Officieel is het nog winter maar wie naar buiten kijkt, zou het niet geloven. Al weken is het schitterend weer, heel zachte temperaturen en de natuur is al weer volop in bloei. De vogels zijn terug van hun verre reizen (helaas heeft er eentje al zijn vroege einde ontmoet na een botsing met de Quest) en de jassen hangen al een poosje ongebruikt in de kast.
Het is een groot verschil met een jaar geleden, toen de winter zo koud en lang was dat de natuur pas heel laat weer op gang kwam. Het was een seizoen met (voor hier) veel sneeuw en een periode dat er overal ijs lag, iets wat voor het diepe zuiden echt ongebruikelijk is (en door het handjevol sneeuwschuivers niet bolgewerkt kon worden). Dit jaar heeft het zelfs niet gesneeuwd en is de temperatuur alleen ’s nachts onder nul geweest, het verschil kan niet groter zijn!
Opa en oma Meijel komen op 21 maart aan en als we naar de weersvoorspellingen kijken, komen ze in een warm bad terecht. Tussen nu en dan schommelen de temperaturen tussen 23 en 26 graden! Is er al iemand jaloers?
Onze nieuwe Nissan Quest SL (wel in een andere kleur)
Deze keer eens een blog over een heel ander onderwerp, namelijk… auto’s! En dan niet zomaar een auto, nee, nee, om precies te zijn onze splinternieuwe Nissan Quest! Het was al een tijdje duidelijk dat we een tweede auto nodig hadden, dus we zijn al een poosje bezig met voorzichtig zoeken, vergelijken en bekijken wat we nu echt willen en nodig hebben.
We concludeerden al snel dat we graag een minivan wilden, waar 7 personen in kunnen zitten en waar dus lekker veel ruimte is. Bij de Nissan dealer, waar we terecht kwamen omdat we zo tevreden zijn over onze Nissan Altima, vonden we een nieuwe Quest, een 2011 model minivan in een luxe uitvoering, waar we na een testrit ook wel over te spreken waren. Omdat we er een mooie deal konden maken, konden we deze zaterdagmiddag de boel rond maken en de auto direct meenemen. Later deze week gaan we nog een keertje terug om een dvd systeem te laten installeren, iets waar de kinderen ongetwijfeld blij mee zullen zijn.
Heel raar, ineens een auto erbij, maar het levert ook een heleboel vrijheid op! Vandaag is het jammergenoeg zo winderig dat je bijna wegwaait, maar morgen gaan we zeker een paar leuke foto’s maken van onze nieuwe bolide!
Iedereen heeft het altijd wel over de donkere dagen voor kerst, maar eerlijk gezegd maken de ontelbare lichtjes die je overal ziet een hoop goed, toch? Ik vind het na kerst altijd veel donkerer, als je nog niet echt kunt merken dat de dagen aan het lengen zijn en de kerstverlichting weer bij iedereen op zolder ligt tot volgend jaar. Nee, ik vind het na de feestdagen buiten pas echt duister.
We zijn dan ook op 29 december alsnog naar Hollywild geweest om daar te genieten van de meer dan een miljoen kerstlichtjes, iets wat inmiddels een traditie is, want het was al de 5de keer! Hoewel de kerst dus al voorbij was, konden we dat aan de bezoekersaantallen niet echt merken, want het was er nog steeds gezellig druk.
Eigenlijk was het wel mooi zo, want de dieren hadden nu nog trek in het eten dat ze werd aangeboden. Meestal worden ze in de dagen voor kerst zo veel gevoerd dat ze niet zo veel zin meer hebben om hapjes te komen halen. Alex vond het bijvoorbeeld prachtig om de geitjes melk te geven met een flesje en ook Nova keek haar ogen uit, want voor haar was het natuurlijk de eerste keer. Voor Alex was het zijn derde bezoek aan dit festijn, maar de eerste keer dat hij zo goed onder woorden kon brengen wat hij allemaal zag.
Het filmpje laat weer de nodige dingen zien en horen, en hoewel trouwe volgers van de blog de beelden misschien wel beginnen te herkennen, de commentaren zijn gegarandeerd nieuw.
Ons leven is niet meer voor te stellen zonder haar
Het is de laatste dag van 2011, de laatste keer dat we kunnen zeggen ‘Nova is dit jaar geboren’. Ik zou willen zeggen dat 2011 een goed jaar voor ons was, al was het alleen maar vanwege Nova en hoe haar komst ons gezinnetje compleet maakte. Ze is ons vrolijke meisje en het tweede bezige bijtje in de familie, iets dat grote broer Alex echt wel kan waarderen.
We lachen wat af met deze kleine baas
Alex is het afgelopen jaar veranderd van brabbelende peuter naar bijna kleuter, een mannetje dat ineens tweetalig is en overal een mening over heeft, alles vooral ‘zelf’ wil doen en de wereld op prachtige wijze interpreteert, iets dat we zo goed mogelijk proberen vast te leggen in onze ‘Peuterpraat’. Onze Alex wordt al een hele vent, ook letterlijk, want hij is bijna een meter hoog en volgende week vieren we zijn 3de verjaardag. Bovendien begint hij binnenkort met twee ochtenden op het kinderdagverblijf, een grote stap voor de kleine man, maar ook voor papa en mama die hun uk voor hun ogen ineens wel heel snel groot zien worden.
Natuurlijk waren er ook minpuntjes dit jaar, zoals de fikse waterschade in de lente, niet veel later gevolgd door blikseminslag, twee incidenten die allebei duizenden dollars kosten, maar gelukkig alleen materiele schade betroffen. Het huis staat er nog en wij ook, en dat is veel belangrijker. Voor mij persoonlijk was er nog de nasleep van de bevalling, een inwendige bloeding die pas laat werd opgemerkt waardoor ik uiteindelijk moederziel alleen en met de nodige poespas in het holst van de nacht geopereerd moest worden. Maar ook al was het vervelend, het heeft uiteindelijk iets moois opgeleverd, want ik zou het voor Nova zo weer overdoen.
Bij pieken (en soms dalen) val je het liefst terug op vrienden en familie en omdat we ver weg wonen, is dat niet altijd even makkelijk. Maar ondanks de afstand mogen we altijd rekenen op belangstelling, steun en aanmoediging van onze ouders, iets wat we enorm waarderen en wat we niet vaak genoeg kunnen herhalen. Alex en Nova kunnen zich geen lievere opa’s en oma’s wensen en ondanks de uitdagingen op het gebied van communicatie zijn ze altijd betrokken bij de ontwikkelingen in de USA. Ik weet zeker dat menigeen die een stuk dichter bij zijn (groot)ouders woont, het slechter getroffen heeft!
Rest ons nog alle lezers van de blog een heel goed 2012 te wensen. Dank voor jullie commentaren, het is altijd fijn om te merken dat een berichtje door iemand gewaardeerd wordt. Hopelijk volgen er in het nieuwe jaar weer veel leuke verhalen, ook bij jullie!
Afgelopen zaterdagavond stond in de bibliotheek het ‘Kidzmas’ gepland, een groots opgezette viering van 17.00-20.00, met echte rendieren, sneeuw, activiteiten voor de kinderen en een beroemd auteur van kinderboeken die pop-up boeken maakt, iets wat hij kwam demonstreren en uitdelen aan de aanwezigen. Het was het eerste jaar dat dit georganiseerd werd en er werd gerekend op ongeveer 500 bezoekers. Maar bijna 4000 mensen kwamen er op af en zo stonden we in een ellenlange rij te wachten om binnen te mogen, iets waar we om 19.00 maar de brui aan gaven omdat het binnen een totale chaos was. De gezichten van de mensen die naar buiten kwamen spraken boekdelen! Dat hebben we dus maar laten schieten. We vonden het wel jammer, want ten eerste leek het ons erg leuk en ten tweede hadden we het met Alex al de hele week over deze speciale avond gehad, die dus uiteindelijk in het water viel. Het arme kind snapte er niks van en was teleurgesteld.
Druk bezig in het Discovery PlaceOm het fiasco van zaterdag te compenseren, zijn we op zondag naar Charlotte gereden, waar we een half jaar geleden voor het eerst de Discovery Place ontdekten. Dit fantastische ‘kindermuseum’ biedt een groot scala aan interessante activiteiten die een wetenschappelijke achtergrond hebben en het is leuk voor kinderen maar ook hun ouders. Tot bijna sluitingstijd hebben we er een geweldige middag gehad. Nova ook, want die kroop en liep overal vrolijk rond en bekeek alles eens mooi op haar eigen manier. Bovendien amuseerde ze zich prima met de vele experimenten, waar ze meestal hartelijk om moest lachen. Wat haar betreft is het al snel goed, zo lang ze maar de gelegenheid krijgt om flink te bewegen. Dit lijkt ons ook een leuke bestemming om samen met de opa’s en oma’s te doen!
Er was overigens ook een exhibitie over mummies, iets wat op Alex veel indruk maakte en waar hij veel over te vertellen had. Maar die uitspraken staan in de eerstvolgende editie van Peuterpraat.
Santa weet nu wat Alex graag wil hebben voor Kerst
Afgelopen weekend stond in het teken van Sint, maar ook van zijn jongere broertje Santa. Santa was op zaterdagmorgen in de Hatcher Garden en in ruil voor wat houdbare goederen mochten de kinderen bij Santa zitten en werd er een foto gemaakt. Nova mocht op schoot en Alex zat er naast. Hoewel hij het ook wel een beetje spannend vond, heeft hij Santa toch volop verteld over bulldozers, bobcats en excavators. Wie weet krijgt hij dus wel de nodige cadeaus op kerstavond dit jaar! Tenslotte gaat het heel erg goed met de zindelijkheidstraining en is hij ook heel erg lief voor zijn zusje en andere kindjes met wie hij de laatste tijd gespeeld heeft.
Na een paar minuutjes bij Santa op schoot, realiseerde Nova dat die meneer met de baard niet papa of mama was en zette het op een brullen. Het was dus tijd om te gaan en daarom gingen we naar de koekjestafel, waar alle kinderen een koekje mochten versieren met allerlei lekkers. Zoiets hoef je Alex ook maar een keer uit te leggen, want al snel zat er hagelslag en m&ms op zijn koekje. Jumjum, hop de buik in! Een geslaagd bezoek aan Santa en in de loop van de week kunnen we ook de ‘officiele’ foto nog ophalen die door de fotograaf gemaakt is. We zijn benieuwd of het resultaat net zo leuk is als de foto’s van papa.
Hoewel het herfst is, zijn de regendagen nog steeds op een hand te tellen. We hebben welgeteld 3 buien gehad, maar aangezien het gras nu ‘in slaap’ is voor de winterperiode (zoals Bermuda gras doet) heeft het toch geen zin om te sproeien. Vandaag is echter een heuse, kletsnatte dag, donker in huis en bijna aanhoudend regen. Omdat het met 23 graden nogal warm is, ontstaan er gevaarlijke weerssituaties. We hebben verschillende uren onder een tornado ‘watch’ gestaan en zelfs een poosje onder tornado ‘warning’. Gelukkig is het gevaar een andere kant opgedraaid en horen we buiten nu weer gewoon het tevreden getik van druppels tegen de ramen. En het gras? Dat komt niks te kort, zoals je op de foto wel kunt zien.
Onlangs zag ik een ingezonden brief aan een krant, waarin iemand zich afvroeg waarom haar vriendin, die kinderen had, zo weinig tijd had. Ze vroeg zich af of het misschien een smoes was en ze liever niet wilde afspreken of bellen, want wie thuis is met z’n kinderen zwemt toch in de tijd? De brievenschrijfster werkte zelf full-time, dus als er iemand weinig tijd had, was zij het wel! En toch kreeg ze de boodschappen gedaan, ging ze sporten en had ze nog tijd voor sociale contacten. Hoe zat dat precies?
Welnu, ik ben zo’n moeder die thuis is met twee kinderen en ik kan beamen dat je inderdaad nergens meer tijd voor hebt. De dag bestaat eruit je kinderen te verzorgen, wassen, aankleden, tanden poetsen, kleren aan, luiers vervangen, voeden en vermaken. Je kunt ze niet uit het oog verliezen, want ze zullen zichzelf ongetwijfeld pijn doen, een ander pijn doen, iets doen wat mag maar daar heel veel rotzooi bij maken of iets doen wat niet mag (en daar ook heel veel rotzooi bij maken).
Elke simpele onderneming kost het veelvuldige aan tijd die iemand zonder kinderen nodig heeft. Je moet immers altijd een gevulde luiertas bij je hebben, met eten, drinken, luiers, doekjes en extra kleren. Het kost tijd om je kind in de autostoel te krijgen en eenmaal ter plaatse om hem er weer uit te krijgen. In de winkel dien je te zorgen voor afleiding zodat ze de boel niet bij elkaar gillen, uit de wagen springen of andere mensen in de weg lopen. ‘Even’ boodschappen doen is er nooit bij.
In huis is het niet veel beter, sterker nog, het is er nog moeilijker want ze kennen er de weg en weten waar alles ligt waar ze niet bij mogen. Hoe kan het dat ik zo weinig tijd heb? Omdat het Alex 2 seconden kost een doos van 250 paperclips om te kiepen in de pennenla en mij 20 minuten om het weer op te ruimen. Omdat het Alex 3 tellen kost om alle handdoeken uit de kast te trekken en mij 15 minuten om ze weer op te vouwen en terug te leggen (omdat hij ze tussendoor nog drie keer overhoop gooit). Omdat Alex vol trots komt melden dat hij “zelf op de grote pot is geweest!”, met de slecht gemikte poep nog aan zijn been en een spoor van bruine voetstappen over het tapijt, iets wat minstens een uur kost om weer op te ruimen. Omdat je Alex vraagt de nieuwe tandpasta naar de badkamer te brengen, om er later achter te komen dat hij de nieuwe tandpasta meteen even heeft uitgeknepen in diezelfde badkamer. Omdat het een peuter niet zo veel tijd kost om de zorgvuldig gesorteerde boeken uit de kast te trekken, maar natuurlijk wel om ze weer terug te zetten.
Omdat je talloze boekjes met hen leest. Omdat je elk bestaand kinderliedje met hen zingt. Omdat je ze het alfabet leert, kleuren, vormen en nummers. Omdat je hen uitlegt dat ze wel mogen spugen als ze hun tanden poetsen, maar niet als ze aan het eten zijn. Omdat je al je riemen weer eens aan het zoeken bent, die ‘verdwenen’ zijn omdat Alex het ‘slangen’ vindt en ze zodoende verstopt. Omdat Alex je ‘helpt’ met stofzuigen door de volle stofzuigerzak door de kamer naar de vuilnisbak te sleuren, waarbij de helft van de inhoud weer in je schone kamer terecht komt.
Samen houden ze mama wel bezig
Omdat je twee kinderen hebt die allebei niet slapen. Omdat je een baby hebt die alleen maar wil staan en springen. Omdat de baby ineens gaat kruipen en helemaal niet meer aan het oog van een volwassene mag ontsnappen. Omdat de baby een explosieve luier heeft die op het tapijt lekt, dus daar ga je weer met de tapijtreiniger. Omdat je de zomerkleren moet uitzoeken en verdelen in ‘houden’ en ‘opruimen’, en vervangen door de najaarsgarderobe. Omdat het weer tijd is voor een schone luier, schone kleertjes (want ondergepoept), eten, een knuffel of troost.
Het is tijd voor een wandeling, een boodschap, een speelafspraak, een uitje, een verplichting. De kinderen moeten leren tekenen, schilderen, schrijven, tellen. Ze moeten leren om taakjes te doen en je moet ze motiveren, dus verzin je systemen voor beloning en straf, iets wat weer tijd kost want je moet uitzoeken wat wel werkt en wat niet. En als ze hun taakjes doen, zullen ze ongetwijfeld knoeien, vallen, protesteren of alledrie.
De dagen vliegen om omdat je ook nog moet wassen, drogen, was opruimen, de vaatwasser legen en vullen, de koffie klaarzetten, lunch maken, koken, stofzuigen en opruimen. Het onkruid moet uit de tuin, het portiek moet geveegd, de vloeren moeten gedweild, de badkamers geschrobt, de bedden opgemaakt en de vuilnisbakken geleegd. En het houdt om vijf uur ’s middags niet op, of om acht uur. Ook midden in de nacht dien je paraat te staan met een knuffel, een kus, een slokje water (of melk), schone lakens en geduld, vooral veel geduld.
Vergis je niet, ik klaag niet hoor! Ik zou het niet anders willen. Maar wie zich afvraagt waarom een moeder weinig tijd heeft, kan hierboven het antwoord vast wel vinden.
Ondanks een klein dipje in het weer op dinsdag en woensdag kunnen we toch niet anders zeggen dan dat de herfst tot op heden spectaculair is. Afgelopen weekend was het maar liefst 30 graden en de lucht was zo blauw dat het bijna pijn deed aan je ogen. Rob had op vrijdag onverwacht een vrije dag genomen, dus het weekend was ook nog eens extra lang!
We zijn vrijdag de boodschappen alvast gaan halen bij Publix, een zeer luxe supermarkt aan de andere kant van de stad. We komen daar eigenlijk niet zo heel vaak, maar sinds kort heb ik de kortingsbonnen ontdekt, iets waarover ik binnenkort wel eens iets uitgebreider zal schrijven. In ieder geval, we hadden 58 dollar bespaard op onze boodschappen, dus niet gek veel meer uitgegeven dan we normaal bij Walmart doen. Een interessante ontwikkeling!
Met de boodschappen al op tijd in huis, hadden we tijd over voor leuke dingen. In Gaffney hebben we wat kinderkleertjes gehaald, mama aan het shoppen terwijl papa en Alex lekker in het speeltuintje waren. Alex amuseerde zich daar prima met andere kindjes en kreeg nog eens de kans om zijn Engels te oefenen (meer daarover in de volgende editie van Peuterpraat). Ook daar heerlijk bespaard, de totale kosten van $450 teruggebracht naar $140. Kijk, daar wordt een mens vrolijk van!
Alex had wel de hele middag op de band kunnen blijven zitten
Zondag zijn we naar Strawberry Hill USA geweest in Chesnee. Deze gigantische aardbeienboer verkoopt momenteel voornamelijk appels en pompoenen en heeft ook de nodige activiteiten die aan het seizoen gekoppeld zijn. Om je een idee te geven van de omvang: er staan 400 Amerikaanse vlaggen verspreid op het grondgebied van Strawberry Hill en wij hebben ze lang niet allemaal gezien.
Een ritje met de tractor is altijd leuk en Alex riep al bij aankomst ‘tractor, tractor!’. Het was echt een leuk aangekleed tochtje, we kwamen een trol tegen die we om toestemming moesten vragen de ‘brug’ over te steken zodat we de koeien konden voeren in de weide erachter. Verder werden twee heren uitverkoren om een biggetje te vangen en stond er een kalfje van vier weken dat de fles kreeg. Ook Alex mocht haar even aaien en de fles vasthouden. Verder waren er talloze plaatsen waar hooibalen, stropoppen en pompoenen bijeen waren gezet om foto’s te kunnen maken. Er hingen banden aan de bomen om te kunnen schommelen, iets wat Alex zo leuk vond dat hij bijna vergat om een pompoentje uit te zoeken om mee naar huis te nemen. Toen we weer allemaal op de tractor terug moesten, waarschuwde ik Alex dat hij nog een exemplaar mocht uitzoeken, waarop hij naar de pumpkin patch rende en in allerijl een oranje knol pakte. Een prachtig gezicht. Voor Nova hadden we een kleintje meegenomen omdat ze die dingen ook zo leuk vindt. Alex heeft ze eenmaal thuis allebei bij de verzameling in de voortuin gezet.
Het 'corn maze' van bovenaf gezien.
Alex mocht zijn snoet laten beschilderen, we hadden maar gekozen voor iets simpels omdat we natuurlijk niet wisten hoeveel geduld hij daar voor zou hebben. Meestal is het geen stilzitter… maar in dit geval zat hij keurig op de schommelstoel en liet de dame een pompoen op zijn wang tekenen. Hij zat er zo lief bij te kijken, je zou bijna denken dat hij altijd zo rustig is. Gelukkig weten wij wel beter. Daarna zijn we het ‘corn maze’ ingegaan, maisveld dat is omgetoverd in een doolhof. Vergis je niet, we hebben het hier niet over een klein veldje, maar een flinke lap grond. Je krijgt dan ook een rode vlag mee voor het geval je verdwaalt, zodat een reddingsteam je kan komen halen als je er niet meer uit komt. Wij zijn het kinderdoolhof ingegaan en lieten Alex de weg bepalen. Hij riep steeds ‘this way!’ en wij gingen er mooi achteraan. Hij had de grootste schik! Ook het kinderdoolhof was nog een aardig ding en we begonnen even te vrezen dat we de vlag al in de lucht moesten steken, toen we toch ineens de uitgang vonden. Daar vandaan zijn we naar het cafe bij de boerderij gegaan, waar ze heerlijk zelfgemaakt ijs hebben. Alex heeft er gesmuld van een regenboogijsje en papa en mama een ouderwetse milkshake. Jummie!
Na zoveel pret waren de kinderen natuurlijk behoorlijk moe en ze vielen allebei in slaap in de auto op weg naar huis. Echt een heerlijke dag gehad!
Wie zoekt naar songteksten over zondag vindt vooral liedjes over trieste en lome zaken, maar daar was vandaag helemaal niks van aan. Fabelachtig herfstweer, hoewel ongebruikelijk koel voor de tijd van het jaar met maar 18 graden. Dat zijn we echt niet meer gewend, dus de jassen en vesten kwamen dan ook uit de kast. Het was vooral de wind die het kouder maakte, want de lucht was zo blauw als maar kan dus niets stond de zon verder in de weg.
Van de buurvrouw hoorden we onlangs dat ze naar de Sky Top Orchard was geweest in Flat Rock, NC en we waren wel benieuwd wat daar te doen was. Dit is de perfecte tijd van het jaar om dat soort trips te maken, (letterlijk) de vruchten plukken van de appeloogst en nu zijn de vrolijke pompoenen ook alomtegenwoordig. De weg naar Flat Rock is bijna identiek aan een trip naar Chimney Rock of Hendersonville, dus wie daar wel eens geweest is, weet dat het een prachtige route door de bergen is.
Nu zijn we wel eens bij de Nivens Farm in Moore geweest, een stuk dichter bij huis, waar je ook appels kunt plukken en dat vonden we al een behoorlijke boomgaard. Maar Sky Top was van een geheel andere schaal, meer een soort Efteling onder de boomgaarden. In een woord gigantisch. Wanneer ben jij voor het laatst appels gaan plukken en werd je door een aantal stewards naar een parkeerplaats begeleid? Ontelbare auto’s en evenzovele mensen hadden de weg naar Sky Top gevonden vandaag.
Dat het groots opgezet was, werd al snel duidelijk toen we de speeltuin zagen. Of beter gezegd, speeltuinen. Op verschillende plaatsen stonden huisjes in de vorm van appels en pompoenen, met glijbanen ernaast of er aan vast. Met hooibalen en zwarte buizen was een spin gemaakt, al snel een favoriet van Alex. In de weide tussen de speeltoestellen hebben we heerlijk zitten picnicken. Nova vond het schitterend allemaal, ze was zo blij de hele dag, ook al moest ze vanwege het koelere weer een jasje aan.
De grootste verrassing kwam eigenlijk in de winkel, waar je je appelpluk-benodigdheden kon halen en je vergaarde appels kon betalen, dan wel een greep doen in het assortiment appelgerelateerde producten dat op de schappen stond. Je kon er alleen contant of met een cheque betalen en tja… dat hadden we dus allebei niet. Kortom, we hebben heerlijk een aantal uren rondgehangen zonder een cent uit te geven. Entertainment op z’n zuiver Hollands.
Een hapje eten bij Sky Top orchard
Maar goed, die appels wilden we natuurlijk toch wel hebben, dus we besloten om via Hendersonville en daarna Chimney Rock naar huis te rijden (de toeristische route). Langs highway 64 liggen talloze boomgaarden en standjes waar je doodgegooid wordt met appels etc, dus we hoefden echt niet onverrichterzake naar huis te keren. Sterker nog, we kwamen verschillende zogeheten ‘pumpkin patches’ tegen, plaatsen waar een heleboel pompoenen zijn neergezet, puur omdat het er zo leuk uit ziet. De vrolijke oranje giganten zien er altijd feestelijk uit op een foto en bovendien hebben ze een grote aantrekkingskracht op kinderen (onze ukkies zijn geen uitzondering). Al met al waren we dus aardig wat uren onderweg en aan het eind van de dag een ‘peck’ appels rijker, met twee blije kinderen in de auto en een flashcard vol fraaie foto’s en filmpjes. Een zeer geslaagde herfstdag dus!
Peperazzi Blog 