Vandaag hebben we even geprofiteerd van het mooie weer. Gisteren was het warm maar nat en morgen duikt de temperatuur weer omlaag en krijgen we misschien (natte) sneeuw, dus dan komen we waarschijnlijk ook niet buiten. Vanmiddag was het goed weer voor een projectje dat ik al een tijdje wilde doen: scheerschuim spelen.
Knoeien… wat is er nu leuker dan dat?
Het idee is heel simpel: spuit een berg scheerschuim op een tafel en laat de kids hun gang gaan. Zo gezegd, zo gedaan en wat een verrassing: ze vonden het prachtig. Het schuim was zo lekker zacht, het rook lekker en je kon er van alles mee maken. Het is een idee dat ik op de school van Nova geleerd heb. Blijkbaar doen juffen dit vaak aan het eind van de dag omdat het de tafels zo fijn schoonmaakt. En ik moet zeggen, de tafel van Alex en Nova die ik voor deze activiteit gebruikt heb, is er mooi van opgeknapt!
Zoals te verwachten was, werd het een grote bende en kon ik de kinderen amper terugvinden onder de zeep, maar ze hebben er lol in gehad en dat is het belangrijkste. Voor de kosten hoef je het niet te laten, het heeft ongeveer 50 dollarcent gekost. Maar het vergt wel enige inspanning met opruimen…. kleertjes uit, tafel afsoppen en kinderen in bad, want het schuim zat tot in hun haren!
He, he, eindelijk is het dan zover! Het verjaardagscadeau dat Alex van papa en mama en opa en oma Eindhoven heeft gehad, mag uit de doos gehaald worden. Het is een opblaasbaar springkasteel voor in de tuin en het weer werkte afgelopen week (niet geheel onverwacht) absoluut niet mee. Eerst recordbrekende vrieskou, daarna een natte moesson, maar vandaag liet de zon zich zien en werd het lekker 15 graden. Na wat boodschappen hier en daar was het achter in de tuin lekker genoeg om de kinderen hun gang te laten gaan.
We waren benieuwd hoe lang het zou duren voor de hele constructie springklaar was en heel verrassend valt het reuze mee! In minder dan 2 minuten is het hele gevaarte opgeblazen en klaar voor twee zeer ongeduldige kinderen. Bekijk het filmpje eens en zeg dan zelf: is dat geen GEWELDIG verjaardagscadeau?
De verjaardag van Alex was natuurlijk afgelopen maandag, maar het bijbehorende kinderfeestje was pas vandaag. We hebben de dagen en nachten afgeteld tot we naar Pump It Up mochten, maar eindelijk was het dan zover! Vol verwachting gingen we rond 8.50 op pad.
Hoe oud word je ook alweer?
En weet je nog dat het zo berekoud was van de week? Vandaag is het 17 graden, maar we werden even na vijven vanmorgen al gewekt door luid onweer. Het knalde om ons heen en de regen sloeg tegen de ramen, dus niet veel later kwamen de kinderen allebei in bed gekropen. Nova wilde nog wel verder slapen, maar Alex wist wat voor een belangrijke dag het was en was veel te opgewonden om zijn ogen weer te sluiten. Het was dus geen enkel probleem om op tijd bij Pump It Up te zijn.
Het was ongelooflijk mistig op de weg en je zag bijna geen hand voor ogen. Veel gasten moesten flink beroep doen op de GPS om Pump It Up te vinden; sommigen zijn er wel drie keer voorbij gereden voordat ze het bord zagen staan en dat terwijl ze wisten waar het was! Enkele laatkomers hebben onderweg 20 minuten naast de weg gestaan om te wachten tot een hoosbui voorbij was. Kortom, geen lekker weer, maar een perfecte dag voor een verjaardagsfeestje. Hebben de kinderen ondanks het noodweer toch iets te doen! Eenmaal bij Pump It Up rammelde de telefoon met een dringend nieuwsbericht: bijna heel South Carolina valt onder een ‘tornado watch’. Welja, dat kan er ook nog wel bij!
Maar goed, wij hadden het veel te druk met de ‘tornado’ binnenshuis. Na een korte instructievideo over wat wel en niet mag tijdens het springen op de springkastelen werden de kinderen losgelaten in de speelruimte. Het was goed te merken dat alle kinderen na het vele binnenzitten deze week helemaal los gingen. Er hing een prima sfeertje tussen alle ouders en we hadden het geluk dat ondanks het vreselijke weer en het griepseizoen toch bijna iedereen gekomen was.
Na 5 kwartier lekker springen was het tijd voor pizza, taart en cadeaus. De taart was wederom verzorgd door Ms. Crystal, een juffrouw van de school van onze buurjongen. Zij had een heerlijke monster truck-taart gemaakt die er heel goed uitzag en nog beter smaakte. Daarna was het tijd voor cadeaus… en wat voor cadeaus! De vriendjes van Alex hadden hun papa’s en mama’s diep in de buidel laten tasten. Vriendinnetje Charley, nog van toen Alex naar het kinderdagverblijf ging, was er ook en de vriendschap was nog lang niet over. Voordat ze naar huis ging, vroeg ze nog of Alex een keertje mocht komen logeren. Een heel lief meisje!
(Bijna) alle feestgangers bij elkaar
En voordat je het weet, is het feest alweer voorbij. Door de kletterende regen keerden we huiswaarts, Alex zeer tevreden en Nova binnen enkele tellen in dromenland. De zeer vroege morgen (en late bedtijd gisteravond) waren haar halverwege het feestje al opgebroken en eenmaal in de auto was de slaap niet meer te houden. Alex heeft de rest van de middag heerlijk gespeeld met zijn nieuwe aanwinsten, waaronder een piratenschip, een bouwset om forten mee te maken, een monster truck van Lego en een racebaan van Hotwheels. Wat een verwennerij, he?
Wat kan het soms snel veranderen. In de week van kerst zaten we met 26 graden in de dierentuin een ijsje te eten, vandaag zijn er kouderecords gebroken en is het bibberen geblazen bij temperaturen ver onder nul en gevoelstemperaturen die nog een stuk daaronder liggen.
Een bevroren vuurtoren in Michigan.
In South Carolina mogen we niet eens mopperen met -13 graden, elders in het land is het nog vele malen kouder en ronduit levensgevaarlijk om de straat op te gaan. Ik zie op nieuwssite http://www.nu.nl regelmatig berichtjes staan over de kou in de VS en ik kan me voorstellen dat je denkt, pfff… nou weten we het wel hoor! Maar als je hier niet woont, is het waarschijnlijk moeilijk om je voor te stellen hoe extreem het weer hier kan zijn. In Illinois was het vandaag kouder dan op de Zuidpool. In Canada waren de auto’s aan de straat vastgevroren. Het regent indrukwekkende foto’s van bevroren objecten. Waar wij wonen is het ook nog een zo dat extreme kou zo zeldzaam is dat men er simpelweg niet op voorbereid is. In staten als Minnesota, dat tegen Canada aan ligt, kan men veel beter met sneeuw en kou overweg, maar zelfs daar lag het openbare leven volledig plat door deze zogeheten ‘polar vortex’.
Vanmorgen vloog om kwart over zes onze stroom eruit en je wilt niet weten hoe snel de temperatuur in huis zakte. Tegen 8 uur was het nog 13 graden binnen. Rob is gaan werken en ik ben met de kinderen naar de McDonald’s gevlucht, waar het warm was, ik een kop koffie kon drinken en de kinderen konden spelen. De scholen waren vanmorgen gesloten vanwege de kou. Toen we later thuis kwamen (en de stroom het gelukkig weer deed), zag ik dat in de zandbak in een nacht tijd 5 cm ijs was ontstaan! We klappertanden nog eventjes door want ook komende nacht wordt het weer flink koud. Daarna zou het stilletjes aan beter moeten worden. Dat hopen we dan maar!
Voor de laatste keer 4 jaar, Alex is er klaar voor!
Weet je nog, pas geleden, toen ik zo’n lief klein baby’tje in mijn armen had? Een piepklein jongetje, 3104 gram en 50 cm lang, een heel tevreden kindje, altijd vrolijk en ondernemend maar een beroerde slaper, luisterend naar de naam Alexander (omdat dat de enige naam was waar we het over eens konden worden). Welnu, dat kleine mopje is vandaag 5 jaar geworden!
Wat zeg je? Ja, natuurlijk is hij nog altijd lief, tevreden en ondernemend! Maar dat piepkleine, dat is echt wel voorbij. Zelfs in het afgelopen jaar is zijn snoet een heleboel wijzer geworden, vooral sinds het schooljaar begonnen is. Er is een flink eind bijgegroeid en vooral binnenin het koppie is veel gebeurd. We staan er dagelijks van te kijken hoe hij de wereld beleeft en benoemt. Op een leuke manier natuurlijk, want anders hadden we geen Peuterpraat op de blog!
Ook leuk voor zusjes, papa’s en mama’s.
Alex mocht vandaag trakteren op school en toen hij vanmorgen uit bed kwam, wist hij het meteen: ik ben jarig! Met keurige dankbetuigingen nam hij zijn cadeau in ontvangst (“thank you mom and dad for the best present ever!”), een tijdelijk cadeau want zijn echte cadeau ligt nog in de garage. Zijn echte cadeau is namelijk een heel erg cool springkasteel voor in de tuin, maar uitgerekend nu worden we geteisterd door ijskoud winterweer. Voor de zekerheid hadden we dus nog een racebaan gekocht, zodat hij ook iets te spelen had voor binnen indien het weer niet zou meewerken vandaag.
Wie een kaart heeft gestuurd of op een andere manier felicitaties heeft gestuurd, hartelijk dank daarvoor. Voor een jongen van 5 is jarig zijn heel erg belangrijk, hij geniet ervan en vindt het heerlijk om in het middelpunt te staan vandaag. Dank aan eenieder die eraan heeft meegeholpen hem heel speciaal te laten voelen!
Gisteren was het Oudjaar en de kinderen waren er stellig van overtuigd dat ze tot het vuurwerk zouden opblijven. Vooral Alex, want die snapt een heel klein beetje wat tijd is en welke vormen het allemaal heeft, maar hij begrijpt vooral dat na december januari weer begint. En nog belangrijker, dat zijn verjaardag op 6 januari is! ’s Middags is hij zelfs 5 minuten op zijn bed gaan liggen, waarna hij naar beneden kwam en zei: “Mama, ik heb een klein slaapje gedaan dus nu kan ik heel lang wakker blijven.”
We zijn ’s middags met de kinderen naar de speeltuin geweest en hebben hen daar laten spelen en fietsen, dus flink moe gemaakt. Na een late maar heerlijke lunch bij de Copper River Grill viel Nova in slaap in de auto en bleef maar liefst meer dan 3 uren slapen. Tegen de tijd dat ze wakker werd, had ik een buffetje klaargezet in de keuken en poffertjes gebakken. Met een bakje vol lekkere hapjes zaten zij en Alex op de bank naar Transformers te kijken, een spannende film over robots die auto’s kunnen worden.
Met lekkere hapjes het nieuwe jaar in
Toen de film om 21.00 afgelopen was, zijn we naar buiten gegaan om sterretjes af te steken. En net zoals voorgaande gelegenheden (vorig Oudjaar en afgelopen 4 juli) hadden we de nodige moeite om de zaak aan het branden te krijgen. De aansteker was zo goed als leeg, we hebben geen lucifers en met behulp van een theelichtje dat we nog net aan het branden kregen, hebben we met veel moeite de sterretjes afgestoken. Voor papa werd het een principekwestie, de kinderen waren de kou al snel moe en wilden terug naar binnen.
We waren net op tijd voor het begin van de volgende film: De Hobbit. Alex hield het nog eventjes vol maar tegen tien uur ‘deed hij net alsof hij ging slapen’. Natuurlijk duurde het niet lang of de kleine man was in dromenland. Met de lange dut van Nova eerder op de dag, was het een verrassing dat ze om 11 uur ook in slaap sukkelde. We hadden zeker gedacht dat ze het tot middernacht zou redden! Ook voor papa werd het moeilijk om klokslag 12 te halen, dus toen de vuurpijlen op de eerste tellen van het nieuwe jaar de lucht in gingen, hebben we elkaar een goed Nieuwjaar gewenst en was het simpelweg bedtijd voor iedereen!
In Nederland zitten veel mensen nu te kijken naar een Ouderjaarsconference, met een hapje op tafel en een glaasje bruis in de koelkast voor wanneer de klok zijn laatste slag in 2013 voltooid heeft. Wij hebben nog wat langer te gaan en hebben nog wat tijd om opgeruimd het nieuwe jaar in te gaan. Zodoende verzamelen we in dit bericht de laatste beelden van het jaar.
Kerstochtend viel bij ons op de 24ste dit jaar, omdat we de dag erna van huis zouden zijn en we de kinderen de gelegenheid wilden geven om met hun nieuwe speelgoed te spelen. Er lagen ‘enkele’ pakjes onder de boom…
Ook de kerstsok aan de schoorsteenmantel had nog een paar verrassingen in petto.
Alles eindelijk uitgepakt? Tja, waar moet je mee beginnen? Dan maar alles tegelijk!
Tijdens de vakantie zijn we nog eens naar het kindermuseum in Rutherfordton gereden, waar het podium en de verkleedkleren grote smaakmakers waren:
Daar is hij dan, de allerlaatste dag van het jaar. Het jaar 2013 werd gekenmerkt door veel lachen, meestal met en om de kinderen en tijdens twee heerlijke vakanties met de opa’s en oma’s. En natuurlijk werd dit jaar vooral getekend door een inktzwarte dag, die elke dag die daarna kwam sterk gekleurd heeft.
Het maakt de wensen rondom de feestdagen tweeledig. Je wenst iedereen het allerbeste toe, en je meent het van harte, maar het drukt je steeds opnieuw met je neus op de harde feiten. Elke dag die verstrijkt is een dag verder vandaan bij hen, die er niet meer zijn. Je kijkt uit naar de nieuwe belofte van het jaar dat gaat beginnen, maar denkt weemoedig terug aan het betekenisvolle jaar dat je afsluit.
Dit gevoel is niet uniek voor ons. Ik heb eens gezocht naar uitspraken over Nieuwjaar en daar vind je veel teksten die bitterzoet van aard zijn. Bijvoorbeeld:
“Een optimist blijft op oudejaarsavond op om het nieuwe jaar te ervaren. Een pessimist blijft op om er zeker van te zijn dat het oude jaar vertrekt.”
“Het einde van het jaar is geen einde en geen begin, maar een voortgaan met alle wijsheid die ervaring ons kan bijbrengen.”
“Veel mensen zien uit naar het nieuwe jaar om een nieuwe start te maken met hun oude gewoonten.”
Welke betekenis deze dag ook voor jou heeft, wij wensen ieder een hart vol liefde en veel gelegenheden om dit in 2014 met anderen te delen.
Het jaar 2013 loopt ten einde dus we willen bij deze de gelegenheid gebruiken om iedereen fijne feestdagen te wensen en het allerbeste voor het nieuwe jaar. We sluiten graag af met een glimlach, vandaar een editie van Peuterpraat.
Deze twee zitten vol verhalen.
De kinderen zijn verkleed. Mama spreekt ze aan bij hun naam en stelt een vraag. Alex, heel stellig:
“There is no more Alex en Nova. Just Tinkerbell and a princess.”
Alex: “Mama, wat is ‘trio’?
Hij beantwoordt zijn eigen vraag:
“Dat is Nederland-speak voor ‘televisie’.”
Alex heeft de hik.
Mama: “You have the hiccups, Alex.”
“Yeah, Nova gave it to me with her germs.”
“Alex, wil je aardappels in stukjes of mashed potatoes?” (=aardappelpuree)
“Um, ik wil stukjes want mashed potatoes make me snotter.”
Nova heeft ontdekt dat iedereen een naam heeft.
Nova: “Ate name?”
Alex: “My name is Alex.”
Nova: “Mama name?”
Mama: “My name is Joyce.”
Nova: “Papa name?”
Papa: “My name is Rob.”
Nova (verbaasd): “Blob?”
Nova kijkt naar The Little Mermaid op televisie. Wanneer Grimm prins Eric vindt nadat deze, na een storm op zee, is aangespoeld op het strand, zegt Nova verheugd:
“Exercise!”
Het is donker. Alex kijkt naar buiten.
“I see three stars! Dat zijn opa, oma en Ize!”
(Even later)
“I wish they were still real.”
(Nog even later)
“What can you do with stars in the sky? I know, you can make them a ‘scabration’!”
(Even later)
“Mama, what is it again when you have all the stars in the sky?”
“A constellation?”
“Yes! A constellation! That was the word I was looking for!”
“Kijk eens Alex, de maan! En het is een volle maan, dus het is precies een cirkel.”
“Mom, the moon is not a circle, it’s a sphere.”
Mama heeft een jasje dat wat weg heeft van een nepbontje. Alex bekijkt het eens goed.
“Mama, I love your jacket, but it almost looks like a beast!”
Alex heeft een deken om zijn nek geslagen en rent door de kamer.
“I am Superman!”
Nova slaat een theedoekje om haar hals en rent hem achterna.
“I am baby-Superman!”
Het is zondagochtend, net voor 7 uur. Buiten regent het en het is aardedonker. Nova is echter wakker en klaar voor de nieuwe dag. Als papa en mama niet direct uit bed komen, loopt ze naar de lichtschakelaar, doet het licht aan en zegt vrolijk:
“Goodmorning guys!”
Alex is bezord.
“Santa can’t bring us our presents”, zegt hij beteuterd.
Gevraagd waarom hij dit denkt, zegt hij verslagen:
“Because there is a gate in front of the chimney.”
(We hebben hem gerustgesteld en gezegd dat Santa ook gewoon deuren kan openmaken)
Mama: “Santa maakt een lijst met alle kindjes die ‘naughty’ zijn en de kindjes die ‘nice’ zijn. Zijn jullie naughty of nice?”
Nova: “Ate naughty!”
Mama: “En Nova dan?”
Nova: “Nova nice!”
We zijn bij de supermarkt. Alex pakt een bosje kunstbloemen uit een rek en neemt het mee.
“I’m going to buy these!”
“Oh. Maar heb je daar geen geld voor nodig?”
“I have money.”
“Welk geld heb jij dan?”
“I have YOUR money!”
Hoewel mama daar hartelijk om moest lachen, gingen de bloemetjes toch weer terug in het rek waar ze vandaan kwamen.
Alex heeft goed naar mama geluisterd toen ze vertelde dat aardbeien van de zon houden en pas groeien in de lente.
Alex: “When a strawberry sees the winter, he will grow backwards. He will go back into the ground.”
Een paar maanden geleden hebben we ons abonnement op Netflix opgezegd. Hierdoor zijn er enkele programma’s die Alex niet meer kan zien. Hij overpeinst:
“I wish I could keep dad busy with paying money to Netflix so I could still see my shows.”
Soms is het lastig als je meedere dingen tegelijk wilt zijn. Nova staat in haar prinsessenjurk met haar armen te zwaaien:
“Flap flap! Hihi, I’m a bird!”
Ze denkt even na.
“I don’t want to be a bird, I want to be a princess. I’m a princess!”
Na nog even nagedacht te hebben, zwaait ze weer met haar armen.
“I’m a princess-bird!”
Nova zit in bad te spetteren.
Mama: “Nova, are you a mermaid?”
Alex: “Nova is NOT a mermaid. She has feet.”
Mama: “Misschien is Nova een pretend-mermaid?”
Alex: “No. Nova is a real human person.”
De kerstvakantie is officieel begonnen en niets duidt erop dat we een witte kerst zullen krijgen. Sterker nog, het was gisteren 26 graden en we zijn in onze t-shirts naar de dierentuin in Columbia geweest. Ons laatste bezoek daar was al weer een hele tijd geleden en er is, behalve natuurlijk dieren kijken, erg veel te doen daar.
Het was heerlijk rondlopen en we lieten ons leiden door waar de kinderen zin in hadden. Natuurlijk resulteerde dat in pizza en later ook nog ijs, maar ach, het is vakantie en laat ze eens lekker genieten! We hebben op ons gemak overal kunnen kijken en zitten, want vanwege de kerstdrukte elders was het betrekkelijk rustig in de zoo en het was sowieso een zalige en ontspannen dag.
Alex en Nova hadden de grootste lol bij de giraffen die ze blaadjes sla te eten hebben gegeven, bij de olifanten waar een van de giganten een aardige show weggaf, in het treintje en de caroussel waar ze lekker rondjes hebben gedraaid, bij de regenbooglorikeets die op je hand kwamen zitten om het eten op te smikkelen en niet te vergeten de speeltuin, waar ze zich verder vermoeid hebben.
In de caroussel
Het feest was nog niet voorbij, want vlakbij huis zijn we bij de McDonald’s gestopt voor een ‘diner’. Van een Happy Meal worden de kleintjes inderdaad ‘happy’, dus we kunnen we zeggen dat de eerste dag van de vakantie een groot succes was. Nog een paar nachtjes slapen tot de kerst…
Peperazzi Blog 