Het schiet er qua filmpjes hopeloos bij in de laatste tijd, dus in dit bericht verschijnt weer een bonte verzameling materiaal van de afgelopen weken. Het eerste filmpje heb ik gemaakt tijdens een speelafspraak vorige week. Twee buurvrouwen waren elk op bezoek met hun twee kinderen, dus er waren in totaal 6 kinderen over de vloer. Lekker druk, maar wel een erg vrolijke ochtend. Nova genoot ervan om tussen de grote jongens te zitten!
Toen er onlangs een bakje met m&ms op de tafel in de speelkamer stond, had ik die (dacht ik) buiten bereik van Nova gezet. Terwijl ik met Alex een boek aan het lezen was, was ik in de veronderstelling dat ze er niet bij kon. Maar een peuter die graag iets wil hebben, vindt voor zo’n probleem al snel een oplossing.
Arme Alex. Hij speelt zo graag met zijn treinen maar dat is best moeilijk als je kleine zusje er steeds bovenop zit. En het argument ‘wacht maar tot ze slaapt’ gaat niet echt op, want zuslief slaapt bijna nooit. Dus dan maken we er maar het beste van, ook al zit Nova op de rails of haalt ze weer een paar stukken los.
De fans van Peuterpraat hebben geluk, want ik heb een mooie, lange aflevering in petto. Alex is de laatste tijd bijzonder goed gemutst en zit vol rake vondsten!
“I go make a photo of you, dad!” Roept Alex tegen de voordeur, wanneer hij een foto gaat maken van papa die in de tuin werkt.
“Ik kom even bij je kijken.” Zegt Alex, terwijl hij om half tien ’s avonds naast ons kruipt op de bank.
Alex denkt na over het mogelijke dieet van een vleeseter. “The dinosaur eats other dinosaurs with ketchup and shrimp.”
“Nova staat te tetteren!” Gilt Alex, hysterisch van het lachen elle keer als zijn zusje een wind laat.
Geen gebrek aan ambitie: “Nextweek I’m having a beard.”
Het avondeten smaakt: “I smikkel it op!”
Zuslief misdraagt zich nogal en negeert het zoveelste ‘niet doen!’. Alex weet hoe je zoiets moet aanpakken: “Nova, no televisie today, you are stout.”
Alex: “Mama, I am lief.”
Ik: “Ja, mama heeft de liefste kindjes van de wereld.”
Alex: “Mom, in the whole wide world?”
Ik: “Jazeker, de liefste en de mooiste!”
Ik: “Alex, waar woon jij?”
Alex: “In Boiling Springs, South Carolina.”
Ik: “Heel goed. En waar wonen opa en oma?”
Alex: “Far away.”
De ukkies zitten in de zandbak. Nova kiept een bak zand over haar hoofd. Alex merkt nuchter op:
“Nova is een zand-aap.”
Papa belt op vanuit een verre bestemming. Alex weet dat papa op reis is en in een hotel moet slapen. Als Alex even met papa mag praten aan de telefoon zegt hij lief:
“Papa, I stay with you in the hotel. Papa, you are my best friend.”
Alex rent door de tuin. Bij elk rondje dat hij maakt roept hij, als hij mama passeert:
“I am a diesel engine!”
“I am a steam engine!”
Ik (probeer met zijn spel mee te gaan): “Alex, are you a train?”
Waarop Alex antwoordt, op een manier die aanduidt dat mama toch echt wel heel onnozel is:
“Nooooo! I am a BOY!”
Er is rugby op televisie. De sporters staan op het veld, voorovergebogen bij elkaar. Ik ben benieuwd of Alex enig idee heeft waar hij naar zit te kijken.
Ik: “Alex, wat is dit?”
Alex: “BILLEN!!! HAHAHA, they poop on the grass, HAHAHA!”
Papa opent een fles whiskey en ruikt eraan. Alex wil het ook eens proberen en ruikt aan de fles: “I don’t like that. I like juice boxes.”
Mama (tegen papa): “We hebben een issue.”
Alex (die op de achterbank zit mee te luisteren): “We hebben een tissue, mommy, we hebben een tissue!”
Nova zit een boterhammetje te eten aan tafel. Zoals gebruikelijk aan het eind van haar geduld begint ze een beetje te jammeren. Alex gaat naar haar toe, maakt de tray los en roept, onder de indruk van zijn eigen prestatie:
“I did it all by myself!” (begint te springen) I did the best job ever in the whole wide world!”
Onze stoere boy kan af en toe onverwacht lief uit de hoek komen: “Mommy, you are my sweetie.”
Alex pakt Nova bij de hand. “Kom maar hier, pop’tje.”
Eerder deze week was ik nog aan iemand aan het vertellen over de twee trips naar de Eerste Hulp die we met Alex gemaakt hebben toen hij iets kleiner was en op dat moment bedacht ik me dat we met Nova gelukkig nog niks aan de hand hebben gehad. Dat mag een wonder heten, want ze is van nature een behoorlijk wilde tante en haar stuiterbal van een broer maakt het leven er niet veel veiliger op.
Natuurlijk heb ik met die gedachten het noodlot over ons uitgeroepen, want vanmiddag was het BOEM en AU en hop, de auto in naar de Eerste Hulp. Nova was samen met Alex krijgertje aan het spelen en ze viel precies met haar hoofd tegen de hoekrand van het bureau. Boven haar oog zwol het direct flink op, alsof er een ei onder haar huid zat en bovendien had ze een kaarsrechte snee. Het zag er lelijk uit en het was moeilijk in te schatten hoe ver de zwelling zou ontwikkelen, dus dan maar liever het zekere voor het onzekere.
Een mooie plakker verdiend
Eenmaal bij triage vroegen ze of Nova na de val haar bewustzijn had verloren of had moeten overgeven en aangezien dat niet het geval was, was snel duidelijk dat ze geen hersenschudding had of een bloeding. Daarmee was haar geval duidelijk geen hoge prioriteit en uiteindelijk kwam na anderhalf uur een dokter om alles nog eens even te bekijken. De wond werd schoongemaakt om te zien hoe diep het was en daaruit bleek dat hechtingen ook niet nodig waren. We moeten de snee goed verzorgen en insmeren met antibiotica creme en dan zou ze er littekenvrij vanaf moeten komen. Verder heeft Nova een fikse buil die de komende dagen wel prachtige kleuren zal krijgen. We zullen maar af en toe een foto maken zodat ze later kan zien dat ze haar eerste echte ‘oorlogswond’ te pakken had toen ze 14 maanden was.
Na een zeer warm en gelukkig kortdurend verblijf in Abu Dhabi is Rob vandaag verder gereisd naar Beiroet. Het is de hoofdstad en tevens belangrijkste haven van Libanon. Hoeveel mensen er wonen is moeilijk te zeggen, want de laatste volkstelling dateert al van zeer lang geleden. In 2001 werd de bevolking geschat op ruim 2 miljoen, het zal er nu dus wel een eindje boven zitten. Naar verluidt is het vanuit toeristisch oogpunt een zeer bijzonder land, want je kunt er op dezelfde dag zowel skien als lekker aan het strand liggen. Het klimaat is er in ieder geval prettiger dan op de vorige bestemming en lijkt meer op dat van de kust van South Carolina. Je kunt er, in tegenstelling tot Abu Dhabi, overdag dus gewoon buiten komen!
"De parel van het Midden-Oosten"
Omdat het een werkbezoek is waarbij de klant flink gepaaid moet worden, staan er de nodige leuke dingen op het programma. Zo staat er een bezoek aan de Jeita Grotto gepland, een toeristische trekpleister op zo’n 18 kilometer buiten Beiroet die bij de top 14 zat bij de meest recente verkiezing voor de 7 Nieuwe Wereldwonderen. Je kunt er blijkbaar alleen met een boot naar binnen omdat er een rivier door de grot stroomt. Er zijn tekenen dat de grot al in de prehistorie bewoond werd, dus het klinkt als een indrukwekkend bezoek. We hopen maar dat Rob de camera veelvuldig zal laten klikken zodat we over een paar dagen kunnen meegenieten van al het moois.
Byblos: wat een straf om hier te moeten werken
Als tweede uitstap is er een stadswandeling door de plaats Byblos gepland. Het ligt zo’n 42 km ten noorden van Beiroet enhet is pas in 1921 door archeologen ontdekt en vervolgens zorgvuldig uitgegraven. Er zijn restanten te vinden van tempels die dateren uit 2700 v.C. dus je mag gerust stellen dat het een historisch bezoek is. Het is een plaats waar antiek en modern elkaar ontmoeten, want toeristen kunnen er alles vinden wat hun hartje begeert: zowel de rijke geschiedenis van de eeuwenoude gebouwen als de gemakken waar de hedendaagse reiziger behoefte aan heeft. Eigenlijk is het jammer dat Rob moet werken, want aangezien zijn hotel in Beiroet een heus resort in de bergen is, klinkt het al bijna als een kleine vakantie!
Omdat Alex nog niet begrijpt dat hij op een aardbol woont en dus op een rond oppervlak, laat staan hoe groot dat oppervlak is, hebben we hem op de kaart aangewezen waar opa en oma wonen en hij heeft vooral onthouden dat dat ‘far away’ is. Als papa tegenwoordig reist en we duiden op de kaart aan waar hij naar toe is (onlangs bijvoorbeeld Chicago), roept Alex al snel “Papa is far away in een hotel”. Welnu, op dit moment is dat een waarheid als een koe, want Rob is vandaag, na een reis van ongeveer een etmaal, aangekomen in Abu Dhabi in de Verenigde Arabische Emiraten (VAE).
De skyline van Abu Dhabi
Het is er, nu ik dit schrijf, een uur of drie ’s nachts en de temperatuur is er 29 graden, gevoelstemperatuur 33. Dat is nog wel een graadje erger dan hier! Rob logeert op de 9de verdieping van een hotel met 25 etages, dus dat geeft wel te denken over de skyline van Abu Dhabi. Ik heb de plaats opgezocht op Wikipedia om iets meer te weten te komen over het gebied, want wat me van het Midden-Oosten voornamelijk bijblijft uit het nieuws is dat het er behoorlijk kan rommelen.
Om nog even bij het klimaat te blijven, in mei is de gemiddelde temperatuur er 44 graden op het warmste punt van de dag en 30 graden op het ‘koelste’ punt in de nacht. De gemiddelde regenval in milimeters: 0. Zandstormen komen tussen juni en september geregeld voor, dus laten we maar hopen dat dat Rob bespaard blijft als hij morgenvroeg van het hotel naar het kantoor van zijn klant wandelt.
Van de VAE, waar er in totaal zeven van zijn (de andere zijn Ajman, Dubai, Fujairah, Ras al-Khaimah, Sharjah en Umm al-Quwain) is het zo’n 900.000 inwoners tellende Abu Dhabi het grootst en meest welvarend. De zeven emiraten zijn elk een soort op zichzelf staande monarchie waar de afzonderlijke emirs de absolute macht hebben over hun eigen stukje. Maar omdat er een president is die de zeven emiraten overkoepelt, is deVAE geen constitutionele monarchie en ook geen zuivere republiek. Het is maar dat je het weet.
Wie alles goed kan uitspreken, verdient een snoepje
Het verblijf van Rob in de VAE is overigens niet van vreselijk lange duur. Morgen vliegt hij al weer verder naar Beirut in Libanon, waar het eerder deze week trouwens wel rommelde. Zoals al gevreesd werd, is het geweld in Syrie aan het overslaan naar buurland Libanon. De onrust vindt vooral plaats in het gebied rondom de grens met Syrie, dus vooralsnog hoef ik me geen zorgen te maken. Het zou jammer zijn als Rob vroeger terug zou moeten komen, aangezien hij in Beirut een leuk programma voor de boeg heeft. De spiegelreflexcamera is mee, dus hopelijk kan hij aan het eind van de week, als hij weer terug is, zelf een stukje schrijven over zijn belevenissen aldaar.
Het is al weer even geleden, maar hier is weer een bundeling uitspraken van boef Alex:
Alex zit in de speelkamer met een stapel boeken naast zich. Hij heeft er al een aantal uit. Voordat ik iets tegen hem kan zeggen, roept hij me al toe:
“I read three books! I’m busy mom, I’m very busy!”
Op een willekeurig moment constateert Alex, in alle bescheidenheid:
“Me, I’m the best.”
Als Alex even geen zin heeft om iets te doen (bijvoorbeeld als je hem vraagt iets naar de speelkamer te brengen), tovert hij een ‘verslagen’ blik tevoorschijn en bekent:
“I’m too small. My hands are too small.”
Vandaag verraste Alex mama door te zeggen:
“Mama, you’re a funny bear.”
“Alex, are you a monkey?”
“Nooooo! I am not a monkey! (denkt even na) Nova is a monkey. Nova is a baby monkey.”
“Als Alex was geboort, Alex was very little.”
“I’m very lief today.”
We nemen een keer een andere afslag naar huis dan gebruikelijk. Roept Alex: “I can’t see my house! This way buddies!”
“Sit down oma!” commandeert Alex, wanneer er een bobcat aan het werk is waar ze volgens hem naar moet komen kijken.
“Oma, I need a knuffel.”
“Oma geeft Alex een kus.”
“Nee! I need beestjes!”
Ik heb Alex uitgelegd dat Nova nu geen baby meer is, maar een ‘toddler’ (peuter). Aan tafel laat hij zijn gedachten erover gaan.
“Mama, we have a toddeler.”
“Ja, Nova is een toddler.”
Nova begint op dat moment een beetje te huilen.
“We have a sad toddeler!”
Alex komt ’s morgens uit bed. Helaas heeft hij in bed geplast en niet veel later poept hij op de vloer. Met een sip gezicht constateert hij:
“Today is not a good day.”
Alex komt de trap af met een haarband van Nova op zijn hoofd.
“I am helemaal mooi!”
Onlangs is met veel bombarie de lijst met populairste namen van 2011 bekend gemaakt. Hier wordt in de media altijd veel gewag van gemaakt en een hoop filosofie op losgelaten. Waarom is naam X ineens zo populair? Bijbelse naam Y is plotseling drie plaatsen gezakt, betekent dat de ontkerkelijking van het land?
Ik weet niet precies welke namen in Nederland momenteel populair zijn, maar ik verwacht dat er veel overeenkomsten zijn. In de USA ziet de lijst er voor jongens als volgt uit:
1. Jacob
2. Mason
3. William
4. Jayden
5. Noah
6. Michael
7. Ethan
8. Alexander
9. Aiden
10. Daniel
En voor meisjes:
1. Sophia
2. Isabella
3. Emma
4. Olivia
5. Ava
6. Emily
7. Abigail
8. Madison
9. Mia
10. Chloe
'Nova' zal wel snel in populariteit stijgen
Als je het zo bekijkt, zijn het eigenlijk verrassend normale namen in de top 10. Dat stemt een mens wel hoopvol, want als je toch ziet wat voor verschrikkelijke namen mensen hun kinderen durven te geven! Ik snap best dat je je kind uniek vindt, maar dat betekent nog niet dat je ze moet vernoemen naar een vreemd stuk fruit, een obscure stripheld of erger nog, een willekeurige verzameling letters.
Bij het kiezen van een naam heb ik wel eens ergens gelezen dat je iets moet kiezen waar je kind zich niet voor hoeft te schamen als hij of zij later een belangrijke functie heeft en zich vaak aan anderen moet voorstellen. Toen ik gisteren in de lokale krant de namen zag van de kinderen die dit jaar van de middelbare school in Boiling Springs geslaagd zijn, vroeg ik me af of de ouders van Akeyia, LaShawnda, Shanikqua, Norveisha, Da-Quesha, La Bresha, Bometta en Tre’Anthony daar ook rekening mee hebben gehouden.
Er zijn weinig dagen die voorbij gaan zonder dat we ons afvragen: “Waar heeft Alex die boevenstreken eigenlijk van?” Want voor zover wij begrepen hebben van onze eigen ouders, waren wij allebei rustige babies (en later peuters en kinderen). Het blijft ons zodoende verbazen dat onze grootste aap zoveel schurkenstreken tevoorschijn tovert.
Maar wat er bij Alex ook de oorzaak van is, datzelfde gen heeft Nova ook meegekregen. Het was natuurlijk al eerder duidelijk dat ze een ondernemende tante is (zeker toen ze eenmaal mobiel werd rond maandje 6) maar nu mevrouw kan lopen is het hek helemaal van de dam. Haalde ze eerst de potjes kruiden alleen uit de kast en gooide ze dan op de vloer, nu gaat ze ermee aan de haal en gooit ze buiten op het terras, brengt ze naar de speelkamer of het kantoor. Er is al een pot kaneel en een bus peper gesneuveld, want Nova weet blijkbaar ook hoe ze de zaak open moet maken.
De ondeugd straalt er vanaf
De nachtlampjes worden uit het stopcontact getrokken, willekeurige voorwerpen liggen ineens in de vuilnisbak, Alex’ treinbaan is alleen veilig als hij de deur van zijn kamer dichthoudt, boeken worden onverbiddelijk op de grond gegooid, kasten zijn om in te klimmen, de trap is een mooi hulpstuk om speelgoed naar beneden te smijten, Nivea smeert ze op de muur (en de rest eet ze op) en wc rollen kun je zo mooi afdraaien.
Toen ik gisteren had gestofzuigd, wilde Nova blijkbaar ook eens met het apparaat aan de slag. Ze drukte op de ‘aan’-knop en toen het apparaat niks deed, liep ze met de stekker naar het stopcontact, probeerde het ding in te pluggen en liep toen terug naar de stofzuiger om nog eens te proberen of het ding aan wou gaan. Soms staan we er gewoon versteld van hoe bijdehand ze is. Dus ondanks de vele boevenstreken in ons huis waar we geregeld vermanend voor moeten optreden, staan we minstens net zo vaak achter onze hand te proesten van het lachen, in de hoop dat de kleintjes het niet zien! Ze halen samen heel wat uit (en meestal dingen die ze snel moeten afleren), maar het zorgt wel voor een zeer levendige boel bij ons thuis!
Dit blogbericht schrijf ik, vreemd genoeg, in alle rust. Alex en Nova slapen, Rob is een avond Dungeons and Dragons spelen met vrienden en opa en oma Eindhoven zijn vanmiddag weer op het vliegtuig naar huis gestapt. Het is stil in huis, en na de dolle boel van de afgelopen vier weken is het dus ijzingwekkend rustig.
Alex heeft er lol in
Als ik terug denk aan vorig weekend, kan het verschil niet groter zijn. Op zaterdagmorgen was de ‘graduation ceremony’ (afstudeerceremonie) op de peuterspeelzaal van Alex. De kindjes van vijf beginnen in augustus officieel aan hun eerste schooljaar en zodoende kregen zij een ‘diploma’ uitgereikt. Hiervoor mochten ze een heuse zgn. cap en gown aan, een afstudeertenue dat iedereen die wel eens iemand ziet afstuderen in een Amerikaanse film voor de geest zal kunnen halen. De kindjes van drie en vier hadden een aantal liedjes ingestudeerd om het geheel leuk aan te kleden. Het was dus Alex zijn eerste optreden!
Om 10.00 begon het feest en de ukkies stonden mooi opgesteld. Alex had er aanvankelijk niet zo’n zin in en trok een pruillip. Maar eenmaal tussen zijn klasgenootjes kwam hij toch op gang. Zijn juffrouw Pam had flink haar best gedaan en het was af en toe lachen tot tranen aan toe zoals die ukkepukken hun show afdraaiden. Alex werd per lied enthousiaster en we hoorden hem zingen over kleuren, dagen van de week, maanden in het jaar, nummers en vaardigheden. Een genot om naar te kijken en na afloop was er lekkere taart toe. Hartstikke mooi allemaal!
Van de peuterspeelzaal reden we vervolgens door naar het cultureel centrum in Mauldin. In een krantje hadden we gezien dat hier een expositie was van een aantal modeltreinenclubs. Je mocht er gratis naar binnen om te bekijken wat ze allemaal in huis hadden. Alex wist niet dat we dit zouden gaan doen, maar oh, wat was hij onder de indruk. Als het aan hem had gelegen, waren we de hele dag gebleven. Het was ook echt leuk opgezet, veel knopjes om op te duwen en zowel Alex als Nova mocht Thomas de Trein een keer besturen. Het cultureel centrum zelf lag in een aardig hoekje dat fraai aangekleed was in het groen, ook de moeite waard om een paar kiekjes te nemen.
Alex is soms een echte grote broer
Van Mauldin was het nog maar een klein stukje naar Greenville en aangezien we toch al een eind op weg waren, leek het ons wel aardig om naar de dierentuin te rijden. We stopten eerst bij een Thais restaurant waar we heerlijk (en pittig!) geluncht hebben. Daarna was het door naar de beestjes. Alex wilde eerst de speeltuin in waar de beide kleintjes nog een hele poos geroetsjt en geschommeld hebben. Net toen we dachten dat Alex het moe was, wilde hij toch ineens naar de dieren, dus hup, ook dat nog erachteraan. Je kunt je vast wel voorstellen dat de twee moppies op weg naar huis heel, heel diep geslapen hebben.
Zij aan zij maakten Nova en Hugo er een vrolijke knoeiboel van
Zondag was het moederdag en onze plannen om naar Biltmore te gaan, vielen erg letterlijk in het water. De regen viel onophoudelijk maar buiten dat hadden we nog een extra verrassing: de kleine Hugo van onze Vlaamse vrienden Wim en Ann was in de loop van de nacht op bezoek gekomen. Volledig onverwacht had zijn (naar later bleek) zusje Lucie zich aangekondigd en zodoende hadden we een extra kleintje onder onze hoede. We zijn toen naar het kindermuseum in Greenville gereden, waar de hummels zich fantastisch geamuseerd hebben op een verder nogal troosteloze dag.
Alex vindt het prachtig
Het idee om dan maar op maandag naar Biltmore te gaan, liep ook mis. Het regende nog erger dan de dag ervoor, dus we moesten weer op zoek naar een binnenactiviteit. We zijn dus maar naar Charlotte gegaan, waar het Discovery Place ligt. Je zou kunnen zeggen dat het ook een soort kindermuseum is, maar de proeven zijn zo opgesteld dat ook volwassenen er een hoop lol aan kunnen beleven. Verder is er een klein aquarium bij en een stukje tropisch regenwoud en een theater waar je 3D films kunt bekijken. Zoals verwacht waren we kort na openingstijd daar en vlak voor sluitingstijd de deur uit, veel ervaringen en lachsalvo’s rijker. Om de avond makkelijk (en lekker!) af te sluiten, zijn we aansluitend uit eten geweest bij Olive Garden. Hier hebben we heerlijk Italiaans gegeten met een smakelijk glaasje wijn erbij.
Zicht op de bergen
Op dinsdag hebben we nog flink in de tuin gewerkt en het huis wat onder handen genomen. En met het nadere afscheid waren er wassen te draaien en koffers om in te pakken. Op woensdag is Alex zoals gebruikelijk naar school gegaan en zijn wij, zonder Rob, doorgereden naar Asheville om uiteindelijk toch nog naar Biltmore te gaan. Het bloemenfestival loopt er ten einde en na de tulpen, azalea’s en rhodondendrons was het nu de tijd van de rozen. Het voordeel van de regen was natuurlijk wel dat alles er bijzonder fris en groen bij lag! Van regen was verder niks meer te merken, een heerlijk temperatuurtje, af en toe een briesje en zalig kuierweer. Alleen Nova was niet helemaal in haar hum, de eerste kiezen komen eraan en ons poppetje heeft er weer flink veel last van. Om 16.00 precies stonden we bij de peuterspeelzaal voor de deur om Alex op te pikken. Na het eten, dat we voor het gemak bij restaurant Applebee’s hadden gehaald, hebben opa en oma nog leuk gespeeld met de kleinkinderen op de oprit. Bovendien hebben we het traditionele familieportret geschoten, want dat hoort er altijd bij. Woensdagavond kregen opa en oma nog even mee hoe een fikse onweersbui er hier aan toe gaat. Binnen de korste keren staat de wereld blank en de flitsen volgen elkaar in hoog tempo op. Het internet ligt eruit en zoals dat bij ons gaat: het water komt de keuken in. Daar moet nu ECHT iets aan gedaan worden.
Het is dus stil in huis. Erg stil. En ik mis mijn ouders en schoonouders met wie we allebei zulke fijne weken hebben gehad. Ik kijk al weer uit naar de volgende keer dat we elkaar zien. En tot die tijd… hebben we gelukkig foto’s, filmpjes en Skype!
O, wat gaat de tijd soms akelig snel voorbij. Het aanstaande weekend is al weer het laatste met opa en oma Eindhoven en het voelt of ze er nog maar net zijn. De drukke dagen zijn om voor je het weet en het zal volgende week donderdag heel erg vreemd zijn als het ineens weer stil is in huis. Maar daar denken we nu nog maar even niet aan, we hebben nog een week om samen volop dingen te ondernemen.
Hollands boodschappen doen in Helen
Het afgelopen weekend zijn we op vrijdag naar het plaatsje Helen in Georgia gereden, een dikke 2.5 uur bij ons vandaan. Het is een heel bijzonder plaatsje, want het is geheel in Duitse stijl. Dat betekent vakwerkhuizen, Duitse straatnamen (denk Edelweiss strasse) en Duitse restaurants (met Duits bier). Dat was wel even een bijzondere ervaring toen we Helen binnenreden! Het is niet verschrikkelijk groot en waarschijnlijk vooral interessant voor toeristen, maar het was prachtig aangelegd en er was voor zo’n klein gehucht eigenlijk een boel te doen. Bovendien brak de zon door zodra we parkeerden, het had onderweg bijna de hele tijd geregend.
Insmeren tegen de Helense zon
Na aankomst zijn we eerst maar iets gaan eten, zigeunerschnitzel voor de ene helft van het gezelschap en jagerschnitzel voor de andere helft. Daarbij hadden we rode kool, spaetzle en frietjes, echt een Duits bordje voor onze neus. Hoewel het niet 100% authentiek was, was het toch erg lekker en vooral meer dan genoeg, dus met ronde buikjes liepen we het plaatsje weer in. Al wandelend kwamen we langs een parkje met een watervalletje, een prieel en een speeltuin, erg mooi aangelegd en een paradijs voor de kleintjes, die er wel aan toe waren om hun benen even te strekken. En nu Nova loopt is er natuurlijk geen houden meer aan, ze wil voortdurend op pad!
Na het nodige schommelen, klimmen en klauteren zijn we doorgelopen naar een ‘museum’ met modeltreinen. Een meneer die lang geleden vanuit Duitsland in de Verenigde Staten terecht was gekomen, had zijn passie voor modeltreinen en zijn heimwee naar Duitsland met elkaar verenigd door een heleboel lokaties uit Duitsland na te bouwen en daar treintjes tussen te laten rijden. Er was duidelijk met veel liefde aan gewerkt en Alex was dolgelukkig dat we naar de treintjes gingen kijken, iets was we hem van tevoren ook beloofd hadden. Na het museumbezoek wilde hij dan ook stante pede naar huis om met zijn Thomas tafel te spelen, maar ja, dat ging natuurlijk niet.
Kijk nou eens!
Verder hebben we lekker rondgekuierd, foto’s geknipt en zelfs een Hollands winkeltje bezocht, waar je voor torenhoge bedragen echte Nederlandse producten kon kopen. Aan het eind van de middag viel Nova in slaap en hebben we nog een ijsje gegeten, waarna we weer in de auto zijn gestapt om verder te rijden naar Atlanta. Even buiten Helen zijn we eerst nog gestopt bij Anna Ruby Falls, een zeldzame dubbele waterval. Opa, oma en Rob zijn hier naar toe gegaan voor de nodige foto’s, terwijl ik bij de twee slapende ukkies in de auto ben geble ven.
De rit naar Atlanta was nog wel zo’n anderhalf uur en beide kinderen hebben al die tijd geslapen. Toen we om een uur of zes incheckten in ons hotel, moesten we dus nog iets bedenken om ze weer enigszins moe te krijgen! Gelukkig lag er niet al te ver weg een winkelcentrum, waar we dan maar naar toe zijn gegaan. Nova was eerder op de dag een schoen verloren, dus we moesten voor haar op zoek naar een nieuw paar. Het centrum was tot 21.00 open en rond die tijd stapten we inderdaad weer buiten, met twee kinderen die nog steeds vreselijk wakker waren. Eenmaal terug in het hotel sliep Nova uiteindelijk om half elf en Alex een kwartier later.
Bij de touch pools in het aquarium
Op zaterdag stond er ook iets moois op het programma, namelijk een bezoek aan het aquarium. Het aquarium in Atlanta is het grootste van de wereld en echt zeer indrukwekkend. We waren er vlak na openingstijd en binnen de kortste keren was het verschrikkelijk druk. Om 11 uur zijn we naar de eerste dolfijnenshow van de dag geweest, een echt spektakel met lichtshow en musical en natuurlijk een aantal dolfijnen die de meest fantastische buitelingen maakten. Alex bekeek alles ademloos en Nova vond het steeds opnieuw klinkende applaus bijzonder vermakelijk; ze klapte vrolijk mee en als het volgende applaus te lang op zich liet wachten, begon ze zelf alvast.
De beluga's dartelden vrolijk rond
Urenlang hebben we rondgekuierd in het aquarium en gekeken naar roggen, haaien, beluga’s en walvishaaien. Het ene bassin is nog fraaier dan het andere. ’s Middags hebben we ook nog een 4D film gezien die zich uiteraard afspeelde in de onderwaterwereld. Alex keek ook door zijn speciale bril en vond het zo bijzonder dat hij de 4D effecten zoals verneveling en het schudden van de stoel niet eens merkte. De dag vloog voorbij en het was te merken dat de kleintjes moe werden. Net na vier uur ’s middags reden we uit de parkeergarage weg en een goede tweeenhalf uur later reden we thuis de oprit weer op. We hebben toen maar Chinees gehaald omdat we geen fut meer hadden om nog te koken.
Vliegeren en knuffelen gaat goed samen
Op zondag zijn we in Spartanburg gebleven. We zijn ’s morgens op het Milliken terrein nog eens gaan proberen om de vlieger de lucht in te krijgen, en warempel, het lukte nog ook. Helaas was de wind niet constant en kwam de vlieger ook net zo vaak weer naar beneden, maar we hebben het project van opa en Alex in ieder geval een keer in de lucht gezien.
In het centrum was Spring Fling in volle gang, een soort braderie met veel eten en ritjes voor de kinderen. Het was behoorlijk warm op de straat, het asfalt weerkaatste het rijk aanwezige zonlicht. De attracties bleven niet beperkt tot de podia, ook het volk wat rondliep was behoorlijk uniek. Bij de kinderattracties heeft
Doe nog maar een rondje!
Alex aardig wat rondjes gedraaid in een zweefmolen, helikopter, ‘reuzenrad’ en een treintje. Met name het treintje was een groot succes, maar hij vond het sowieso allemaal prachtig. Nova mocht mee in de helikopter en oh, wat vond ze het geweldig. Twee durfals, die kleintjes van ons!
Het volgende weekend staat inmiddels al weer voor de deur en ook nu zijn er plannen, hoewel we niet zo ver van huis gaan als de vorige keren. Hou de blog dus in de gaten!
Peperazzi Blog 