Uncategorized – Pagina 78

Nat en naar

Gisteren was het qua weer een interessante dag. Zoals bekend waren de restanten van tropische storm Fay in onze buurt om voor de nodige regenval te zorgen. Rond de middag heeft het inderdaad erg hard geregend en het was de hele dag zo donker dat de lampen in huis aan konden blijven.

Met Vicki en Daniel hadden we afgesproken dat ze een avondje bij ons zouden komen eten, maar toen het een uur of 16.00 was, begon het buiten wel heel erg donker te worden. De bomen in de achtertuin zwiepten alle kanten op, de regen kwam in volle vaart omlaag en op televisie had ik lokale zender WYFF4 opgezocht om te zien of er waarschuwingen waren (en of het wel veilig genoeg was om gasten onze kant op te laten komen).

WYFF4 had zijn programmering onderbroken om de hele middag live verslag te doen van het brute weer dat over South Carolina trok. Regelmatig kwamen er berichten dat er tornado’s aan de grond kwamen of dreigden te komen, en men waarschuwde de bewoners van de betreffende plaatsen om een veilige plaats op te zoeken. Ook Spartanburg kwam op een gegeven moment onder tornadowaarschuwing te staan, niet echt een prettig idee moet ik je bekennen.

Op de beeldbuis kwamen steeds foto’s en filmpjes voorbij van het woeste weer dat overal ravages aanrichtte. De ene na de andere overstroming werd gemeld, ontelbare lichtflitsen werden geregistreerd en op heel veel plaatsen viel de stroom uit. De razende storm had ook al vele ongelukken op zijn geweten en van de beelden van de wegen rond Greenville en Spartanburg zal niemand echt vrolijk zijn geworden. Het was dus even spannend of Rob veilig naar huis zou kunnen komen.

Toen Vicki en Daniel bij ons aan de deur stonden, was het aardedonker buiten. Als je niet beter wist, zou je denken dat het midden in de winter was. Zij waren niet eens op de hoogte van de mogelijke tornado die onze kant op kwam, en waren vooral verheugd dat er eindelijk eens de nodige regen viel. Met z’n vijven hebben we er vervolgens een gezellige avond van gemaakt, terwijl buiten de dreiging iets afnam en er alleen nog maar veel, heel veel regen viel. De volgende mogelijke orkaan heeft zich trouwens al weer gemeld: de meteorologen kijken met spanning wat Gustav nu aan het doen is.

Droogte

Al lange tijd gaat het zuiden van de VS gebukt onder grote droogte, door hoge temperaturen en een schrijnend gebrek aan regen. Van grote, diepe meren blijft weinig meer over en kleine stroompjes zijn lang geleden al volledig opgedroogd. Afgelopen week was ons wat regen beloofd, maar die is niet gekomen (of elders gevallen, dat kan ook). Alles en iedereen verlangt naar water!

Vorige week teisterde orkaan Fay uit categorie 1 Cuba en later, als tropische storm, is ze over Florida getrokken. Dit tumultueuze front is nu aan het rondtrekken en zorgt voor regenval… zeer veel regenval, gepaard gaand met onweer en tornado’s. Er zijn inmiddels al 13 dodelijke slachtoffers gevallen. Zo ga je dus van het ene naar het andere uiterste.

Vanaf vanmiddag en voor de rest van de week zouden wij ook te maken krijgen met Fay, of wat daar van over is. Er trekken imposante wolkenpartijen over en de luchtvochtigheid is erg hoog en zeer onplezierig. Maar… tot op heden is er nog geen druppel gevallen. We zullen dus nog moeten zien of de zo gewenste regen daadwerkelijk komt.

Update: Niet lang na het schrijven van bovenstaand bericht is er een zwaar regen- en onweersgebied overgetrokken en het ziet er naar uit dat het pas na woensdag weer droog wordt. Er is inmiddels gewaarschuwd voor mogelijke overstromingen en voorzichtigheid is geboden.

Update 2: Ook dinsdag staat in het teken van het weer… Voor de county Spartanburg geldt een tornadowaarschuwing, dus dat betekent binnen blijven en een veilige plaats zoeken. Als dat mijn etentje van vanavond maar niet in het honderd gooit!

Waarheen leidt de weg?

Soms rijden we in het weekend wel eens een eindje een onbekende kant op, om te zien wat we daar zoal tegenkomen. Op die manier kom je soms verrassende plaatsjes tegen en uitzichten die je in reisgidsen waarschijnlijk niet zult vinden. Onlangs waren we in Greenville en zijn we een eindje naar het zuidwesten gereden, op zoek naar de Victoria Mall. Deze zou gelegen zijn in het plaatsje Easley.

Van Greenville naar Easley kwamen we vele leuke (winkel)hoekjes tegen dus dat beloofde wat! Easley zelf, echter, was weinig meer dan enkele straten waar je met veel moeite een simpele supermarkt kon vinden, laat staan een hele overdekte mall vol winkels. Dat viel helaas tegen, maar de weg er naar toe had al veel goedgemaakt. Zo leek het gehucht erg op zo’n dorpje uit een oude western film, met veel saloons en cowboy-achtige toestanden. Het treinspoor dat het dorpje in tweeen spleet, maakte het beeld compleet.

Dit weekend zijn we eens vanaf Boiling Springs verder highway 9 richting het noorden gevolgd. Dit doen we wel eens vaker als we naar Wal-Mart gaan, maar dat is maar een klein stukje. We waren eens benieuwd wat daarachter eigenlijk lag. Welnu, Boiling Springs is een heuse wereldstad vergeleken met wat daarna nog allemaal komt. Highway 9 naar het noorden is in feit de ‘road to nowhere’. Je komt eerst langs Lake Bowen, dat nog de nodige toeristen trekt, maar daarna houdt het wel min of meer op. De plaatsjes zijn nog kleiner dan Blacksburg, waar we onlangs naar de rodeo zijn geweest.

Vlak voor het einde van de wereld, dat blijkbaar New Prospect heet, kwamen we een leuke ‘sport’winkel tegen. De Southern Sportsman klonk ons zo pittoresk in de oren dat we wel even binnen moesten wippen. Voor de deur had een lokale politicus een feestje georganiseerd om zijn eigen herverkiezing in de senaat veilig te stellen. Binnen kwamen we terecht in de bijzondere wereld van populaire sporten in het zuiden van dit land: sportvissen, boogschieten (op wild), jagen (op wild) en alle bijpassende kleding en hulpmiddelen die je daarbij maar kunt verzinnen. Aan de muur hingen ontelbare dierenkoppen die met succes neergeknald zijn. Tja, het moet je smaak maar zijn.

Goudkoorts

Rob en ik kijken altijd graag naar grote sportevenementen, dus tijdens de Olympische Spelen in Peking spenderen we menig uurtje in het gezelschap van de televisie. Het is vooral leuk om te kijken naar sporten die je normaal niet of nauwelijks op televisie tegenkomt en omdat Amerika in bijna alle sporten goed vertegenwoordigd is, krijgen we van de vreemdste sporten de nodige beelden te zien.

Een sport die veel mensen goed kunnen pruimen is turnen. Het blijft fascinerend hoe sommige mensen hun lichaam in elke hoek kunnen buigen en het nog kunnen navertellen ook. De olympische gedachte dat meedoen belangrijker is dan winnen, lijkt binnen het turnen echter niet van toepassing. De Amerikanen zijn met de Chinezen verwikkeld in een bloedstollende strijd om zoveel mogelijk (gouden) medailles binnen te halen.

Wie ook maar even naar het turnen heeft gekeken, moet gezien hebben dat de Chinese meisjes wel heel erg jong ogen. Dat is ook de Amerikanen niet ontgaan en zodoende wordt er driftig gespeculeerd over de leeftijden van de deelneemsters. De minimale leeftijd dient 16 jaar te zijn en uit verschillende documenten blijkt dat een aantal van de Chinese turnsters die een gouden plak hebben binnengerijfd niet ouder is dan 14 jaar. Het olympisch turntoernooi is inmiddels afgelopen, maar de strijd blijft voortwoeden. Als men kan aantonen dat de meisjes inderdaad te jong zijn, gaan de gouden medailles alsnog naar de nummers 2. En dat zijn toevallig allemaal Amerikanen.

De minimum leeftijd voor turnsters is in de jaren ’80 verhoogd van 14 naar 15 jaar en later in 1997 naar 16 jaar om jonge sporters te beschermen. Er werd bovendien volop gesjoemeld met leeftijden, niet alleen door de Chinezen, maar ook door andere landen. Ik kan het met de nieuwe regelgeving wel eens zijn, aangezien de landen die traditioneel gezien uitblinken in het turnen over het algemeen een communistisch bestuur hebben en niet terugdeinzen voor trainingsregimes die neigen naar kindermishandeling en slavenarbeid. En dat heeft natuurlijk verschrikkelijk weinig met de olympische gedachte te maken.

Baby-update

Dat de tijd stilstaat en tegelijkertijd vliegt, hebben we vandaag maar weer eens ontdekt. We zijn erg ongeduldig tot het eind van de zwangerschap eindelijk in beeld komt, maar desondanks waren we vandaag al weer aan een nieuwe controle in het ziekenhuis toe en is het eind van de 5de maand in zicht. Al met al gaat het toch verschrikkelijk snel!

Vandaag kreeg ik van de zuster te horen dat de uitslag van de AFP test van vorige maand negatief is. Dat houdt in dat er geen afwijkingen zijn geconstateerd en dat de baby blaakt van gezondheid. Ook mijn waarden werden weer keurig gemeten. Een bloeddruk van 129/64, een mooie hemoglobinewaarde van 12.8 (die moet op dit moment tussen de 11 en 16 liggen) en een keurig glucosegehalte. Een te hoog glucosegehalte duidt eventueel op zwangerschapsdiabetes of preeclampsie, maar daar hebben we gelukkig geen last van. Verder was ik in de afgelopen maand ruim 2 pond aangekomen, dus een tien met een griffel wat betreft onze gezondheid. De zuster vraagt altijd een aantal (standaard) vragen en daar kwam deze keer bij of ik al last had van vroege weeen en of ik de baby al kan voelen bewegen.

De dokter die we deze keer hebben leren kennen was Susan Marik, een vriendelijke dame met een druk schema, want ze liet ons wel vrij lang wachten. Behalve het luisteren naar de mooie hartslag van ons zoontje werd deze keer ook mijn groeiende buik opgemeten en die zat met 23 cm precies op het gemiddelde. We hebben dokter Marik een heel stel vragen gesteld dus ze kon merken dat we ons goed geinformeerd hadden. Gerustgesteld konden we haar kantoor weer verlaten. Alles is perfect en over een maandje mogen we weer terugkomen.

Grote en kleine aapjes

Dit weekend zijn we nog eens in de dierentuin van Greenville geweest. Hier zijn we op 3 februari voor het eerst geweest en dat was voor ons de eerste dag van het voorjaar. Het was toen zulk lekker weer dat we zonder jas buiten konden lopen. Sindsdien hebben we onze jassen niet vaak meer nodig gehad.

Rob had afgelopen week een nieuwe lens gekocht voor de camera en wilde deze graag uitproberen. De dierentuin is dan een dankbaar onderwerp om grote en kleine beesten te fotograferen. De Greenville Zoo is niet verschrikkelijk groot, maar je kunt er toch gauw twee uurtjes rondkijken. De dieren waren erg actief tijdens ons bezoek en we hebben een hele tijd staan kijken naar baby oeran oetang Bob, die zich volop amuseerde met een kartonnen doos. Rob heeft met behulp van de nieuwe 70-200mm lens weer mooie plaatjes kunnen schieten, die je op de gebruikelijke plaats kunt vinden. Zelf heb ik een filmpje geschoten dat je hieronder kunt bekijken.

Een dag eerder zijn we voor ons eigen kleine ‘aapje’ op pad geweest. Nu we nog kunnen profiteren van de gunstige dollarkoers hebben we gezocht naar najaars- en winterkleertjes voor wanneer onze uk 9 en 12 maandjes oud is. Bij de winkels Ross en Marshalls verkopen ze stapels merkkleding voor zeer lage prijzen, ook kleertjes van Carter’s waar we zo dol op zijn. Maar deze keer hebben we ook spullen gevonden van Calvin Klein en een rompertje van Ralph Lauren, in precies dezelfde kleur als Robs polo. Die kon hij natuurlijk niet laten liggen. Voor zo’n 55 euro heeft baby’s klerenkast weer een flinke boost gekregen. Wie benieuwd is naar de steeds groter groeiende garderobe en andere babyfoto’s kan ook weer op Flickr terecht.

Verrassingspakket

Gisteren stond de postbode aan de deur met een pakket waarvoor ik moest tekenen. Ik wist dat er een pakje uit Meijel zat aan te komen, dus ik had mijn vermoedens wat er in zat, maar desondanks was het toch een hele verrassing.

Opa en oma Hanssen hebben hun kleinzoon een heleboel cadeautjes gestuurd! Oma heeft mooie slofjes gebreid om baby’s voetjes lekker warm te houden. Maar daarnaast zaten er ook een heleboel boeken in de doos, om uit voor te lezen of om samen te lezen. Verder kunnen we meezingen met liedjes uit Sesamstraat of luisteren naar verhaaltjes van Jip en Janneke.

Behalve mooie klassiekers als Ot en Sien en Pluk van de Petteflet, zat ook Rupsje Nooitgenoeg bij het pakket. Van dit boek kon papa Rob geen genoeg krijgen toen hij zelf nog klein was, dus over een tijdje mag hij zijn eigen zoontje uit hetzelfde boek voorlezen. Baby’s boekenplank is nu bijna net zo goed gevuld als de klerenkast!

Regen!

Vanuit Nederland krijgen we veel klachten over de erg natte zomer. Nog geen 24 uur geleden vertelde ik mijn moeder dat we hier ook graag eens een dag druilerige regen zouden hebben. De aarde snakt naar een slok water, de beken zijn drooggevallen, watervallen zijn verworden tot miezerige stroompjes en met de waterreserves is het ook niet echt geweldig gesteld.

Welnu, onze gebeden zijn verhoord! Gisteravond begon het te regenen, en wel zo hard dat het satellietsignaal van de televisie volledig weg viel. Ook vannacht heeft het geregend en vandaag is het bijna helemaal donker in huis, terwijl buiten het water met bakken uit de hemel valt. De temperatuur is bijgevolg gedaald tot 29 graden! Niet sinds mei is het nog beneden de 30 geweest. Heerlijk, heerlijk, heerlijk!

Terug naar Biltmore

Omdat het weerbericht vermeldde dat het niet zo warm zou zijn dit weekend (slechts een graad of 30) leek ons dat een goed moment om nog eens gebruik te maken van onze jaarkaart voor het Biltmore Estate in Asheville. Bij ons vorige bezoek stonden de azalea’s in volle bloei en we waren benieuwd hoe de tuinen er nu bij liggen. Bovendien hadden we de vorige keer het huis niet bezocht, en dat wilden we nu wel doen.

Op zondagmorgen begonnen we rond een uur of 10.00 aan de autorit naar North Carolina en hoewel we dachten op tijd vertrokken te zijn, was het bij aankomst op de parkeerplaats van Biltmore al erg druk. Blijkbaar hadden meer mensen het weerbericht gezien en besloten om in het laatste weekend van hun vakantie lekker over het landgoed te banjeren.

We zijn eerst maar een reservering voor een bezoek aan het huis gaan halen en tot onze verrassing konden we met de eerste groep al mee. In de imposante ‘winter garden’ waar je binnenkomt was echter al snel duidelijk dat het huis uitpuilde van de mensen. Het huis telt 250 kamers dus je kunt je wel voorstellen hoe veel mensen daar moeten rondlopen voordat het ‘druk’ oogt. Je kunt er op eigen gelegenheid rondkijken en je vergapen aan de onverbloemde luxe in de talloze rijk versierde kamers. De familie Vanderbilt had duidelijk een paar centen te besteden toen ze hun meubilair kochten. Zelfs de personeelsvertrekken op de bovenste verdieping zien er nog beter uit dan menig studentenhuis tegenwoordig.

Als we later de tuinen bezoeken is het inmiddels toch weer behoorlijk warm, meer dan de 30 graden die ons beloofd waren. Gelukkig hebben we een aantal flesjes water meegenomen, die goed van pas komen als we de rozentuin bezoeken en de zeer fraaie Italiaanse tuin. Het is een heel ander bezoek dan de vorige keer, met een grotere diversiteit aan bloeiende planten op verschillende plaatsen. De azaleatuin is nu maar een heel gewone tuin zonder de overweldigende bloemenpracht. We zijn heel benieuwd wat Biltmore de volgende keer weer te bieden heeft.

Babynieuws

Nu de olie ineens met de dag goedkoper wordt en de dollar dientengevolge weer meer waard wordt, hadden we besloten om een laatste grote uitgave voor de baby te doen. Nu is het koersverschil immers nog ruim in ons voordeel. Met die gedachte zijn we naar Babies R Us gereden in Greenville om een kribbe voor de baby te halen.

Het aanbod van kribbes is werkelijk onbeschrijflijk en je kunt er enorm veel geld aan kwijt, als je dat wilt. Wij zitten een beetje in het midden: het moet wel een mooie kribbe zijn, die stevig en veilig is voor baby, maar het moet ook weer geen maandsalaris kosten. We hadden geluk, want in de winkel stond een mooie kribbe waarvan het laatste model met 100 dollar korting werd verkocht. Die afprijzing was nog maar net gedaan en wij hadden hem binnen! Dertig seconden na ons greep iemand anders namelijk al mis.

Voor de 100 dollar die we bespaard hebben, hebben we een goede matras gekocht. Daarmee is het bed nog niet af, want je hebt natuurlijk ook beddengoed nodig. Dit hebben we gevonden, met hetzelfde thema als de swing: de Rainforest bedding set van Fisher Price. Onze kleine knul kan zich straks amuseren met allerlei regenwouddiertjes en vrolijke kleuren.

Wie benieuwd is hoe de baby er inmiddels uit ziet kan alvast kijken naar onderstaand filmpje op YouTube. Papa Rob heeft wat stukjes uit de echo bij elkaar geplakt, zodat je een idee kunt krijgen.