierd met kerst’ballen’ die zo groot waren als onze hele kerstboom thuis. Gigantisch.

Alex keek zijn ogen uit en liet ons maar al te graag weten wat hij allemaal zag. Nu hij flink begint te praten, herhaalt hij ieder woord rustig tien of twintig keer. Dus toen we hem wezen op een tak, riep hij vervolgens eindeloos “tak!”, hard genoeg zodat iedereen in onze omgeving het kon horen. Hetzelfde met ‘boom’ en ‘schaap’ (bij een kerststal). Wel erg leuk trouwens, dat hij nu begint te kletsen.

In de tuinen hoefden we het niet te zoeken, want die waren echt helemaal kaal. We zijn dus maar naar Antler Hill gegaan zodat Alex daar fijn kon spelen. Genoeg tractoren voor hem om te bewonderen (“tractor!”) en spelletjes om te doen (“bal!”). Hij heeft er lief met een paar meisjes gespeeld en rond een uur of drie zijn we weer richting huis gegaan. Het was duidelijk aan het afkoelen buiten en voor de regio Asheville stond er sneeuw voorspeld, iets wat we het liefst wilden vermijden voor de terugrit!

Op Thanksgiving, afgelopen 25 november, waren we uitgenodigd voor een feestelijk maal bij vrienden. Wally en Connie hadden er weer een fantastisch werkje van gemaakt en het was beregezellig en ongelooflijk smullen. Ook Alex vermaakte zich goed en mocht zich verheugen op veel aandacht van de aanwezige dames. Het was al na 19.00 en dus donker toen we naar huis gingen. Vrijdagmorgen wilden we in de auto stappen om te profiteren van Black Friday koopjes, toen we duidelijk zagen wat ons in het donker niet was opgevallen: een enorme deuk in de auto.

Het liet zich wel raden wat er gebeurd was. Een witte SUV had zich geprobeerd te draaien en had daarbij onze auto geraakt. Er zat geen briefje op de auto, dus de kosten konden we op niemand verhalen. We meldden het voorval bij de verzekering en een paar dagen later werd de schade geschat op $870. Na wat navraag gedaan te hebben, vonden we een goede garage die onze auto nog eens goed bekeek en zei dat de schade toch echt wel wat meer was dan dat.

Onze Nissan Altima is inmiddels ingeleverd en wordt op dit moment gerepareerd. In de tussentijd hebben we een huurauto tot onze beschikking die gelukkig vergoed wordt door de verzekering. Het is een auto uit de categorie ‘slagschip’, een witte Chevrolet Impala. Het ding past van kop tot staart net in onze garage. De verzekering belde nog om te zeggen dat als we op het kantoor een schadeformulier kwamen invullen ons eigen risico maar $200 zou zijn in plaats van de aanvankelijke $500. Het blijft een hoop geld voor de onbenulligheid van een ander, maar het scheelt toch een bom duiten.