Categorie: Amerika

Toevalligerwijs is, net als vorig jaar in maart, Chretien bij ons op bezoek. En net zoals vorig jaar is een congres in onze ‘buurt’ de reden van zijn trip. Vorig jaar was het een conferentie in Florida, deze keer was hij zelfs nog iets dichterbij, namelijk in Atlanta. Met een huurauto was Chretien na 3 uurtjes rijden in Boiling Springs. Jammergenoeg heeft het de eerste dag van zijn bezoek aan een stuk geregend en moesten we ons amuseren met een paar gehuurde dvds en natuurlijk ons eigen topvermaakje, Alexander.

Op zondag was het gelukkig weer droog en zijn we een dagje naar Asheville geweest. We zijn de toeristische route gereden over highway 176, via Hendersonville waar we een, inmiddels traditioneel, bezoek aan het Black Bear Cafe hebben afgelegd. Eenmaal in Asheville is het heerlijk weer voor een wandeling door het stadscentrum.

Van een collega heeft Rob gehoord dat er een leuke gallerie is met werk van lokale kunstenaars. De uitgezette route die we lopen, de Woolworth walk, komt hier al snel langs. Er is inderdaad veel leuk werk te zien en Chretien koopt er een wel heel bijzondere snijplank. We zijn benieuwd of hij daar als hij weer thuis is zijn groenten en fruit op durft te snijden. Later op de middag eten we iets op een terrasje waar de zwangere serveerster geen genoeg kan krijgen van onze kleine knul.

Op maandag maken we er een winkeldagje van. Chretien kan niet terug naar Nederland zonder hier de nodige jurkjes voor zijn petekindje Serena te kopen. Bij de nieuw ontdekte Burlington Coat Factory vinden we een enorme schat aan kinderkleertjes. Jammer dat we dit maanden gelegen niet al ontdekt hebben… aan de andere kant misschien maar beter ook.

Op dinsdag zijn we in Greenville te vinden. Het Reedy River Falls Park ligt er schitterend bij, vol bloesem en met een woest stromende waterval. De overvloedige waterval van de afgelopen tijd komt dit park echt ten goede. Het is lekker weer om wat rond te kuieren en foto’s te knippen met ons ‘nieuwe’ toestel, een oude Canon die we van mijn ouders cadeau hebben gekregen. Chretien’s bezoek zit er dan al weer op en op woensdagmorgen vertrekt hij, tegelijk met Rob, richting Atlanta. De tijd vliegt!

We hebben nu eens echt een ‘lekker weekend’ achter de rug. Niet alleen was het weer volop lente, maar het was heerlijk ontspannen en op zaterdag hadden we weer een bijeenkomst van de kookclub. Het thema was deze keer ‘Europees’ (met uitzondering van de landen Italie, Spanje en Frankrijk) dus we konden het als Nederlanders natuurlijk niet nalaten om met echte Hollandse kost op de proppen te komen. Veel authentieker als hutspot met stoofvlees konden we het niet verzinnen en dat hebben we dan ook meegenomen. Verrassend genoeg viel het prima in de smaak! Le had Vlaams stoofvlees meegenomen, haar introducé Lei had een Grieks hapje, gefrituurde oesters met bacon’ en gastheer en -vrouw Wally en Connie hadden zich ook weer prima uitgeleefd met zelfgemaakte zuurkool, heerlijke braadworsten van een lokale boer, een joekel van een Schwarzwalderkirschtaart en daarnaast nog Poolse piroski.

We hadden Alexander meegenomen en het was maar de vraag wie de grootste ster van de avond was: onze kleine mop of al het lekkere eten dat voor onze neus stond. Alex gedroeg zich voorbeeldig, liet zich gewillig door iedereen vasthouden en charmeerde met zijn gulle lach en onderzoekende blik. Omdat er zoals gebruikelijk weer veel over was, kregen we een royale portie van alles mee naar huis. Dat was voor mama ook wel eens fijn, want nu hoefde ze op zondag niet te koken.

Op zondag hebben we alles heerlijk op ons gemak gedaan. We hadden nog een film om te kijken, hebben onze boodschappen gedaan en zijn ’s middags in het park geweest. Het puilde er uit van de mensen en spelende kinderen, iedereen was al zomers gekleed om de nodige zonnestralen op te slurpen. Ook Alex genoot er van en we hebben weer wat leuke familieportretjes geknipt. Menigeen keek gefascineerd naar de opstelling van Robs statief, camera, lens en afstandsbediening, maar natuurlijk ook naar het snoezige kindje op onze schoot. Alexander heeft van zijn uitstapje naar het park weer een mooi tintje overgehouden!

Toen we donderdag bij de kinderarts waren voor een controlebezoek, drukte dokter Luci Daley ons op het hart dat we Alexander echt moesten laten vaccineren (een soort DTP prik). Volgens Amerikaans gebruik dient dit te gebeuren rond de leeftijd van 2 maanden. Ik heb daarna bij thuiskomst direct een afspraak gemaakt bij het Health Department, waar we vandaag direct terecht konden. De kinderarts wist ons trouwens te melden dat Alex inmiddels 6.1 kilo weegt en 9 cm gegroeid is sinds zijn geboorte. Alles gaat heel goed met hem!

Vanmorgen zijn we dan maar naar het Health Department gegaan. Alexander was zoals gebruikelijk vrolijk en blij, zich niet bewust wat hem te wachten stond. Na wat papierwerk werden we opgeroepen en legden twee vriendelijke dames ons uit om welke vaccinaties het vandaag ging en welke procedures we zoal zouden volgen.

Alexander kreeg eerst een aantal mililiters vloeistof te slikken om hem te beschermen tegen het rotavirus. O, wat trok hij daar een vies gezicht bij! Maar het was nog niets vergeleken met wat hem daarna te wachten stond: in elk been een flinke injectienaald. Het arme kind vond het niet leuk en zette het op een schreeuwen. Voor het allereerst biggelden er tranen over zijn wangen. Wat was ons kleine kereltje zielig! Na zijn prikjes bleven we hem nog even troosten, want Alex was er toch even van ontdaan.

Naast het Health Department zit het Office of Vital Records, waar we wat extra geboortecertificaten zijn gaan halen. Terwijl we daar zaten te wachten, dommelde onze nog wat najammerende knul in slaap. En dan te bedenken dat we dit over 2 maanden weer moeten doen…

Update: Na zijn prikjes was Alexander de rest van de vrijdag wat jengelig en wilde graag vastgehouden worden. Zaterdag was hij weer gewoon een blije baby en was al het leed achter de rug! Ook geen last van stijve beentjes, waarvoor de dokter gewaarschuwd had. Als Alex 4 maanden oud is, krijgt hij zijn volgende ronde vaccinaties, daarna weer als hij 6 maanden oud is en dat gaat zo nog wel even door.

Het is een Amerikaans gebruik om, wanneer je zwanger bent, getrakteerd te worden op een zogeheten ‘baby shower’. Het idee is dat je (meestal onverwacht) in gezelschap van familie, vrienden en/of collega’s een heleboel cadeaus krijgt om de komst van de kleine te vieren. Doorgaans zet je dan ook een ‘baby registry’ op bij een of meerdere winkels, waar je wenscadeaus uitzoekt en deze hopelijk ontvangt tijdens je baby shower.

Nu hadden wij tijdens de zwangerschap wel het aanbod gehad voor een baby shower, maar eerlijk gezegd voelden we ons wat bezwaard om dure cadeaus te accepteren van mensen die we nog maar vrij kort kenden. Nadat Alexander geboren was en we hem vol trots bij Milliken op kantoor lieten zien, liet men ons echter weten toch heel graag een baby shower voor ons te organiseren. “Het is nu eenmaal een Amerikaans gebruik, dus geniet er gewoon van”, zo werd ons gezegd.

Na enig aandringen zijn we toch maar akkoord gegaan, en we hebben een lijstje samengesteld van zaken die we eventueel nog wel wilden hebben. Dit waren vooral boekjes, kleren, speelgoed en als-niet-anders dan maar een cadeaubon van de baby’r’us.

Vandaag was dan het grote gebeuren. We mochten zelf helemaal niets voorbereiden, dus een paar van Robs collega’s hadden vanalles ingeslagen (taart, bekers, bordjes, frisdrank, etc). Vanwege een conferentie in Texas konden een paar collega’s niet komen, maar ze hadden toch nog een cadeautje gestuurd. Desondanks zat het huis vol en waren alle stoelen bezet. Omdat er ook nog een paar kinderen bijwaren, was het al snel een drukke boel. Iedereen was erg gecharmeerd van kleine Alexander. Op de aangegeven eindtijd was iedereen weer richting huis en stond onze woonkamer weer vol met de nodige babyspullen. Daar zullen we nog veel plezier van hebben.

De weersvoorspellingen in dit land zitten er niet vaak naast, dus toen we op televisie zagen dat we dit weekend wel 20 graden konden verwachten, hebben we direct plannen gemaakt. Allereerst hebben we op zaterdag met Avis gebeld om te vragen of we onze auto konden omruilen. Hoewel onze Chevrolet Malibu een fijne auto was, was er toch een probleem mee: de kinderwagen paste er op geen enkele manier in. Erg lastig, vooral als je er op uit wil trekken. Een tripje naar het vliegveld in Greenville, waar Avis de meeste huurauto’s heeft staan, leverde ons na een gesprekje met de dame achter de balie een gloednieuwe Subaru Forrester op. Er stonden nog maar 5 mijlen op de teller, dus deze zal voorlopig nog wel even meegaan.

De kinderwagen paste moeiteloos in de nieuwe auto, dus op zondag zijn we lekker naar de South Carolina Botanical Garden gereden. We waren hier op 30 december nog geweest en wisten zodoende dat je hier veel geasfalteerde paden hebt die zich goed lenen voor een wandeling met de kinderwagen. Het was inderdaad een zeer zonnige dag en al flink warm, dus we moesten oppassen dat Alexander niet zou verbranden in de voorjaarszon. Het was erg druk in de botanische tuin, veel mensen hadden besloten van het mooie weer te profiteren en buiten de zon op te zoeken.

Rob was erg in z’n hum dat hij zijn hobbies fotografie, z’n zoon en het fotograferen van z’n zoon allemaal kon combineren. De natuur begon al weer voorzichtig wat uit te lopen, wat enkele mooie plaatjes opleverde. We zijn na het bezoek aan de tuin nog even het ‘centrum’ van Clemson ingereden. Het is amper een straat groot, maar wel knus en doet wat Europees aan. Jammer dat het maar zo klein is. Bij Subway hebben we een late lunch gegeten en bij Ben & Jerry’s een heerlijk ijsje. Met een temperatuur van 23 graden was dat een heerlijke traktatie. In de fanshop van Clemson (de universiteit van Clemson heeft diverse sportploegen aan zich verbonden die op nationaal niveau presteren) hebben we voor Alexander een rompertje gekocht, zodat hij deze zomer tijdens het American Football seizoen als een echte, officiele South Caroliniaan het team kan aanmoedigen.