Alexander heeft sinds een tijdje in de gaten dat je met andere kindjes fijn kunt spelen. Die zijn tenminste net zo klein en zien de wereld vanuit hetzelfde perspectief als hij. Je kunt er ook mee babbelen, wel zo prettig als je volop bezig bent om te leren praten. De beste gesprekken voert hij met zichzelf, via de spiegel in de badkamer. Daar zit een leuke vent die gezellig terugzwaait, een goed gesprek kan voeren en af en toe ook nog een knuffel uitdeelt.
Categorie: Uncategorized
Kiekeboe!
Een klassieker onder de babyspelletjes is kiekeboe. Ook Alexander vindt het fantastisch om te zien hoe je je gezicht achter je handen of iets anders verstopt om vervolgens weer tevoorschijn te komen. Zijn schaterlach is toch wel een van de mooiste dingen ter wereld! Luister mee in het onderstaande filmpje.
Ja ja, ik sta
Toen Alexander pas geboren was, kon hij alleen een beetje om zich heen kijken en veel lachen naar alle mensen om hem heen. Nu, iets meer dan zes maanden later, heeft hij alweer de zoveelste mijlpaal bereikt: hij kan zelf (met een beetje steun van mama) rechtop gaan staan! Net zoals met al zijn andere vaardigheden kan hij het niet laten om ze zoveel mogelijk te oefenen. Een gunstig bij-effect van al deze fysieke activiteit is dat hij ’s nacht veel langer doorslaapt en soms zelfs de hele nacht in zijn eigen bedje ligt.
Uh-oh…
Vandaag dacht ik een filmpje te maken van Alexander die lekker over het bed rolt. In plaats daarvan legde ik onverwacht iets heel anders vast. Drie keer raden…
Zelf leren eten
Gisteren, op 7 juli, zijn we bij de kinderarts geweest voor Alexanders ‘6-maanden-controle’. Hij is weer gewogen (7.85 kg) en gemeten (67.31 cm) en zit daarmee op de 50% lijn zowel qua lengte als gewicht. Heel mooi in verhouding dus. De pediater was blij om te horen dat het eten erg goed ging, moest erg met Alex lachen tijdens zijn controle (want hij pakte alles beet dat binnen handbereik kwam) en gaf ons wat tips mee voor de komende drie maanden als hij terug mag komen voor zijn 9-maanden-controle.
Nu het met eten allemaal zo goed gaat, kunnen we voorzichtig een begin maken met zelf leren eten. Alexander maakt vaak genoeg duidelijk dat hij de lepel zelf wil vasthouden als hij zijn groente of fruit krijgt, en er zijn nog wat andere babyproducten die erg geschikt zijn om aan de beginnende eter te geven. Omdat het vanmorgen nog niet verschrikkelijk heet was, ben ik met Alex buiten gaan zitten waar hij zijn gang kan gaan en het niet erg is als hij knoeit.
Om te beginnen heb ik een bordje pap gemaakt, zoals hij dat elke ochtend krijgt. Ik heb het voor zijn neus gezet om te zien wat onze knul er mee doet. De camera heeft alles vastgelegd:
Laten we zeggen dat dat nog geen groot succes was. Ik heb zijn stoel maar een beetje schoongemaakt en ben overgestapt op het tweede experiment, de befaamde Cheerios. Cheerios zijn ontbijtgranen voor in de melk, heel bros dus bij uitstek geschikt voor babies omdat het snel ‘smelt’ in hun mond. Bovendien zijn het twee vliegen in een klap: Alexander kan meteen oefenen met het oppakken van een voorwerp tussen duim en wijsvinger.
Ik heb me kostelijk geamuseerd! Alex bleef maar achter de Cheerios aanjagen en proberen ze op te pakken. Uiteindelijk heb ik er eentje aan hem gegeven om te eten en met een heel serieus gezicht sabbelde hij erop. Hij zat zich echt af te vragen wat voor een raar ding het was en aan het eind van het verhaal concludeerde hij dat het best lekker is.
Nu hij Cheerios geproefd had, was de impuls om zo’n ding op te pakken en te eten nog groter! Het is even stoeien maar uiteindelijk heeft hij hem dan! Weer iets geleerd. En nu die pap nog.
6 Maanden
Vandaag, 6 juli, is Alexander precies 6 maanden oud. Een half jaar! Wat is het snel gegaan! Gisteravond hebben we nog eens naar de allereerste foto’s gekeken, dat kleine hummeltje van net iets meer dan 3 kilo dat met gemak op je onderarm paste. Zijn eerste kleertjes in de allerkleinste maat die hem nog veel te groot waren en omgeslagen moesten worden. De eerste flesjes en onze verwondering als hij daar wel 20 ml van gedronken had. Maar wat wel al vanaf het vroege begin was en altijd is gebleven: die heldere oogjes die zo nieuwsgierig de wereld in kijken en de vurige wens om niets te missen.
In zes maanden tijd is Alexander veranderd van een teer klein kindje in een stevig mannetje. Er is zo’n 20 cm bijgegroeid en meer dan 5 kilo bijgekomen. Hij leerde eerst om zijn hoofdje op te tillen en recht te houden, om op zijn armen te steunen en rond te kijken, zijn borst op te tillen en te zitten en nu kruipt hij zelfs al bijna. Alles wat hij eerst bestudeerde wordt nu, dankzij een behoorlijke beheersing van zijn ledematen, flink beetgepakt en getest door te sabbelen, grijpen, gooien, openen en sluiten. Hij eet inmiddels 3 vaste maaltijden per dag en het eerste tandje zit eraan te komen. Steeds blijven zijn oogjes goed volgen wat er allemaal gebeurt en zijn gezichtje is vol blijdschap en verwondering als zijn actie een reactie oplevert.
Vanaf zijn geboorte is Alexander lief, rustig, beweeglijk en mooi geweest! Een echte knuffelbeer, makkelijk in de omgang, duidelijk in zijn wensen, geen overdreven huiler, altijd op onderzoek uit en daarbij ook nog eens heel knap om te zien, een aandoenlijk snoetje, een heuse charmeur. Waar we ook komen, altijd krijgen we opmerkingen over onze kleine schat die niet alleen onze harten verwarmt maar ook andere mensen vertedert.
De tijd is voorbij gevlogen en tegelijkertijd is het of het nooit anders is geweest.
We blijven knippen
Alexander is al weer bijna een half jaar oud, maar ondanks dat blijven de camera’s dagelijks foto’s knippen en filmpjes maken. We kunnen geen genoeg krijgen van onze knul! Alex is waarschijnlijk de best gedocumenteerde baby op deze aardbol. Ons huis hangt inmiddels vol met foto’s en sinds we zelf kunnen printen groeit het aantal fotolijstjes aan de muren explosief. Maar zeg nou zelf, het is toch ook een heerlijk kind om naar te kijken?
Een kleine noot bij het filmpje: de camera-instellingen stonden even verkeerd, waardoor alles nogal blauw lijkt.
Een echte Thriller
Ik kan me nog herinneren dat we op de lagere school verdeeld waren in twee kampen. Ofwel je was, net als ik, van de Madonna-brigade, of je was overtuigd Michael Jackson-aanhanger. Natuurlijk vond ik de muziek van Michael Jackson stiekem ook wel goed, maar dat kon ik als Madonna-fan niet hardop zeggen. Je hoorde zijn aanstekelijk muziek overal en de nummers van zijn cds Thriller en Bad zullen voor altijd verbonden zijn met mijn vroege jeugd. De videoclip voor Thriller heeft me maandenlang nachtmerries bezorgd.
Toen ik een beetje loskwam van het Madonna-fanatisme en ook naar andere artiesten ging luisteren, ben ik zelfs muziek van Michael gaan kopen. In de vroege jaren 90 stond iedereen versteld van zijn cd Dangerous en de videoclips die bij elke single hoorden. Het waren een soort minifilms waar je naar kon blijven kijken. De ster van Michael Jackson stond hoog aan de hemel en straalde als geen ander. Zulke wereldroem is zeldzaam en je kunt je afvragen of zijn soort supersterdom ooit nog gehaald zal worden.
Net als iedereen kon ik gisteren mijn oren en ogen niet geloven. Op Facebook zag ik berichtjes verschijnen, mensen die iets zeiden in de trant van ‘rust in vrede, Michael’ of ‘ik was geen fan maar dit komt als een schok’. Iedereen had het erover, dus je denkt: Michael Jackson dood, dat zal toch niet? Maar de website van CNN had het in grote letters op zijn voorpagina staan. Op televisie deed men alsof het nog ging om een ernstige medische situatie maar in de loop van de avond kwam de bevestiging door de lijkschouwer, persconferenties, het transport van zijn lichaam via helicopter live op televisie. Er was geen mens die niet vol verbazing zat te kijken en het einde van een tijdperk meebeleefde.
Ik hoef niemand te vertellen dat het de laatste jaren niet zo goed ging met de beste man, de zeldzame keren dat er een foto van hem werd gemaakt grapte iedereen over hoeveel operaties hij nu weer had gehad. Zijn gedrag was ronduit bizar en de wijze waarop hij met zijn (en andere) kinderen omging mag ongezond genoemd worden. Maar een ding staat onomstotelijk vast: gedurende lange tijd heeft zijn onmetelijke creativiteit hoogtij gevierd en wat hij ons nalaat is een enorme verzameling klassiekers. Ik denk dat ik zijn Greatest Hits nog maar eens opzet.
Alexanders eerste speelafspraak
Maandagmorgen belde Vicki om te vragen of ik zin had om met Alexander in Emma’s zwembad te komen spelen. Henrietta en haar anderhalf jaar oude dochtertje Anya zouden ook komen, dus dat was het eerste speelafspraakje. Alexander met twee vrouwen, dat zou wat worden! Zoals wel vaker deze tijd was het weer warm, 33 graden deze keer, dus verkoeling in het badje was wel aangenaam.
Alexander vond het wel even eng om in het grote zwembad te zitten en het wilde gespetter van Emma maakte het er niet veel beter op. Maar uiteindelijk durfde hij er toch voorzichtig wat van te genieten. Vooral de piepspeeltjes vond hij erg grappig. Omdat het water voor hem nog wat diep was, hebben we Alex toch maar in een babybadje apart gezet. Zo konden de meiden ook even lekker plonzen, want dat is toch het leukste aan zo’n zwembad!
Toen het in de loop van de middag echt te warm werd, zijn we naar binnen gegaan en daar hebben Emma en Alex met hamster Bunny gespeeld. Onze kleine mop vond het erg fascinerend, dat kleine beestje. Hij zal er binnenkort nog wel vaker naar kunnen kijken, want Bunny komt 10 dagen bij ons logeren. Dat zal Rob ook wel leuk vinden, hij mist het om een hamstertje in huis te hebben!
Een weekend in North Carolina (deel 2)
Zondag was het Robs allereerste vaderdag. Alex heeft Rob geholpen met het uitpakken van de cadeaus, een aantal boeken van Ansel Adams, een van de grote namen in de wereld van de fotografie. Een tijdje geleden had ik van Alexanders voetje een gipsafdruk gemaakt en toen we deze afdruk naast zijn voet hielden, zagen we tot onze schrik dat er inmiddels een heel stuk is bijgegroeid. Wat gaat het toch snel allemaal!
Om er een speciale dag van te maken, hadden we besloten met Alexander naar Chimney Rock te gaan. Het was alweer een warme dag, maar gelukkig enkele graden ‘koeler’ dan zaterdag en bovendien is het in de bergen ook altijd iets frisser dan in de stad. Het was dus maar een goede 30 graden toen we onze weg naar boven maakten.
Omdat we met Alexander in onze armen niet alle trappen wilden beklimmen, zijn we met de lift naar boven gegaan. Tussen parkeerplaats en lift heeft onze knul weer veel harten vertederd. Hij zat er ook zo schattig bij in de draagzak bij papa op de buik en iedereen die ook maar naar hem keek, kreeg een grote, lieve lach terug. Wat een snoesje is het toch. Het was een hele belevenis, zo boven op de rotsen onder de wapperende Amerikaanse vlag. Die kleine van ons is er toch maar mooi weer geweest.
Na het tripje op de rots zijn we terug naar beneden gegaan en zijn iets gedaald naar het Hickory Nut Fall wandelpad. Dit pad leidt naar de onderkant van deze waterval. We hebben het met Chretien ook al eens gelopen maar in tegenstelling tot die keer was het nu erg druk op het pad. We hadden Alexander in de jogging stroller gelegd en wederom was iedereen verbaasd om ons te zien, maar nog verbaasder dat, ondanks het hobbelige pad, de stenen en boomwortels, Alexander heerlijk lag te slapen in z’n wagen. Hoewel de jogging stroller gemaakt is voor een ruwe ondergrond moesten we af en toe toch stevig duwen en trekken, dat was wel even zweten in het warme weer. Het was een heerlijk dagje met z’n drieen en bovendien fijn dat Rob nog even fijn met Alex kon spelen voordat hij naar Chicago moest!
Peperazzi Blog 