Categorie: Uncategorized

Alweer?!

Monkeys watching monkeys
Apies kijken

Vandaag zijn we, alwéér, naar de dierentuin geweest, ditmaal lekker dicht bij huis in Greenville. Voor de lezer van deze blog zal het wel de zoveelste keer zijn, maar wij, en vooral kleine Alex, kunnen er geen genoeg van krijgen. Het is zo leuk om onze kleine man te zien rondrennen en beesten ontdekken, klimmen, klauteren en overal aan mogen zitten zonder ‘nee!’ te horen (of hoeven zeggen).

Vandaag was het aangenaam weer en dus fijn om buiten te zijn. We hebben weer aardig wat regen achter de rug de afgelopen dagen, maar dit weekend is het overdag veel droog en zonnig geweest. Met dit soort weer kan papa Rob zich weer eens uitleven met de camera, deze keer met een grappige lens, een fisheye van het lomografie-type. Het is amper een lens te noemen, want er zit niet eens glas in (het ding is van plastic), maar de effecten zijn wel bijzonder: het geeft een beetje het idee van een wat verschoten foto uit de jaren ’70.

Wie wil meegenieten van ons uitstapje vandaag, hoeft maar naar het onderstaande filmpje te kijken.

Pisgah

Looking Glass Falls

Wie van watervallen houdt, kan in North Carolina zijn hart flink ophalen. We zijn vorig jaar juni ook al eens wat watervallen gaan zoeken en kwamen toen in Pisgah National Forest terecht. Dit mooie park is zeer groot en herbergt meerdere watervallen. Net als vorig jaar zijn we eerst naar de Looking Glass falls geweest, een makkelijk bereikbare waterval en bovendien erg indrukwekkend. Vanwege het relatief vroege tijdstip (zondagmorgen tijdens de kerkdienst) en het koele seizoen was het er heerlijk rustig en dus zeer geschikt om foto’s te maken zonder al te veel storende elementen erop. Rob is met de camera gaan klauteren en heeft wat mooie plaatjes kunnen maken. Er lag trouwens nog steeds ijs in de bergen, wie de foto’s goed bekijkt, kan hier en daar nog ijspegels en sneeuw vinden!

Van de Looking Glass Falls is het niet zo ver naar de parkeerplaats onder Moore Cove Falls. Om deze waterval te zien, moet je wel een eindje tegen de berg opklimmen. Er lag nog vrij veel ijs op het pad, zodat Rob alleen op weg is gegaan en ik met Alex rondom de parkeerplaats ben gebleven. Hier was genoeg te ontdekken om ons een poosje bezig te houden. Rob heeft bij de waterval erg mooie foto’s kunnen maken, ook hier waren weinig mensen die in de weg stonden. Een bezoek aan Pisgah en de iets moeilijker bereikbare watervallen zit in de toekomst zeker in de planning, vooral als Alex ietsje ouders is en zelf wat beter kan klimmen. Nu is het nog een beetje gevaarlijk om over modder en ijs te kruipen.

De heren bij Moore Cove Falls

Op de weg naar huis zijn we door Hendersonville gekomen waar we altijd even binnenwippen bij Black Bear Coffee. Hier drinken we graag een kopje koffie, al sinds we er voor de eerste keer kwamen, kort nadat we in South Carolina zijn gaan wonen. De barista blijkt een groot fan te zijn van Adam Curry, dus terwijl hij onze koffie staat te brouwen, praat ik met hem over de Nederlandse DJ en zijn ex Patricia Paay. Niet echt een gesprek dat je verwacht te hebben. Gelukkig hadden Robs ouders de Story en Weekend meegebracht, zodat ik helemaal op de hoogte was van de huwelijksperikelen en Paays recente ‘artikel’ in Playboy.

Buitenlucht

Hoewel het nog steeds erg koel is voor de tijd van het jaar, maakt de zon in South Carolina de gevoelstemperatuur al snel aangenaam, ook al is het officieel maar een graad of 8. Vrijdag was ook zo’n dag en Alexander en ik zijn een hele poos in de tuin geweest. Eerst om wat onkruid te wieden en rode klei van het huis te wassen en daarna was het tijd om te spelen. Alexander heeft nog altijd veel plezier met zijn huisje, waarop twee knuffelbeesten lagen te drogen die in de wasmachine hadden gezeten. Als iemand trouwens weet wat “diedel daddel diedel” betekent, laat het me gerust weten!

Beter

Het lijkt al weer een hele tijd geleden dat Alex zo ziek was en lamlendig de hele dag op schoot lag. Wie hem nu ziet gelooft nooit dat hij nog maar kort geleden zo’n hoge koorts had! Gelukkig maar. Alex is nu weer volop aan het spelen, nog steeds voornamelijk binnen omdat het buiten nog steeds te wensen overlaat. Gisteren hebben we zelfs nog de hele dag sneeuw gehad!

Strak in het pak

Het is al weer een jaar of 6 geleden dat we voor Rob voor het laatst een pak hebben gekocht. Nu hij al een dik jaar met Alexander rondsjouwt, kan hij goed merken dat zijn schouders iets breder zijn geworden en de jasjes van zijn beide kostuums zodoende te strak om de armen zitten.

Op televisie zien we geregeld reclames voorbij komen van Joseph A. Banks, een zaak die gespecialiseerd is in kostuums en overhemden. Dat was niks teveel gezegd: toen we vanmiddag eens gingen kijken, hadden ze inderdaad een mooie verzameling in de winkel hangen. Waar we ook benieuwd naar waren was of de aanbiedingen, die ze altijd zeggen te hebben, echt bestonden. Het lijkt namelijk te mooi om waar te zijn.

De verkoper wist van wanten en heeft Rob opgemeten. Zo wisten we precies de goede maat en konden gaan zoeken naar verschillende kleuren en de belangrijke vraag: wel of geen streepje. Uiteindelijk hebben we drie pakken gekozen, een marineblauw, een grijs en een antracietgrijs met een streepje erin. Je kreeg vandaag drie pakken voor de prijs van een en het maakte verder niet uit welk pak je koos.

Omdat we nu toch bezig waren, hebben we maar meteen twee overhemden erbij gekocht en twee nieuwe dassen. Onze verkoper was in een gulle bui en liet ons die ook hebben voor half geld. Zelfs de kosten voor het inkorten van de broeken vielen reuze mee: 8 dollar per stuk. We zijn heel benieuwd hoe het er allemaal uitziet als we later deze week de kostuums kunnen gaan ophalen.

Omdat we van deze pakkenparade (nog) geen foto’s hebben, bij deze enkele filmpjes van Alex om de boel wat aan te kleden.

Ziek

Elke ouder maakt het ongetwijfeld vaak genoeg mee, maar de eerste keer dat je kind echt ziek is, is toch echt erg akelig. Alex was vorig weekend al geveld door het Noro-virus dat momenteel veel slachtoffers maakt in South Carolina en nog maar net bekomen kreeg hij er nog onbekende ziekte overheen. Het Noro-virus was een typisch maag-darm-virus dat na een dag of twee wel weer over gaat. Maar toen Alex op maadag nog steeds ziek was, hebben we maar eens contact opgenomen met de kinderartsenpraktijk.

Bij gebrek aan flinke koorts hoefden we niet langs te komen en moesten we er vooral op letten dat Alex genoeg vocht binnenkreeg. Het waren nog wat naweeen van Noro. Moest het tegen woensdag nog steeds niet beter zijn, dan werd het tijd om eens bij de dokter langs te gaan.

De diarree en het overgeven waren inmiddels allang verleden tijd, maar Alex was nog steeds lamlendig. Onze druktemaker wilde alleen maar de hele dag tegen je aan liggen, met een enkele opleving tussendoor. Nog steeds geen koorts, wel verhoging. Af en toe at hij een hapje maar zorgwekkender was dat hij steeds minder dronk.

Op donderdag begon het echt problematisch te worden. Alex gloeide helemaal en tot overmaat van ramp was de batterij van de thermometer leeg. Rob zat in Houston en de auto stond in Charlotte, dus dat maakte het ook lastig om bij de dokter te komen. Volgens de kinderartsenpraktijk was het niet zo erg als hij niet at, zolang hij maar genoeg vocht binnenkreeg. Maar dat was nu net het hele eieren eten, Alex dronk nauwelijks. Alles kwam uit de kast, elk vruchtensapje dat we in huis hadden, melk, water en spa rood. Hij moest er allemaal niks van hebben. Op enkele slokjes appelsap in de ochtend na, dronk hij op donderdag helemaal niks. Hij hield zijn lippen stijf op elkaar, schudde ‘nee’ als je met een flesje in de buurt kwam en hield zijn handen voor zijn gezicht. Probeer daar maar eens een beker water in te krijgen.

’s Avonds was het zo dramatisch dat er alleen onder dwang, onder hevig protest en met een pipet enkele millilitertjes water in zijn mond gedruppeld konden worden. Alex voelde zich duidelijk ellendig en ook zonder de thermometer was wel duidelijk dat hij nu flinke koorts had. Na overleg met de ziekenhuis kwamen we tot de conclusie dat Alex opgenomen moest worden. Voordat ik Vicki belde om te vragen of ze met me meeging, checkte ik nog een keer de luier: hoera, Alex had geplast! Met de pipet kreeg ik er nog wat water in en ik besloot voor optie B te gaan: als het rond 3.00 niet beter met Alex ging, moest hij alsnog naar het ziekenhuis.

Na een lange, onrustige nacht begon Alex dan toch weer enkele slokjes water te drinken, niet verschrikkelijk veel, een kleine 100 ml over de hele nacht. Maar het begin was gemaakt. Zodra de kinderartsenpraktijk vrijdagmorgen open ging, heb ik direct gebeld om een afspraak te maken. Rond half tien zaten we bij dokter Lucy. Die zag dat het kleine keeltje van Alex vuurrood was, en dat verklaarde waarom hij niet wilde drinken: het deed gewoon verschrikkelijk zeer. Dat nam niet weg dat hij nog steeds dringend vocht tot zich moest nemen en de dokter adviseerde zoete thee. Dat wil zeggen, ijsthee met veel suiker, zoals dat hier in het zuiden van Amerika veel gedronken wordt. Alex had inmiddels een temperatuur van een dikke 40 graden, dus we hoopten maar dat het zou werken.

En warempel! De hele dag heeft Alex teugjes thee gedronken! Wat een geweldig gezicht om je kind weer te zien opknappen. Natuurlijk had de Motrin (kinder-ibuprofen) daar ook mee te maken, een geneesmiddel waar hij veel beter op reageerde dan de Tylenol (kinder-acetaminofen) die we tot dan toe gebruikten. De koorts ging in de loop van vrijdag nog diverse keren flink de hoogte in en ook ’s nachts hebben we nog wat warme uurtjes gekend, maar gelukkig dronk Alex flink van de thee en ook gewoon water. Vrijdagavond kwam Daniel een ovenschotel brengen die Vicki gemaakt had, zodat we ons over het eten geen zorgen hoefden te maken. Wat een superhelden zijn het toch!

Tweede helft

Op donderdag moet Rob een halve dag werken, dus we blijven een beetje in en om het huis. Sjraar heeft nog het nodige te klussen, dus daar is dan mooi de tijd voor. ’s Avonds zijn we uitgenodigd voor een dineetje bij onze vrienden Daniel en Vicki.Vicki heeft heerlijk gekookt en het smaakt prima! Ook Alex smult mee. Hij is bovendien blij om zijn vriendinnetje Emma weer eens te zien. Emma is onder de indruk van Alexanders vorderingen. Ze merkt op dat hij al heel hard kan lopen en haar misschien zelfs nog wel kan inhalen. Na het eten wil Emma graag dat Riek haar een boekje voorleest. Dat is natuurlijk een engelstalig boekje, dus Riek heeft haar Engels even flink kunnen oppoetsen.

Met de groeten uit Chimney Rock

Op vrijdag gaan we een dagje naar het in North Carolina gelegen Chimney Rock. Hier zijn ze het vorige jaar ook geweest, maar toen is de beroemde rots niet beklommen. Deze keer bekijken we de woeste rivier en gaan daarna de berg op. Het is zeer rustig en ook de toegangsprijs is verlaagd. Vanwege sneeuw en ijs zijn de wandelpaden niet toegankelijk en krijgen we korting. We zijn de enige bezoekers en kunnen dus ongestoord foto’s maken en alles bekijken. Het is een schitterende dag, heerlijk weer en een prachtige blauwe lucht. Je kunt een heel eind weg kijken. Alexander dribbelt van links naar rechts. Riek vindt het maar eng om hem zo dicht bij de rand te zien! Ook op Chimney Rock zelf stuitert hij vrolijk rond. Al die grote stenen zijn erg interessant! In de souvenirwinkel nemen we nog wat snuisterijen mee en opa past er een heel grappige hoed, die hij niet koopt (maar we hebben er gelukkig wel een foto van).

Op weg naar huis eten we een ijsje bij Bru’sters, het eerste ijsje van het jaar. Ook Alex krijgt er eentje en hij zit er heerlijk mee te knoeien. Iedereen krijgt van hem een hapje, hij vindt het niet erg om te delen. Qua eten heeft hij niet zo’n beste dag, het zijn steeds maar muizenhapjes die hij binnenkrijgt. Gewoon geen honger? Maar ’s avonds krijgt de kleine boef ineens diarree en dat duurt de hele nacht en zaterdag voort. Hij is er een beetje ellendig van. Steeds als hij een beetje eet, komt het er niet veel later al weer uit. Tot overmaat van ramp begint hij dan ook nog over te geven. Nee, echt geen lolletje. ’s Avonds zit de wasmachine vol met kleine kleertjes. Gelukkig is hij op zondagmorgen weer helemaal fit, net op tijd om opa en oma uit te zwaaien. Want de week is al weer om en het bezoek loopt op z’n eind. Een hele fijne week, die om is gevlogen. Hopelijk kunnen we het heel snel nog een keer over doen.

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag