Categorie: Amerika

Thanksgiving ligt inmiddels al weer twee dagen achter ons maar we genieten nog altijd van de restjes van het diner. Bij aankomst in Moore had Connies vader Lee de kalkoen net in de frituurpan gedaan. Het hele proces zou ongeveer drie kwartier duren bij 350F. Aangezien Lee ook een amateurfotograaf is, hadden hij en Rob al snel voldoende gesprekstof om de hele 45 minuten te vullen. In de tussentijd was ik met Wally, Connie en haar moeder Ann in de keuken om de laatste hand aan het avondmaal te leggen. Ook Milliken-collega’s Cristina en Eduardo (uit Puerto Rico) waren rond half vijf present en op tijd om aan te schuiven.

Zoals we al vermoedden, was er voldoende te eten voor een leger en een weeshuis. Wally had met name zijn best gedaan en met Connie het volgende gemaakt: de kalkoen gemarineerd in mango- en ananassap, barbecue (pulled pork bbq), twee bakken stuffing, verse broodjes met kruiden, spinazie, aardappelpuree met saus en kruiden, een appel-walnoot salade. Daarbij kwam nog de schotel van zoete aardappels die Ann had gemaakt en je begrijpt wel dat de borden goed gevuld waren.

Ook qua desserts waren we zeer goed bedeeld met pompoentaart, appeltaart, pecannotentaart, ijs, soesjes, speculaas en gevulde dadels. Cristina en Eduardo hadden bovendien een Puertoricaanse variant op eggnog gemaakt, een klassieke Amerikaanse drank die in de kerstperiode wordt genuttigd. Met ronde buiken kwamen we weer van tafel vandaan en hebben we nog twee films gekeken.  Voordat we rond 23.15 weer richting huis vertrokken, kregen we van onze gastheer en -vrouw de nodige restjes mee om Thanksgiving thuis nog eens dunnetjes over te doen.

De vrijdag na Thanksgiving heet ‘Black Friday’ en is traditioneel het begin van het kerstinkoopseizoen. Winkels stunten met zeer vroege openingstijden (denk aan 4 uur ’s morgens) en zeer scherpe aanbiedingen. De allervroegste aanbiedingen hebben we aan ons voorbij laten gaan, maar we waren wel benieuwd hoe druk het in de stad zou zijn. Zodoende zijn we even na 9.00 richting de stad gereden (via een pitstop bij Starbucks) en in de gezellig drukke mall beland. Het was inderdaad druk te noemen. De reusachtige parkeerplaats rondom het winkelcentrum stond nagenoeg vol en voor wie hier al eens geweest is, zegt dat genoeg. Helemaal koopjesvrij zijn we ondanks onze voornemens niet gebleven: bij een winkel met sjieke kinderkleren (Gymboree) hebben we voor onze uk een mooie bodywarmer en warme broek gekocht voor de volgende winter. Bovendien had juwelier Zales een scherpe aanbieding voor een nieuw horloge voor Rob. Het zijne was enige tijd geleden al gesneuveld, maar sinds gisteren is hij weer de trotse bezitter van een nieuw uurwerk.

Vandaag vieren we een nationale feestdag in de VS en wel Thanksgiving. Dit oogstfeest vindt elk jaar plaats op de vierde donderdag in november en is een typisch familiefeest. Amerikanen leggen dan ook elk jaar behoorlijke afstanden af om dit ‘eetfeest’ met hun familieleden door te brengen. Sommige mensen zien elkaar alleen op deze dag! De vrijdag is doorgaans een brugdag waardoor je een lekker lang weekend hebt. Ook Rob is vandaag en morgen thuis.

Op de Thanksgiving-dis staat traditioneel kalkoen. Er bestaan talloze manieren om dit beestje te bereiden (en nog veel meer manieren om het te verprutsen) en vandaag gaan wij bij Wally en Connie, waar we uitgenodigd zijn voor het Thanksgiving diner, eens bekijken hoe de methode van het frituren in z’n werk gaat. Inderdaad, de kalkoen wordt dan in z’n geheel gefrituurd in een badje van ongeveer 30 liter olie. Na zo’n 3 kwartier is het beestje klaar en naar verluidt bijzonder smakelijk. We zullen het zien!

Behalve kalkoen staan er ook zoete aardappels, cranberrysaus en pompoentaart op het menu. Wally en Connie kennende zullen ze deze traditionele gerechten nog wel een beetje uitbreiden met andere dingen. Wij zorgen vandaag voor het dessert en we brengen slagroomsoesjes, speculaas en gevulde dadels mee. De speculaasjes heb ik gisteren al gebakken en ze zijn erg goed gelukt, mede dankzij de koekkruiden die mijn schoonouders ons gestuurd hebben. Ik ben benieuwd of Amerikanen deze koekjes ook lekker vinden.

Nadat we vrijdag het weekend al goed begonnen waren, zijn we zaterdag en zondag druk bezig gebleven. Op zaterdag stond er een bijeenkomst van onze ‘kookclub’ op het programma. Het thema was deze keer ‘Afrika’ dus het was spannend wat iedereen zou maken. Ik had onze bijdrage op vrijdag al gemaakt, een Marokkaanse lamsstoofpot met een zoete tomatenjam, gecomplementeerd met een citroensalade. Dat gerecht heb ik al een paar keer vaker gemaakt en altijd met succes, en ook tijdens onze kookclub op zaterdag werd het zeer gesmaakt. De andere gerechten waren afkomstig uit Kenia, Kameroen, Senegal en Benin en het was allemaal erg geslaagd en dus bijzonder lekker! Rob is bij de vorige bijeenkomst al benoemd tot officiele ‘voedselfotograaf’ en ook deze keer heeft hij een paar smakelijke plaatjes geschoten. Gastheer en gastvrouw Wally en Connie hebben ons bovendien uitgenodigd voor hun Thanksgiving diner op 27 november, dus we hebben al weer iets om naar uit te kijken.

Op zondag zijn we eerst boodschappen gaan doen en kort na de middag zijn we in de bioscoop beland. Dit weekend ging Twilight in premiere, de verfilming van het boek waar ik niet al te lang geleden helemaal verslingerd aan was. Hoewel het hier om een echte vrouwenfilm ging, is Rob zonder mopperen meegegaan. Enerzijds ter gelegenheid van mijn verjaardag, anderzijds om ook te kunnen meepraten over dit fenomeen dat het land in z’n greep houdt. Dat we niet de enigen waren blijkt wel uit de totale opbrengst voor dit weekend: maar liefst 70 miljoen! En goed nieuws voor Rob: hij was niet de enige man in de zaal.

Bij thuiskomst stond er een berichtje van Daniel en Vicki op ons antwoordapparaat. Ze vroegen of we zin hadden om bij hen en hun vrienden Ara en Lisa aan te schuiven aan het kampvuur in de tuin. Gelukkig dat we inmiddels de voeringen van onze jassen hier hebben, want die hadden we wel nodig! Boven het vuur hebben we hotdogs geroosterd en smores gemaakt. Om smores te maken moet je marshmallows roosteren, dus ook die kunst zijn we nu machtig. Dat wil zeggen, Rob is ze machtig want als je 8 maanden zwanger bent, ga je niet meer zo makkelijk even boven een open vuur hangen. Het was kortom een gezellig weekend met veel vrienden om ons heen.

Het begint een beetje een zich herhalend thema te worden, maar we hebben sinds vandaag maar weer eens een nieuwe auto. Het verhaal begon eigenlijk al drie weken geleden toen we de Chrysler Sebring in Greenville ophaalden. Direct bij het wegrijden vroeg de auto al om nieuwe olie. We hadden toen beter direct kunnen zeggen dat we een andere auto wilden, maar braaf als we zijn deden we dat natuurlijk niet.

Toen we gisteren bij de garage een uur hebben zitten wachten terwijl de olie werd ververst, kwam de beste monteur ons zeggen dat er een remlicht kapot was en dat er een nieuw luchtfilter in de wagen moest. We hebben toen met Avis gebeld en die vroegen ons vandaag naar hun vestiging in Greenville te komen. Men zou daar ter plaatse de mankementen verhelpen.

Vanmorgen vroeg stonden we dus al weer in Greenville, waar met veel moeite het lampje van het remlicht werd gevonden. Eenzelfde lampje was niet voorradig en daarvoor moesten we dan weer naar Autozone, waar men gespecialiseerd is in auto-onderdelen. Ik vond het eigenlijk een beetje te gek dat we daar zo veel tijd en energie in moesten steken en bovendien was het probleem met het luchtfilter ook nog niet opgelost. De bediende belde toen eens met zijn baas en deze stelde voor om dan de auto maar om te ruilen. Hiervoor moesten we echter naar de vestiging bij het vliegveld, dus daar gingen we weer.

Ter plaatse hebben we wat inspraak gekregen in welke auto we wilden hebben. Helaas was er op dit moment geen Pontiac G6 beschikbaar, maar we hebben ons tevreden gesteld met een Nissan Altima 2.5S. Deze wagen is enigszins vergelijkbaar met de Pontiac die we eerst hadden en rijdt als een zonnetje. Omdat het een Japanse wagen is, is deze natuurlijk ook een stukje zuiniger dan zijn Amerikaanse neefjes. We hopen nu maar dat we deze auto een poosje kunnen blijven rijden, want het maandelijkse wisselen zijn we nu wel een beetje beu.

Hoewel politici vaak hun best doen om van burgers brave ja-knikkers te maken, zijn ze zelf met de regelmaat van de klok betrokken bij een of ander schandaal. Hier in de VS worden uitglijders van politieke figuren breed uitgemeten op televisie. Nu de verkiezingen hun hoogtepunt naderen, blijkt eens en te meer dat er zowel op landelijk als regionaal niveau een zeer smerig spel wordt gespeeld in de hoop kiezers te winnen.

De Republikeinse partij is met name zeer bedreven in het inspelen op angstgevoelens van burgers. Enige tijd geleden begon dat al toen ze democratisch kandidaat Barack Obama ervan beschuldigden een terrorist te zijn. Dit was een wel heel grove generalisatie van het gegeven dat er lang geleden in zijn wijk een van terrorisme verdachte persoon gewoond heeft. Sindsdien is Obama ervan beschuldigd een Moslim te zijn, tot een radicaal-islamitische groepering te behoren en een paar dagen geleden riep mevrouw Palin nog maar eens dat Obama echt, echt een terrorist is.

Het is pijnlijk duidelijk dat de Republikeinen volledig door hun ideeen heen zijn en zich verlagen tot moddergooien. Een andere truc die ze uitgehaald hebben is het verspreiden van flyers waarop vermeld staat dat “in verband met de verwachte grote drukte de Republikeinse stemmers op 4 november naar de stembus moeten komen, en de Democratische op 5 november”.

Maar hier houdt het niet op. Op 4 november kunnen Amerikaanse staatsburgers niet alleen stemmen voor hun nieuwe president, maar ook voor senatoren, sheriffs, lijkschouwers en bepaalde staatsgebonden wetsvoorstellen die op basis van een meerderheid in stemmen al dan geen doorgang vinden. Het is met zoveel keuzes geen wonder dat stembiljetten enigszins verwarrend worden.

In de staat North Carolina is een bijzonder smerig spelletje gaande tussen de senatoren Kay Hagan (democraat) en Elizabeth Dole (republikein), die beiden hopen herkozen te worden. Op de regionale zenders worden we bestookt met spotjes waarin beide dames elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Mevrouw Dole is hierin wel heel diep gegaan. Ze beschuldigde Hagan ervan een ‘goddeloze Amerikaan’ te zijn, die bovendien geldelijke steun krijgt van andere goddeloze Amerikanen. Zoiets komt onder godvrezende burgers in het zuiden als een mokerslag aan. Inmiddels is al gebleken dat het spotje op geen enkel feit berust en schaamteloos knutselwerk is van Republikeinse zijde. Het is maar goed dat de verkiezingen bijna achter de rug zijn. De hoeveelheid negativiteit die het over ons uitstort is bijna ondraaglijk.

Gisteren hebben we al even kunnen oefenen, maar vanavond was het dan echt zo ver: Halloween! Sinds 17.45 heeft de bel achter elkaar gerinkeld en hebben er een heleboel verklede kinderen aan de deur gestaan om met behulp van de kreet ‘Trick or Treat!’ om snoepjes te bedelen. Op de vroege avond zijn het vooral de allerkleinsten die zeer koddig zijn in hun kostuumpjes en een beetje verlegen een snoepje komen halen.

Vrijwel alle kinderen komen onder begeleiding van hun ouders, die zich keurig op de achtergrond houden. Zij trekken in groepen door de wijk, te voet of met de auto, en bij alle huizen waar het buitenlicht brandt (een teken dat kinderen welkom zijn om snoepjes te halen) wordt er aangebeld. De papa’s en mama’s houden vanaf de weg een oogje in het zeil. Je merkt een groot verschil in opvoeding: sommige kinderen nemen bedeesd een of twee snoepjes uit de schaal en zeggen beleefd ‘dank u wel mevrouw’, andere kinderen graaien een handvol en zijn al weer bijna de tuin uit als ze nog net ‘happy Halloween’ roepen.

We hadden vorig weekend al wat versieringen aangebracht, wat nepgrafzerken in de tuin en een stel bloederige handen op de voordeur. Deze handen bleken vanavond onweerstaanbaar, bijna alle kinderen moesten even voelen of het echt was. Een jongetje vroeg: “Wie is er aan het doodgaan?” Ik antwoordde hem dat hij er snel achter zou komen omdat hij de volgende was. Toen keek hij me toch even met verschrikte ogen aan.

Ik moet bekennen dat ik er een beetje tegenop zag, die parade van verklede kinderen aan de voordeur. Tenslotte was het de bedoeling dat ik dat samen met Rob zou doen, die verkleed als De Man Met De Zeis de deur zou opendoen. Maar Rob was vanmiddag al richting Belgie vertrokken dus dat feest ging niet door. Achteraf bleek het toch wel een leuke ervaring te zijn, al was ik dan alleen. En bovendien belden Joost en Cristina me nog op, omdat ze het zo sneu vonden dat ik vanavond alleen zat.

Eerder deze week kregen we van Vicki een uitnodiging voor het Herfst/Halloween-feest dat door de kerk van de Zevende Dag Adventisten zou worden georganiseerd. Daar bestond een officiele flyer voor waarop alle activiteiten stonden beschreven en ze legde me uit dat zij en Daniel ook deelnamen aan het ‘Trunk or Treat’, een variatie op de leus ‘Trick or Treat’ wat kinderen roepen als ze voor snoepjes langs de deuren gaan. Bij ‘Trunk or Treat’ staan een boel auto’s in een cirkel geparkeerd en liggen alle snoepjes in de kofferbak.

We waren wel benieuwd hoe het Halloweenfeest gevierd wordt, dus zijn we op donderdagavond eens een kijkje gaan nemen. Het was een behoorlijk festival, met springkussens voor de kinderen, chocolademelk, de nodige goede doelen en, omdat het natuurlijk een onderneming is van kerkelijken, alle ‘apostelen’ die bijbelverhalen vertelden.

We zijn bij de auto van Daniel en Vicki gaan staan, waar Emma, verkleed als engeltje, veel ‘ooh’ en ‘ahh’ oogstte. De stroom van kinderen voor het trunk-or-treaten was niet aflatend… alle kinderen in de wijde omtrek kwamen onder begeleiding van hun ouders op het festijn af. Dat geeft mij alvast een goed idee wat ik vrijdagavond kan verwachten, als de meute verklede kinderen door onze wijk trekt. Schijnbaar kan ik vanaf 17.00 de kleinsten verwachten en de grotere kinderen pas na zonsondergang, dus 19.00. Het zal me benieuwen hoe snel ik door onze enorme voorraad snoepjes heen ben!

Toen Rob maandag naar zijn werk reed, viel hem op dat de Pontiac Vibe een geluid maakte dat hem niet beviel. Op een laag toerental maakte de motor het geluid van een naaimachine, en dat valt natuurlijk extra op op het stukje spitsrijden in de stad onderweg naar zijn werk. Omdat we nu eenmaal niet bijster veel van auto’s af weten, heeft hij op zijn werk aan een collega gevraagd wat hij er van vond. Deze man bevestigde dat de kleppen van de motor waarschijnlijk niet goed afgesteld stonden.

Met deze informatie belde Rob naar Avis, om te vragen wat hij hiermee moest doen. Tot onze verbazing stelden ze direct voor dat we de auto kwamen omruilen voor een andere. Zodoende zijn we gisteren aan het eind van de middag naar vliegveld Spartanburg gereden om in een andere auto weer terug te komen. Het nieuwe model is een Chrysler Sebring, een auto uit de categorie ‘slagschip’. Kijk even naar de foto en laat gerust weten wat je er van vindt.

Op televisie zagen we een kaart van Amerika waarop werd aangegeven waar de herfst op dit moment op z’n mooist is. Niet geheel verrassend zitten ons deel van South Carolina en de bergen in North Carolina op dit moment op hun piek. Een ideaal moment om op jacht te gaan naar herfstplaatjes.

We hadden al snel voorgenomen om nog eens naar het Biltmore Estate in Asheville te gaan. De jaarkaarten die we van mijn ouders cadeau hebben gehad kwamen weer goed van pas, aangezien toegangskaartjes voor dit imposante landgoed meer dan 50 dollar per stuk kosten. De benzineprijzen zijn de afgelopen weken gedaald van bijna 5 dollar per gallon naar $2.36, dus daar hoefden we het ook niet voor te laten. Tegen half twaalf stonden we zondag voor het enorme huis, omringd door alle kleuren die je in de herfst maar kunt tegenkomen, inclusief een strakke blauwe lucht. Hoewel het ’s morgens nog wat koel aanvoelde, werd het in de loop van de dag 22 graden en warm genoeg om zonder jas rond te wandelen.

Ook deze keer waren de tuinen weer compleet anders dan bij ons vorige bezoek. De tuinarchitecten die Biltmore ingericht hebben, waren in ieder geval goed op de hoogte van de seizoenen en welke bomen en planten dan bloeien. In de bloementuinen vinden we deze keer alle schakeringen van de kleur paars, van zacht en teer tot diep en intens. Fotograaf Rob heeft zijn hart kunnen ophalen en heeft alle pracht en praal fraai vastgelegd. Hij heeft het hoogtepunt van de herfst nog net kunnen knippen voordat hij naar Europa vertrekt; als hij twee weken later terugkomt, ligt het meeste van al dat moois waarschijnlijk op de grond.