Papa en mama hebben een smartphone en wie pikt ze in? Alex natuurlijk, want die weet al verrassend goed raad met deze apparaatjes. Dankzij enkele kinderspelletjes is de smartphone voor Alex nu… kinderspel. Vooral een app met kinderpuzzels houdt hem lang bezig en ook Angry Birds vindt hij hilarisch om te zien en doen.
Categorie: Uncategorized
Groeipijn?
In de nacht van zondag op maandag werden we opgeschrikt door luid gehuil. Alex brulde hartverscheurend en snikte over pijn. We dachten aanvankelijk dat hij buikpijn had, iets waar hij eerder op de dag ook een beetje last van had gehad. Maar tussen de snikken door kon ik uiteindelijk opmaken dat de pijn in zijn dij zat, wat ook verklaarde waarom hij amper op zijn benen kon staan. Ik heb Alex op zijn bed gelegd en zijn been gemasseerd en na een kwartiertje was het blijkbaar voorbij en viel hij simpelweg weer in slaap. Toen ik aan hem vroeg of de pijn weg was, mompelde hij nog net dat dat zo was voordat hij weer in dromenland was.
Ik was zelf natuurlijk klaarwakker, want je schrikt je wild en je vraagt je meteen af: moeten we naar de eerste hulp? Bij kinderen kun je heel goed het verschil merken tussen oprechte pijn en ‘pijn’ die vaak niet meer of minder is dan een verkapte vraag om aandacht. Maar dit nachtelijke voorval was absoluut geen acteerwerk en aangezien ik toch niet meer kon slapen, heb ik meteen op internet gezocht. Ik vermoedde dat het om groeipijn ging en wat ik daarover las, leek inderdaad heel sterk op wat er even daarvoor was voorgevallen.
“Wordt je kind ’s nachts wel eens huilend van pijn wakker? Je troost je kind, masseert hem en je vraagt je af of je een dokter moet bellen of een pijnstiller moet geven. Als dit bekend klinkt, lijdt je kind waarschijnlijk aan groeipijn, iets wat bij ongeveer 25% van alle kinderen voorkomt, doorgaans in de leeftijd van 3 tot 5 en later nog eens in de leeftijd van 8 tot 12. In tegenstelling tot wat de naam suggereert, heeft het meer met spieren te maken dan met botten, zijn het meestal de beenspieren die pijnlijk zijn en gebeurt het in de avond of nacht volgend op een dag waarin je kind erg actief is geweest.” (vertaald van de website kidshealth.org)
Deze informatie (en die van diverse andere websites) stelde me al snel gerust. Het incident met Alex stond bijna woord voor woord beschreven, dus de kans is zeer groot dat het inderdaad om groeipijn gaat. ’s Morgens was er niks meer aan hem te merken en de rest van de nacht had hij rustig geslapen. Geen koorts, zwellingen of roodheid, dus geen reden tot paniek. Desondanks zullen we het bij het eerstvolgende bezoek aan de kinderarts wel melden. De diagnose ‘groeipijn’ kun je in feite pas stellen als andere (en ergere) dingen zijn uitgesloten. Hopelijk heeft ons arme mannetje er niet al te vaak last van. Voor Alex is het heel vervelend en voor ons heel onprettig om hem zo te zien lijden. Niets zo verschrikkelijk als wanneer je kind pijn heeft!
The great discovery
Afgelopen zaterdagavond stond in de bibliotheek het ‘Kidzmas’ gepland, een groots opgezette viering van 17.00-20.00, met echte rendieren, sneeuw, activiteiten voor de kinderen en een beroemd auteur van kinderboeken die pop-up boeken maakt, iets wat hij kwam demonstreren en uitdelen aan de aanwezigen. Het was het eerste jaar dat dit georganiseerd werd en er werd gerekend op ongeveer 500 bezoekers. Maar bijna 4000 mensen kwamen er op af en zo stonden we in een ellenlange rij te wachten om binnen te mogen, iets waar we om 19.00 maar de brui aan gaven omdat het binnen een totale chaos was. De gezichten van de mensen die naar buiten kwamen spraken boekdelen! Dat hebben we dus maar laten schieten. We vonden het wel jammer, want ten eerste leek het ons erg leuk en ten tweede hadden we het met Alex al de hele week over deze speciale avond gehad, die dus uiteindelijk in het water viel. Het arme kind snapte er niks van en was teleurgesteld.
http://www.youtube-nocookie.com/embed/a0-4IMDCWOo?rel=0
http://www.youtube-nocookie.com/embed/IgoWPEZtjRI?rel=0
Er was overigens ook een exhibitie over mummies, iets wat op Alex veel indruk maakte en waar hij veel over te vertellen had. Maar die uitspraken staan in de eerstvolgende editie van Peuterpraat.
I like to move it!
Een poosje geleden hebben we samen met Alex naar de film Madagascar gekeken, over een aantal dieren die uit de dierentuin ontsnappen en zo op het exotische eiland raken. In die film zit een oud nummer dat opnieuw is gezongen door karakters in het verhaal en het is een echte oorwurm, zoals dat heet. Een nummer dat je hoort en dan vervolgens de hele dag in je hoofd blijft zitten. Ook Alex ondervond dat, want vanuit het niets begon hij gisteren ineens ‘I like to move it’ te zingen, de hele dag! Het was verschrikkelijk grappig. De camera heeft het een en ander vastgelegd, hoewel een beduidend minder uitbundige versie dan Alex in zich heeft. Blijkbaar houdt hij zich toch een beetje in als iets voor de eeuwigheid wordt vastgelegd.
http://www.youtube-nocookie.com/embed/L7XJtpGB4oA?rel=0
En het origineel is hier:
http://www.youtube-nocookie.com/embed/34z5DGZMf_s?rel=0
Nog een tweede poging:
Peuterpraat #9
Als peuters echt beginnen praten, dan lopen de archieven snel vol met uitspraken die voor hen verschrikkelijk logisch zijn, maar die voor volwassenen soms moeilijk te begrijpen zijn, aangezien de uitspraken uit een context van peuterfantasie komen.
I don’t see it, beestjes in de night. (’s avonds in de auto)
Looks like a meisjesspookkie. (wij snappen deze ook niet!)
I’m a pig in the mud! (aan het spelen met de crib bumper van Nova)
Wij zijn in de speelkamer en doen wat opdrachtjes in een activiteitenboek. Alex moet van een rij dieren aanwijzen welke er anders is dan de andere. We hebben al vissen gedaan, luiaarden en papegaaien. De laatste rij bestaat uit vier kikkers die op een na allemaal naar rechts kijken. Alex heeft moeite om de afwijkende kikker te vinden, dus ik wijs met hem een voor een de kikkers aan.
Ik: “Welke kant kijkt de kikker op? Left or right?”
Alex: “Left.”
Ik: “Goed zo. En deze, welke kant kijkt deze kikker op?”
Alex: (denkt even na) “Right.”
Ik: “Heel goed. En deze kikker, waar kijkt deze naar?”
Alex: “Naar de papegaais.”
Ik kijk met Alex in een kinderencyclopedie over het menselijk lichaam. We bekijken het skelet en ik leg hem uit dat hij ook botten in zijn lijf heeft en waar hij dit allemaal kan voelen. In het boek staat ook een plaatje van het binnenoor, omdat zich daar de kleinste botten in het lichaam bevinden. Ik vertel Alex dat het belangrijk is dat hij elke dag melk drinkt, zodat hij sterke botten houdt. De kleine man laat het even bezinken en concludeert uiteindelijk: “Milk voor sterke oren!”
Als Alex een dag later zijn hoofd stoot aan de muur, volgen er tranen en natuurlijk een kus waar het pijn doet.
“Mama, kusje voor op mijn botje.”
De ‘botjes’ hebben zodanig veel indruk gemaakt, dat Alex, als hij in een boek over treinen kijkt, begint te praten over de botjes van de trein. Ik vertel Alex dat treinen niet echt botten hebben. Alex kijkt naar de afbeelding van een blauwe trein. Zijn conclusie? “Trein heeft blauwe botjes!”
Ook de auto wordt aan een analyse onderworpen: “De auto heeft three botjes.”
Daar is een skyscraper up in the air.
Ik ben Alex aan het uitleggen over optellen. Met behulp van autootjes laat ik hem zien hoe 1+1=2. Bij een iets moeilijke som laat ik hem 1 auto zien en 3 auto’s en vraag hem om op te tellen. Alex:”one, one, two, three!”
Alex, nadat ik hem vraag of het gelukt is op het potje:”de piemel is leeg!”
Nova heel blij en trots van Alex op de potje.
We kijken naar oude fotos van Alex in de zandbak.
Ik: “Alex doet niets zo graag als in de zandbak spelen en graven…”
Alex: “En poepen!”
Kijk mamma, a real rainbow. (Over zijn tekening.)
Alex is driftig op zoek naar schoenen en een jas. Hij wil direct naar buiten. Als ik hem vraag wat hij buiten gaat doen, roept hij: “Science!” (=wetenschap)
Ik: “Wat voor presents wil Alex van Santa?”
Alex: “Struction!”
Ik” “En wat nog meer?”
Alex: “Crusher.”
Ik: “En wat nog neer?”
Alex: “Presents voor Nova.”
Ik: “Wat zijn leuke presents voor Nova, denk je?”
Alex: “Kleine presents.”
Nieuwe kunstjes
Als Nova iets nieuws leert, is het soms moeilijk om dat vast te leggen. Kinderen hebben meestal de neiging om te stoppen met hun nieuw geleerde vaardigheid zodra je de camera aanzet. Vanavond heeft Rob ons meisje kunnen filmen terwijl ze zwaaide en ‘papa’ zei. Hopelijk komt het ondanks de duisternis toch een beetje duidelijk over.
Speelkamerpret
Afgelopen week hebben we zowaar een paar regendagen gehad, dus ook gelegenheid om in de speelkamer te filmen. Ondanks het weer zorgt Alex er wel voor dat hij zijn energie kwijt kan en Nova kan duidelijk niet wachten tot ze achter hem aan kan. Het filmpje biedt bijna 8 minuten kijkplezier.
Wandeltocht
Het is al weer een weekend geleden dat we met de kinderen de Cottonwood Trail hebben opgezocht. Het was ’s middags heerlijk weer en we konden nog zonder jas de bossen in! Het is een geweldig stukje om met Alex te doen, niet overdreven ver en onderweg is er van alles te doen en te bekijken. Eerst langs het water, dan over de brug, dan over de wetlands en dan een ‘loop’ door het bos met een leuk heuveltje erin. Onderweg heeft hij ontdekt dat grote takken een grote, hoorbare plons maken in het water en de kleine takjes niet. We hebben ook naar de wortels van de bomen gekeken en uitgelegd waar ze voor zijn. Leuk en leerzaam dus!
Ook Nova vond het prachtig om te zien en ze hing bij papa in de sling op de buik. Ze lachte voortdurend en schopte van blijdschap met haar voetjes. Ze kan het niet zeggen, maar ze geniet zo van die uitstapjes! Alex had zijn camera meegenomen en knipte er op los: foto’s van de natuur, van een passerende jogger, van papa en Nova, van modder, van poep op de brug en later op de weg naar huis nog van een paar graafmachines waar we speciaal voor hem gestopt waren.
Een ontmoeting met Santa
Afgelopen weekend stond in het teken van Sint, maar ook van zijn jongere broertje Santa. Santa was op zaterdagmorgen in de Hatcher Garden en in ruil voor wat houdbare goederen mochten de kinderen bij Santa zitten en werd er een foto gemaakt. Nova mocht op schoot en Alex zat er naast. Hoewel hij het ook wel een beetje spannend vond, heeft hij Santa toch volop verteld over bulldozers, bobcats en excavators. Wie weet krijgt hij dus wel de nodige cadeaus op kerstavond dit jaar! Tenslotte gaat het heel erg goed met de zindelijkheidstraining en is hij ook heel erg lief voor zijn zusje en andere kindjes met wie hij de laatste tijd gespeeld heeft.
Na een paar minuutjes bij Santa op schoot, realiseerde Nova dat die meneer met de baard niet papa of mama was en zette het op een brullen. Het was dus tijd om te gaan en daarom gingen we naar de koekjestafel, waar alle kinderen een koekje mochten versieren met allerlei lekkers. Zoiets hoef je Alex ook maar een keer uit te leggen, want al snel zat er hagelslag en m&ms op zijn koekje. Jumjum, hop de buik in! Een geslaagd bezoek aan Santa en in de loop van de week kunnen we ook de ‘officiele’ foto nog ophalen die door de fotograaf gemaakt is. We zijn benieuwd of het resultaat net zo leuk is als de foto’s van papa.
Sinterklaas
De kerstman domineert dan misschien in de USA, maar Sinterklaas laat zich niet zomaar in een hoekje zetten. De Nederlandse kindjes in deze hoek van de wereld krijgen toch cadeaus! Afgelopen weekend hebben we een heuse Sinterklaasviering gehad met drie koppels en vier kinderen, allemaal Nederlandstalig. Jaja, het heeft vier jaar geduurd, maar eindelijk hebben we een medelander getroffen aan de overkant van de plas. Monique woont hier met haar Amerikaanse partner Mark en samen hebben ze een zoontje, Finn. Zij troffen een tijdje terug onze Vlaamse vrienden Wim en Ann in de supermarkt en zo ging de bal aan het rollen.
Zodoende kwam Sint gisteren naar Simpsonville en hebben de kleintjes hun pakjes gevonden bij de open haard. Alex was qua leeftijd de enige die het idee van Sinterklaas een beetje snapte, maar om cadeaus te krijgen hoef je niet te weten wie de Goedheiligman is. Alle ukkies waren heel tevreden met hun pakjes en Alex zei zelfs ‘dank je wel Sinterklaas’.
Hoewel Mark een Amerikaan is, had hij een heuse pan snert gemaakt en die smaakte nog zeer goed ook! De tafel stond vol met lekkere dingen en in de schoen van Alex zat zelfs nog een zak met stroopwafeltjes. De snoepkont had z’n letter binnen de kortste keren opgesmuld… ja, die Sinterklaas mag wat hem betreft vast nog wel een keertje terug komen volgend jaar.
Op weg naar huis zijn we naar Roper Mountain geweest, een kerstlichtjes spektakel in Greenville. Hoewel het zeer mooi gedaan was, was het vrij kort en dus ook niet zo indrukwekkend als Hollywild. Daar gaan we dan ook zeker nog naar toe een dezer dagen. Gelukkig had het bezoek aan Roper Mountain niet overdreven veel gekost, we konden er niet met credit card betalen en cash hadden we niet bij ons. Dus moesten we maar ergens pinnen en dan op weg naar buiten iemand betalen, zeiden ze. Tja, het geld hebben we wel uit de automaat gehaald, maar niemand van het personeel meer gezien, dus het was geen al te dure trip. Dat was weer genieten op z’n Hollands!
Peperazzi Blog 