Terwijl Alexander op zijn speelmat zit, is opa druk in de weer met een radiografisch bestuurbare graafmachine. Alex denkt er zo het zijne van.
Categorie: Uncategorized
In de rij
Sinds we afgelopen vrijdag in Nederland zijn aangekomen, is het een komen en gaan van bezoekers. Iedereen is benieuwd hoe het kleine Amerikaantje er in het echt uit ziet en tot onze grote verbazing nemen veel mensen zelfs nog kraamcadeaus mee. Heel erg leuk natuurlijk, daar hadden we echt niet op gerekend. Alexander vermaakt zich er goed mee, die ziet de berg speelgoed iedere dag groeien en grabbelt en graait er op los. Alles is duidelijk ‘van hem’ en alle nieuwe speeltjes worden direct aan een smaaktest onderworpen en even van de onder- of achterkant bekeken. Een echte ingenieur in de dop.
Onze eerste week vordert inmiddels al aardig. Vrijdag verruilen we Meijel voor Eindhoven en gaan we de andere grootouders verblijden met een bezoek van Alex (en ons, ook een beetje). Ze zullen er snel achter komen dat met zo’n kleintje in huis opruimen een bijna onbegonnen werkje is.
Op de vlieger
Al wekenlang vroegen we ons af hoe het zou zijn om met Alexander de twee vluchten naar Brussel te maken. Op internet hadden we gezocht naar tips voor het vliegen met een baby en we hadden genoeg speelgoed meegebracht zodat de kleine zich onderweg niet hoefde te vervelen. Maar al die zorgen bleken achteraf helemaal niet nodig. Alex heeft zich keurig gedragen, wat geslapen in een speciaal wiegje in het vliegtuig en vanaf het moment dat we geland zijn heeft hij zich vlekkeloos aangepast aan de Nederlandse tijd. We durven wel te stellen dat hij zich een stuk makkelijker heeft aangepast dan zijn papa en mama.
De beide opa’s en oma’s zijn ons komen halen in Gent en zoals te verwachten was, waren alle ogen voornamelijk op de kleine Alex gericht. Met recht ‘de kleine Alex’ want onze uk bleek toch iets kleiner te zijn dan de foto’s deden voorkomen. Dankzij Skype en de webcam herkende Alexander zijn grootouders meteen. Een en al vrolijkheid dus, en een gelukkig weerzien.
De rit naar Meijel was lang vanwege de files en het drukke verkeer (iets wat we in de VS echt niet meer gewend zijn), maar rond half vier waren we er dan toch. Alexander maakte zich meteen thuis op de speelmat in de huiskamer en maakte snel indruk met wat hij in de afgelopen 7 maanden al allemaal geleerd had. Doordat hij in de auto geslapen had, bulkte hij weer van de energie en gaf een goede demonstratie wat een Duracell-konijntje het af en toe kan zijn.
’s Avonds zijn we rond 21.00 doodmoe in bed gaan liggen met Alexander in ons midden en hebben tot de volgende ochtend in bed gelegen. Ons mopje pakte zijn gebruikelijke schema meteen op, qua dutjes (of gebrek daaraan), snackjes en maaltijden. Wat hij wel al snel geleerd heeft is dat oma een prima bedje is, bij wie hij, als hij dan moet slapen, zijn oogjes wel durft dicht te doen. Net als thuis protesteert hij hevig als hij in bed wordt gelegd. Wat dat betreft is er helemaal niks veranderd.
Inmiddels is er al een grote stoet bewonderaars gepasseerd en Alexander gedraagt zich voorbeeldig. Ondanks de vele nieuwe gezichten blijft hij lief lachen en wil hij iedereen graag van dichtbij bekijken. Een andere leuke nieuwe ervaring is zijn eerste fietstochtje, in het kinderzitje bij papa aan het stuur. Vol belangstelling heeft hij de omgeving in zich opgenomen dus we zullen in de loop van de week nog wel eens een keertje een eindje met hem gaan rijden.
Ik ga op vakantie en ik neem mee…
… een heleboel! Op reis gaan met een baby van 7 maanden is niet eenvoudig. Ik durf wel te stellen dat we voor Alexander meer in moeten pakken dan voor onszelf. Het gaat dan ook om een lange reis want we blijven tenslotte een maand in Nederland. Tenminste, Alex en ik blijven een maand in Nederland, Rob zal na zijn twee weken vakantie ook twee weken moeten reizen in Europa voor de baas.
Op donderdag 13 augustus vertrekken we via Greenville en Atlanta naar Brussel. Vicki is zo vriendelijk om ons weg te brengen naar het vliegveld, want vindt maar eens een taxi met een kinderzitje erin. Bovendien besparen we op die manier een maand lang parkeerkosten op het vliegveld, dat is minimaal 200 dollar. Toch de moeite en we blijven natuurlijk wel Hollanders.
Als we op 14 augustus aankomen, worden we direct geconfronteerd met de Belgische verkeersellende die je hier gelukkig nooit aantreft: tussen Brussel en Antwerpen wordt opnieuw geasfalteerd met de nodige chaos tot gevolg. Dat is alvast de eerste hindernis om weer in Nederland terecht te komen. Gelukkig staan onze ouders voor ons klaar, zij het in Brussel dan wel in Gent. Van daar uit volgt een stoet richting Meijel waar we de eerste week van ons verblijf zullen zijn. Daarna is het twee weken Eindhoven en daarop volgt weer een weekje Meijel.
We hopen in die tijd natuurlijk veel mensen te zien want het is ook een klein beetje onze afscheidstournee. Het bod op ons Amerikaanse huis is geaccepteerd en zodra onze lening wordt goedgekeurd (naar verwachting aan het eind van deze week) begint er voor ons weer een heel nieuw hoofdstuk in het land van de onbegrensde mogelijkheden (en moeilijk overkoombare beperkingen).
Buitenbad
Het was gisteren weer eens tijd voor Alexanders badje en we hebben van het mooie weer gebruik gemaakt. Wie hem bezig ziet in het filmpje snapt waarschijnlijk wel dat onze badkamer na zijn bezoek doordrenkt is van het water. Het was buiten nog ruim boven de 30 graden toen Alex in zijn bad zat te plenzen, dus hij heeft het zeker niet koud gehad.
Gedoe
In het huis van iemand anders wonen heeft voordelen, maar zeker ook nadelen. De kans dat de inrichting 100% je smaak is, is niet zo groot en als er onderdelen aan vervanging toe zijn is het altijd de vraag hoe veel geld je wilt investeren in een huis dat niet van jezelf is. Vandaar ook dat we met veel genoegen een eigen stek aan het zoeken zijn waar we vervolgens net zo veel of weinig geld aan kunnen uitgeven als we willen.
Dit hele proces kwam deze week in een stroomversnelling toen we uit China een e-mail ontvingen met twee regels tekst erin. “Mijn vrouw en ik komen eind september voor twee weken naar huis. Trek je plan.” En daar konden we het verder mee doen. Natuurlijk hebben we snel om opheldering gevraagd en om een lang verhaal kort te maken willen de eigenaars van ons huis met veel gezeur even twee weken in hun woning verblijven. Uiteraard zonder ons erin.
We zijn er bepaald niet blij mee dat we met een baby van 7 maanden op straat worden gegooid en dus met het arme kind moeten gaan zeulen terwijl we net uit Europa terug komen, maar we hebben ook geen zin om strijd te voeren. Tenslotte is het hun huis en hoewel we niet erg gecharmeerd zijn van de manier waarop ze dit aangepakt hebben en hun bijzonder onflexibele opstelling in deze kwestie, proberen we er maar het beste van te maken.
We hebben onze aanvraag voor een hypotheek zodoende in de hoogste versnelling gegooid en hebben een heleboel makelaars en geldverstrekkers benaderd en er zit beweging in de zaak. Het zal waarschijnlijk niet lukken om alles voor onze lange reis in kannen en kruiken te hebben, maar het lijkt er op dat we, als we terug komen, een serieus bod kunnen doen op een huis. We hadden natuurlijk het liefst gehad dat we, als Peter en zijn vrouw hier zijn, in ons nieuwe huis kunnen trekken in plaats van een tussenoplossing te moeten zoeken, maar het is nu eenmaal een proces dat tijd kost, zeker als je een ‘buitendorpse’ bent zonder financiele geschiedenis in de VS.
Overigens komen de collega’s van Milliken ons aan alle kanten te hulp en is ons door verschillende mensen woonruimte aangeboden. Dat is natuurlijk fantastisch en hartverwarmend, maar stiekem kijken we ook gewoon uit naar een stek die weer eens helemaal van onszelf is. Omdat nog steeds niet duidelijk is wanneer onze Chinese vrienden nu precies voor de deur staan, zit er weinig anders op dan al onze spullen alvast in te pakken en in dozen te doen zodat we, als het nodig is, heel snel kunnen verhuizen. Kortom, zoals de titel van dit bericht al zegt, gedoe!
Mama?
Huizenjacht
Nu we de beslissing hebben genomen om in Amerika te blijven, kunnen we meteen een andere grote stap nemen: de koop van ons eerste huis! Tot op heden hebben we altijd appartementjes gehuurd, dus dan is het heel vreemd als je ineens over zaken als ‘goede lokatie’, ‘meerwaarde’ en ‘grote slaapkamer op eerste 
verdieping’ moet nadenken. Het is een beetje goochelen om een huis te zoeken dat dus in een wijk ligt met een goede naam, voorzien is van zaken die je huis een meerwaarde verlenen mocht je in de toekomst weer willen verkopen en naast die zaken moet je het zelf natuurlijk een leuk huis vinden dat bovendien in je budget past.
Nu is ons budget gebaseerd op onze inkomsten best leuk, dus dat is op zich geen probleem. Wat wel een probleem is, is dat we eerst door de bank goedgekeurd moeten worden zodat ze ons het geld voor de hypotheek willen lenen. Die goedkeuring gebeurt op basis van je financiele geschiedenis en die hebben we in dit land natuurlijk niet. Aan je financiele geschiedenis wordt een bepaalde waarde toegekend (een zogenaamde ‘credit score’) en hoe beter de score, des te gunstiger de rente waartegen je je hypotheek kan afsluiten.
Overigens zijn we ook gestart met de greencard procedure. Een greencard is een permanente verblijfsvergunning zodat we van het gedoe met visa af zijn. Hopelijk kan dat een beetje vlot geregeld worden, want in januari verlopen onze paspoorten en huidige visa!
Hollands glorie
Onze Alexander mag dan een klein Amerikaantje zijn, papa en mama zorgen er wel voor dat hij zijn roots niet vergeet. En zoals het filmpje hieronder doet vermoeden, vindt de kleine boef dat oranje wel prima!
Grote knoop
Na anderhalf jaar in de USA is het moment gekomen om te kiezen: terug naar Belgie of in Amerika blijven? Geen makkelijke keuze en we worstelen al maanden met deze vraag. We missen onze familie en vrienden, de Europese cultuur, historie, voedsel… Aan de andere kant wonen we hier fantastisch, een groot en betaalbaar huis, een aangenaam levenstempo, vriendelijke mensen, stabiel klimaat, mooie natuur, dus daar is ook iets voor te zeggen.
We wonen in het huis van iemand anders en na zo’n lange tijd verlangen we naar een eig
en stulpje, een huis waar we zelf de baas zijn over de inrichting en vormgeving, waar we weer omringd zijn door onze eigen spullen, niet alleen een huis maar ook een thuis voor Alexander. Waar kies je dan voor? Wat we ook doen, een verhuizing zit in de nabije toekomst. Als we terug gaan naar Gent zullen we ons appartement moeten verruilen voor een huis dat geschikt is voor een kind. Als we in de USA blijven, moeten we verhuizen naar een huis dat niet aan een ander toebehoort.
Je begrijpt dat het veel wikken en wegen vereist en een beslissing is die je niet zomaar neemt. We hebben de mogelijkheden onderzocht: wat houdt een verhuizing naar Belgie precies in en andersom, wat komt erbij kijken als we in Amerika blijven? De conclusie is dat het allebei veel werk is, maar een huis zoeken is makkelijker als je niet op afstand een keuze hoeft te maken. Bovendien speelt de betaalbaarheid natuurlijk ook mee en als je nog een aantal andere dingen meeweegt, komen we uiteindelijk uit bij de keuze om nog een tijd in de USA te blijven.
Gelukkig steunen onze ouders ons in onze keuze, hoewel het zowel voor hen als ons moeilijk is om zo ver uit elkaar te wonen, zeker nu Alexander in ons leven is. Maar gelukkig is de wereld tegenwoordig niet zo groot meer, het internet en de webcam brengen de familie tot in de huiskamer en we spreken elkaar regelmatig. We hebben zelfs al een oogje op een huis, dus hopelijk kunnen we daar snel werk van maken. Hoe dan ook, het is een moeilijk proces geweest, en nog steeds, maar we hebben de knoop doorgehakt en dat brengt toch wel rust in ons leven.
En iedereen mag het weten: in South Carolina staat de deur van het toekomstige huize Hanssen voor iedereen wagenwijd open!
Peperazzi Blog 