Categorie: Uncategorized

Voor iedereen die de weersberichten aangaande Hanna gevolgd heeft, hebben we goed nieuws: we zijn niet weggewaaid!

Gisteren konden we aan het eind van de middag goed merken dat het flink harder ging waaien en het begon zelfs te regenen. We dachten dus dat we het nodige konden verwachten. Hanna zou gedurende de nacht het vasteland bereiken en we waren benieuwd wat de dag ons vandaag zou brengen. De storm kwam immers maar 4 mijl aan windsnelheid tekort om een officiele orkaan genoemd te worden.

Rond 3.30 vannacht is Hanna op de grens tussen North en South Carolina aan land gekomen en heeft maar net de historische stad Charleston gemist. Daar zijn we dit jaar twee keer een weekend naar toe geweest en het zou echt zonde zijn als die plaats door een storm getroffen zou worden.

Langs de kust, bij Myrtle Beach en verder naar het noorden, trekt Hanna nu als een tropische storm voorbij en hoewel ze voor veel overlast zorgt is het nergens tot ernstige schade of ongelukken gekomen. Voordat we echter opgelucht ademhalen, moeten we onze blik richten op orkaan Ike. Deze in potentie zeer gevaarlijke orkaan van kracht 3 of 4 zal waarschijnlijk donderdag in Florida aan land komen. Wat hij daarna gaat doen is nog een raadsel, maar de Carolina’s liggen nu eenmaal niet bijster ver bij Florida vandaan…

Al acht maanden lang is de stofzuiger die we van de vorige bewoners van ons huis ‘geerfd’ hebben mij een doorn in het oog. Het is een gigantisch apparaat dat heel veel herrie maakt, een ton weegt, maar niet doet waar het voor gemaakt is: zuigen. Het ding heeft werkelijk geen zuigkracht, een stukje schil van een pelpinda is al te veel en blijft op de grond liggen. Stoffer en blik komen zodoende nog vaak van hun plaats.

In ons huis liggen diverse tapijten en je kunt wel raden hoe je daar op moet zwoegen om die een beetje schoon te krijgen met een stofzuiger die niet zuigt. Als ik de benedenverdieping onder handen neem, kost me dat meer dan een uur en nu ik zwanger ben moet ik bovendien 3 keer pauzeren om mijn rug tussendoor weer te ontspannen. Kortom, het is verre van ideaal.

Natuurlijk klaag ik hierover elke keer als ik weer eens een rondje ‘gestofzuigd’ heb, maar Rob heeft het ding nog nooit vastgehad en begrijpt zodoende niet echt hoe vervelend het is. Afgelopen weekend heb ik een slimmigheidje toegepast en voorgesteld dat we de bekleding van de auto maar eens moesten zuigen. Toen kwam ook Rob er achter dat het stomme ding amper genoeg zuigkracht heeft om wat korrels zand in te slikken.

Om een lang verhaal kort te maken: binnen een uur hadden we bij Best Buy een nieuwe stofzuiger gekocht en je wilt niet geloven hoe schandalig veel stof en vuil we al uit de tapijten hebben gezogen. Als je niet beter weet zou je denken dat ik nog nooit gestofzuigd had! Er zit zelfs een handig hulpstuk bij om het rode stof op de richels van de plinten te kunnen halen. Geweldig, ik heb nog nooit met zoveel plezier gestofzuigd als vanmorgen!

Het zuiden van de VS is nog maar net bekomen van Gustav of de volgende tropische storm, die zich op het randje van orkaansterkte bevindt, dient zich al weer aan. Men heeft het beestje Hanna genoemd en in de verte zien we ook Ike en Josephine al op de loer liggen. Maar voorlopig heeft met name Hanna onze bijzondere aandacht.

De storm trekt op het moment over Haiti en heeft daar al vele doden op haar geweten. Wat stormen en orkanen precies gaan doen is altijd erg moeilijk te voorspellen, maar men neemt op dit moment aan dat Hanna aan het eind van de week op de grens tussen Georgia en South Carolina aan land gaat komen.

Gelukkig ligt Spartanburg in het noordwesten van de staat en komt Hanna in het zuiden aan land, maar evengoed zullen we het weer goed in de gaten houden. Voor september wordt overigens zeer actieve en krachtige orkaanactiviteit voorspeld, dus wie weet is het na Hanna nog niet eens gedaan.

Dat orkaan Gustav flinke schade aan het aanrichten is in Louisiana en omliggende staten mag inmiddels bij iedereen bekend zijn. Sinds zondagavond is CNN rechtstreeks en onafgebroken aan het berichten over deze orkaan uit de 3de categorie. Bekende weermannen en verslaggevers staan midden in de hozende regen en harde wind een poging te doen om live verslag uit te brengen. Op zich al wonderlijk, aangezien verder iedereen geevacueerd is.

Af en toe is het onmogelijk om de verslaggevers te volgen, omdat ze bijna wegwaaien en de wind in hun microfoons blaast; soms valt de satelietfeed weg vanwege sterke atmosferische storingen en zelfs reclame wordt als picture-in-picture uitgezonden om maar niets te missen van eventuele koerswijzigingen of veranderende windsnelheden. Dat is echt ongekend, want reclame is hier heilig.

Een van de redenen dat er veel aandacht aan Gustav wordt besteed, is dat deze orkaan pal over een gebied trekt waar de hoogste concentratie Amerikaanse boorplatforms ligt. Dat kan behoorlijke gevolgen hebben voor de prijs van een vat ruwe olie en dus de benzineprijzen aan de pomp. Ook de schade aan bewoonde gebieden, met name New Orleans dat drie jaar na Katrina nog lang niet hersteld is, is iets om in de gaten te houden.

Ondanks de omvang van een natuurramp als Gustav en de daaraan verbonden economische gevolgen was er toch nog belangrijker nieuws. Maandag werden de uitzendingen onderbroken voor een storm van een geheel andere orde: de 17-jarige ongehuwde dochter van kandidaats-vice-president van de republikeinen Sarah Palin blijkt zwanger te zijn. Oei oei oei! Over een storm in een glas water gesproken.

Op televisie zagen we de laatste weken aankondigingen voor de Upstate Fair in Greenville. Dit is een soort kermis, maar dan met het gebruikelijke Amerikaanse tintje. We waren wel benieuwd wat voor mensen hier op af komen en wat er te zien zou zijn, dus zijn we op de laatste dag van augustus, in hitte en benauwdheid, naar het platteland van Greenville gereden, waar het te doen was.

Als je Greenville alleen kent als grote stad is de lokatie van de kermis wel even een verrassing. De Greenville Pickens Speedway Track (een racebaan) waar het rondom te doen is, is bijna net zo landelijk gelegen als de rodeo in Blacksburg. Het volk dat er rond loopt, lijkt er ook verdacht veel op… maar de kermis trekt ook veel mensen uit de Latino gemeenschap aan.

We komen rond een uur of half vijf aan en maken eerst eens een rondje over het terrein. Er staan veel eettentjes (natuurlijk), maar ook knullige ‘attracties’ gericht op kinderen, zoals eendjes uit het sop vissen, basketbal gooien, dartpijltjes mikken op ballonnen en meer van dat soort leuks. Daarnaast zijn er ook de attracties voor volwassenen, zoals de Fire Ball, de Ring of Fire en de Skydiver. De Fire Ball zit iedere keer vol, maar het bevalt niet iedereen even goed. Als wij komen aanlopen, strompelt een dame uit het toestel en gaat trillend op een trapje zitten terwijl ze door iemand getroost wordt. Op de achtergrond loopt het personeel met emmetjes sop rond om de schade van de afgelopen rit weer wat te herstellen.

Op de Speedway staan talloze oldtimers en andere interessante auto’s tentoongesteld. Iedereen is welkom om de racebaan op te lopen en de bolides van dichtbij te bekijken. De eigenaren zitten er op stoeltjes naast en zijn erg trots als je belangstelling toont voor hun wagen. Het is een typische hangplek voor de mannen die de kermis bezoeken. Als Rob een foto maakt van een knalrode Mustang met wel zeer brede banden, staan er een paar tienerjongens bij die zijn camera bijna net zo interessant vinden als de auto die voor hen staat.

Tot ongenoegen van de autobezitters op de racebaan vallen er enkele druppels en neemt de luchtvochtigheid alleen nog maar verder toe. Met doeken worden de druppels direct van de wagens gepoetst. Een bezoek aan de toiletten bij de racebaan is wel een erg bijzondere ervaring. De ‘hokjes’ zijn niet afgesloten met deuren maar met sjofele douchegordijntjes, die door de wind en tocht nogal opwaaien.

We lopen nog eens een stukje verder en komen zo bij het ‘dierenpark’ terecht. Hier staat veel vee, maar ook enkele zielige olifanten waarop je ritjes kunt maken. Verder staat er een kooi met tijgers, niet beschikbaar voor ritjes maar wel voor een show later op de avond. We lopen voorbij koeien, lama’s en geiten en komen dan bij de rodeo-arena. Het is nog een klein half uurtje voordat de show begint, maar de tribunes zijn beperkt dus we gaan alvast zitten. Als rond 19.15 de show begint zit het helemaal vol. Rob maakt enkele mooie actiefoto’s van het bareback rijden. De lucht begint echter gevaarlijk zwart te worden en als de eerste dikke druppels vallen, besluiten we te gaan. Niet veel later volgt de rest van de toeschouwers als de regen aanzwelt tot plensbui-proporties. Er is een schuur met gevogelte waar we even kunnen schuilen.

Als het ergste over is laten we ons nog verleiden tot het eten van een hamburger in een van de vettige eetstandjes. Er is werkelijk geen enkel gezond alternatief te vinden, dus vooruit dan maar. Rond half negen hebben we het wel weer gezien en rijden we, opnieuw in de gutsende regen, terug naar huis. De bliksemflitsen in de zwarte lucht zijn een spektakel om te zien terwijl we door het glooiende landschap rijden.

Toen we in december onze intrek namen in dit huis, kwamen we er al heel snel achter dat er in het hele huis geen wekkerradio te vinden was. Samen met wat andere noodzakelijkheden (lakens en handdoeken bijvoorbeeld) zijn we die op onze eerste avond gaan kopen. Onze wekkerradio is maar eenvoudig, dus er zit geen cd-speler in. Dat maakt ons ’s morgens bij het wakker worden afhankelijk van de beschikbare radiostations.

Een logische gedachte is dat als je in een land woont dat zo groot is als Amerika, het aanbod van muziek enorm moet zijn. Verrassend genoeg is dat niet zo. Sterker nog, in Nederland en Belgie is het aanbod een stuk gevarieerder. Een reden daarvoor is dat radiostations zich vaak beperken tot één soort muziek en alle artiesten draaien die binnen dat genre vallen. Daardoor komen steeds dezelfde liedjes eindeloos vaak voorbij.

Om de een of andere reden worden ochtendshows gevuld met heel veel gezever. Omdat we in het religieuze zuiden van het land wonen, is dat meestal een combinatie van gebeden, bijbelquotes en ander geprevel. Niet echt iets om wakker van te worden. Sinds een tijdje hebben we een erg lokale zender (WNCW) gevonden die ’s morgens bluegrass muziek draait.

Bluegrass is een muziekgenre dat sinds de late jaren 50 bestaat en geworteld is in Europese en Afro-Amerikaanse muziek. Typische instrumenten binnen deze muziek zijn o.a. viool, banjo, akoestische gitaar en mandoline. Het is vrij drukke muziek die aanleunt tegen country, maar waar de instrumenten een hoofdrol spelen. De liedjes zijn zonder uitzondering opgewekt en zodoende een stuk beter geschikt om je je bed uit te jagen. Een mooi voorbeeldje vind je in het YouTube-filmpje hieronder.

Soms kom je tijdens het zappen wel eens in een of andere talkshow terecht en vraag je je af: Waar vinden ze die mensen? Eerlijk gezegd denk ik de helft van de tijd dat het allemaal nep is en dat het (slechte) acteurs zijn. Dat er echt mensen zijn met een leven als een soap bewijst een collega van Rob, die ik vanwege privacyredenen maar even ‘Richard’ zal noemen.

Onlangs had de beste man een fikse infectie en lag zodoende ziek in bed. Helaas had hij de pech dat twee van zijn drie vriendinnen op hetzelfde moment bedachten dat het wel aardig zou zijn een pannetje soep naar hun arme vriend te brengen. Deze dames kwamen elkaar bij het ziekbed tegen en het komt erop neer dat Richard na dat incident nog maar één vriendin over had.

Dat hij nog trek heeft in een vriendin is overigens wonderlijk, want zijn geschiedenis met vrouwen is bepaald geen feestje. Zijn tweede vrouw, met wie hij in scheiding ligt, heeft tijdens de echtscheidingsprocedure een kind verwekt met een andere man en is onlangs compleet doorgedraaid en moet opgenomen worden in een inrichting.

Alsof dat nog niet genoeg is, wil ze niets te maken hebben met haar kind. De Amerikaanse wet zegt dat Richard, met wie ze tijdens de geboorte officieel nog steeds getrouwd was, als vader van het kind wordt gezien en dat hij zodoende de zorg voor het hummeltje maar op zich moet nemen. Tjonge, jonge, dat kunnen ze zelfs bij Jerry Springer niet eens verzinnen…