Categorie: Amerika

In het landschap om ons heen en meer specifiek richting de staatsgrens met North Carolina ligt de Cherokee Foothills Scenic Highway. Voor de mensen die er wel eens een kaart op naslaan: dit is highway 11. Deze weg slingert door het pittoreske en heuvelachtige terrein om en rond de Blue Ridge Mountains. De naam ‘Foothills’ verwijst naar de heuvels die voor het gebergte liggen.

De weg is in de wijde omtrek bekend en geliefd. Op deze zondagmorgen, terwijl Amerika braaf in de kerk zat, zijn wij een eind gaan rijden over deze toeristische route. Via een kort stukje over highway 9, dat ons naar het plaatsje New Prospect brengt, vinden we al snel de afslag naar highway 11. Het is erg mistig vandaag en dat geeft het uitzicht een spookachtig tintje. Dat wil zeggen, als er al sprake is van uitzicht, want soms zien we nog geen 50 meter ver.

Rond de middag komen we min of meer abusievelijk in Hendersonville terecht, een plaatsje waar we in het begin van 2008 ook al eens verzeild zijn geraakt. Inmiddels is de zon gaan schijnen en ziet het er buiten een stuk vriendelijker uit. Van Hendersonville gaan we door naar Chimney Rock en vandaar uit via Tryon over highway 9 weer terug naar Boiling Springs. Al met al een rit van zo’n 3.5 uur! De plaatsjes die we onderweg tegenkomen zijn vaak niet meer dan een paar huizen groot… je moet het zien om te geloven. Vergeleken met deze gehuchten is Boiling Springs een heuse metropool!

We wonen hier nu een jaar, maar soms zijn we nog steeds verbaasd over wat we soms zien. Onlangs reden we naar Greenville en zagen we het volgende:

Het was niet de eerste keer dat we een huis over de snelweg getransporteerd zagen worden, maar wel de eerste keer dat we een camera bij de hand hadden en de tegenwoordigheid van geest hadden snel een filmpje te schieten. Toch niet iets dat je iedere dag ziet, wel?

Vandaag, 30 december, is het een stralende winterdag. De hemel is strak blauw en het kwik is opgelopen tot 20 graden. Heerlijk weer dus, en prima om buiten iets te ondernemen. Aangezien de baby zich nog altijd niet gemeld heeft, kunnen we nog even genieten van een laatste uitstapje met z’n tweeen. Rob heeft een tijdje geleden ontdekt dat er een botanische tuin in Clemson ligt, op ongeveer een uur rijden hier vandaan. Het is een staatstuin die onderhouden wordt door de faculteit Plantkunde van de universiteit Clemson. Zodoende is de entree gratis.

In alle rust zijn we naar het kleine plaatsje Clemson gereden. Het belangrijkste in Clemson is de universiteit en het daarbij behorende American Football team. Als de ploeg thuis speelt, zit het stadion Death Valley met een capaciteit van 90.000 helemaal vol.  Ter vergelijking: de totale bevolking van Clemson telt 12.000 en het centrum bestaat uit twee kleine straten.

In de botanische tuin zijn we eerst naar het bezoekerscentrum gereden waar hostess Jackie ons uitgebreid vertelt wat er allemaal te zien en te doen is. Op een plattegrond duidt ze voor ons aan wat op dit moment de interessantste plaatsen zijn. Behalve de tuin is er ook een groot arboretum waar we doorheen rijden. Langs deze weg liggen een aantal parkeerplaatsjes waar je de auto stil kunt zetten om even rond te kijken. Zelfs in deze wintermaanden is de tuin, zeker op een stralende dag als vandaag, erg aantrekkelijk.

Van het arboretum rijden we naar het botanische deel waar onder andere camelia’s in bloei staan. De bijen zijn hier nog volop bezig met het verzamelen van nectar, waardoor je het gevoel krijgt dat het al lente is. We struinen lekker door de tuinen, via slingerende paadjes en hier en daar een tuintje of hut die de moeite van het bekijken waard is. Een aanstaande bruid laat zich vandaag fotograferen en sleept een heel gezelschap mee om zo goed mogelijk voor de dag te komen. Gelukkig heb ik mijn eigen fotograaf bij me: Rob knipt in een paar uur weer ruim honderdvijftig foto’s die stuk voor stuk zó ingelijst kunnen worden.

Op de weg naar huis draaien we bij Greenville even van de snelweg af voor een koffietje bij Starbucks. Zonder jas kunnen we heerlijk buiten op het terras zitten. December? Niks van te merken!

Nog 2 nachtjes slapen en het is kerstmis en dat is goed te merken. De kerstkoorts heeft hier zo ongeveer zijn hoogtepunt bereikt en al zou je het willen, er is niet aan te ontsnappen. Gisteravond zijn we met onze vrienden de Connors in dierenpark Hollywild geweest waar elk jaar in december een lichtjesroute door het park wordt aangelegd. Vorig jaar zijn we hier ook geweest en toen viel de drukte reuze mee. Gisteren was dat wel anders: we hebben zo’n 20 minuten in de rij gestaan voor we naar binnen konden. Vanaf de weg waren de eerste kerstlichtjes echter al goed te zien zodat we tijdens het wachten onze ogen de kost konden geven.

Rob heeft laten zien dat multitasken niet perse iets voor vrouwen is. Moeiteloos stuurde hij ons door het park terwijl hij tegelijkertijd de nodige foto’s maakte. Wie doet hem dat na? Foto’s staan natuurlijk op Flickr, maar we hebben ook wat bewegende beelden vastgelegd die je op onderstaand YouTube filmpje kunt bekijken. Het tweede filmpje zijn nog wat impressies van de met name bewegende kerstlichtjes in onze wijk Sterling Estates.

We wensen graag alle lezers van onze blog een heel fijn kerstfeest en alle goeds voor 2009. Hopelijk is ons volgende bericht er een met het goede nieuws waar iedereen op zit te wachten!

Vrijdagmiddag verraste Rob mij door om 12.00 al thuis te komen. Hij had een halve dag vrij genomen en we zijn bij Denny’s Classic Diner eerst een lekkere lunch gaan eten. Bij deze zaak kun je prima terecht voor typisch Amerikaanse hamburgers in vele variaties en afhankelijk van je eigen keuze hoeven die niet perse heel ongezond te zijn. We hebben het ons in ieder geval goed laten smaken.

Met deze onverwachte extra middag zijn we eens naar Greenville gereden om wat te winkelen. Eerder deze week hadden we in Spartanburg al gezocht naar een contactgrill. Zo’n apparaat willen we al langer hebben maar ze zijn behoorlijk prijzig (150 dollar en meer). Rob had onlangs ergens een dergelijk apparaat zien staan voor 80 dollar en met de huidige koers (1 euro = ca 1.40 dollar) is dat nog wel op te brengen. Jammergenoeg konden we deze grill nergens meer vinden, behalve een demonstratiemodel bij Kohl’s dat we gerust mochten kopen, maar dat hoogstwaarschijnlijk incompleet was. De doos was immers weggegooid en extra onderdelen worden blijkbaar nooit bewaard. We dachten dus ‘even snel’ naar Kohl’s in Greenville te rijden om te zien of ze daar nog een exemplaar over hadden.

Op de weg naar Greenville was het ongebruikelijk druk en in het centrum zelf was het een echt gekkenhuis! Waar we geen rekening mee hadden gehouden was dat dit het laatste weekend is om kerstinkopen te doen en op basis van de mierenhoop van auto’s zou je spontaan vergeten dat we in een economische crisis zitten. We dachten aanvankelijk dat het lag aan lunchverkeer en zijn toen een Barnes & Noble ingevlucht met het idee dat het een half uur later wel beter zou zijn. Maar niets is minder waar, het was zelfs een hele toer om weer terug op de weg te komen.

Bij een iets verder gelegen winkelcentrum zijn we weer van de weg afgedraaid om wat te snuffelen. Hier lagen een aantal leuke winkeltjes die we nooit eerder gezien hadden. Een daarvan was een World Market, waar veel internationale producten verkocht werden. Tot onze blijde verrassing hadden ze hier o.a. een mooie verzameling kwaliteitschocolade en we hebben hier zelfs de Lindt chocolade met chilipeper gevonden, die Rob ooit eens uit Zwitserland heeft meegebracht. Mmm! Een aantal deuren verderop zat een winkel die Total Wine heet, met, je raadt het al, een behoorlijke verzameling wijnen en sterke drank. Nu zijn we tijdens ons verblijf in de VS nog niet één keer bij een slijter verzeild geraakt, dus we waren benieuwd wat we hier konden vinden. Tot ons grote genoegen bleek er zelfs een aardige collectie whiskies verkocht te worden en Rob kon zijn geluk niet op toen hij met een fles Macallan 12 Years Cask Strength én een fles cognac Rémy Martin 1738 weer buiten kwam. Daar komt de aanstaande vader de winter wel mee door!

Vanaf dit winkelcentrum was het wederom een hele kunst om ons opnieuw tussen het verschrikkelijk drukke verkeer te wurmen. We reden op goed geluk een kant op en hoera, daar kwamen we een vestiging van Kohl’s tegen. De volle parkeerplaats sprak direct boekdelen. Bij de kassa’s stonden rekken opgesteld om klanten op geordende wijze richting de toonbanken te leiden, met extra personeel om dit proces ordelijk te laten verlopen. In de hoek met kookspullen was het even zoeken, maar Rob zag uiteindelijk nog één laatste doos met onze contactgrill staan. Op het prijskaartje stond een bedrag van 110 dollar, maar we gingen toch overstag. Eenmaal bij de kassa kregen we het ding toch voor 80 dollar mee en daarmee was ons middagje kerstinkopen doen bijzonder geslaagd! We zijn ons al volop aan het beraden wat allemaal gaan maken dit weekend: gegrilde vis, wafels, pannenkoeken, broodjes, of gewoon allemaal?

Vorig weekend zijn we eens door onze wijk gewandeld om de vele kerstverlichting goed te kunnen bekijken. Rob heeft toen ook een heleboel foto’s gemaakt van de soms wel erg uitbundige lampenpracht en we hebben toen anderhalf uur lang onze ogen uitgekeken. Sindsdien zijn er al weer een boel extra lichtjes bijgekomen. De economische crisis is blijkbaar nog niet zo ernstig dat mensen vinden dat ze op hun energierekening moeten besparen.

Afgelopen zaterdagavond hebben we het breder aangepakt en zijn we bij de wijken in onze buurt (Eagle Pointe, Valley Falls, Fairforest, Rainbow Lake) gaan kijken hoe het daar met de kerstverlichting gesteld is. Sommige huizen die we zagen waren zo absurd versierd dat je ze vanuit de ruimte waarschijnlijk kunt zien liggen. Behalve de traditionele kerstlampjes zijn dit jaar opblaasbare kerstfiguren blijkbaar erg in de mode. In sommige tuinen staan hele gezelschappen opblaaskerstmannen, -sneeuwpoppen en/of -Disneyfiguren. Robs collega Wim, die op zondag bij ons op bezoek was, vatte het heel correct samen: het lijkt wel een scene uit een film!

De winterse kou van de afgelopen week gaat later deze week plaatsmaken voor temperaturen tot 24 graden, dus dat is een vreemde combinatie met het van kerst doordrenkte straatbeeld. Misschien dat baby Hanssen het warmere weer afwacht voordat hij zich laat zien?

Tjonge jonge, ik ‘klaag’ wel eens dat er hier zo weinig water valt, maar de afgelopen dagen hebben we iets van die schade ingehaald! Op woensdag en donderdag is er spectaculair veel regen gevallen, een inch (2.5cm) op woendag en 3 inches op donderdag. Onze tuin is een licht hellend vlak en dat is maar goed ook, want daardoor stroomde het overvloedige water naar de beek aan het eind van de tuin.

Gewoon regenen lijkt hier onmogelijk. Het is direct verschrikkelijk veel en langdurig. Op beide dagen ging de regen gepaard met tornadowaarschuwingen en overstromingswaarschuwingen. De regenputten in de straten van onze wijk lijken absurd groot, maar als je ziet hoeveel water ze soms moeten verwerken kan het duidelijk geen kwaad! Nu zal blijken of alle kerstverlichting bij de buren in de tuin inderdaad zo waterproof is als op de verpakking staat…

Voor de komende dagen staat gelukkig weer een ouderwets zonnetje op het programma, maar de hele volgende week is er een aardige kans op meer water. Wat een verschil met vorig jaar, toen we hier net aankwamen en het 25 graden was!

Nu december echt begonnen en kerst onvermijdelijk is, beginnen de feestelijkheden zich op te stapelen. Op dinsdagavond was er in het centrum van Spartanburg een feestelijke happening met concerten, standjes met eten van lokale restaurants en het ontsteken van de 10.000 lichtjes in de grote kerstboom, een Noorse spar, op het stadsplein.

Samen met Vicki en Emma (Daniel was er niet bij want hij reist momenteel in Robs plaats naar Europa) zijn we na het avondeten naar het centrum gereden. Het was al koud, rond het vriespunt, dus de warme chocomelk die Vicki had meegenomen was erg welkom. Deelnemende muzikanten en andere artiesten waren allen gekleed in kostuums uit de Victoriaanse tijd, vandaar ook de naam van het evenement ‘A Dickens of a Christmas’ (naar de boeken van Charles Dickens). In winkeletalages werden kersttaferelen uitgebeeld uit deze periode, waar gezinnen ouderwetse activiteiten aan het ondernemen waren, zoals bijvoorbeeld kerstslingers maken van popcorn.

Rond de grote kerstboom was een groot podium opgesteld waar verschillende orkesten en koren van zich lieten horen. Uiteraard brachten zij kerstliedjes ten gehore. Tegen 20.00 werden de lichtjes in de boom ontstoken, iets dat werd waargenomen door duizenden mensen. Ondanks Emma’s verkoudheid amuseerde ze zich prima en zat ze op de schouders van Rob waar ze probeerde mee te hummen met de liedjes die op het podium werden gezongen.

De activiteiten kwamen rond 21.00 tot een einde en zoals dat met Amerikanen gaat verdwijnen ze net zo snel als ze gekomen zijn. Daar zal de kou ook wel mee te maken hebben gehad, want het is ongebruikelijk fris voor de tijd van het jaar en dat valt de inwoners van het subtropische South Carolina zwaar tegen!