Wat zijn we nu blij met een grote speelkamer en twee kinderen met een rijke fantasie.
In Nederland is onlangs een protest gehouden tegen het aanhoudende slechte weer en zie, spontaan breekt de zon door. Ik denk dat ik maar eens iets vergelijkbaars moet organiseren in South Carolina, maar dan omgekeerd. Wij zijn de eindeloze, bloed- en bloedhete zomer helemaal beu.
’s Morgens als je uit bed komt is het al een graad of 26. De luchtvochtigheid buiten is dan standaard 98%, het laagste punt ligt in de namiddag rond 65%. Om 9.00 is de temperatuur al geklommen tot dik in de 30 en blijft de rest van de dag ergens tussen de 36 en 40 graden. Pas na 19.30 is het buiten een beetje uit te houden. De UV straling is onnoemelijk hoog dus overdag naar buiten gaan is sowieso niet slim, voor wie dat zou willen. Je ziet buiten geen mens behalve de bouwvakkers die aan de overkant van de straat het ene na het andere huis aan het bouwen zijn.
Sporadisch valt er een bui en dan valt er in een korte tijd zodanig veel water dat het grootste deel de goot in spoelt. De aanhoudende droogte zorgt ervoor dat veel gewassen helemaal om zeep zijn, dus dat betekent weer stijgende prijzen wegens schaarste. Nee, wat ons betreft zijn we helemaal klaar met deze zomer.
Er valt nog elke dag iets nieuws te ontdekken.
In de winkels komen de herfstartikelen inmiddels binnendruppelen en we kijken halsreikend uit naar de dagen dat we lekker appels kunnen gaan plukken en op pompoenenjacht kunnen gaan. Buiten de deur, zonder zonnebrandcreme en zonder gevaar voor uitdroging. Laat de herfst maar gauw komen!
De bieb in Spartanburg is een kei in het organiseren van leuke activiteiten en in het kader van het Zomerprogramma worden op dit moment de afsluitende familie-avonden gehouden. Gisteravond was het zodoende een pyjamafeestje en mochten alle kinderen in pyjama komen en een knuffel meebrengen. De knuffel bleven overnachten in de bieb en worden gefotografeerd; de foto’s worden getoond bij het grote pizza-feest dat volgende week het Zomerprogramma definitief afsluit. Het was echt een leuke avond en Alex en Nova deden volop mee, zoals je in het filmpje kunt zien.
De uitdaging van het Zomerprogramma is leeftijdafhankelijk. Voor de allerkleinsten, die nog niet zelf kunnen lezen, is er de Read-to-me activiteit. Het was de bedoeling om vijftig boekjes met je kind te lezen en voor elk boek mochten ze een sticker op een speciaal vel plakken. Zowel Alex als Nova zijn met vlag en wimpel geslaagd: Nova heeft 128 verschillende boeken ‘gelezen’ en Alex maar liefst 155! En geloof mij maar, in de regel lezen we elk boek meer dan eens, wel vijf keer, tien keer of nog meer als Alex het echt een mooi verhaal vindt! Wat een boekenwurmen, he?
Het is al weer even geleden dat het 4 juli was, maar op deze nationale feestdag wordt in Amerika gevierd dat ze op deze dag in 1776 hun onafhankelijkheid van de Engelsen verklaarden. Traditioneel gezien gaat dat gepaard met optochten en vuurwerk en Alex is nu oud genoeg om belangstelling te hebben voor het geknal en geflits dat daarbij hoort.
We kopen zelf eerlijk gezegd nooit vuurwerk, maar op de avond van 3 juli kwamen we bij onze buren de Jeffers terecht en zij hadden wel wat vuurwerk gehaald, bij een kennis die een standje had en omdat ze uit sympathie e.e.a. hadden meegenomen. Aangezien ze op 4 juli niet eens thuis zouden zijn, besloten ze om hun knallers op 3 juli af te steken en we waren welkom om te komen kijken.
De kinderen hebben tot 22.15 vol spanning naar het vuurwerk gekeken en in het geval van Alex ook zelf wat mogen ‘afsteken’. Toen we zagen wat een lol hij erin had, konden we het natuurlijk niet laten om zelf ook een paar knallers en sterretjes te halen, en die mochten Alex en Nova op 4 juli uiteindelijk gebruiken om ‘hun’ onafhankelijkheid te vieren. Tenslotte zijn het allebei pure Amerikaantjes!
Een lange aflevering in de reeks Peuterpraat, want Alex heeft op dit moment een bijzonder hoog amusementsgehalte!
Volledig uit het niets zegt Alex: “I have a magic kont.”
“What is Nova’s name? It’s Superman.”
Alex heeft naar Mighty Machines gekeken en speelt e.e.a. na met zijn blokken.
Als zijn gebouw instort, zegt hij: “The furnace* broke down. It was terrible.” (*= smeltkroes in een hoogoven)
Hoe leg je uit dat je een ongelukje hebt gehad? “I found a plas in my broek.”
Alex heeft geen zin om mee te gaan naar de supermarkt. “I don’t want to be a helper. I am not nice.”
Onze natuurkundige in de dop: “My plas is liquid*.” (*= vloeibaar)
“Alex, waar komt de honing vandaan?”
“Van de bees!”
“En waar komt de melk vandaan?”
“Van de cows!”
“En waar komt het ei vandaan?”
“Van de chicken!”
“En waar komt de chicken vandaan?”
“…euh… van de horse!”
Alex wil niks missen van zijn televisieprogramma. “Mama, you need to stop the film. I need even tandjes poetsen.”
Nova is erg moe en dus lastig aan tafel. Aan het eind van de maaltijd leggen we haar in het campingbedje, waar ze het flink op een brullen zet.
Alex interpreteert haar protest: “Nova is very mad. Nova wants ice cream too.”
Op school leert Alex volop over disciplne. Het komt geregeld voor dat kindjes die aanhoudend ongehoorzaam zijn in ‘time out’ worden geplaatst. Wanneer Nova voor de zoveelste keer die dag de potjes kruiden uit de kast haalt en al het kinderservies op de grond gooit, wijst Alex haar met een strenge vinger aan en zegt: “Nova, you are stout. You need to go in time out.”
We zitten aan tafel en er zit een vlieg te vervelen. Roept Alex: “Get off my food! Go out of my house!”
Het is een vrije dag. Hoewel Alex de avond ervoor pas na 23.00 is gaan slapen, is hij om 7.30 al weer klaar voor de start. Hij trommelt papa en mama uit bed: “Papa, wakker worden! De zon is hier! De moon is gone!”
Alex maakt zich erg druk over het weer dus we hebben wat boeken gelezen over storm. Als hij buiten donkere wolken ziet, zegt hij: “De storm is in the cloud.”
Het liedje ‘Lollipop’ van Mika is op de radio geweest. Alex zingt het aanstekelijke deuntje later na maar heeft de tekst niet helemaal goed verstaan. In plaats daarvan zingt hij: “I got high from the lollipop.”
Alex vertelt over zijn dag op school. “Dallas* zat in de trash te rommelen. Nou ja!! Dat is raar!” (* = naam van klasgenootje)
Arme Nova heeft diarree en terwijl ze over Alex heen klimt, gaat het even helemaal mis. Twee tellen later staan ze samen snikkend naast mama en het duurt even voordat ik het volgende tussen de snikken door versta: “Nova made a poop on my shirt. EEEEWWWW”
Het is bedtijd. Na het verhaaltje vraagt papa :”Krijg ik nog een knuffel?”
Waarop Alex met zijn vinger schudt en zegt:”Nee papa, jij hebt al een kus gehad.”
Wanneer we vervolgens opstaan, zegt hij heel serieus: “Blijven jullie even zitten?”
Hierna slaat hij het boek weer open en leest heel serieus voor uit het verhaal over treinen. Bladzijde na bladzijde vertelt hij:
“Deze trein is heel oud. This train is derailed. De tracks zijn very strong. This is where the people sit and eat. This train is very fast. The subway is undergroud. This is a mountain train. The end.”
Het is bedtijd en we lezen een verhaaltje voor. Het gaat over treinen. Als het boek dicht gaat, mijmert Alex nog even na.
“Steam engines are very old.” Na een tel nadenken gaat hij verder: “I’m not very old. I’m new.”
Het is bedtijd en we hebben een verhaaltje gelezen. Mama wil opstaan om de kamer uit te gaan.
Alex haast zich: “Jij wacht op mij? Jij moet even blijven zitten.”
Vervolgens drinkt hij een slok water uit een beker op zijn kast en zegt:
“It’s ok, mommy. Now you can go.”
Alex ruimt de knuffels in de speelkamer op. Een figuurtje uit de film Toy Story, Woody genaamd, komt ondersteboven terecht en blijft aan de kist hangen. Alex herinnert zich het voorleesuur uit de bibliotheek eerder deze week en roept enthousiast:
“Woody is a bat*! Is Woody a bat, mommy?” (*vleermuis)
Nova is een snoepje, zij het wel een heel klein snoepje.
Nova is inmiddels al weer 15 maanden oud, dus vandaag mocht ze op bezoek bij Dr. Lucy om te zien hoe ze groeit en ontwikkelt. We wisten van tevoren al dat Nova een lichtgewichtje is, dus wat dat betreft konden ze ons weinig nieuws vertellen. Onze meid is een hopeloze eter, net als haar broer, dus we kennen het klappen van de zweep.
We waren vooral benieuwd naar Nova’s lengte, want dat is thuis een stuk moeilijker te meten dan gewicht! En onze ogen hadden ons niet bedrogen: ze was in de afgelopen 3 maanden maar liefst 5 cm gegroeid. Nova meet nu 77.5 cm en weegt 8.7 kilo, waarmee ze helemaal onderaan de grafiek bungelt in de onderste 5%. Sinds de vorige weeg- en meetbeurt is ze dus 5 cm gegroeid en 200 gram lichter geworden. Oftewel… haar eetgedrag werd flink uitgelicht en vooral de manieren waarop we er een beetje gewicht aan moeten zien te krijgen.
Verder kerngezond, nog wat vocht in de oortjes van haar oorontsteking, die dus niet helemaal weg is (daarvoor over 4 weken weer terug op controle, dan wordt ook haar gewicht nog eens onder de loep genomen). Er zitten ook weer wat nieuwe vaccinaties in, o.a. tegen waterpokken. Terwijl ik dit schrijf, ligt Nova flink te knorren in haar bedje. Als ze straks wakker wordt, zullen we eens kijken wat voor hapjes we bij haar binnen kunnen krijgen. De dokter stelde voor om met een pindakaas-milkshake te beginnen!
Pfff… als het zo warm is dat zelfs de lokale hitterecords verbroken worden, weet je dat je maar beter binnen kan blijven. De temperatuur komt de laatste dagen boven de 40 graden uit en je ziet bijna geen ziel op straat. Ik weet dat men in Nederland om een zomer zit te springen, maar geloof me, zo heet als het hier is, is ook niks.
We zijn ons vertier maar in Rutherfordton gaan zoeken, in KidSenses, een soort kindermuseum waar we ook al eens eerder geweest zijn. Het laatste bezoek dateerde van toen Nova net kon kruipen, dus het was al weer even geleden. Bovendien waren er weer enkele nieuwe dingen te zien en te doen, dus het wordt nooit saai. En kinderen die groeien, kunnen steeds meer en ontwikkelen nieuwe interesses, dus voor hen is er ook bij elk bezoek weer een gamma aan nieuwe dingen te ontdekken. Voor ons is het steeds een verrassing om te zien welke activiteiten het meest aanspreken en hoe levendig hun fantasie inmiddels is.
Bij binnenkomst werd er net omgeroepen dat je, in het kader van 4 juli (Independence Day in de VS), vuurwerk kon maken met glitter, dus dat zijn we dan maar eerst gaan doen. Met lijm kon je op papier ‘vuurwerk’ tekenen en er daarna glitter over strooien. Dat was voor Alex makkelijk om te doen met leuke resultaten en zodoende heeft hij er een poos ijverig aan zitten werken. Daarna was het door naar het winkeltje, het buizenstelsel, het kleuterhoekje, de treinen, het poppentheater, het restaurant, de bellenblaaskamer, de schaduwkamer, het wetenschapshoekje, de televisiestudio en de brandweerauto. Het was overal weer dikke pret en de filmbeelden spreken waarschijnlijk voor zich.
Rond de lunch liepen we het ‘centrum’ van Rutherfordton in, waarmee we de ene straat bedoelen die het plaatsje rijk is. Er was voor zover wij konden zien geen echte cafetaria in de buurt en het was te heet om langdurig te zoeken, dus dan maar naar de ijssalon aan de overkant van de weg. De kinderen hadden daar overigens totaal geen moeite mee, dus waarom moeilijk doen? Op de weg naar huis konden we er op wachten: twee kinderen in diepe slaap!
Het warme weer houdt voorlopig nog aan, dus voor zondag zullen we ook op zoeken moeten naar een verkoelende activiteit.
Alex heeft het besturen van en rijden met zijn bobcat, die hij voor zijn 3de verjaardag heeft gehad, inmiddels aardig onder de knie. Zodoende komt het apparaat wat vaker tevoorschijn. Ook Nova vindt het een bijzonder interessant ding en door simpelweg goed op te letten, heeft ze de bediening ervan zelf uitgevogeld. Het is dus zaak om, wanneer het ding in de garage staat, altijd de accu eruit te halen, want voor je het weet rijdt een van de twee in volle vaart tegen de auto aan!
Onlangs, op een heerlijke avond, liepen we een rondje door de wijk. Toen we bijna thuis waren, passeerden we het speeltuintje op de hoek. Daar waren buurkindjes Sarah en Paul druk aan het spelen en Sarah vroeg hartstochtelijk of Alex toch alsjeblieft mee kwam doen. Dat hoefde ze natuurlijk geen twee keer te vragen en snel genoeg werd en flink geklauterd en geschommeld. Paul is een half jaartje ouder dan Nova en al aardig aan het babbelen. Net als bij Alex en Nova is er geen twijfel over mogelijk dat Paul en Sarah broer en zus zijn!
Van fans van Justin Bieber wordt wel gezegd dat ze lijden aan ‘Bieber fever’. De liefde van Nova voor Justin blijkt nog springlevend te zijn, want zijn nieuwe cd is uit en ze vindt het helemaal prachtig. Er is geen andere muziek waarvan ze zo aan het dansen slaat.
Maar met de Bieber fever nam ze het wel erg letterlijk deze keer, want na een vervelende kou die al weer de hele week dwars zit, ging het met Nova’s eet- en drinklust ineens hard omlaag en het was duidelijk dat ze niet goed in haar vel zat. Veel drama en tranen en oh jee, zelfs haar favoriete hapje, yoghurt, wilde de absoluut niet in. Dus we gaven haar voor het slapen gaan wat pijnstiller en hoopten maar dat ze dan goed zou slapen.
Om 22.00 was ze echter al weer wakker en het was niet goed. Haar ademhaling was erg oppervlakkig en erg snel. Het leek erop alsof ze geen lucht kreeg. Het arme kind was doodongelukkig en na veel knuffelen en wiegen viel ze uiteindelijk terug in slaap. We hadden inmiddels vastgesteld dat het geen noodgeval was, dus we besloten de humidifier aan te zetten op haar kamer, haar in te smeren met Vaporub en ’s morgens vroeg opnieuw te evalueren.
Vanmorgen om 5.00 werd ons hoopje ellende al wakker en deze keer met een flinke koorts erbij. Haar ademhaling was nog hetzelfde dus om 8.00 uur stond ik direct met haar bij de kinderarts. Er werd vastgesteld dat Nova inderdaad een stevige koorts te pakken had en ook nog maar weer eens een oorontsteking. Dr. Erin gaf haar een flinke dosis Advil en dacht dat het snelle ademen te wijten was aan haar lichaam dat wanhopig probeerde om af te koelen. Nova’s hartslag was aan de hoge kant, het zuurstofgehalte in haar bloed aan de lage kant en het was de vraag of ze misschien een longontsteking had.
Een kus voor zijn zieke zus
Bij een kantoor verderop werden er vervolgens een paar rontgenfoto’s gemaakt van Nova’s borstkas en die resultaten werden direct teruggestuurd naar het kantoor van de pediater. Gelukkig bleek er geen sprake te zijn van een longontsteking en bij een tweede meting was de hartslag iets rustiger en het zuurstofniveau in haar bloed wat verbeterd.
Het plan van aanpak is dus om de koorts laag te houden, weer een kuur antibiotica slikken en maandag op controle. En tot die tijd heel veel knuffels!
Het is bijna zomer en heerlijk, heerlijk weer. De temperaturen zijn momenteel aangenaam en schommelen rond de 30 graden en dankzij enkele wolkjes is het buiten prima te doen. Ook op deze zaterdag was het weer stralend van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en we genieten ervan dat de luchtvochtigheid overdag nog niet moordend hoog is, zoals we de komende maanden wel kunnen verwachten.
Na een rondje boodschappen en een lekkere lunch bij Panera zijn we verder gereden naar Brevard in North Carolina. Hier zijn we wel vaker geweest om Pisgah National Forest te bezoeken en daar enkele mooie watervallen te bekijken, maar deze keer hebben we het winkelcentrum van het plaatsje bezocht in plaats van de omliggende natuur.
Ergens op internet hadden we gezien dat in het dorpshart een grote speelgoedwinkel ligt en we waren wel eens benieuwd hoe dat eruit zag. Bovendien ligt er veel speelgoed op de schappen dat je niet zo vaak ergens tegenkomt, dus dat maakt het ook bijzonder. Het was in totaal 600 m2 vol speelgoed en het stond bovenop elkaar gestapeld, van vloer tot plafond. Op verschillende plaatsen konden de kleintjes ook echt spelen, zoals in het filmpje wel duidelijk wordt. Dikke pret!
En natuurlijk mochten de ukkies ook iets moois uitzoeken, zeker nadat Nova haar hart had verpand aan een lief popje waar ze vervolgens de hele winkel mee rondsjouwde. Hoewel Alex in eerste instantie ook een pop wilde hebben, bedacht hij zich later toch en ruilde de pop in voor een stoere bulldozer. Op de weg naar huis heeft hij anderhalf uur lang over zijn bulldozer zitten vertellen en wat hij er toch allemaal mee ging doen zodra we weer thuis waren.
Hup Holland hup!
Na ons bezoek aan O.P. Taylor’s zijn we Brevard verder ingelopen. En ja, ik zeg ‘gelopen’ want we konden er, heel Europees, heerlijk rondkuieren en de vele kleine winkeltjes bekijken. Qua sfeer doet het denken aan Hendersonville, of Asheville in het klein, erg aangenaam allemaal. Bij een Nieuw Zeelandse ijssalon hebben we een lekkere gelato gegeten en links en rechts in boetiekjes gesnuffeld. Het was al met al een erg leuke middag.
Vandaag waren we overigens allemaal in het oranje gekleed, want vanmorgen hebben we ons ‘Oranje’-familieportret geknipt in de tuin. Gezien de prestaties van het elftal op het EK is het waarschijnlijk de laatste kans om onze steun aan het voetballende vaderland te laten zien. Hup Holland!
Peperazzi Blog 