Op woensdag is het mooi, open weer, lekker zonnig en een goede dag om er op uit te trekken. We rijden naar de dierentuin in Columbia, de Riverbanks Zoo and Botanical Garden. Een heerlijke dag om buiten te zijn, ook al waait er een geniepige koude wind. Alex slaapt de hele heenweg in de auto, want hij was om 5.30 al wakker. Tegen de tijd dat we in de dierentuin zijn, is hij uitgerust en klaar om flink rond te stappen.
Voor ons is het al weer het vierde of vijfde bezoek aan deze zoo, dus we beginnen de weg al aardig te kennen. Op deze doordeweekse dag is er geen mens, er loopt maar een handjevol bezoekers rond. Er staat dus nergens iemand in de weg en we kunnen alles goed zien. Alex leeft zich lekker uit en rent van links naar rechts. Behalve de dieren komt hij nog een heleboel andere interessante dingen tegen die even onderzocht moeten worden. Pas om een uur of drie valt hij uitgeput in slaap, waardoor hij het ritje met de trein, van de botanische tuin terug naar de zoo, helemaal mist. Gelukkig was hij op de weg naar boven wel wakker.
Op weg naar huis pikken we in Columbia nog een koffietje mee bij Starbucks en terug in Spartanburg eten we een lekker hapje bij Thai Taste. Jazeker, u leest het goed, Riek en Sjraar hebben vanavond gegeten in een Thais restaurant. En de borden gingen helemaal leeg, dus waarschijnlijk smaakte het niet eens zo verkeerd.
Op maandag zijn we eens naar de plaatselijke Gamma gereden om daar wat inkopen te doen. Speciaal voor opa hebben we wat klusjes laten liggen, zodat hij zich, behalve met Alex, ook nog een beetje kan amuseren met Amerikaans gereedschap. Bovendien zijn er klusjes die je beter aan een professional kunt overlaten.
Op maandagmiddag hadden we nog een paar uurtjes over en zijn we nog een keertje terug gegaan naar Monkey Joe’s, waar Alex een dikke maand geleden zijn eerste verjaardag heeft gevierd. Opnieuw heeft hij zich uitgeleefd op de springkussens en in het peuterhoekje. Alex wist nog goed hoe alles werkte en kon niet wachten om op de opblaasbare kastelen te kruipen.
Samen komen we er wel uit
Opa en oma waren onder de indruk van zijn energie en gebrek aan slaap. Je zou denken dat een hummeltje dat zo druk is de hele dag wel vaker een dutje zou doen, maar Alexander vond een half uurtje slapen wel weer voldoende. Toen opa en oma hem ’s avonds een badje hadden gegeven, viel hij dan ook als een blok in slaap en heeft hij tot 6.30 doorgeslapen. De hele nacht in zijn eigen bed!
Op dinsdag moest papa gaan werken, dus een mooie gelegenheid voor opa om te klussen. Alex helpt maar al te graag, dus hij heeft weer heel wat afgesjouwd in de garage. En het resultaat mag er zijn, want het ziet er nu een stuk opgeruimder uit!
De ellende rondom de sneeuw lijkt vandaag, maandag, al weer een lange tijd geleden. Toch was het nog maar zaterdag dat Rob met zijn ouders uit Atlanta kwam rijden, een rit van een dikke 5 uur vanwege een lange file die al in Georgia begon. De verwachte aankomsttijd werd dus bijgesteld naar 14.00. Tegen de tijd dat de rode Pontiac de oprit opkwam, was de sneeuw al weer voor een groot deel verdwenen en was het moeilijk voor te stellen dat er een halve dag geleden zo veel problemen door veroorzaakt werden.
Alexander moest er eens twee tellen naar kijken maar zat al snel bij opa en oma op schoot. Ze hadden voor hem een ballon van Thomas de Trein meegenomen, en daar maak je natuurlijk snel vrienden mee. Toen na de lunch de koffers open gingen en daar het ene na het andere cadeau uit kwam, was het natuurlijk dubbel feest. Bovendien waren de koffers zelf ook reuze interessant: je kunt fijn met de ritsen spelen en er zelf in gaan zitten!
In de loop van de dag heeft Alex zijn opa en oma al zijn speeltjes laten zien, in de speelkamer en elders in het huis. Toen we ’s avonds in de supermarkt stonden, kreeg hij zelfs nog een paar nieuwe speeltjes erbij. Het leek wel of hij al weer jarig was!
Inmiddels zijn de logees al weer twee nachtjes in Hotel Hanssen en al aardig gewend aan de nieuwe tijdzone. Op zondag zijn we bij de hobbywinkel geweest, in de botanische tuin, hebben we lekker geluncht bij Panera en zijn daarna nog even doorgereden naar het outlet centrum in Gaffney. Jaja, opa en oma hebben een druk programma deze week.
Op wat buien op maandagmorgen na ziet het er voor deze week eigenlijk best mooi uit. Open en zonnig weer en geen neerslag meer. Laten we hopen dat de weermannen het deze keer goed hebben en niet weer met een onverwachte sneeuwstorm op de proppen komen.
Het is een winter met hoofdletters dit jaar, want al voor de derde keer valt er flink wat sneeuw in South Carolina. Sinds het om een uur of drie begon te vallen, is het helemaal wit buiten. Er ligt na enkele uren al meer dan de vorige twee sneeuwstormen bij elkaar. De televisie bericht achter elkaar door dat je echt de straat niet moet opgaan, omdat de wegen zeer gevaarlijk zijn.
Maar… Rob is toch aan de lange rit naar Atlanta begonnen. Zijn ouders zijn daar gestrand op het vliegveld omdat hun aansluitende vlucht naar Greenville geannuleerd is. Arme Rob, vanmorgen is hij nog uit Atlanta komen rijden van een zakenbezoek en nu is hij al weer terug. We zullen wel zien of het wel verstandig is om ook nog terug naar huis te komen, of dat hij beter weer kan overnachten in Atlanta. Wordt vervolgd!
Zo'n dikke laag is ongehoord in dit deel van het land
UPDATE: Na 3 uur rijden heeft Rob nog een goede 70 mijl te gaan tot het vliegveld. Het sneeuwt nog steeds en het is niet meer te doen om ook nog eens 4 tot 5 uur terug te rijden. Het is dus verstandiger om in Atlanta te blijven overnachten. Alex zal nog een nachtje langer op zijn opa en oma moeten wachten.
UPDATE 2: Terwijl Rob op weg was naar Atlanta heb ik alvast een hotelkamer in de buurt van het vliegveld geboekt. Gelukkig maar, want er zijn ruim 1100 vluchten geannuleerd en veel mensen zijn onverwacht op zoek naar een slaapplaats. Het is verschrikkelijk druk in het hotel! Rob is doodmoe van het ingespannen rijden en Sjraar en Riek natuurlijk van een lange reis met complicaties. Maar iedereen is veilig en dat is uiteindelijk het belangrijkste. De sneeuw zorgt voor veel overlast, maar eerlijk is eerlijk, de wereld is vanmorgen adembenemend mooi!
UPDATE 3: Terwijl Rob en zijn ouders onderweg zijn, met een verwachte aankomsttijd van 12.00 – 12.30, vermaakt Alexander zich met de verse sneeuw. Opa hoopt al dat ze vanmiddag nog samen een sneeuwpop kunnen maken.
We hoeven niemand meer te vertellen dat Alexander een behoorlijk ondernemend baasje is. In deze blogpost heb ik wat filmpjes verzameld waarin je hem bezig kunt zien met verschillende activiteiten.
Zodra de deur van de keukenkast opengaat, zit Alex bovenop de Swiffer. Al voordat hij kon kruipen, was dit een grote favoriet en er is nog niks veranderd.
De werkbank met al het bijbehorende gereedschap kunnen we rekenen tot de favoriete speeltjes van Alexander. Hij sjouwt er het hele huis mee door, op de gekste plaatsen kom je ineens een troffel of een meetlint tegen. Nu hij weet hoe hij de elektrische boor moet bedienen, zit hij regelmatig op de knopjes te drukken.
Klimmen en klauteren was altijd al een geliefde bezigheid, maar sinds een week is het allemaal nog een graadje erger geworden. Zelfs de papasan moet er aan geloven.
Ook op creatief gebied is Alexander al een hele pief. Met zijn kleurkrijtjes kan hij zich goed uitleven op papier, en soms helaas ook op de deur of muur. Meer over zijn creativiteit in de volgende post!
Het regent, het zegent, volgens het bekende kinderliedje. Maar de zoveelste regendag dit jaar voelt bepaald niet als een zegen. Het is ongebruikelijk koud en nat deze winter en die nattigheid manifesteert zich via regen, sneeuw en ijs. Al weken komen we nauwelijks buiten omdat de oren van je hoofd vriezen, de wegen onbegaanbaar zijn of je spoelt weg door het vallende water. Ook vandaag is het weer huilen met de pet op. De tuin staan onder water, de straat is onder het stromende water nog maar nauwelijks te zien en we zitten dus alweer binnen. Gelukkig kan Alex zich desondanks toch bezig houden.
(Sorry Iris, er is nog geen filmpje van een zwaaiende Alex. Maar hij wil je wel heel graag de groetjes doen en stuurt je op deze manier een knuffel.)
Als we tegenwoordig gaan winkelen, krijgen we erg veel reacties van andere mensen. Alexander vindt het namelijk erg leuk om het winkelwagentje te duwen en hoeveel er ook in ligt, hij krijgt het ding altijd vooruit. Bijna iedereen stopt wel even om naar hem te kijken, ons te complimenteren met ons mooie zoontje en te zeggen hoe sterk hij wel niet is. Alsof we dat allemaal nog niet wisten!
Op maandagmorgen is het tijd om uit te checken. Het weekend zit er weer op en nu is het tijd voor zaken en de eigenlijke reden dat we in Atlanta zijn: het aanvragen van nieuwe paspoorten. Gisteravond hebben we alles al zo ver mogelijk ingepakt zodat we snel op pad kunnen. Volgens de routebeschrijving is de fotograaf waar we pasfoto’s op Nederlands formaat kunnen laten maken ongeveer 16 minuten rijden bij ons vandaan. We hebben er een afspraak om half tien, maar we houden nu eenmaal graag een slag om de arm en we checken om 8.45 uit. Onze auto wordt uit de parkeergarage gehaald en we kunnen op weg.
Met behulp van de GPS navigeren we naar Sandy Springs, waar zowel de fotograaf als het Nederlands consulaat te vinden zijn. De route is een stuk verder dan aanvankelijk gedacht en maar net voor 9.30 staan we bij de gespecialiseerde fotograaf voor de deur. Ons ontbijt dat we gepland hadden te eten net voor we naar binnen zouden gaan schiet er dus bij in.
Het Georgia Aquarium: geen kleintje
De fotograaf is nogal een perfectionist en hij neemt dus ruim te tijd om de perfecte foto te maken. De autoriteiten zijn erg streng tegenwoordig, zegt hij. Met name de reflectie op Robs brilleglazen is een probleem. Uiteindelijk heeft hij een oplossing: hij heeft verschillende brillenmonturen zonder glazen en zoekt er een uit die op Robs bril lijkt. Terwijl hij de ene na de andere foto schiet, is Alex volop op onderzoek uit in de fotostudio. Er hangt ergens een foto van een golden retriever waar hij maar niet van weg kan blijven. Het heeft voor de fotograaf natuurlijk voordelen dat hij als enige foto’s maakt op het ‘vreemde’ Nederlandse formaat, want hij kan er voor vragen wat hij wil. En zo komt het dat we 48 dollar mogen betalen voor een paar pasfoto’s.
We hebben nu nog 10 minuten om om 10.00 bij het consulaat te komen. Het is een ritje van 5 minuten en we vinden het in een keer. Dat wil zeggen, we vinden de parkeergarage in een keer, die overigens helemaal vol staat. We vinden ergens nog een krap plaatsje en moeten dan het consulaat zien te vinden, dat in een van de hoge, glazen gebouwen zit. Nergens staan bordjes of aanwijzingen en als we het aan mensen vragen hebben ze geen flauw idee dat er zoiets bestaat als Nederland, laat staan dat er een consulaat is. Uiteindelijk vinden we het dan toch en kunnen we met de lokettiste, die uit Leiden komt, aan het werk. Wederom veel papieren, kopieen en onze vingerafdrukken worden genomen.
Als alles is afgehandeld, kunnen we eindelijk op weg naar huis en een ontbijt/brunch/lunch gaan zoeken. We hopen op een Subway, maar het is een en al fastfood langs de weg: Sonic, Hardees, Burger King, Zaxby’s, Arby’s, Wendy’s… alleen maar vette hamburgerketens. Uiteindelijk stoppen we dan maar bij een McDonald’s, waar een grote overdekte speelplaats bij is. Daar kan Alex zich nog even uitleven voordat we aan de lange ruk naar Boiling Springs beginnen. Als we om half drie ’s middags thuis komen, hebben we in totaal 600 kilometer afgelegd. Toch een stevig tripje alles bij elkaar!
Het weerbericht voor zondag voorspelde regen an als we om 7.00 uit het raam kijken is het inderdaad erg grauw. Als een echte man gaat Rob ‘op jacht’ naar een ontbijtje. Dit zit niet inbegrepen in de prijs van de hotelkamer en de prijs van een boterham met gebakken ei is zo exorbitant (17 dollar) dat we het buiten de deur proberen te zoeken. Gisteravond hebben we op weg naar het hotel een zaakje op de hoek gezien dat elke ochtend broodjes en wraps zou moeten verkopen, dus Rob gaat daar eerst naar toe. Hij blijft echter erg lang weg en komt uiteindelijk terug met 2 bagels, 2 muffins en 2 koppen Starbucks koffie. Het zaakje op de hoek was vreemd genoeg toch dicht en hij moest half Atlanta doorkruisen om zo vroeg op zondag iets te vinden.
Om 10.00 lopen we naar het nabijgelegen Georgia Aquarium, het grootste aquarium ter wereld. Met een entreeprijs van 27 dollar per persoon verwachten er inderdaad het nodige van! En we worden niet teleurgesteld: het is gi-gan-tisch en indrukwekkend. Elk deel draait om een type water, wat ook tot uitdrukking komt in de aankleding van de tanks en de omgeving. Koraalriffen, rivieren, amazonegebied, oceanen, het komt allemaal aan bod. Rob de fotograaf kan zich weer helemaal uitleven, Alex stuitert van raam naar raam en probeert de voorbijzwemmende vissen te pakken.
Er zijn natuurlijk heel veel andere kinderen en Alex maakt weer genoeg nieuwe vriendjes. Een Aziatische vader met een zoontje (Eric) blijft bij Rob en Alex staan. De twee hummels blijken even oud te zijn, maar het is een wereld van verschil. Het andere kindje is nog een echte baby die door papa gedragen moet worden. Hij heeft een lekkere bolle toet en vindt het af en toe een beetje eng bij die grote vissen. Alex rent gewoon op alle beesten af, haaien, walvissen en krokodillen. Niks engs aan!
Via de website WhatToExpect.com, een site waar zwangere vrouwen en moeders ervaringen kunnen uitwisselen, heb ik veel medemoeders leren kennen die allemaal rond dezelfde tijd bevallen zijn. Een aantal van deze vrouwen zou toevallig op zondag in het aquarium samenkomen. En warempel, een van de dames, Conzuela, haar zoontje Miles en vriend James, zien we inderdaad op de afgesproken plaats. Miles is op dezelfde dag geboren als Alex, maar hij loopt nog niet. Ook op hem heeft Alex een streepje voor. Met z’n allen lopen we door het aquarium. Alex slaapt inmiddels als een blok, eindelijk zijn eerste (en enige) dutje van de dag. Zo kunnen we zelf ook nog even rustig rondkijken. De familie Smith is erg vriendelijk en we kunnen het goed met elkaar vinden. Na anderhalf uur komen we de andere moeders tegen, die ook rond 13.00 zouden komen maar blijkbaar te laat waren.
Rond 15.30 houden Rob en ik het voor gezien. We zijn al 5 uur in het aquarium en hebben nu alles wel zo’n beetje gezien. Voor veel te veel geld ($21,60) kopen we de souvenirfoto die bij binnenkomst van ons gemaakt is, halen we onze jassen op en doen de regencover over de kinderwagen. Het regent pijpestelen, dus we moeten stevig doorlopen. Vlakbij het hotel blijkt echter dat Alex onderweg een schoentje heeft uitgetrokken. Door de stromende regen lopen we dus weer helemaal terug, maar zonder succes. De schoen is kwijt. We zijn helemaal doorweekt van de regen, alles is nat en de straten lijken wel rivieren. Later zien we op tv dat er overstromingsgevaar is en dat er een tornadowaarschuwing geldt.
Terug in het hotel zijn we drijfnat en moeten we ons omkleden. Van onze plannen om naar een nabijgelegen winkelcentrum te gaan komt niks meer terecht. We moeten eerst even opdrogen. Op onze kamer spelen we met Alex tot het etenstijd is. Het regent nog steeds dat het giet, dus we kiezen voor het dichtstbijzijnde restaurant, Haveli, dat ongeveer 200 meter bij het hotel vandaan ligt. Het is Indiaas en we weten uit het verleden dat Alex dat wel lekker vindt. We bestellen samosas, lam vindaloo, kip tikka masala, pulao rijst en naanbrood.
We drinken er mango lassi bij en we leren Alex om door een rietje te drinken. Hij heeft het snel door en is de rest van de maaltijd helemaal gefixeerd door zijn rietje. De ober brengt nog een paar nieuwe. Vol enthousiasme drinkt Alex water door zijn rietje, maar nog veel lekkerder vindt hij onze mango lassi, waar hij zonder een druppel te knoeien regelmatig van drinkt. Aan het einde van de maaltijd is het natuurlijk weer een slagveld aan tafel, maar we hebben wel heerlijk gegeten. Buiten giet het nog steeds en we vluchten terug naar het hotel. Dat wordt ’s avonds een filmpje kijken op tv.
In maart verlopen onze paspoorten, dus het was tijd om nieuwe aan te vragen. Het dichtstbijzijnde consulaat zit in Atlanta, ofwel 3 uur rijden bij ons vandaan. Daar hebben we nog best geluk mee, want er zijn er maar 5 of 6 in het hele land. We hadden het dus slechter kunnen treffen. In Atlanta komen we eigenlijk alleen op het vliegveld, dus we hadden besloten er een weekend naar toe te gaan en op maandagochtend naar het consulaat te gaan. Zo was de reis niet voor niets.
Atlanta is een miljoenenstad, er wonen meer dan 5,5 miljoen mensen en het is daarmee de tiende stad van het land. Het heeft het drukste vliegveld van de wereld met zo’n 90 miljoen passagiers per jaar. Er is genoeg te zien en te doen, dus we moesten keuzes maken waar we naar toe wilden gaan. Met een hummel van een jaar oud zijn keuzes echter niet zo heel moeilijk. We wisten al snel dat het de dierentuin en het aquarium zouden worden.
Brrr... nog even lekker onder de deken
Op zaterdag zijn we al om 8.45 vertrokken en om half twaalf stonden we in de Atlanta zoo. Het was gemeen koud, kouder dan we gedacht hadden. We hadden ons niet warm genoeg gekleed dus het was een beetje blauwbekken. Het was om die reden ook een rustige dag in de dierentuin, wat dan wel weer fijn is. Alex heeft vol verwondering rondgewandeld, wijzend naar dieren, spelend met hekken, klauterend op stoepjes en kijkend naar beelden, planten, kinderen en alle andere nieuwe dingen die hij tegenkwam. Hij duwde steeds zijn eigen wagentje vooruit en had het dus prima naar zijn zin.
De zoo in Atlanta heeft vier panda’s in bezit, waarvan een moeder met een zoontje van anderhalf. Deze twee kwamen net uit hun verblijf om zich te storten op de verse bamboe die voor hen klaar lag. Het was een mooi gezicht en de panda’s zijn duidelijk erg populaire dieren. In het restaurant van de dierentuin heeft Alex lekker zitten eten en van onze borden meegepikt. Met al zijn gewandel heeft hij wel wat energie nodig. Ondanks de koude wind houden we het vol tot 15.00. Dan gaan we op weg naar ons hotel, het Marriott dat downtown ligt.
In een grote stad als Atlanta heb je ineens te maken met veel verkeer, druk verkeer, eenrichtingsverkeer en meer van dat soort leuke dingen. De GPS heeft het er maar moeilijk mee, al de straten die elkaar zo snel opvolgen. Desondanks lukt het Rob om het hotel te vinden. De vraag is alleen: waar is de parkeerplaats? We zetten de auto in een zijstraat neer en Rob gaat binnen in de lobby even informeren. Het blijkt alleen maar ‘valet parking’ te zijn, ofwel, je geeft je autosleutels af aan de portier, die de auto voor je parkeert in een garage onder het hotel waar de gasten niet mogen komen. Dit is de enige mogelijkheid en het kost 28 dollar per dag. We hebben het eens opgezocht, en alle hotels in het centrum van de stad hebben iets dergelijks. Tja, dat moet dan maar.
Sushi: mooi en lekker
We laten Alexander de hotelkamer ontdekken en hij heeft al snel de prullenbakken gevonden, de kabels van lampen en televisie, lades op kogellagers die wel erg makkelijk schuiven en in de badkamer spoelt hij al snel het toilet een paar keer door. Rond etenstijd gaan we eens op zoek naar een restaurant. Het hotel heeft ons een lijst gegeven met leuke zaakjes in de buurt en we gaan op zoek naar Rise, een hippe sushi lounge bar waar we verkleumd binnen komen. Het heeft even geduurd voor we het gevonden hadden; het lag natuurlijk toch net iets verder weg dan we dachten. Op weg naar Rise zijn we langs het CNN hoofdgebouw gekomen, ook een leuke toeristische bestemming, maar waarschijnlijk niet voor een peuter. Het is nog niet druk in het restaurant, dus de sushi chef kan zich volledig op onze bestelling storten. Hij maakt er iets moois van en belangrijker nog, het is erg lekker. Het was al weer een tijdje geleden dat we nog sushi hadden gegeten, dat maakt het extra lekker. Ook Alex laat het zich goed smaken en bovendien wipt hij mee op de lounge muziek die uit de boxen schalt. Hij maakt er wel een zootje van, maar dat is gelukkig niet ons probleem. Door de ijzige kou lopen we weer terug naar onze kamer. We stoppen Alex in bad en daarna met enige moeite in bed. De eerste dag zit er al weer op.
Peperazzi Blog 