Nova is erg lief voor haar poppen en dat geldt ook voor de prinsesjes van Lego. Gisteren was ze druk in de weer met de popjes, vooral met instoppen in bed. Er komen hele verhalen bij kijken, niet altijd even duidelijk, vooral niet als je niet gewend bent om naar Nova’s gezellige mix van Engels, Nederlands en peutertaal te luisteren, maar ze heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een aardige spraakwaterval met een levendige verbeelding.
Categorie: Uncategorized
Vrolijke geluiden
Gisteren was het erg mooi weer, een zonnige 17 graden en dus een prima gelegenheid om even met de kinderen naar het speeltuintje op de hoek te gaan. Zoals te verwachten was, zaten de kleintjes al snel op de schommel en mama moest duwen, met vrolijke giechels als gevolg. Het filmpje is niet lang, maar wel met lach-garantie.
Een (jonge)man van de wereld
Onze Alex weet al heel wat van de wereld en dat is best bijzonder voor zo’n kleine man! Hij kan al heel wat staten in de VS aanwijzen op de kaart en als hij over een plaats, land of staat hoort waar iets te doen is (zoals onlangs de orkaan die de Filipijnen teisterde) dan wil hij op de kaart even kijken waar dat is.
We hebben een tijd geleden bijvoorbeeld al eens samen geleerd over Australie en nadat hij daarover iets had gezien op televisie, informeerde hij mij dat dit ‘the land down under’ is. Hij heeft dus bestaande kennis en nieuwe kennis zelf gecombineerd. Dit is een mooi proces om te volgen!
Hij heeft deze belangstelling niet van een vreemde, want opa Jos is ook verzot op alles wat met aardrijkskunde te maken heeft. Toen hij dit in Alex zag, wist hij meteen wat hij hem wilde geven: een wereldbol. Zo kwam het dat we deze week onverwacht een grote doos ontvingen met een mooie wereldbol erin! Alex was direct enthousiast en had na twee tellen draaien South Carolina en Nederland zo gevonden. We voorzien nog vele uurtjes plezier met de nieuwe wereldbol!
Grande jetée
Het is de tweede maand van Nova’s balletlessen en oh, wat heeft ze er lol in. Gisteren was het weer zover en ik kon het niet laten, ik wilde zo graag eens even kijken hoe ze het deed! Dit had ik bewust nog niet eerder gedaan omdat ze, als ze mama ziet, weet dat het tijd is om naar huis te gaan en ik vermoedde dat ze haar les niet zou willen afmaken als ik vroeg binnen kwam, of in de war zou raken als ik weer weg ging zonder haar mee te nemen.
Even voor 10.00 kwam ik binnen bij de school om eens te kijken en wat was ze geconcentreerd bezig! Vol overgave was ze de pasjes van de juf aan het volgen. Dat wil zeggen, tot ze mama zag. Ze rende naar me toe en dacht dat ze naar huis ging. Ik legde haar uit dat mama kwam kijken hoe Nova mooi aan het dansen was en hoewel ze knikte, kwam het pruillipje al snel tevoorschijn. De assistent-juf begeleidde Nova terug naar haar plaats en ik had mijn camera klaar.
Maar… onze ballerina stond bewegingloos met haar verdrietige gezicht en deed niets meer. De juf snapte het niet, ze was immers zo goed bezig geweest! Ik snapte het natuurlijk wel, want dit was precies de reden dat ik nog niet eerder was gaan kijken. Het duurde even, maar nadat werd overgegaan tot een nieuwe oefening waarbij de meisjes om de beurt een grande jetée over een knuffelbeest moesten maken, kwam Nova’s lach weer terug. Ze vond het een leuke oefening en deed volop mee. Gelukkig heb ik dat nog net kunnen filmen voordat het tijd was om Alex te gaan halen. Dus geniet maar van de beelden, want het zal wel even duren voordat ik dit nog eens probeer (helaas).
Speelpret op Thanksgiving
Zoals pas al op de blog stond, zijn we op Thanksgiving naar Conestee Park geweest waar o.a. een erg leuke speeltuin is. De kinderen hebben hier fantastisch gespeeld en gek genoeg heb ik er maar twee filmpjes geschoten. Het mag echter wel duidelijk zijn dat ze 3 uur zeer actief hebben gespeeld en zodoende ’s avonds heerlijk geslapen!
Voetjes van de vloer
Nova’s danslessen zijn een schot in de roos. De woensdagochtenden hebben we geen enkel probleem om haar uit bed en aangekleed te krijgen. De mededeling ‘vandaag ga je dansen op school’ is genoeg om haar direct in de startblokken te krijgen. Ook thuis danst ze graag, waarvan akte.
Dappere meid
Toen we Nova vorige maand voor het eerst naar de tandarts brachten, wisten we wel zo’n beetje wat de uitkomst zou zijn. Ze gaf al een tijdje aan pijn in haar mondje te hebben en op de achterste kiezen zaten bruine plekjes, dus het zou wel een gaatje zijn. De tandarts maakte foto’s en bekeek de zaak eens goed en concludeerde dat ze twee gaatjes had. Omdat Nova nog zo klein is, verwees hij ons door naar een kindertandarts, omdat deze kleinere werktuigen hebben die beter bij de kleine tandjes passen.
Een week later zaten we bij Dr. Green en haar assistentes, een erg leuk kantoor met een nautisch thema en diverse speelruimtes, dus het was geen enkel probleem om Nova hier naar binnen te krijgen (bij de gewone tandarts trouwens ook niet). Na opnieuw foto’s gemaakt te hebben, bleek dat ze niet minder dan drie gaatjes had en nog twee plekjes die aandacht nodig hadden. We maakten dus een afspraak om haar te laten behandelen en dat was gisteren, 3 december.
Zelfs voor een kindertandarts is Nova een mini, want ze bleven maar zeggen hoe klein ze toch is (en hoe snoezig, en mooi, en lief…). Ze kreeg een paar mililiter vloeistof te drinken, een cocktail van twee medicijnen om haar rustig te houden. Ze zou bij bewustzijn blijven, maar heel kalmpjes zijn. Tijdens het boren kreeg ze nog lachgas toegediend en er werd ook nog lokale verdoving toegepast. Aan het eind van de procedure zou ze zich helemaal niks herinneren, vertelden ze ons.
Eerst werd Nova, met haar armen tegen zich aan, in een deken gerold die met klittenband werd vastgemaakt. Dat klinkt weliswaar een beetje bruut, maar het is natuurlijk gevaarlijk als de tandarts aan het boren is en er komen een paar kleine armpjes voorbij zwaaien. Nova liet zich zonder problemen inpakken en een bloeddrukmonitor aan haar teentje zetten. Daarna kon de tandarts aan het werk.
Nova had een beperkte hoeveelheid medicijnen gehad vanwege haar verkoudheid en ze was dus bij haar positieven en reageerde ook op verzoeken van de tandarts. Ze deed alles zonder protest of huilen en zowel de tandarts als de assistentes verbaasden zich verschillende keren over hoe goed Nova het deed. Door haar behulpzaamheid was de procedure snel klaar, bleken alle gaatjes oppervlakkig te zijn en geen verdere behandeling nodig te hebben en kon de kleine madam voorzichtig bijkomen. Door de lokale verdoving had ze geen gevoel in haar onderlip en beide wangen, met als gevolg dat ze overal op ging zitten bijten. Dit moest voorkomen worden tot de verdoving uitgewerkt was, anders kon ze zichzelf nog wel eens lelijk bezeren. We zijn nog een kwartiertje met Nova in de wachtkamer blijven zitten tot het bijten voorbij was en daarna was het naar huis en vertroetelen.
Van andere ouders had ik gehoord dat hun kinderen, na een vergelijkbare behandeling, de rest van de dag erg suf waren of gewoon bijna voortdurend sliepen. Ik verwachtte dus een een rustig dagje, maar dat had ik mooi mis. Aanvankelijk was Nova nog een beetje wankel en keek ze op de bank naar de televisie, maar binnen een half uur was ze klaarwakker en ging ze als een speer. Ze denderde door de speelkamer en was niet te stoppen. Rustig? Moe? Suf? Ben jij gek. Energie voor twee! Toen de tandarts rond 13.00 belde om te vragen hoe het met Nova ging, waren ze verbaasd om te horen dat ze lekker door het huis aan het stuiteren was alsof er niks gebeurd was. We hopen overigens wel dat Nova niet al te vaak gaatjes krijgt, want behalve dat het vervelend is, kost deze grap ons bijna 600 dollar…
Thanksgiving
Terwijl in Nederland iedereen aan het werk was, hebben we hier genoten van een lang weekend. Het was weer tijd voor Thanksgiving en Alex hoefde alleen op maandag en dinsdag naar school. We hadden in het begin van de week te maken met een winterse storm die over de oostkust trok. Het zorgde voor koud weer en flinke vorst. Van maandag op dinsdag was op sommige plaatsen ‘black ice’ ontstaan en de scholen startten daardoor 2 uur later, wat ervoor zorgde dat het ochtendprogramma van Alex volledig afgelast werd. Zijn vakantie begon dus al vroeg!
Jammergenoeg hoosde het de hele dinsdag lang, zonder ophouden. De boodschappen die ik nog wilde halen, besloot ik te laten wachten tot woensdag zodat we niet nat zouden worden. Het was echt verschrikkelijk weer! Toen Nova woensdag op school was, viel het een momentje mee met de regen en ben ik snel met Alex richting Costco gegaan. Het was ijzig koud buiten en wat schetst mijn verbazing als het plotseling begint te sneeuwen? Al snel kwamen de vlokken dik naar beneden, maar gelukkig bleef de sneeuw niet liggen. Iedereen stond vol ongeloof naar buiten te kijken met telefooncamera’s in de hand. Je moet je voorstellen dat sneeuw in South Carolina erg ongebruikelijk is en dan ook nog in november! Op weg naar huis hebben we Nova opgehaald en eenmaal thuis de warme speelkamer opgezocht. Allerlei scenario’s speelden al door mijn hoofd, maar het was niet nodig. Niet veel later brak de zon door en werd het zelfs nog heel mooi weer, al bleef de wind wel koud.
Op donderdag was het officieel Thanksgiving en we hadden geen bijzondere plannen. Buiten was het wederom schitterend weer en de wind was grotendeels gaan liggen, een perfecte dag voor de speeltuin dus. In Conestee park waren we bijna alleen, op een Duitse vader en een Ierse moeder na, die ook geen Thanksgiving traditie kennen en net als wij de speeltuin hadden opgezocht. De kinderen hebben zich bijna 3 uur lang vermaakt en het was heerlijk samen. Eenmaal thuis heb ik snel een maaltijd in elkaar gedraaid, barbecue kip met geroosterde wortels en een salade, niks geen stress dus!
Op vrijdag was ons echte Thanksgiving diner bij Wally en Connie thuis, zoals we dat meestal elk jaar vieren. Ze hadden gevraagd of ik mijn gevulde dadels en baklava wilde meebrengen. De dadels zijn inmiddels een traditie geworden, dit was al de vierde keer dat ik ze gemaakt heb voor het Thanksgiving diner bij de familie Scrivens thuis. Het recept komt overigens uit een kookboek van Albert Heijn (De Smaak van December) dus het is wel leuk om een snufje Nederland aan tafel te hebben. Gelukkig gedroegen de kindjes zich voorbeeldig en waren ze druk in de weer met de drie poezen des huizen en Wally was ook zo slim om een tekenfilm aan te zetten, dus de tas met speelgoed die we hadden meegebracht was niet eens nodig.
Vrijdag was overigens ook Black Friday, de beroemde EN beruchte winkeldag na Thanksgiving, bekend vanwege zijn hoge kortingen op alles wat er ook maar te koop is en de mensenmassa’s die het op de been brengt. We zijn nog even in Gaffney geweest om voor Alex nieuwe broeken te halen, want die kerel van ons is de laatste tijd zo hard gegroeid dat hij weer langere broeken nodig heeft. Met de Black Friday deals en extra kortingen heb ik voor hem 5 broeken kunnen kopen, allemaal voor minder dan 10 dollar
per stuk. We hebben het dan over echt mooie spijkerbroeken, met een verstelbare taille (dat is altijd wel nodig). Ik verbaasde me erover dat de broekspijpen niet zo vreselijk wijd waren als meestal het geval is, en dat terwijl de broeken toch allemaal 5T zijn. Om een voorbeeld te geven: Alex past met gemak in de broeken van Nova, die weliswaar veel te kort zijn, maar wel om zijn middel passen en ook om zijn benen. Toen ik thuis de kassabon eens wat beter bestudeerde, realiseerde ik me dat ik ‘skinny’ meisjesbroeken had gekocht! Nou ja, het maakt niks uit, ze zitten hem mooi, hij heeft ze zelf goedgekeurd en er zitten geen roze franjes aan, dus niemand die het weet.
Op zaterdag hebben we, net als vele anderen, de kerstboom gezet en de kerstversiering buiten opgehangen. De kinderen hebben zich uitstekend vermaakt met het optuigen van de boom, het spelen alsof de ballen appels en peren waren, en ook met het elkaar achterna zitten als Nova er weer eens met een aantal kerstballen vandoor ging. Uiteindelijk stond de versierde boom er dan toch, zij het met wel erg veel ballen op een kluitje in het onderste stuk van de boom. De volgende ochtend rende Alex ’s morgens direct naar beneden om te zien of Santa al iets had gebracht, maar we hebben hem uitgelegd dat hij en Nova eerst een beetje liever voor elkaar moeten zijn voordat de beste man eventuele cadeaus komt brengen…
We wilden tijdens het lange weekend nog iets leuks doen met de kinderen en de nieuwe Disney film ‘Frozen’ is net in premiere gegaan. We hadden zelfs nog een kortingsbon, dus zo kwamen we op zondagmorgen in de bioscoop terecht. We betaalden 13,50 voor de vier kaartjes en vervolgens 12,50 voor 1 drankje en een zak popcorn, dus je mag raden waar de bioscoop zijn voornaamste inkomsten uit haalt. Het was heerlijk rustig in de bios aangezien de meeste mensen op dat tijdstip in de kerk zitten, dus het gaf niks dat Alex en Nova de film af en toe van enig commentaar voorzagen. Het is overigens weer een voortreffelijke film, prachtig gezongen en gelukkig krijgen meisjes niet de boodschap mee dat ze alleen gelukkig kunnen worden als ze maar een vent treffen. Al met al een goedgevuld weekend dus. De race naar kerst kan nu echt beginnen!
Eens in de 5 jaar…
Hartelijk dank aan iedereen die de moeite heeft genomen om verjaardagswensen te sturen! Afgelopen vrijdag ben ik 37 geworden op een vrij troosteloze dag. Het miezerde af en aan en los van dat waren de kinderen absoluut niet te genieten. Alex mopperde vanaf het moment dat hij opstond en hield zijn gezicht de hele dag in een ontevreden stand, Nova heeft bijzonder veel last van de ‘twee is nee’-fase op het moment, maar afgelopen vrijdag besloot ze er nog een schepje tegendraadsheid bovenop te doen. Geen land mee te bezeilen. Papa kreeg het niet voor elkaar om ze ‘happy birthday’ te laten zingen en wat de kinderen betreft ben je gewoon niet jarig als je geen feest houdt bij Chuck E. Cheese. Kortom, het was bepaald niet de vrolijkste dag.
Op zaterdagmorgen had ik afgesproken met vriendin Pam, de vorige juf van Alex en zij stelde direct voor om eens op de kinderen te passen zodat Rob en ik een avondje samen hadden. Ik twijfelde nog even, maar nadat Nova opnieuw als een mini-terrorist tekeer ging, klonk het idee zo slecht nog niet. Het was tenslotte al bijna 5 jaar geleden dat we nog eens samen weg zijn geweest! Sinds de geboorte van Alex zijn we geen dag zonder de kinderen geweest en de enige avond die we samen hebben doorgebracht was de nacht dat Nova geboren is, dus dat telt niet echt als een uitstapje. Zo gebeurde het dus dat Alex en Nova om half drie die middag bij Pam thuis stonden en wij de vrijheid hadden om iets te gaan doen.
We hebben het simpel gehouden, eerst naar Catching Fire, de tweede film uit The Hunger Games reeks, die op de 22e in premiere was gegaan. Voordat we kinderen hadden, gingen we elke week wel een keer naar de bios. Sinds Alex en Nova er zijn, zijn we er nog twee keer geweest: naar Cars 2 en Monsters University. Het was dus heerlijk om op ons gemak naar een film van 2.5 uur te kijken, zonder gejengel, springende peuters op je schoot, verzoeken voor plaspauze, luid gekwetter door de film heen en met een inhoudelijk verhaal dat niet geanimeerd is. Voordat de film begon, kregen we niet minder dan 10 voorfilms te zien, maar het maakte niks uit want we waren er samen en hoefden ons niet druk te maken of de kinderen zich zouden vervelen.
Na de film zijn we gaan eten in een Thais restaurant, zonder te hoeven bedenken wat we voor de kinderen moeten bestellen. Hoe vaak hebben we al bijvoorbeeld rijst en kip met zoetzure saus besteld, waar de kinderneusjes bij opgetrokken werden? En dat terwijl ze dol zijn op rijst, kip en zoetzure saus. Alleen nu even niet. Hoe vaak hebben we al moeten eten met een slapend kind op schoot, een ongeduldig kind op schoot, kinderen die zonder ophouden door elk gesprek heen blijven roepen omdat het voor hen onverdraaglijk is als papa en mama een halve minuut een gesprek voeren en dus geen aandacht voor ze hebben. We konden van het menu kiezen wat we wilden, want we hoefden geen rekening te houden met de vraag of de kinderen het wel lustten, of het te pikant zou zijn of dat er ingredienten die ze niet hoeven (voor het geval ze hun kindermenu niet willen en met mama willen mee-eten). Tijdens het eten konden we rustig praten over de film en andere dingen, zonder onderbroken te worden of 6x te vragen “wat zei je?” na de zoveelste onderbreking door een peuter of kleuter (of allebei).
Het waren vijf geweldige uren en we kunnen er weer een tijdje tegenaan. Misschien wel weer 5 jaar!
De schaar erin
Waar de meeste meisjes pronken met strikken in hun haar, wil Nova daar absoluut niks van weten. Haarclips, speldjes, gewone elastiekjes, alles trekt ze direct uit haar haar, als je het er tenminste al hebt ingekregen. Alleen de prinsessenkroon laat ze sinds kort op haar hoofd staan.
Deze week had de kleine madam doodleuk de schaar in haar haar gezet en verschillende plukken afgeknipt, iets wat de meeste kinderen vroeg of laat wel eens doen. Maar bij meisjes met lang haar valt het verschil natuurlijk wel behoorlijk op! Nova had hier en daar een klein plukje weggeknipt, dus het viel niet vreselijk op, maar toch…
Wat de kleine meid ook doet, is voortdurend met haar haren draaien. Als ze moe is of zich verveelt, wanneer ze naar een verhaaltje luistert of op de bank zit, kortom, als haar handen niet bezig zijn met kleien, knutselen of eten, draait ze haar haar om haar vinger heen en soms komt dat vingertje vast te zitten. Vandaag in de auto was het weer zover: haar wijsvinger zag zodanig vast gedraaid dat het topje helemaal paars zag en er geen andere oplossing was dan losknippen.
Tja, toen was de keuze snel gemaakt. Linea recta naar de kapper en dan maar de schaar echt erin! Een heel eind van Nova’s lokken dwarrelde naar de grond, maar ze vond het helemaal niet erg en keek vooral uit naar de lolly aan het eind van de oefening. “Nova haircut!” riep ze vrolijk. En later: “Again?” Het resultaat mag er zijn, ze heeft er een wijs snoetje van gekregen. Wie weet, als het opnieuw lang is, wil ze misschien eindelijk een keer een speldje in haar haar…
Peperazzi Blog 